Uw reactie op uw ontdekking met betrekking tot uw vriend/kennis verdient zeker respect. Natuurlijk was u in eerste instantie geschokt. Maaar u bent verder gaan denken en kijken en u hebt uzelf opengesteld en een open hand toegestoken.
Als toch meer mensen zo zouden leven, wat zou de wereld dan vele malen mooier zijn. En heus niet alleen voor pedofielen!
U baseert uw vermoedens niet alleen op de (curieuze) wens om met een veertienjarige samen te gaan leven en een gezin te gaan stichten, maar op tal van waarnemingen. Ik ben daarom geneigd om uw conclusie voor juist aan te nemen. De vriend in kwestie leeft wellicht (nog?) in ontkenning of wil zijn voorzichtigheid niet laten varen uit angst voor eventuele gevolgen. Maar als het echt alleen maar zijn wens is om een jong gezin te stichten, dan had hij daar een heel wat geschiktere 'bruid' voor kunnen kiezen dan een veertienjarig meisje.
Wil hij eigenlijk nog wel wat met het meisje als ze geen veertien meer is, maar vierentwintig of vierendertig?
Inderdaad is het in de romacultuur gebruikelijk dat meisjes en ook jongens op zeer jonge leeftijd huwen en zelf kinderen krijgen. In onze cultuur is dat gelukkig niet het geval en is scholing en bescherming voor kinderen een recht. Naar mijn mening, for what it's worth, is misbruik maken van een dergelijke culturele uitwas precies dat: misbruik. Uw vriend is geen roma en heeft daarom, alweer naar mijn mening, helemaal geen recht om zich dat toe te eigenen. Ik vraag mij trouwens af wat de ouders van dat meisje hier eigenlijk van denken.
Er zijn ook landen waar kinderen van jongsaf aan arbeid moeten verrichten. Zware en gevaarlijke, ongezonde arbeid. Of ze worden verkocht, of ze worden voor kinderprostitutie ingezet. Iedereen weet wat slavernij en kinderprostitutie voor immense schade aanrichten, maar niemand praat erover. Het geld is immers nodig.
Dan mogen wij blij zijn dat we in een land leven waar in zulke nood tenminste nog voedselbanken en andere hulp bestaat, zodat ouders niet hun kind hoeven te verkwanselen en hen hun jeugd en leven ontnemen.
Het zou moreel zwaar fout zijn als wij dan kinderen gingen halen uit die landen om voor onszelf te misbruiken 'omdat dat in die cultuur nu eenmaal toch gebruikelijk is'.
Onder de juiste omstandigheden zal iedere ouder het beste voor zijn/haar kind willen en een beter leven wensen dan dat waarin zij zelf ternauwernood het hoofd boven water kunnen houden, al dan niet met een eigen verleden van misbruik.
Wij zouden dus moeten trachten die kinderen betere perspectieven te bieden, als we dan toch iets zouden willen of kunnen doen, en niet uit opportunistisch eigenbelang het kind 'in dank' aannemen.
Nu wat betreft uw concrete vraag over de wens om samen te leven met een kind. Ik kan uitsluitend voor mezelf spreken, laat dat vooraf duidelijk zijn.
Natuurlijk is dat een mooie droom, een prachtige droom! Ik val op meisjes tussen de acht en ongeveer twaalf jaar; wat zouden we mooie jaren kunnen beleven! Nog veel beter: kon het meisje maar altijd negen blijven!! Happily ever after! Je droomt je je eigen Petra Pan!
Het moge duidelijk zijn dat dit inderdaad sprookjesdromen zijn. Een kind hoort kind te zijn, bij haar ouders te verblijven, naar school te gaan en te groeien, vriendjes en vriendinnetjes te hebben en al die andere dingen meer die het kinderleven prettig maken.
Een kind hoort niet thuis in een samenwonend/relatieverband zoals volwassenen dat hebben.
En dan hebben we het nog niet eens over de vele praktische zaken die daar bij komen kijken, waarvan er al enkele genoemd zijn.
Het is onmogelijk en het is onwenselijk. Het getuigt zeker niet van liefde voor het kind. Het is een zéér narcistische droom, die we allemaal zoveel mogen koesteren als we willen, maar niet als ideaal kunnen of horen nastreven 'for real'.
Een relatie met een kind, als die tot stand kan komen tussen pedofiel en kind, zal, als het goed is, geënt zijn op de (belevings)wereld van het kind. Activiteiten die worden ondernomen, leuke dingen om samen te doen, misschien knuffelen of stoeien, misschien helpen met schoolwerk, hoe dan ook een luisterend oor en een open hart voor het kind.
Wat de volwassene wil, is daarin bijzaak en vaak beter om van af te zien. Een relatie met seksuele inhoud is, zeker in deze tijd, buitengewoon onverstandig; het zou het kind in grote moeilijkheden kunnen brengen, nog afgezien van de problemen die je er zelf mee kunt krijgen. Een pedofiele relatie in deze tijd zal in het beste geval daarom intieme vriendschap zijn, en wat je verder zoal nog droomt, dat droom je dan maar in je eigen tijd.
Misschien heeft uw vriend/kennis in zoverre gelijk dat hij niet pedofiel is, dat hij niet primair om het kind lijkt te geven maar eerder om zichzelf. Maar dat hij daarbij kennelijk wel degelijk valt voor het jonge meisjeslichaam boven het lichaam van volwassen vrouwen, lijkt evenzeer duidelijk. Over respect gesproken: hij zou eens kunnen beginnen met respect te tonen voor het meisje.
Dat betekent in veruit de meeste gevallen voor pedofielen: een stap achterwaarts zetten waar het eigen verlangens en behoeften betreft.
De intimiteit, het vertrouwen en de vriendschap die daar tegenover staat, zou die kleine 'zelfopoffering' meer dan goed behoren te maken.
Hoi Marian,
Uw reactie op uw ontdekking met betrekking tot uw vriend/kennis verdient zeker respect. Natuurlijk was u in eerste instantie geschokt. Maaar u bent verder gaan denken en kijken en u hebt uzelf opengesteld en een open hand toegestoken.
Als toch meer mensen zo zouden leven, wat zou de wereld dan vele malen mooier zijn. En heus niet alleen voor pedofielen!
U baseert uw vermoedens niet alleen op de (curieuze) wens om met een veertienjarige samen te gaan leven en een gezin te gaan stichten, maar op tal van waarnemingen. Ik ben daarom geneigd om uw conclusie voor juist aan te nemen. De vriend in kwestie leeft wellicht (nog?) in ontkenning of wil zijn voorzichtigheid niet laten varen uit angst voor eventuele gevolgen. Maar als het echt alleen maar zijn wens is om een jong gezin te stichten, dan had hij daar een heel wat geschiktere 'bruid' voor kunnen kiezen dan een veertienjarig meisje.
Wil hij eigenlijk nog wel wat met het meisje als ze geen veertien meer is, maar vierentwintig of vierendertig?
Inderdaad is het in de romacultuur gebruikelijk dat meisjes en ook jongens op zeer jonge leeftijd huwen en zelf kinderen krijgen. In onze cultuur is dat gelukkig niet het geval en is scholing en bescherming voor kinderen een recht. Naar mijn mening, for what it's worth, is misbruik maken van een dergelijke culturele uitwas precies dat: misbruik. Uw vriend is geen roma en heeft daarom, alweer naar mijn mening, helemaal geen recht om zich dat toe te eigenen. Ik vraag mij trouwens af wat de ouders van dat meisje hier eigenlijk van denken.
Er zijn ook landen waar kinderen van jongsaf aan arbeid moeten verrichten. Zware en gevaarlijke, ongezonde arbeid. Of ze worden verkocht, of ze worden voor kinderprostitutie ingezet. Iedereen weet wat slavernij en kinderprostitutie voor immense schade aanrichten, maar niemand praat erover. Het geld is immers nodig.
Dan mogen wij blij zijn dat we in een land leven waar in zulke nood tenminste nog voedselbanken en andere hulp bestaat, zodat ouders niet hun kind hoeven te verkwanselen en hen hun jeugd en leven ontnemen.
Het zou moreel zwaar fout zijn als wij dan kinderen gingen halen uit die landen om voor onszelf te misbruiken 'omdat dat in die cultuur nu eenmaal toch gebruikelijk is'.
Onder de juiste omstandigheden zal iedere ouder het beste voor zijn/haar kind willen en een beter leven wensen dan dat waarin zij zelf ternauwernood het hoofd boven water kunnen houden, al dan niet met een eigen verleden van misbruik.
Wij zouden dus moeten trachten die kinderen betere perspectieven te bieden, als we dan toch iets zouden willen of kunnen doen, en niet uit opportunistisch eigenbelang het kind 'in dank' aannemen.
Nu wat betreft uw concrete vraag over de wens om samen te leven met een kind. Ik kan uitsluitend voor mezelf spreken, laat dat vooraf duidelijk zijn.
Natuurlijk is dat een mooie droom, een prachtige droom! Ik val op meisjes tussen de acht en ongeveer twaalf jaar; wat zouden we mooie jaren kunnen beleven! Nog veel beter: kon het meisje maar altijd negen blijven!! Happily ever after! Je droomt je je eigen Petra Pan!
Het moge duidelijk zijn dat dit inderdaad sprookjesdromen zijn. Een kind hoort kind te zijn, bij haar ouders te verblijven, naar school te gaan en te groeien, vriendjes en vriendinnetjes te hebben en al die andere dingen meer die het kinderleven prettig maken.
Een kind hoort niet thuis in een samenwonend/relatieverband zoals volwassenen dat hebben.
En dan hebben we het nog niet eens over de vele praktische zaken die daar bij komen kijken, waarvan er al enkele genoemd zijn.
Het is onmogelijk en het is onwenselijk. Het getuigt zeker niet van liefde voor het kind. Het is een zéér narcistische droom, die we allemaal zoveel mogen koesteren als we willen, maar niet als ideaal kunnen of horen nastreven 'for real'.
Een relatie met een kind, als die tot stand kan komen tussen pedofiel en kind, zal, als het goed is, geënt zijn op de (belevings)wereld van het kind. Activiteiten die worden ondernomen, leuke dingen om samen te doen, misschien knuffelen of stoeien, misschien helpen met schoolwerk, hoe dan ook een luisterend oor en een open hart voor het kind.
Wat de volwassene wil, is daarin bijzaak en vaak beter om van af te zien. Een relatie met seksuele inhoud is, zeker in deze tijd, buitengewoon onverstandig; het zou het kind in grote moeilijkheden kunnen brengen, nog afgezien van de problemen die je er zelf mee kunt krijgen. Een pedofiele relatie in deze tijd zal in het beste geval daarom intieme vriendschap zijn, en wat je verder zoal nog droomt, dat droom je dan maar in je eigen tijd.
Misschien heeft uw vriend/kennis in zoverre gelijk dat hij niet pedofiel is, dat hij niet primair om het kind lijkt te geven maar eerder om zichzelf. Maar dat hij daarbij kennelijk wel degelijk valt voor het jonge meisjeslichaam boven het lichaam van volwassen vrouwen, lijkt evenzeer duidelijk. Over respect gesproken: hij zou eens kunnen beginnen met respect te tonen voor het meisje.
Dat betekent in veruit de meeste gevallen voor pedofielen: een stap achterwaarts zetten waar het eigen verlangens en behoeften betreft.
De intimiteit, het vertrouwen en de vriendschap die daar tegenover staat, zou die kleine 'zelfopoffering' meer dan goed behoren te maken.