Commentaar op brochure ‘seksueel misbruik van kinderen’, Ministerie van Justitie.
Team pedofilie.nl

Het ministerie van Justitie heeft een uitgebreide folder gepubliceerd (vernieuwde versie: augustus 2003) met veel nuttige feitelijke informatie over seksueel misbruik van kinderen. In de folder staan echter ook een aantal aannames, veronderstellingen en meningen waar wij als team van de site pedofilie.nl graag onze visie tegenover willen zetten. Het gaat daarbij om twee punten: de in de folder gebruikte definities, en de omschrijving van de pedofiel als pleger van seksueel misbruik.
Het originele document is terug te vinden op: http://www.ministerievanjustitie.nl/b_organ/naps/publicaties/seksueel_misbruik.pdf (let op: file is ruim 6,5 MB groot)

1. Definities
In de folder staan definities van de begrippen pedofiel en pedoseksueel, die verschillen van onze definities (zoals hier te vinden).

a. Pedofiel
Over de definitie van pedofielen wordt in de folder het volgende gesteld: ‘Het gaat om volwassen mannen die zich uitsluitend seksueel aangetrokken
voelen tot jongens (of soms meisjes) die nog niet in de puberteit zijn gekomen’. In onze definitie hoeft het niet persé om een man te gaan, ook vrouwen kunnen pedofiel zijn. Het belangrijkste verschil is dat de pedofiel zich niet uitsluitend tot kinderen die nog niet in de puberteit zijn aangetrokken hoeft te voelen, maar wel bij voorkeur. Een pedofiel kan volgens onze definitie dus ook gevoelens voor leeftijdsgenoten van hetzelfde of het andere geslacht hebben, maar zijn (of haar) voorkeur gaat uit naar kinderen.

b. Pedoseksueel
Dan het verschil in de definitie van een pedoseksueel. In de folder staat: ‘Plegers van seksueel misbruik van kinderen worden wel pedoseksuelen genoemd.’ Vervolgens worden drie typen pedoseksuelen onderscheiden, ‘die aanmerkelijk van elkaar verschillen’: pedofielen, gelegenheidsplegers en antisociale plegers. Taalkundig klopt dit niet, omdat geïmpliceerd wordt dat een pedofiel een bepaald type pedoseksueel, en volgens deze definitie dus een pleger van seksueel misbruik van kinderen is. Zo zal het niet bedoeld zijn. Enkele alinea’s verderop staat immers: ‘Er zijn pedofielen die geen uiting geven aan hun seksuele gerichtheid. Zij hebben geen seksuele contacten met kinderen.’
Volgens onze definitie is een pedoseksueel iemand die seks heeft met kinderen, en niet iemand die seksueel misbruik pleegt met kinderen. Hoewel het in veel gevallen zeker zo zal zijn, hoeft volgens ons seksueel contact tussen een kind en een volwassene niet per definitie misbruik te zijn. Er kan ook seksueel contact mogelijk zijn dat door beiden als prettig wordt ervaren. Met de definitie uit de folder wordt die mogelijkheid uitgesloten.
Wij denken dat het zuiverder is om te spreken van een pedoseksuele misbruiker, of gewoon een kindermisbruiker, als het gaat over seksueel misbruik van kinderen. Daarmee benoem je precies waar het om gaat: de handeling van het misbruik.

2. De pedofiel
In de folder wordt vervolgens een karakterschets van pedofielen gegeven, waar wij ons niet in kunnen vinden (en waarvan overigens onduidelijk is waar hij op gebaseerd is). Veel uitspraken zijn kort door de bocht. Ze zullen vast gelden voor een aantal, of soms zelfs een flink aantal pedofielen, maar om alle pedofielen over één kam te scheren gaat wel erg ver. Ons ‘weerwoord’ is voornamelijk gebaseerd op onze eigen ervaringen.
Hieronder zullen we telkens na een citaat uit de folder onze eigen visie geven.

a. Bedreigende volwassenen
‘Naast de bijzondere seksuele gerichtheid hebben deze mannen ook in het algemeen een voorkeur voor kinderen: ze gaan liever om met kinderen dan met volwassenen, die ze als bedreigend ervaren.’
Wij denken dat dat laatste zeker niet het geval hoeft te zijn. Veel pedofielen hebben uitstekend contact met andere volwassenen, zelfs tot liefdesrelaties aan toe.

b. Aantrekkingskracht
‘Ze ‘vallen’ op de kinderlijke gestalte, houden van de belevingswereld van kinderen
en willen het liefst ‘kind met de kinderen’ zijn.’
Voor veel pedofielen is de kinderlijke gestalte een punt van aantrekkingskracht, net als de belevingswereld van kinderen. De drang om ‘kind met de kinderen’ te zijn, speelt zeker niet bij alle pedofielen. Pedofielen willen graag iets voor kinderen betekenen, maar vaak krijgt dat niet de vorm van ‘kind met de kinderen’ zijn; maar blijft de volwassene in de rol van volwassene.

c. Seksuele contacten en relaties
‘Pedofielen gebruiken hun overredingskracht om kinderen tot seksuele contacten over te halen. Eigenlijk manipuleren ze hen gewoon. Met deze kinderen hebben ze vaak een langdurige relatie.’
In dit citaat worden een aantal zaken door elkaar gehaald. Waar ‘pedofielen’ staat, zou ‘pedoseksuele misbruikers’ moeten staan. Immers: eerder in de folder werd al gesteld dat sommige (naar onze beleving: veel) pedofielen geen uiting geven aan hun seksuele voorkeur. Dit citaat impliceert ook dat alle pedofielen bij contacten met kinderen uit zouden zijn op seks. Dat is zeker niet het geval. Bij een relatie tussen een kind en een persoon met pedofiele gevoelens hoeft helemaal geen seks in het spel te zijn. Evenmin hoeft er sprake te zijn van manipulatie. Vaak bestaat een relatie uit al dan niet regelmatig contact tussen een kind en een volwassene, waarbij ze samen leuke dingen doen; bijvoorbeeld een gezamenlijke hobby beoefenen. Dat daarbij bij de pedofiel ook gevoelens van verliefdheid kunnen spelen, hoeft naar het kind toe helemaal niet duidelijk te worden, en als het dat wel wordt, hoeft het niet als vervelend ervaren te worden.

d. Seks met kinderen en kinderpornografie
‘Ze vinden dat seks met kinderen moet kunnen en ze voelen zich er dus niet schuldig over. Vaak verzamelen ze kinderpornografie, soms maken ze dat zelf voor eigen gebruik.’
Niet alle pedofielen vinden dat seks met kinderen moet kunnen. De meeste wijzen het niet geheel af, maar verbinden strenge voorwaarden aan de omstandigheden waaronder seksueel contact zou kunnen plaatsvinden. In de huidige maatschappij kan aan die voorwaarden vaak niet worden voldoen. Daarom kiezen veel pedofielen er voor geen seks met kinderen te hebben (als die keus al ooit aan de orde is). Stel dat het tóch gebeurt, dan spelen bij veel pedofielen wel degelijk schuldgevoelens. Ook pedofielen kennen immers de geldende normen, waarden en regels. Daarnaast voelen zij zich vaak verantwoordelijk ten opzichte van het kind; en voelen ze zich achteraf schuldig, omdat ze vooraf de gevolgen voor het kind van het aangaan van de seksuele relatie niet hebben kunnen overzien en/of verkeerd hebben ingeschat.
Over kinderpornografie wordt onder pedofielen verschillend gedacht. Ook wordt verschillend gedacht over wat wel en niet onder kinderpornografie valt (ook de wet is daar onduidelijk over, zie hier). Er zijn in ieder geval ook pedofielen die radicaal tegen elke vorm van kinderpornografie zijn, omdat er kinderen voor misbruikt zouden kunnen zijn.

e. Einde van een relatie
‘De relatie met het kind eindigt als het in de puberteit komt: de geslachtskenmerken die zich dan ontwikkelen, maken het kind onaantrekkelijk voor de pedofiel.’
Deze bewering klopt op twee punten niet. Voor veel pedofielen wordt een kind inderdaad fysiek minder aantrekkelijk als het in de puberteit komt, maar dat hoeft niet te betekenen dat een relatie eindigt. Behoeftes en verwachtingen veranderen, maar dat kan ook leiden tot andere verhoudingen tussen de oudere en jongere in de relatie: het hoeft geen einde te betekenen. Bovendien geldt niet voor alle mensen met pedofiele gevoelens dat de aantrekkelijkheid van kinderen ophoudt als ze in de puberteit komen: sommigen zijn óók aangetrokken tot puberende jongeren, of zelfs tot volwassenen.

Team pedofilie.nl