Hoi Jorge ik dacht dat je met biseksueel bedoelde dat iemand op mannen en vrouwen valt.Wist niet dat deze benaming/term ook hoort bij een bepaalde leeftijd
Hij weet voor zich zelf ook wel dat hij nooit een kind zal aanraking op een sexueel bedoelde manier en ik vertrouw hem ook voor de volle 100% met mn eigen kids.En dat weet ie ook en vind ie ook erg lief van me.
Uit de buurt van kinderen blijven is denk ik haast niet mogelijk...dan moet je al kluizenaar gaan worden en een hutje op de heide gaan wonen hahaha
Misschien een rare vraag maar heb jij het voor jezelf wel kunnen accepteren dat je pedofiel bent?
Dat is geen rare vraag hoor, hij is erg relevant en ik vertel er graag over.
Ja, ik heb volledig kunnen accepteren hoe ik in elkaar zit. Juist omdat je gevoel geen keuze is en de manier van ermee omgaan wel. Ik zou mezelf niet kunnen accepteren zonder een goede manier van omgaan met mijn gevoelens. Ik heb ook gemerkt dat ik gewoon met kinderen kan omgaan (en dat ook heel leuk vind, onafhankelijk van of ik een kind nou aantrekkelijk vind of niet). Ik heb de nodige jaren geleden ervoor gekozen om het leven te delen met een volwassen partner, een vriend die dezelfde pedofiele gevoelens heeft als ik trouwens. We zijn erg gelukkig met elkaar ondanks de afwezigheid van seksuele interesse (die houdt voor ons allebei zo'n beetje op in het begin van de puberteit).
Ook heb ik professioneel veel met kinderen te maken. Ook met jongens die ik aantrekkelijk vind. Ik geef veel om 'mijn' kinderen en zie ze ook wel een beetje als surrogaat voor het zelf geen kinderen hebben bij gebrek aan een vrouw die ze voor me baart. Ik heb gelukkig een goede balans tussen die emotionele betrokkenheid en professionele afstand kunnen vinden die voor iedereen prettig is. Als ik op straat of waar dan ook jongens zie die voor mij onder de noemer 'lekkere jochies' vallen geniet ik gewoon van het goede uitzicht. Opzoeken doe ik het niet echt. Hoewel ik op vakantie wel eens een potje wil gaan voetballen op de camping omdat ik, naast dat ik voetballen wel leuk vind, weet dat er altijd jongens mee gaan doen. Samen lol beleven met jongens is voor mij echt een moment om van te genieten.
Wat mij het vertrouwen geeft dat ik dit zo kan en niet bang hoef te zijn voor mijn eigen lusten is dat ik telkens merk dat het gevoel van het beste voor een jongen willen betekenen (en hem dus niet in problemen brengen) veel sterker is dan mijn lustgevoel. Dat sluit intimiteit natuurlijk niet helemaal uit; een knuffel, beetje tegen elkaar aan hangen, dat zijn dingen die ik wel gewoon doe en waar ik dan ook van geniet. Natuurlijk is er op zich de wens om verder te gaan, maar ik ben zelf prima in staat om te genieten van het moment, en verder niets. Daarbij helpt het me enorm dat ik gewoon besloten heb om niets actief na te streven qua intimiteit en gewoon dankbaar te zijn voor wat een jongen mij geeft. Een beetje moeilijk wordt het wel als een jongen over de grens van het maatschappelijk aanvaardbare wil gaan. Dan moet ik een grens aangeven die niet de mijne is en dat is altijd even slikken. Maar ik ken mezelf goed genoeg om te weten dat ik me daar prima overheen kan zetten; zie de zin waarmee ik deze alinea begon.
Nu is de optimistische levenshouding mij min of meer met de paplepel ingegoten (waarvoor ik mijn moeder enorm dankbaar ben overigens). Dat maakt het wel makkelijker om ook positief om te gaan met zoiets heftigs als pedofiele gevoelens in de maatschappelijke context anno jaren '80.
Ik ben benieuwd naar je indrukken na het lezen van dit bericht. En vraag gerust verder!
Mijn reactie: Vind dat je er echt heel goed mee omgaat en kan dus bij deze zeggen petje af.Meen ik serieus.
Vind het ook erg fijn om te horen dat er gelukkig nog wel mensen zjn met pedofiele gevoelens die ook met een volwassene een relatie aan gaan.
Las her en der dat het voor sommige mensen erg moeilijk is om met een volwasse een liefdes relatie aan te gaan.
Ook mijn vriend vond dit in het begin erg lastig ook ivm mijn kids en omdat hij nog niet genoeg vertrouwen in me had om zijn geheim aan mij te vertellen.
In het begin was het puur vriendschap en na een paar maand hadden we sex....maar bleef toch vriendschap + toen.
Na een half jaar kwam hij met zn geheim en hebben toen hele gesprekken gehad over hoe hij hier mee omging,hoe ik er tegenover stond enzo en hebben toen voor elkaar "gekozen" zeg maar...
Hij heeft gelukkig voor zichzelf ook de grens net zoals jij het ook hebt...potje stoeien,kijken en bij hem op schoot zitten maar niet de lichamelijke grens overschrijden.
Als de kids erbij zijn heeft hij er ook geen problemen mee maar hij begint zeg maar te malen als ze op bed liggen en dat is niet elke keer zo hoor dat niet.
Ligt er ook aan hoe hij zich voelt....zoals deze maand is hij wat depri en dan vreet het meer aan hem dan dat hij goed in zn vel zit.
Heb je het tijdens je werk wel eens gehad dan dat een jongen de grens over wou gaan?
Dat lijkt me idd erg moeilijk om dan te zeggen van nee....
Het is dan wel niet met elkaar te vergelijken maar,ik weet namelijk van mezelf dat als ik teveel drank op had vroeger in de kroeg ik erg gemakkelijk met een gozer mee ging naar huis en dan de volgende dag een behoorlijke letterlijke en figuurlijke kater had
Kom dus ook haast niet meer in de kroeg en laat staan dat ik teveel drink domweg om mezelf te beschermen tegen dezelfde fouten die ik eerder heb gemaakt.
Ja, ik heb best wel eens grenzen aan moeten geven bij jongens waar ik mee werk. Jongens zijn nieuwsgierig, willen verkennen en doen dat bij iemand die ze vertrouwen en bij wie ze zich op hun gemak voelen. Zo iemand ben ik al snel. Maar in mijn werk heb ik naast mijn persoonlijke principes nog met een beroepscode te maken. Het is daardoor makkelijker om dan een duidelijke grens te stellen dan wanneer een jongen dat doet met wie ik gewoon bevriend ben.
Zoals ik het nu lees gaat het op zich niet slecht met je vriend. Hij gaat goed met jouw kinderen om, sluit zich er niet voor af en durft ze ook gewoon aan te raken op een manier die kinderen van een nabije volwassene verwachten. Een goede psycholoog zou eens kunnen kijken naar wat er wellicht nog meer onder de depressiviteit zit. Vaak is een wat depressieve levensstijl ook een keuze die je min of meer onbewust maakt omdat dat een veilige manier van leven is; het is namelijk bekend terrein. Maargoed, ik ga nu al erg ver in mijn analyse en het wordt een beetje giswerk zo, dus ik laat het daarbij. Oh: kent hij ook andere mensen met dezelfde gevoelens voor kinderen? Dat kan vaak een fijne uitlaatklep zijn. Soort lotgenotencontact eigenlijk.
Met je analyse zit je idd niet ver mis...hij kiest zelf heel bewust voor een leven zonder te samenwonen.Heeft zn vaste ritme van dingen doen en is heel erg op zich zelf.Zoals je al aangaf:bekend terrein.Er is een bepaalde naam voor maar daar kan ik zo niet opkomen
Zo zijn er meer dingen van zijn doen en laten wat denk ik idd mee speelt met zn depressie waar hij soms behoorlijk last van heeft.
Hij gaat sinds een jaar naar een groep 1x per week met lotgenoten en daar kan hij idd mee praten maar aangezien dat niet zn sterkste kant is gaat dit soms nogal moeizaam voor hem,maar gaat wel steeds beter gelukkig
Je schreef dat je voor je werk met jongens hebt te maken..zijn dit jongens in een bepaalde leeftijds categorie van pubers dan?
Mijn zoon is dan 10 jaar en hangt tegen het puberen aan en van mezelf uitgaande op die leeftijd probeer je dingen uit,kijken waar de grensen zijn enzo.
Zelf voel ik me niet tot pubers aangetrokken en heb ik met mijn werk momenteel wel het meest met pubers te maken. In principe is de leeftijdsgroep vrij breed, maar werk ik niet met erg jonge kinderen omdat ik daar minder goed in ben. Je zoon is trouwens wel een erg vroege puber! Normaalgesproken begint dat toch echt bij 12/13 jaar (voor jongens, bij meisjes ligt dat net iets eerder). De prepuberteit heeft wel een paar trekjes die voor een ouder aan de puberteit kunnen doen denken.
Het uitproberen, kijken waar je grenzen zijn is heel normaal voor een 10-jarige. Consequent zijn is de beste manier om hiermee om te gaan, maar ook duidelijk maken dat er verschillen zijn in hoe mensen daarmee omgaan en dat er ook mensen zijn die misbruik maken van dat grenzen zoeken. Zelf motiveer ik kinderen, zeker op die leeftijd, altijd zoveel mogelijk om te vertellen wanneer hun grens bereikt is. Dat ligt wel allemaal heel subtiel omdat een kind van 10 vaak wel een grens voelt maar die nog niet onder woorden kan brengen. Ik benoem lichaamstaal en ga na of mijn interpretatie klopt. Als ik denk dat het kind ervoor open staat maak ik dan een opmerking als "dat mag je best gewoon zeggen".
Is de groep waar je vriend heen gaat een soort zelfhulpgroepje? Want dan ga je er al vanuit dat pedofiel zijn een probleem is. Ik vind dat geen juist uitgangspunt. Pedofiel zijn is best ok, dus laat ze lekker een beetje lol maken en samen een biertje drinken of eens op straat tegen elkaar zeggen wie ze nou een lekker kereltje vinden. Mag voor veel mensen als zeer fout overkomen (in elk geval politiek incorrect), maar het werkt zó bevrijdend dat het de opmaat naar zelfacceptatie kan zijn en daar begint ook het goed leren omgaan met gevoelens.
Hoi Jorge ik dacht dat je met biseksueel bedoelde dat iemand op mannen en vrouwen valt.Wist niet dat deze benaming/term ook hoort bij een bepaalde leeftijd
Hij weet voor zich zelf ook wel dat hij nooit een kind zal aanraking op een sexueel bedoelde manier en ik vertrouw hem ook voor de volle 100% met mn eigen kids.En dat weet ie ook en vind ie ook erg lief van me.
Uit de buurt van kinderen blijven is denk ik haast niet mogelijk...dan moet je al kluizenaar gaan worden en een hutje op de heide gaan wonen hahaha
Misschien een rare vraag maar heb jij het voor jezelf wel kunnen accepteren dat je pedofiel bent?
Groetjes Linda
Hoi Linny,
Dat is geen rare vraag hoor, hij is erg relevant en ik vertel er graag over.
Ja, ik heb volledig kunnen accepteren hoe ik in elkaar zit. Juist omdat je gevoel geen keuze is en de manier van ermee omgaan wel. Ik zou mezelf niet kunnen accepteren zonder een goede manier van omgaan met mijn gevoelens. Ik heb ook gemerkt dat ik gewoon met kinderen kan omgaan (en dat ook heel leuk vind, onafhankelijk van of ik een kind nou aantrekkelijk vind of niet). Ik heb de nodige jaren geleden ervoor gekozen om het leven te delen met een volwassen partner, een vriend die dezelfde pedofiele gevoelens heeft als ik trouwens. We zijn erg gelukkig met elkaar ondanks de afwezigheid van seksuele interesse (die houdt voor ons allebei zo'n beetje op in het begin van de puberteit).
Ook heb ik professioneel veel met kinderen te maken. Ook met jongens die ik aantrekkelijk vind. Ik geef veel om 'mijn' kinderen en zie ze ook wel een beetje als surrogaat voor het zelf geen kinderen hebben bij gebrek aan een vrouw die ze voor me baart. Ik heb gelukkig een goede balans tussen die emotionele betrokkenheid en professionele afstand kunnen vinden die voor iedereen prettig is. Als ik op straat of waar dan ook jongens zie die voor mij onder de noemer 'lekkere jochies' vallen geniet ik gewoon van het goede uitzicht. Opzoeken doe ik het niet echt. Hoewel ik op vakantie wel eens een potje wil gaan voetballen op de camping omdat ik, naast dat ik voetballen wel leuk vind, weet dat er altijd jongens mee gaan doen. Samen lol beleven met jongens is voor mij echt een moment om van te genieten.
Wat mij het vertrouwen geeft dat ik dit zo kan en niet bang hoef te zijn voor mijn eigen lusten is dat ik telkens merk dat het gevoel van het beste voor een jongen willen betekenen (en hem dus niet in problemen brengen) veel sterker is dan mijn lustgevoel. Dat sluit intimiteit natuurlijk niet helemaal uit; een knuffel, beetje tegen elkaar aan hangen, dat zijn dingen die ik wel gewoon doe en waar ik dan ook van geniet. Natuurlijk is er op zich de wens om verder te gaan, maar ik ben zelf prima in staat om te genieten van het moment, en verder niets. Daarbij helpt het me enorm dat ik gewoon besloten heb om niets actief na te streven qua intimiteit en gewoon dankbaar te zijn voor wat een jongen mij geeft. Een beetje moeilijk wordt het wel als een jongen over de grens van het maatschappelijk aanvaardbare wil gaan. Dan moet ik een grens aangeven die niet de mijne is en dat is altijd even slikken. Maar ik ken mezelf goed genoeg om te weten dat ik me daar prima overheen kan zetten; zie de zin waarmee ik deze alinea begon.
Nu is de optimistische levenshouding mij min of meer met de paplepel ingegoten (waarvoor ik mijn moeder enorm dankbaar ben overigens). Dat maakt het wel makkelijker om ook positief om te gaan met zoiets heftigs als pedofiele gevoelens in de maatschappelijke context anno jaren '80.
Ik ben benieuwd naar je indrukken na het lezen van dit bericht. En vraag gerust verder!
Vind het ook erg fijn om te horen dat er gelukkig nog wel mensen zjn met pedofiele gevoelens die ook met een volwassene een relatie aan gaan.
Las her en der dat het voor sommige mensen erg moeilijk is om met een volwasse een liefdes relatie aan te gaan.
Ook mijn vriend vond dit in het begin erg lastig ook ivm mijn kids en omdat hij nog niet genoeg vertrouwen in me had om zijn geheim aan mij te vertellen.
In het begin was het puur vriendschap en na een paar maand hadden we sex....maar bleef toch vriendschap + toen.
Na een half jaar kwam hij met zn geheim en hebben toen hele gesprekken gehad over hoe hij hier mee omging,hoe ik er tegenover stond enzo en hebben toen voor elkaar "gekozen" zeg maar...
Hij heeft gelukkig voor zichzelf ook de grens net zoals jij het ook hebt...potje stoeien,kijken en bij hem op schoot zitten maar niet de lichamelijke grens overschrijden.
Als de kids erbij zijn heeft hij er ook geen problemen mee maar hij begint zeg maar te malen als ze op bed liggen en dat is niet elke keer zo hoor dat niet.
Ligt er ook aan hoe hij zich voelt....zoals deze maand is hij wat depri en dan vreet het meer aan hem dan dat hij goed in zn vel zit.
Heb je het tijdens je werk wel eens gehad dan dat een jongen de grens over wou gaan?
Dat lijkt me idd erg moeilijk om dan te zeggen van nee....
Het is dan wel niet met elkaar te vergelijken maar,ik weet namelijk van mezelf dat als ik teveel drank op had vroeger in de kroeg ik erg gemakkelijk met een gozer mee ging naar huis en dan de volgende dag een behoorlijke letterlijke en figuurlijke kater had
Kom dus ook haast niet meer in de kroeg en laat staan dat ik teveel drink domweg om mezelf te beschermen tegen dezelfde fouten die ik eerder heb gemaakt.
Groetjes Linny
Ik wil geen kameel worden, lol. Laat me maar zoals ik ben.
Ja, ik heb best wel eens grenzen aan moeten geven bij jongens waar ik mee werk. Jongens zijn nieuwsgierig, willen verkennen en doen dat bij iemand die ze vertrouwen en bij wie ze zich op hun gemak voelen. Zo iemand ben ik al snel. Maar in mijn werk heb ik naast mijn persoonlijke principes nog met een beroepscode te maken. Het is daardoor makkelijker om dan een duidelijke grens te stellen dan wanneer een jongen dat doet met wie ik gewoon bevriend ben.
Zoals ik het nu lees gaat het op zich niet slecht met je vriend. Hij gaat goed met jouw kinderen om, sluit zich er niet voor af en durft ze ook gewoon aan te raken op een manier die kinderen van een nabije volwassene verwachten. Een goede psycholoog zou eens kunnen kijken naar wat er wellicht nog meer onder de depressiviteit zit. Vaak is een wat depressieve levensstijl ook een keuze die je min of meer onbewust maakt omdat dat een veilige manier van leven is; het is namelijk bekend terrein. Maargoed, ik ga nu al erg ver in mijn analyse en het wordt een beetje giswerk zo, dus ik laat het daarbij. Oh: kent hij ook andere mensen met dezelfde gevoelens voor kinderen? Dat kan vaak een fijne uitlaatklep zijn. Soort lotgenotencontact eigenlijk.
Hallo Jorge
Met je analyse zit je idd niet ver mis...hij kiest zelf heel bewust voor een leven zonder te samenwonen.Heeft zn vaste ritme van dingen doen en is heel erg op zich zelf.Zoals je al aangaf:bekend terrein.Er is een bepaalde naam voor maar daar kan ik zo niet opkomen
Zo zijn er meer dingen van zijn doen en laten wat denk ik idd mee speelt met zn depressie waar hij soms behoorlijk last van heeft.
Hij gaat sinds een jaar naar een groep 1x per week met lotgenoten en daar kan hij idd mee praten maar aangezien dat niet zn sterkste kant is gaat dit soms nogal moeizaam voor hem,maar gaat wel steeds beter gelukkig
Je schreef dat je voor je werk met jongens hebt te maken..zijn dit jongens in een bepaalde leeftijds categorie van pubers dan?
Mijn zoon is dan 10 jaar en hangt tegen het puberen aan en van mezelf uitgaande op die leeftijd probeer je dingen uit,kijken waar de grensen zijn enzo.
Zelf voel ik me niet tot pubers aangetrokken en heb ik met mijn werk momenteel wel het meest met pubers te maken. In principe is de leeftijdsgroep vrij breed, maar werk ik niet met erg jonge kinderen omdat ik daar minder goed in ben. Je zoon is trouwens wel een erg vroege puber! Normaalgesproken begint dat toch echt bij 12/13 jaar (voor jongens, bij meisjes ligt dat net iets eerder). De prepuberteit heeft wel een paar trekjes die voor een ouder aan de puberteit kunnen doen denken.
Het uitproberen, kijken waar je grenzen zijn is heel normaal voor een 10-jarige. Consequent zijn is de beste manier om hiermee om te gaan, maar ook duidelijk maken dat er verschillen zijn in hoe mensen daarmee omgaan en dat er ook mensen zijn die misbruik maken van dat grenzen zoeken. Zelf motiveer ik kinderen, zeker op die leeftijd, altijd zoveel mogelijk om te vertellen wanneer hun grens bereikt is. Dat ligt wel allemaal heel subtiel omdat een kind van 10 vaak wel een grens voelt maar die nog niet onder woorden kan brengen. Ik benoem lichaamstaal en ga na of mijn interpretatie klopt. Als ik denk dat het kind ervoor open staat maak ik dan een opmerking als "dat mag je best gewoon zeggen".
Is de groep waar je vriend heen gaat een soort zelfhulpgroepje? Want dan ga je er al vanuit dat pedofiel zijn een probleem is. Ik vind dat geen juist uitgangspunt. Pedofiel zijn is best ok, dus laat ze lekker een beetje lol maken en samen een biertje drinken of eens op straat tegen elkaar zeggen wie ze nou een lekker kereltje vinden. Mag voor veel mensen als zeer fout overkomen (in elk geval politiek incorrect), maar het werkt zó bevrijdend dat het de opmaat naar zelfacceptatie kan zijn en daar begint ook het goed leren omgaan met gevoelens.