Ik heb de definitie van het woord "pedofilie" opgezocht en hier vermeld om anderen te laten lezen wat het is. Wat er in de Van Dale staat zijn de juiste definities.
Tsja... Ik denk niet dat ik het daarmee helemaal eens ben. De definitie van iets zoals dat in de van Dale staat hoeft ten eerste echt niet 'de juiste' te zijn. Niet alleen omdat er zo vreselijk weinig ruimte is om erover uit te wijden, maar ook omdat ze reviseerbaar is. Het is een referentiepunt, that's all.
En wat die definitie zelf betreft, "seksuele liefde van volwassenen voor kinderen", die vind ik gewoon raar klinken. Pedofilie is in de spreektaal een seksuele aangetrokkenheid, daar hoeft geen liefde aan te pas te komen, maar dat kan wel (alleen dat weten veel mensen niet). Van oudsher betekende het wellicht liefde voor kinderen, maar zodra je er een seksuele component aanvast plakt als noodzakelijk criterium moet je gewoon van een seksuele aangetrokkenheid praten. Homofilie is ook gewoon een seksuele aangetrokkenheid. Als er iemand is die opgewonden raakt van het zien van naakte kinderen, maar daar geen liefde voor voelt, dan vind ik dat gewoon een pedofiel. Dat vind ik geen rare definitie.
Als je in die definitie ruimte open wil houden voor clausules als "maar er kán wel óók sprake van liefde zijn", dan begin je aan het vermelden van randverschijnselen en die lijst is behoorlijk groot.
Op de rest van je bericht: ik ben het grotendeels met je eens. Soms zet je iets wat sterker neer dan ik zou doen, zie ook de nuances van Jorge op jouw bericht. Toch snap ik jouw punten wel. Met de uitspraak "pedofielen kiezen hun geaardheid niet" zeg je eigenlijk gewoon, dat ze niet schuldig kunnen worden gehouden voor hun gevoelens. En daar ben ik het mee eens. Zij hebben vervolgens de last om op een goede manier met die gevoelens om te moeten (leren) gaan.
Voor de rest was je het met me eens. Ik heb nog wel één punt: je hebt een stukje speciaal gericht aan slachtoffers van misbruikers, en een stukje speciaal aan pedofielen. Je moet uitkijken naar wat niet-pedofielen zouden maken van dat stukje "speciaal aan pedofielen". Die denken "Ja, dit klopt! Kinderen zijn KWETSBAAR! Ik moet ze BESCHERMEN!" maar dan krijg je dus weer dat risico van opblazen van dingen, erger maken dan ze zijn.
Een probleem dat ik zie is dat het volgens mij bijna niet denkbaar is dat 'de maatschappij' net zo okee zou zijn met een pedofiel die kinderwerk doet, dan een niet-pedofiel. Of een pedofiele oppas i.p.v. een niet-pedofiele. Er zullen wel gezinnen zijn, die daar open genoeg voor zijn; maar ook zeker gezinnen die dat níet zijn. Dat betekent dat pedofilie nooit 'genoeg' geaccepteerd zal worden om een iedereen-kan-uit-de-kast-komen mogelijk te maken. Want als je van kinderen houdt - en dat houden veel pedofielen - dan is de kans dat kinderwerk je ligt, groot. En als je dat graag wil doen, en je moet over je geaardheid zwijgen om dat te bereiken, nou, dan moet dat maar.
Welk realistisch 'doel' je zou kunnen hebben voor de acceptatie van dit gebeuren, weet ik niet. Niet-verder-verharden van de maatschappij lijkt me redelijk, maar een stevige tegenreactie, een wakker schudden, lijkt me ook niet misplaatst. Vooral de groeiende skepsis en frustratie over te ver gaande vrijheid-inperkende maatregelen ter voorkoming van kindermisbruik, en angst daaromtrent, lijken mij een goede kandidaat om dat te bewerkstelligen. Vooral in het Verenigd Koninkrijk gaan ze daar vrij ver in momenteel.
Ik heb de definitie van het woord "pedofilie" opgezocht en hier vermeld om anderen te laten lezen wat het is. Wat er in de Van Dale staat zijn de juiste definities.
Tsja... Ik denk niet dat ik het daarmee helemaal eens ben. De definitie van iets zoals dat in de van Dale staat hoeft ten eerste echt niet 'de juiste' te zijn. Niet alleen omdat er zo vreselijk weinig ruimte is om erover uit te wijden, maar ook omdat ze reviseerbaar is. Het is een referentiepunt, that's all.
En wat die definitie zelf betreft, "seksuele liefde van volwassenen voor kinderen", die vind ik gewoon raar klinken. Pedofilie is in de spreektaal een seksuele aangetrokkenheid, daar hoeft geen liefde aan te pas te komen, maar dat kan wel (alleen dat weten veel mensen niet). Van oudsher betekende het wellicht liefde voor kinderen, maar zodra je er een seksuele component aanvast plakt als noodzakelijk criterium moet je gewoon van een seksuele aangetrokkenheid praten. Homofilie is ook gewoon een seksuele aangetrokkenheid. Als er iemand is die opgewonden raakt van het zien van naakte kinderen, maar daar geen liefde voor voelt, dan vind ik dat gewoon een pedofiel. Dat vind ik geen rare definitie.
Als je in die definitie ruimte open wil houden voor clausules als "maar er kán wel óók sprake van liefde zijn", dan begin je aan het vermelden van randverschijnselen en die lijst is behoorlijk groot.
Op de rest van je bericht: ik ben het grotendeels met je eens. Soms zet je iets wat sterker neer dan ik zou doen, zie ook de nuances van Jorge op jouw bericht. Toch snap ik jouw punten wel. Met de uitspraak "pedofielen kiezen hun geaardheid niet" zeg je eigenlijk gewoon, dat ze niet schuldig kunnen worden gehouden voor hun gevoelens. En daar ben ik het mee eens. Zij hebben vervolgens de last om op een goede manier met die gevoelens om te moeten (leren) gaan.
Voor de rest was je het met me eens. Ik heb nog wel één punt: je hebt een stukje speciaal gericht aan slachtoffers van misbruikers, en een stukje speciaal aan pedofielen. Je moet uitkijken naar wat niet-pedofielen zouden maken van dat stukje "speciaal aan pedofielen". Die denken "Ja, dit klopt! Kinderen zijn KWETSBAAR! Ik moet ze BESCHERMEN!" maar dan krijg je dus weer dat risico van opblazen van dingen, erger maken dan ze zijn.
Een probleem dat ik zie is dat het volgens mij bijna niet denkbaar is dat 'de maatschappij' net zo okee zou zijn met een pedofiel die kinderwerk doet, dan een niet-pedofiel. Of een pedofiele oppas i.p.v. een niet-pedofiele. Er zullen wel gezinnen zijn, die daar open genoeg voor zijn; maar ook zeker gezinnen die dat níet zijn. Dat betekent dat pedofilie nooit 'genoeg' geaccepteerd zal worden om een iedereen-kan-uit-de-kast-komen mogelijk te maken. Want als je van kinderen houdt - en dat houden veel pedofielen - dan is de kans dat kinderwerk je ligt, groot. En als je dat graag wil doen, en je moet over je geaardheid zwijgen om dat te bereiken, nou, dan moet dat maar.
Welk realistisch 'doel' je zou kunnen hebben voor de acceptatie van dit gebeuren, weet ik niet. Niet-verder-verharden van de maatschappij lijkt me redelijk, maar een stevige tegenreactie, een wakker schudden, lijkt me ook niet misplaatst. Vooral de groeiende skepsis en frustratie over te ver gaande vrijheid-inperkende maatregelen ter voorkoming van kindermisbruik, en angst daaromtrent, lijken mij een goede kandidaat om dat te bewerkstelligen. Vooral in het Verenigd Koninkrijk gaan ze daar vrij ver in momenteel.