Ook dank aan jou voor je reactie. Wat krijg ik hier lieve reacties, ik had dit helemaal niet verwacht. Het geeft me een warm gevoel.
Ik heb ooit eens geprobeert om op een ander forum "slachtofferforum" contact te krijgen met mensen die in een gelijkaardige situatie zaten, maar ik kreeg daar van alle soorten verwijten naar mijn hoofd. voornamelijk omdat ik me niet als "slachtoffer' voordeed, (iets wat ik dus ook niet ben in mijn gevoel).
Ik heb een heel groot probleem met mijn ouders. Ik heb nog steeds contact met hen. Ik wil niet over hen oordelen, dat zal ooit wel eens gebeuren en dan wil ik niet in hun schoenen staan. (Ik geloof namelijk in reïncarnatie en ik geloof ook dat je 'bij de dag des oordeels' zoals het christendom het noemt- je eigen rechter bent).
Vanuit dit standpunt heb ik medelijden met hen, voor wat hen te wachten staat. Ook heb ik het geloof dat je na je overlijden alles herbeleefd maar in omgekeerde volgorde. Als ik iemand kwets dan zal ik dit herbeleven maar vanuit het standpunt van de persoon die ik kwetste en zal zodoende die persoon z'n pijn en verdriet voelen. Misschien dat vooral dit laatste het medelijden met mijn ouders opwekt.
Ik ben nooit in therapie geweest. Ik functioneer goed, heb niet echt een probleem met het verleden en dit vooral omdat ik alle gevoel hieromtrent verdring. (dat is wat ik nu denk, na mijn korte ontmoeting). Voordien dacht ik dat ik gewoon sterk genoeg was geweest en het allemaal goed ging. Maakt dit van mij een slachtoffer? Misschien wel ten opzichte van de gebeurtenissen met mijn ouders.
Heb onlangs ondervonden dat hun dwang nog steeds heel erg groot is. Mijn ma vroeg om hulp van mijn dochter en ik wilde niet dat dit kind voor haar gratis zou gaan werken. Alleen ik durfde dat niet te vertellen. Uiteindelijk heb ik toegestemd dat het kind kon helpen, maar wilde ik wel dat ze er iets voor kreeg, om profiteren te voorkomen. Mijn man vond het de ideale moment om mij tegen hen te laten staan. Uiteindelijk draaide het erop uit dat mijn man me twee uur heeft laten zweten om met een dikke ruzie met mij, ons standpunt bij mijn ouders duidelijk te maken. Die dag ben ik lichamelijk zo ziek geworden dat ik er vier dagen letterlijk knock out van was. Dit is heel erg want ik blijf normaal gezien in alle omstandigheden van lichamelijke pijn of ziekte overeind.
Op dat moment is het besef dus reeds binnen beginnen sijpelen dat ik het helemaal niet zo goed deed als ik zelf geloofde.
Tot nog toe denk ik echter dat therapie geen goed idee is. Als alles boven komt...ben ik dan nog in staat om voor mijn gezin te zorgen? Of wordt ik een emotioneel wrak? Dit kan ik mijn man en kinderen niet aandoen. Het risico wil ik op dit moment niet nemen.
Wel heb ik besloten om me toch tegen mijn ouders op te gaan stellen. Niet toegeven als ze iets vragen wat mij niet past bijvoorbeeld. Het voornemen is er...ik hoop dat ik het zal uitvoeren. Voor mezelf zal dit een belangrijke stap zijn als persoon en als persoonlijkheid, niet om hen prblemen te berokkenen.
Dat doen zij nog steeds door bijvoorbeeld mijn eigen kinderen te vertellen hoe slecht ik ben, wat een leugenaar ik ben, hoe ik bedrieg en oplicht...
Mijn kinderen vragen me waarom ik hen dit laat zeggen. Ik vertel hen dat leugens mij niet raken omdat de waarheid het wel zal winnen. Het zijn dezelfde leugens die ze vertelden over mijn grootouders om mij van hen weg te houden. Het raakt me enkel dat ze na dit alles nog steeds niets geleerd hebben. Ik kan niet begrijpen dat ze in de spiegel kunnen kijken zonder na te denken...
Een specifieke vraag heb ik niet. Ik wilde vooral mijn verhaal kwijt. Misschien zocht ik ook reacties om te weten wat ik nu doormaak. Een ander, die los van de zaak, er een zicht op krijgt kan misschien ook wel mijn verwarring ontwarren...
Hopelijk begrijp je wat ik bedoel.
Mijn verstand zegt dat ik moet weg blijven bij hem. Dat ik geen vragen over het verleden moet stellen. Elk positief antwoord van hem zou ik in twijfel trekken, zou ik langs alle kanten belichten, zou ik als een speurder uitpluizen om dan met het ettiket onbetrouwbaar antwoord alles op te bergen.
Elk negatief antwoord (dat het enkel was omdat hij mij kon gebruiken) zou ik onmiddellijk geloven, maar het zou ook betekenen dat ik alle houvast verlies. Dat datgene waardoor ik telkens opnieuw kracht vond om verder te gaan één grote leugen was...
Hij heeft heel erg veel voor me betekend, meer dan wie ook...en hij heeft heel veel voor me gedaan. (mijn leven gered-ook al was het misschien niet zo erg-voor mij was het niet meer of niet minder dan dat).
Op jouw vraag kan ik heel duidelijk zijn.
Ja het heeft me een andere kijk gegeven. Vanuit mijn ervaring heb ik bijvoorbeeld elke verliefdheid van mijn kinderen heel au serieux genomen, ongeacht de leeftijd. Of ze nu kleuter waren of al iets ouder. Ik behandel hen op dat vlak met respect en bied hen een luisterend oor.
Ik ga er niet zomaar vanuit dat het om een "kalverliefde" gaat, zoals vele volwassenen doen. En zelfs als het niet meer dan dat is, zijn die gevoelens van het kind oprecht en doet het op dat moment evenveel pijn.
Dat een volwassene meer dan normale belangstelling kan koesteren voor een kind trek ik zeker niet in twijfel en in sommige gevallen kan dit zeer oprecht zijn. (Ik spreek dan niet over mensen die het ene kind na het andere benaderd met maar één doel)
Toch zou die volwassene dan vanuit zijn liefde voor dat kind het respect moeten kunnen opbrengen om te wachten om het kind te benaderen tot ze een 'wettelijke' leeftijd bereiken. Dit zou enkel getuigen van oprechtheid naar het kind en brengt het kind niet onnodig in benarde situaties. Zo wilde ik wel opkomen voor mijn kleine liefde, maar durfde ik dit gewoon niet. Mijn vader liet hem een schuldbekentenis tekenen, waardoor hij voor de rest van z'n leven macht over hem kan uitoefenen en ik wist als geen ander wat dit kon betekenen.
Ik durfde echter niet uitkomen voor mijn gevoel en durfde hem niet in bescherming nemen. Bovendien maakte mijn ouders zo iets vies van wat wij deelden dat ik mij enorm schuldig en ordinair voelde. Ik was de hoer. Ik was alles wat je kon bedenken en hierdoor had ik geen enkel recht meer. Ik had niet eens het recht om te ademen, ik zou moeten vergast worden (woorden van mijn vader)
Natuurlijk is niet ieder kind met een "relatie" in dezelfde ouder/kind situatie, maar toch denk ik dat het kind altijd de zwakkere zal zijn als het erop aankomt uit te komen voor zijn gevoel. Voornamelijk omdat een kind op zo'n moment niet enkel op zoek is naar zijn identiteit maar ook nog zijn rol in de maatschappij moet ontdekken en uiteindelijk ook zichzelf moet leren kennen en bij gevolg ook de eigen seksualiteit en het sowieso zwak staat tegenover zijn ouders om voor de relatie openlijk uit te komen....
Maar ik zou iet elke relatie tussen volwassene kind als pedofilie gaan beoordelen zonder het kind daarin te horen; waarmee ik niet zeg dat ik het goed keur of er achter zou staan.
Inderdaad heeft de alcohol veel verpest. Niet alleen voor mij of tussen ons, maar vooral voor hemzelf. Hem zo te zien doet mij verschrikkelijk veel pijn. Dat doodse zal ongetwijfeld een gevolg zijn van zijn probleem. Hij weet echter wel heel goed wie ik ben, de herkenning was er en was compleet toen ik mijn naam zei, maar ze was er enkel in zijn hersenen, niet in zijn ogen.
Ik vind het in triest hem zo te zien. Te zien dat hij enkel leeft voor de alcohol en door de alcohol, voor zolang het nog duurt.
Ik wil hem nu eigenlijk vooral terug naar zichzelf helpen. Hem helpen te worden wie hij was...Maar ik weet dat dit niet aan mij is. Dat het gewoon niet meer mogelijk is, net zo min het mogelijk is een dode tot leven te wekken.
Die blik, die staat in mij gegrift en die roept heel wat gevoelens op en ik herken die niet. Ook dat is triestig, dat besef heb ik wel.
Niemand hier kan voor mij beslissingen nemen en dat weet ik, net zomin dat iemand op dit forum een oordel over zijn gevoelens voor mij kan vellen. Er kan alleen voort gegaan worden op wat ik hier verteld heb en de conclusie hieruit is dat hij inderdaad heel veel goeds voor mij betekende, dat hij mss wel oprechte intenties had...maar dat we dat niet zeker zullen weten.
Ik weet niet wat ik verwacht om dit hier te vertellen, ik voel enkel dat het goed doet dat ik het eens kan vertellen en mensen vind die erover willen praten
thnx
Je kunt je goed inleven in anderen. Meer dan ik voor mogelijk houd.
Die man, je liefde, wekte verwachtingen bij jou. Dat hij je zou beschermen. Verwachtingen die hij niet heeft waargemaakt.
Kun je je voorstellen dat jij ook verwachtingen bij hem wekte? Dat hij met jou een beter mens zou worden? Misschien zijn alcoholprobleem de baas kunnen worden?
Als dat zo was, dan koesterde hij de verkeerde verwachtingen. Jij was veel en veel te gekwetst om voor hem therapeutje te spelen. Jij had bescherming nodig.
Maar toch. Het kan dat jullie elkaar hebben teleurgesteld.
Je schrijft dat je hem meteen gelooft als hij zegt dat hij je alleen maar gebruikte. Maar dat hoef je niet te geloven! Als hij dat zegt, dan kan dat best uit teleurstelling zijn.
Wat hij ook zegt, je hebt er niets aan. Zelfs niet als hij iets negatiefs zegt.
Enne, mijn hoed af voor jouw moed om dit op te schrijven. Of je echt zonder therapie kunt... nou ja, in ieder geval zolang je zelf niet weet waarom. Dit kan het begin van een therapie zijn. Je weet maar nooit.
Ja ik kan volgen in wat je zegt. Misschien had hij ook verwachtingen naar mij toe, die ik waarschijnlijk nooit heb ingelost. Maar ik durf fel te betwijfelen of hulp bij zijn drankprobleem er één van was.
Drank ging voor alles, letterlijk alles, ook voor mij. En er is tot nog toe niks veranderd.
Er zijn mensen geweest die hem hebben willen helpen...Als hij niet wil...kan je alle hulp bieden die je maar wilt.
Dat is te vergelijken met mij...Men kan blijven aandringen therapie te gaan volgen...zolang ik nee zeg komt die er niet...
Sorry het klinkt een beetje boos, maar het is niet zo bedoelt hoor. Ik wil het gewoon duidelijk maken.
Misschien waren er wel andere verwachtingen, maar hij heeft er nooit over gesproken. Wel over zijn verlangen een kindje met mij te willen en zijn verlangen met mij te huwen als ik groot genoeg was. Ik beloofde hem alles wat hij wilde en meende het ook. Alleen hij bracht alles uit in een stomdronken bui midden een vol café...
Toen ik het zelf neerschreef en herlas, zag ik ook dat gelijk welke woorden uit zijn mond zullen komen, ze voor mij altijd twijfel zullen oproepen. Als hij verteld dat het oprecht was zal ik het met moeite geloven. Als hij zegt dat hij me gebruikte zal mijn verstand zeggen dat dat waar is, maar mijn gevoel zal dit inderdaad ontkennen en zal inderdaad in discussie gaan met mijn verstand, zoals steeds.
Dat is wat ik nu ook weer ervaar. Mijn gevoel zegt dit, mijn verstand zegt het tegenovergestelde en ik zit er middenin.
Het klinkt alsof ik knettergek ben.
Ik ben blij dat jullie me op alles wijzen. En ik ben zeer blij dat in deze reacties niet getwijfeld wordt aan mijn liefde voor hem. Die is écht wààr oprecht, nog steeds.
Alleen zou ik willen uit mijn verwarring te raken en een klein beetje van mijn gevoel voor hem voor mijn man willen reserveren. Iets wat me niet wil lukken, toch niet op een vergelijkbare manier.
edit
Bij ons laatste korte ontmoeting herhaalde hij dit verlangen naar een kindje met mij waar de persoon die mij bij hem bracht bij stond. Hij liet het voorkomen als grap, maar hij verwees er wel naar...
Hoi Buzz,
Ook dank aan jou voor je reactie. Wat krijg ik hier lieve reacties, ik had dit helemaal niet verwacht. Het geeft me een warm gevoel.
Ik heb ooit eens geprobeert om op een ander forum "slachtofferforum" contact te krijgen met mensen die in een gelijkaardige situatie zaten, maar ik kreeg daar van alle soorten verwijten naar mijn hoofd. voornamelijk omdat ik me niet als "slachtoffer' voordeed, (iets wat ik dus ook niet ben in mijn gevoel).
Ik heb een heel groot probleem met mijn ouders. Ik heb nog steeds contact met hen. Ik wil niet over hen oordelen, dat zal ooit wel eens gebeuren en dan wil ik niet in hun schoenen staan. (Ik geloof namelijk in reïncarnatie en ik geloof ook dat je 'bij de dag des oordeels' zoals het christendom het noemt- je eigen rechter bent).
Vanuit dit standpunt heb ik medelijden met hen, voor wat hen te wachten staat. Ook heb ik het geloof dat je na je overlijden alles herbeleefd maar in omgekeerde volgorde. Als ik iemand kwets dan zal ik dit herbeleven maar vanuit het standpunt van de persoon die ik kwetste en zal zodoende die persoon z'n pijn en verdriet voelen. Misschien dat vooral dit laatste het medelijden met mijn ouders opwekt.
Ik ben nooit in therapie geweest. Ik functioneer goed, heb niet echt een probleem met het verleden en dit vooral omdat ik alle gevoel hieromtrent verdring. (dat is wat ik nu denk, na mijn korte ontmoeting). Voordien dacht ik dat ik gewoon sterk genoeg was geweest en het allemaal goed ging. Maakt dit van mij een slachtoffer? Misschien wel ten opzichte van de gebeurtenissen met mijn ouders.
Heb onlangs ondervonden dat hun dwang nog steeds heel erg groot is. Mijn ma vroeg om hulp van mijn dochter en ik wilde niet dat dit kind voor haar gratis zou gaan werken. Alleen ik durfde dat niet te vertellen. Uiteindelijk heb ik toegestemd dat het kind kon helpen, maar wilde ik wel dat ze er iets voor kreeg, om profiteren te voorkomen. Mijn man vond het de ideale moment om mij tegen hen te laten staan. Uiteindelijk draaide het erop uit dat mijn man me twee uur heeft laten zweten om met een dikke ruzie met mij, ons standpunt bij mijn ouders duidelijk te maken. Die dag ben ik lichamelijk zo ziek geworden dat ik er vier dagen letterlijk knock out van was. Dit is heel erg want ik blijf normaal gezien in alle omstandigheden van lichamelijke pijn of ziekte overeind.
Op dat moment is het besef dus reeds binnen beginnen sijpelen dat ik het helemaal niet zo goed deed als ik zelf geloofde.
Tot nog toe denk ik echter dat therapie geen goed idee is. Als alles boven komt...ben ik dan nog in staat om voor mijn gezin te zorgen? Of wordt ik een emotioneel wrak? Dit kan ik mijn man en kinderen niet aandoen. Het risico wil ik op dit moment niet nemen.
Wel heb ik besloten om me toch tegen mijn ouders op te gaan stellen. Niet toegeven als ze iets vragen wat mij niet past bijvoorbeeld. Het voornemen is er...ik hoop dat ik het zal uitvoeren. Voor mezelf zal dit een belangrijke stap zijn als persoon en als persoonlijkheid, niet om hen prblemen te berokkenen.
Dat doen zij nog steeds door bijvoorbeeld mijn eigen kinderen te vertellen hoe slecht ik ben, wat een leugenaar ik ben, hoe ik bedrieg en oplicht...
Mijn kinderen vragen me waarom ik hen dit laat zeggen. Ik vertel hen dat leugens mij niet raken omdat de waarheid het wel zal winnen. Het zijn dezelfde leugens die ze vertelden over mijn grootouders om mij van hen weg te houden. Het raakt me enkel dat ze na dit alles nog steeds niets geleerd hebben. Ik kan niet begrijpen dat ze in de spiegel kunnen kijken zonder na te denken...
Een specifieke vraag heb ik niet. Ik wilde vooral mijn verhaal kwijt. Misschien zocht ik ook reacties om te weten wat ik nu doormaak. Een ander, die los van de zaak, er een zicht op krijgt kan misschien ook wel mijn verwarring ontwarren...
Hopelijk begrijp je wat ik bedoel.
Mijn verstand zegt dat ik moet weg blijven bij hem. Dat ik geen vragen over het verleden moet stellen. Elk positief antwoord van hem zou ik in twijfel trekken, zou ik langs alle kanten belichten, zou ik als een speurder uitpluizen om dan met het ettiket onbetrouwbaar antwoord alles op te bergen.
Elk negatief antwoord (dat het enkel was omdat hij mij kon gebruiken) zou ik onmiddellijk geloven, maar het zou ook betekenen dat ik alle houvast verlies. Dat datgene waardoor ik telkens opnieuw kracht vond om verder te gaan één grote leugen was...
Hij heeft heel erg veel voor me betekend, meer dan wie ook...en hij heeft heel veel voor me gedaan. (mijn leven gered-ook al was het misschien niet zo erg-voor mij was het niet meer of niet minder dan dat).
Op jouw vraag kan ik heel duidelijk zijn.
Ja het heeft me een andere kijk gegeven. Vanuit mijn ervaring heb ik bijvoorbeeld elke verliefdheid van mijn kinderen heel au serieux genomen, ongeacht de leeftijd. Of ze nu kleuter waren of al iets ouder. Ik behandel hen op dat vlak met respect en bied hen een luisterend oor.
Ik ga er niet zomaar vanuit dat het om een "kalverliefde" gaat, zoals vele volwassenen doen. En zelfs als het niet meer dan dat is, zijn die gevoelens van het kind oprecht en doet het op dat moment evenveel pijn.
Dat een volwassene meer dan normale belangstelling kan koesteren voor een kind trek ik zeker niet in twijfel en in sommige gevallen kan dit zeer oprecht zijn. (Ik spreek dan niet over mensen die het ene kind na het andere benaderd met maar één doel)
Toch zou die volwassene dan vanuit zijn liefde voor dat kind het respect moeten kunnen opbrengen om te wachten om het kind te benaderen tot ze een 'wettelijke' leeftijd bereiken. Dit zou enkel getuigen van oprechtheid naar het kind en brengt het kind niet onnodig in benarde situaties. Zo wilde ik wel opkomen voor mijn kleine liefde, maar durfde ik dit gewoon niet. Mijn vader liet hem een schuldbekentenis tekenen, waardoor hij voor de rest van z'n leven macht over hem kan uitoefenen en ik wist als geen ander wat dit kon betekenen.
Ik durfde echter niet uitkomen voor mijn gevoel en durfde hem niet in bescherming nemen. Bovendien maakte mijn ouders zo iets vies van wat wij deelden dat ik mij enorm schuldig en ordinair voelde. Ik was de hoer. Ik was alles wat je kon bedenken en hierdoor had ik geen enkel recht meer. Ik had niet eens het recht om te ademen, ik zou moeten vergast worden (woorden van mijn vader)
Natuurlijk is niet ieder kind met een "relatie" in dezelfde ouder/kind situatie, maar toch denk ik dat het kind altijd de zwakkere zal zijn als het erop aankomt uit te komen voor zijn gevoel. Voornamelijk omdat een kind op zo'n moment niet enkel op zoek is naar zijn identiteit maar ook nog zijn rol in de maatschappij moet ontdekken en uiteindelijk ook zichzelf moet leren kennen en bij gevolg ook de eigen seksualiteit en het sowieso zwak staat tegenover zijn ouders om voor de relatie openlijk uit te komen....
Maar ik zou iet elke relatie tussen volwassene kind als pedofilie gaan beoordelen zonder het kind daarin te horen; waarmee ik niet zeg dat ik het goed keur of er achter zou staan.
Inderdaad heeft de alcohol veel verpest. Niet alleen voor mij of tussen ons, maar vooral voor hemzelf. Hem zo te zien doet mij verschrikkelijk veel pijn. Dat doodse zal ongetwijfeld een gevolg zijn van zijn probleem. Hij weet echter wel heel goed wie ik ben, de herkenning was er en was compleet toen ik mijn naam zei, maar ze was er enkel in zijn hersenen, niet in zijn ogen.
Ik vind het in triest hem zo te zien. Te zien dat hij enkel leeft voor de alcohol en door de alcohol, voor zolang het nog duurt.
Ik wil hem nu eigenlijk vooral terug naar zichzelf helpen. Hem helpen te worden wie hij was...Maar ik weet dat dit niet aan mij is. Dat het gewoon niet meer mogelijk is, net zo min het mogelijk is een dode tot leven te wekken.
Die blik, die staat in mij gegrift en die roept heel wat gevoelens op en ik herken die niet. Ook dat is triestig, dat besef heb ik wel.
Niemand hier kan voor mij beslissingen nemen en dat weet ik, net zomin dat iemand op dit forum een oordel over zijn gevoelens voor mij kan vellen. Er kan alleen voort gegaan worden op wat ik hier verteld heb en de conclusie hieruit is dat hij inderdaad heel veel goeds voor mij betekende, dat hij mss wel oprechte intenties had...maar dat we dat niet zeker zullen weten.
Ik weet niet wat ik verwacht om dit hier te vertellen, ik voel enkel dat het goed doet dat ik het eens kan vertellen en mensen vind die erover willen praten
thnx
Beste Zo Jong,
Je kunt je goed inleven in anderen. Meer dan ik voor mogelijk houd.
Die man, je liefde, wekte verwachtingen bij jou. Dat hij je zou beschermen. Verwachtingen die hij niet heeft waargemaakt.
Kun je je voorstellen dat jij ook verwachtingen bij hem wekte? Dat hij met jou een beter mens zou worden? Misschien zijn alcoholprobleem de baas kunnen worden?
Als dat zo was, dan koesterde hij de verkeerde verwachtingen. Jij was veel en veel te gekwetst om voor hem therapeutje te spelen. Jij had bescherming nodig.
Maar toch. Het kan dat jullie elkaar hebben teleurgesteld.
Je schrijft dat je hem meteen gelooft als hij zegt dat hij je alleen maar gebruikte. Maar dat hoef je niet te geloven! Als hij dat zegt, dan kan dat best uit teleurstelling zijn.
Wat hij ook zegt, je hebt er niets aan. Zelfs niet als hij iets negatiefs zegt.
Enne, mijn hoed af voor jouw moed om dit op te schrijven. Of je echt zonder therapie kunt... nou ja, in ieder geval zolang je zelf niet weet waarom. Dit kan het begin van een therapie zijn. Je weet maar nooit.
Hoi Albert,
Ja ik kan volgen in wat je zegt. Misschien had hij ook verwachtingen naar mij toe, die ik waarschijnlijk nooit heb ingelost. Maar ik durf fel te betwijfelen of hulp bij zijn drankprobleem er één van was.
Drank ging voor alles, letterlijk alles, ook voor mij. En er is tot nog toe niks veranderd.
Er zijn mensen geweest die hem hebben willen helpen...Als hij niet wil...kan je alle hulp bieden die je maar wilt.
Dat is te vergelijken met mij...Men kan blijven aandringen therapie te gaan volgen...zolang ik nee zeg komt die er niet...
Sorry het klinkt een beetje boos, maar het is niet zo bedoelt hoor. Ik wil het gewoon duidelijk maken.
Misschien waren er wel andere verwachtingen, maar hij heeft er nooit over gesproken. Wel over zijn verlangen een kindje met mij te willen en zijn verlangen met mij te huwen als ik groot genoeg was. Ik beloofde hem alles wat hij wilde en meende het ook. Alleen hij bracht alles uit in een stomdronken bui midden een vol café...
Toen ik het zelf neerschreef en herlas, zag ik ook dat gelijk welke woorden uit zijn mond zullen komen, ze voor mij altijd twijfel zullen oproepen. Als hij verteld dat het oprecht was zal ik het met moeite geloven. Als hij zegt dat hij me gebruikte zal mijn verstand zeggen dat dat waar is, maar mijn gevoel zal dit inderdaad ontkennen en zal inderdaad in discussie gaan met mijn verstand, zoals steeds.
Dat is wat ik nu ook weer ervaar. Mijn gevoel zegt dit, mijn verstand zegt het tegenovergestelde en ik zit er middenin.
Het klinkt alsof ik knettergek ben.
Ik ben blij dat jullie me op alles wijzen. En ik ben zeer blij dat in deze reacties niet getwijfeld wordt aan mijn liefde voor hem. Die is écht wààr oprecht, nog steeds.
Alleen zou ik willen uit mijn verwarring te raken en een klein beetje van mijn gevoel voor hem voor mijn man willen reserveren. Iets wat me niet wil lukken, toch niet op een vergelijkbare manier.
edit
Bij ons laatste korte ontmoeting herhaalde hij dit verlangen naar een kindje met mij waar de persoon die mij bij hem bracht bij stond. Hij liet het voorkomen als grap, maar hij verwees er wel naar...