Deze bijdrage bezorgt mij de kriebels. Niet om de voor de hand liggende reden overigens.
Je schrijft: Na deze ervaring en natuurlijk jezelf durven in de spiegel te kijken weet ik dat ik in de vorm van de nederlandse wetgeving en in de ogen van mensen een pedofiel ben.
Nee. Want in de wet komt zoiets als pedofilie niet voor. Volgens de wet ben je schuldig aan het verrichten van seksuele handelingen met een minderjarige persoon, waarbij het lichaam werd binnengedrongen. Simpeler gezegd: aan kindermisbruik. Om je een labeltje te geven: je bent dan een misbruiker. Ga je vervolgens wat genuanceerder kijken dan juridische terminologie toelaat dan kan je gaan twijfelen of je dat meisje wel echt misbruikt hebt. Ik vind niet dat je iemand misbruikt als je die persoon niet beschadigt. Wel vind ik het onverantwoord om seks te hebben met een 14-jarig meisje als je zelf 29 bent, maar dat is weer een ander verhaal.
Maar dan dit: Mijn advies heb je gevoelens probeer het tegen te gaan. Zoek een heel drukke hobby want zodra jezelf eraan overgeeft kom je er nooit meer vanaf.
Het is zoals proeven van de verboden vrucht voor het moment fantastisch maar uiteindelijk gaat het fout en goed ook.
Het vorige veroorzaakte lichte kriebels, maar hier begon het toch wel zwaar te jeuken. Heb je gevoelens voor kinderen, dan is jouw advies: stop ze weg en overschreeuw je eigen gevoelens door te zorgen dat je het heel druk hebt met andere dingen. En dan wordt je vervolgens vroeger of later geconfronteerd met je gevoelens door een kind dat je aantrekkelijk vindt en dan weet je niet wat je ermee aanmoet. Jouw eigen verhaal is toch precies wat er gebeurt als je niet weet wat je in zo'n situatie moet doen?
Enige manier om dat tegen te gaan is juist om je gevoel te erkennen, het een plek te geven en te bedenken hoe je het beste om kan gaan met de kinderen die je aantrekkelijk vindt. Zie je die kinderen als lustobject en heb je continu de neiging om ze te misbruiken, blijf er dan liever uit de buurt. Kan je ook een manier vinden om met ze om te gaan zonder ze te misbruiken, dan is dat helemaal zo gek nog niet. Het zorgt er in elk geval voor dat je niet gefrustreerd raakt over je gevoelens en dat je dus geen wandelende tijdbom wordt.
Voor mijzelf kan ik ook melden dat bovenstaande aanpak werkt. Ik heb jarenlang geworsteld met mijn gevoelens voor jongens in de prepuberteit. Tot ik ze wist te accepteren en uitvond dat ik prima gewoon met die jongens om kon gaan en gewoon kon genieten van het contact dat ik wel met ze kan hebben zonder ze te misbruiken. Dat heb ik met kinderen in het algemeen wel, maar juist de spanning die ik bij die jongens voel maakt het voor mij extra leuk. En de jongens zelf trekken ook telkens naar mij toe; het is een wisselwerking die wederzijds als zeer prettig ervaren wordt. En ik ken nog veel meer mensen bij wie dat zo werkt dus dat is zeker niet iets unieks.
Moet jij dan je gevoelens overschreeuwen? Lijkt me niet. Erken het gewoon, laat het er zijn en ga er vervolgens dan ook verantwoordelijk mee om!
Zelf ben ik bijna 15 en verliefd op iemand van 21. Nou weet ik best dat ik in de puberteit zit en mijn hoofd en ik nog niet weten wat we willen. Ik denk ook dat er wel een verschil kan zitten tussen 14 en 17, maar dat hoeft niet.
Iedereen is anders en de een pubert eerder dan de ander. De een heeft op zijn 10e al meer meegemaakt dan iemand van 25.
Verder vind ik 30 en 14 een vrij groot verschil. T gaat om jullie eigen keuze en als t maar van twee kanten komt. Het enige waar ik me zorgen om zou maken is dat een meisje van 14 (ja daar tel ik mezelf bij mee) soms niet helemaal weet wat ze wil.
Ook al is ze er vol van overtuigd dat ze van je houdt kan het nog zo zijn dat dat over een paar jaar ander is en het lijkt me gewoon niet zo verstandig.
Meisjes puberen eerder en raken ook sneller geïnteresseerd in oudere jongens/mannen. Ik zou vooral zeggen, als ze zelf wilt en eigenlijk toch ook belangrijk dat haar ouders/verzorgers het er mee eens zijn waarom niet?
Het blijft een beetje tegenstrijdig, want ik vind toch dat de jeugd nog niet met zo'n groot leeftijdsverschil moet zitten. Maar als je dezelfde behoeftes hebt..?
Bij mij is de liefde dan niet wederzijds(scheelt wel een hoop gezeik), maar voor mij zou t ook vooral een probleem zijn dat mijn familie het waarschijnlijk niet zou accepteren en ik nog geen behoefte heb aan een sexuele relatie wat hij dan hoogstwaarschijnlijk wél zou hebben..
Doe vooral wat je het liefste wilt, maar vergeet vooral niet om met haar er duidelijk afspraken over te maken.. en wat mij ook beter lijkt met haar ouders/verzorgers..
Deze bijdrage bezorgt mij de kriebels. Niet om de voor de hand liggende reden overigens.
Je schrijft: Na deze ervaring en natuurlijk jezelf durven in de spiegel te kijken weet ik dat ik in de vorm van de nederlandse wetgeving en in de ogen van mensen een pedofiel ben.
Nee. Want in de wet komt zoiets als pedofilie niet voor. Volgens de wet ben je schuldig aan het verrichten van seksuele handelingen met een minderjarige persoon, waarbij het lichaam werd binnengedrongen. Simpeler gezegd: aan kindermisbruik. Om je een labeltje te geven: je bent dan een misbruiker. Ga je vervolgens wat genuanceerder kijken dan juridische terminologie toelaat dan kan je gaan twijfelen of je dat meisje wel echt misbruikt hebt. Ik vind niet dat je iemand misbruikt als je die persoon niet beschadigt. Wel vind ik het onverantwoord om seks te hebben met een 14-jarig meisje als je zelf 29 bent, maar dat is weer een ander verhaal.
Maar dan dit:
Mijn advies heb je gevoelens probeer het tegen te gaan. Zoek een heel drukke hobby want zodra jezelf eraan overgeeft kom je er nooit meer vanaf.
Het is zoals proeven van de verboden vrucht voor het moment fantastisch maar uiteindelijk gaat het fout en goed ook.
Het vorige veroorzaakte lichte kriebels, maar hier begon het toch wel zwaar te jeuken. Heb je gevoelens voor kinderen, dan is jouw advies: stop ze weg en overschreeuw je eigen gevoelens door te zorgen dat je het heel druk hebt met andere dingen. En dan wordt je vervolgens vroeger of later geconfronteerd met je gevoelens door een kind dat je aantrekkelijk vindt en dan weet je niet wat je ermee aanmoet. Jouw eigen verhaal is toch precies wat er gebeurt als je niet weet wat je in zo'n situatie moet doen?
Enige manier om dat tegen te gaan is juist om je gevoel te erkennen, het een plek te geven en te bedenken hoe je het beste om kan gaan met de kinderen die je aantrekkelijk vindt. Zie je die kinderen als lustobject en heb je continu de neiging om ze te misbruiken, blijf er dan liever uit de buurt. Kan je ook een manier vinden om met ze om te gaan zonder ze te misbruiken, dan is dat helemaal zo gek nog niet. Het zorgt er in elk geval voor dat je niet gefrustreerd raakt over je gevoelens en dat je dus geen wandelende tijdbom wordt.
Voor mijzelf kan ik ook melden dat bovenstaande aanpak werkt. Ik heb jarenlang geworsteld met mijn gevoelens voor jongens in de prepuberteit. Tot ik ze wist te accepteren en uitvond dat ik prima gewoon met die jongens om kon gaan en gewoon kon genieten van het contact dat ik wel met ze kan hebben zonder ze te misbruiken. Dat heb ik met kinderen in het algemeen wel, maar juist de spanning die ik bij die jongens voel maakt het voor mij extra leuk. En de jongens zelf trekken ook telkens naar mij toe; het is een wisselwerking die wederzijds als zeer prettig ervaren wordt. En ik ken nog veel meer mensen bij wie dat zo werkt dus dat is zeker niet iets unieks.
Moet jij dan je gevoelens overschreeuwen? Lijkt me niet. Erken het gewoon, laat het er zijn en ga er vervolgens dan ook verantwoordelijk mee om!
Zelf ben ik bijna 15 en verliefd op iemand van 21. Nou weet ik best dat ik in de puberteit zit en mijn hoofd en ik nog niet weten wat we willen. Ik denk ook dat er wel een verschil kan zitten tussen 14 en 17, maar dat hoeft niet.
Iedereen is anders en de een pubert eerder dan de ander. De een heeft op zijn 10e al meer meegemaakt dan iemand van 25.
Verder vind ik 30 en 14 een vrij groot verschil. T gaat om jullie eigen keuze en als t maar van twee kanten komt. Het enige waar ik me zorgen om zou maken is dat een meisje van 14 (ja daar tel ik mezelf bij mee) soms niet helemaal weet wat ze wil.
Ook al is ze er vol van overtuigd dat ze van je houdt kan het nog zo zijn dat dat over een paar jaar ander is en het lijkt me gewoon niet zo verstandig.
Meisjes puberen eerder en raken ook sneller geïnteresseerd in oudere jongens/mannen. Ik zou vooral zeggen, als ze zelf wilt en eigenlijk toch ook belangrijk dat haar ouders/verzorgers het er mee eens zijn waarom niet?
Het blijft een beetje tegenstrijdig, want ik vind toch dat de jeugd nog niet met zo'n groot leeftijdsverschil moet zitten. Maar als je dezelfde behoeftes hebt..?
Bij mij is de liefde dan niet wederzijds(scheelt wel een hoop gezeik), maar voor mij zou t ook vooral een probleem zijn dat mijn familie het waarschijnlijk niet zou accepteren en ik nog geen behoefte heb aan een sexuele relatie wat hij dan hoogstwaarschijnlijk wél zou hebben..
Doe vooral wat je het liefste wilt, maar vergeet vooral niet om met haar er duidelijk afspraken over te maken.. en wat mij ook beter lijkt met haar ouders/verzorgers..