In hoeverre denk jij dat die (vanaf het moment dat de seks begon, tot nu en in de toekomst) in staat zijn om er met iemand over te praten, als ze er weifelend/negatief op terugkijken? Zou het een geheim voor ze zijn dat ze met zich meetorsen? Zouden ze het "maar laten zitten omdat er zo'n shit van komt als ze het tegen iemand zeggen?"
Of zouden ze echt meteen naar iemand toe gaan om het te bespreken / aangifte te doen / whatever? (En weet je daarom dus bijna zeker dat ze er geen moeilijkheden van hebben -- behalve de gevallen waarvoor je met justitie in aanraking bent gekomen)?
Of is dat niet in te schatten (omdat je ze bv. nooit meer spreekt)?
Het onderwerp is niet echt bespreekbaar en dat geldt ook voor die kinderen inderdaad. Ook als ze er positief op terugkijken trouwens. Dat kun je best een geheim noemen dat ze (tijdelijk) met zich mee moeten dragen. Er is nooit een kind geweest dat verklaarde dat 'ie seks met mij heeft gehad, ook tijdens de rechtszaak niet. Dus ze houden het geheim inderdaad.
Het schijnt draagbaar te kunnen zijn.
Na hun twintigste is het in ieder geval meer bespreekbaar omdat gesprekspartners dan niet meer gelijk in paniek raken en dat de drempel om er over te praten voor die 'kinderen' aanzienlijk verlaagt.
Tussen bespreken en aangifte doen zit natuurlijk een enorme ruimte. Aangifte doen lost op zich niets op namelijk. De gevolgen die het doen van een aangifte met zich mee brengt zijn zowel negatief als positief. Bij een gesprek met iemand is er minder kans op negatieve effecten, denk ik.
De twee kinderen van de rechtszaak van een jaar of tien geleden, zie ik niet meer.
De rest van de kinderen zie ik nog steeds, zowel die van voor alswel die van na de rechtszaak, op de oppaskinderen na, maarja daar heb ik alleen op gepast dus daar vroeg je niet naar. Bijna alle ouders weten ervan.
Roderik schreef:
(En weet je daarom dus bijna zeker dat ze er geen moeilijkheden van hebben)?
Op die vraag kan ik geen antwoord geven want dat weet ik niet bijna zeker en dat heb ik ook nergens aangegeven, Roderik.
Wat ik er wèl over zei was dit:
Fluctuat nec mergitur schreef:
ben er niet van overtuigd dat b.v. die seks altijd slecht is voor ze
Kijk. Tussen het algemene verhaal over 'risico en mogelijk spijt' door, was dit zo'n dingetje dat ik goed vind om te horen, om een discussie meer richting te geven:
Fluctuat nec mergitur schreef:
De rest van de kinderen zie ik nog steeds, zowel die van voor alswel die van na de rechtszaak, op de oppaskinderen na, maarja daar heb ik alleen op gepast dus daar vroeg je niet naar. Bijna alle ouders weten ervan.
Omdat veel mensen waarschijnlijk zullen aannemen dat dat niet bestaat. Ouders die ervan weten dat jij seksuele omgang met hun kinderen hebt (gehad), en niet direct aangifte doen (of je ruiten aan diggelen slaan)? "Dat kan niet." Die onuitgesproken aanname blijft dan vaak door de hele discussie heen aanwezig.
Met dit feit pleit je niet per definitie iets goed (en dat doe je zelf ook nadrukkelijk niet, in deze discussie), maar ik vind het zelf wel 't opmerken waard.
-----
Verder even ter volledigheid:
Fluctuat nec mergitur schreef:
Op die vraag kan ik geen antwoord geven want dat weet ik niet bijna zeker en dat heb ik ook nergens aangegeven, Roderik.
Nee, ik weet dat je dat nergens hebt aangegeven. (Dit was een 'ambiguiteit' in mijn woorden.) Ik nam alleen aan dat het misschien zo zou zijn dat je dat 'bijna zeker weet'... bijvoorbeeld als hun ouders ervan weten, wordt volgens mij de kans dat ze iemand hebben om erover te praten als ze er later negatief op terugkijken, al een stuk groter. En het risico dat ze persoonlijke moeilijkheden over 'wat er gebeurd is' met zich meetorsen, dus al een stuk kleiner.
Maargoed. Dat is dus mijn interpretatie. (Deels omdat ikzelf bijna zeker weet dat de enige jongen bij wie ik ooit eens wat 'gefriemeld' heb op zijn aandringen, daar ooit een nacht minder om zal slapen. Maar dat kan een uitzondering zijn, en er is ook zowat niks gebeurd...)
Niet teveel invullen, Roderik. Het woordje 'ervan' is te vaag voor de invulling die jij daaraan geeft.
Niet alle ouders weten alles.
Dat ik ervoor gezeten heb, dàt weten ze allemaal, behalve de ouders van de kids die af en toe mee 'sneaken' met de vaste jongelui hier.
En dat ik 'ervoor' gezeten heb, is geen schuldbekentenis want ik ontkende.
Dat ik daadwerkelijk seks heb gehad met kids weten ze niet allemaal, niet alle kids en niet alle ouders.
Ouders weten niet dat ik seks met hun kinderen heb. Is ook niet nodig want dat brengt ouders in een lastig parket.
De kids zèlf weten in alle gevallen méér dan hun ouders. We bespreken wat nodig is om hun ouders te laten weten.
Maar 'het bestaat' inderdaad. En ook de kids van de ouders die zo goed als alles weten, logeren hier ook.
Hulde aan de ouders. Niet alleen omdat ik het allemaal erg prettig vind maar de kids ook.
Er zijn zat ruimdenkende ouders in Nederland. Maar als je je 'verkeerd presenteert' om het maar 'ns zo te noemen dan is er soms veel minder mogelijk. Dan wordt 't vanaf het begin niks meer.
Over je laatste stukje: ik vind het eng om te stellen dat ik iets zeker weet, of bijna zeker weet. Hoe de zaken in de toekomst lopen is daar te onzeker voor. Ik ben geen optimist op dat gebied. Zaken kunnen hartstikke fout gaan terwijl dat 'totaal' niet voorzienbaar was. Ik waag me niet aan zulke uitspraken. Ik heb er ook geen zicht op dus. Dàt beseffen is ook een stukje verantwoordelijkheid nemen btw.
edit:
Roderik schreef:
(Deels omdat ikzelf bijna zeker weet dat de enige jongen bij wie ik ooit eens wat 'gefriemeld' heb op zijn aandringen, daar ooit een nacht minder om zal slapen. Maar dat kan een uitzondering zijn, en er is ook zowat niks gebeurd...)
Onddanks dat je waarschijnlijk verder een prima kerel zou zijn, word ik toch bang van je. Als moeder en als mens. Je komt erg onverantwoord over, nee herstel, egoiistisch. Jij bepaald, jij schat in, ga zo maar door. Wie ben jij om te denken dat je dat allemaal zo maar mag doen?? Schrikbarend welke denkwijze jij er op dit gebied op na houd!
Zou je er zelf zo nuchter mee omgaan en omgegaan zijn als mensen jou 'iets' zouden aandoen, waarvan jij zelf niet eens de gevolgen kunt inzien en waar je (bijna zeker) later last van zou ondervinden? Ik weet nog dat het bij mij van mn 5e tot 10e jaar gebeurde. Ik deed net of het fijn was, was bang om iets te zeggen. Later kreeg ik er met verschillende dingen last van. Een zware last. Alles wat intiem dicht bij kwam , te dichtbij voor mij althans, duwde ik weg. Vriendjes vooral, maar ook mn vader. Onbewust. Als mn vader eens wilde knuffelen of vroeg op schoot te komen, duwde ik hem weg, was kortaf. Vond hij heel erg en snapte het niet, weet het aan de leeftijd. Ik vond dat erg te horen, maar kon er neits aan doen. Bang voor geslachtsdelen, alleen al om te zien. Ik zou wel lesbisch worden bedacht ik, maar dat werkte natuurlijk niet zo. Jezelf bloodgeven, letterlijk en figuurlijk ging erg moeilijk of niet. Nu nog. Ik lijkt erg open naar buiten, maar vertrouw er maar 1 echt volledig. Volledig genoeg om mijn emotisch te durven tonen, want het was een 2e natuur geworden. je mond houden over wat je voelde. DAARdoor! Nu ben ik 36 en heb daar nog altijd last van. Dus hou eens op met dat goedpraten, het is gewoon ziekelijk! Zo dat moest er uit en je zult het wel weer mooi weten te vertellen, maar dat doet hier echt niets, maar dan ook niets aan af....!
Schrikbarend welke denkwijze jij er op dit gebied op na houd!
Lieve meid, niet bang zijn voor iets dat je niet kent.
Ik denk dat ik alleen anders opschrijf hoe ik denk en wat ik vind dan anderen dat doen.
Ik vind mezelf weleens egoïstisch en zeg dan ook dat ik dat ben.
Maar op zich denk ik niet dat ik zoveel anders denk dan de meesten.
Ik wil geen mensen kwetsen maar ben me er wel van bewust dat ik dat af en toe doe.
Maar ik probeer dat wel tot een minimum te beperken.
Je lijkt me een geweldige vrouw toe.
Door je ruimdenkendheid en je toegewijdheid.
Ik vind het geweldig.
Het zal je de nodige energie en moeite gekost hebben maar je bent denk ik ver gekomen op de weg die je gaat.
Ga dóór en blijf anderen 'lastig vallen' met wat je weet.
Dáár is de wereld bij gebaat.
Dan is 'het' niet voor niets geweest.
Onddanks dat je waarschijnlijk verder een prima kerel zou zijn, word ik toch bang van je. Als moeder en als mens. Je komt erg onverantwoord over, nee herstel, egoiistisch. Jij bepaald, jij schat in, ga zo maar door. Wie ben jij om te denken dat je dat allemaal zo maar mag doen?? Schrikbarend welke denkwijze jij er op dit gebied op na houd!
Zou je er zelf zo nuchter mee omgaan en omgegaan zijn als mensen jou 'iets' zouden aandoen, waarvan jij zelf niet eens de gevolgen kunt inzien en waar je (bijna zeker) later last van zou ondervinden? Ik weet nog dat het bij mij van mn 5e tot 10e jaar gebeurde. Ik deed net of het fijn was, was bang om iets te zeggen. Later kreeg ik er met verschillende dingen last van. Een zware last. Alles wat intiem dicht bij kwam , te dichtbij voor mij althans, duwde ik weg. Vriendjes vooral, maar ook mn vader. Onbewust. Als mn vader eens wilde knuffelen of vroeg op schoot te komen, duwde ik hem weg, was kortaf. Vond hij heel erg en snapte het niet, weet het aan de leeftijd. Ik vond dat erg te horen, maar kon er neits aan doen. Bang voor geslachtsdelen, alleen al om te zien. Ik zou wel lesbisch worden bedacht ik, maar dat werkte natuurlijk niet zo. Jezelf bloodgeven, letterlijk en figuurlijk ging erg moeilijk of niet. Nu nog. Ik lijkt erg open naar buiten, maar vertrouw er maar 1 echt volledig. Volledig genoeg om mijn emotisch te durven tonen, want het was een 2e natuur geworden. je mond houden over wat je voelde. DAARdoor! Nu ben ik 36 en heb daar nog altijd last van. Dus hou eens op met dat goedpraten, het is gewoon ziekelijk! Zo dat moest er uit en je zult het wel weer mooi weten te vertellen, maar dat doet hier echt niets, maar dan ook niets aan af....!
Denk dat wat je omschrijft, de gevolgen, al niet eens een slachtoffer voor hoeft te zijn geweest. De meeste mensen hebben een geweldige taboe als het te dichtbij komt. Naaktheid, enzovoort. Dat komt omdat we daar niet voor naar school zijn geweest. Je schrijft, Wie ben jij om te denken dat je dat allemaal zo maar mag doen??
Jij, als moeder vraag ik jou, Wie ben jij om te denken dat je dat allemaal zo maar mag doen?? En dan heb ik het hier niet over sex of die flauwekul. Hoe weet jij dat het kind geen trauma oploopt door iemand zelf? Mensen staren blind op sex, waarschijnlijk omdat ze zelf zo ontzettend veel te kort komen en zelfs de fantasie niet aanwezig hebben omdat ze krom opgegroeid zijn. Ik kan je vertellen dat jarenlang doodsangsten uitstaan elke dag weer en niet weten of dat je het gaat overleven niet in verhouding staat met deze flauwekul. Beginnen te leven, reizen, de wereld ontdekken doet wonderen. Er wordt niet gesproken over martelen. Er wordt gesproken over sex, en sex is gezond, ook voor een kind. Dat was het voor mij althans wel en toen was ik bijna 10 en nog steeds geniet ik ervan, geen trauma aan overgehouden. Ik zal wel een uitzondering hierin zijn want het waren prachtige momenten. Het preutse smaakloze verveelde weinig spannende sex is niet de maatstaf om aan de nieuwe generatie over te geven. In mijn volwassen leven heb ik veel, heel veel verschillende kontakten gehad en het is werkelijk treurig hoe weinig mensen seks weten te beleven, praten dat kunnen ze allemaal, monden veel en klagen dagen lang.
Wie ik als moeder denk dat ik ben? Een mens, een slachtoffer, een moeder, een vrouw. Je hoort mij niet zeggen dat je van andere dingen andere mensen geen trauma kunt krijgen, maar het gaat hier om pedofilie.nl . Anders was ik wel ergens anders heen gegaan als het over iets anders gegaan zou zijn. Daarnaast impliceer je ( ik citeer: Het preutse smaakloze verveelde weinig spannende sex is niet de maatstaf om aan de nieuwe generatie over te geven) dat ik smaakloze, verveelde en weinig spannende sex zou hebben daar ik slachtoffer ben geworden en dat zou doorgeven als zodanig. Wat een klinkklare onzin!! En daarbij ik heb het niet per definitie over de sex die trauma's kan (in de meeste gevallen wel dus) opleveren, maar juist vooral ook het prsychische. Het niet kunnen plaatsen, relativeren wat er precies gebeurd met je, of waarom iemand dit met jou doet, noem maar op. Ga jij het nou allemaal niet positief zitten verdedigen, want er zijn hier zat mannen die op kinderen vallen en hier juist ook op tegen zijn en dat maakt jouw reactie voor mensen die bang zijn voor juist dit soort dingen nog banger als ze reacties lezen zoals de jouwe.
En doodsangsten heb ik toen als kind zeker ook uitgestaan, dus 'wie ben jij om te denken dat je dat allemaal zomaar mag doen/zeggen'....
Je hoort mij niet zeggen dat je van andere dingen andere mensen geen trauma kunt krijgen, maar het gaat hier om pedofilie.nl .
Dáár heb je wel een punt inderdaad.
Anoniem schreef:
Anders was ik wel ergens anders heen gegaan als het over iets anders gegaan zou zijn.
En mijn punt is juist dat mensen dat (meestal) niet doen. Tenminste niet als ze slachtoffer zijn van seksueel misbruik.
Ik bedoel dat ze dan weinig aandacht meer lijken te hebben voor hun eventuele andere trauma's maar 'alles' lijken te gooien op seksueel misbruik.
Ook rechters gaan daar in mee; het is bijvoorbeeld nog steeds 'not done' om als (verdediging van) verdachte te wijzen naar andere oorzaken van problemen bij het vermeende slachtoffer. En dat vind ik maar raar.
Ik heb nog wel een ander trauma, ik heb op een vervelende manier mijn opa gevonden toen ik nog in de pubertijd zat. Maar ik geloof niet dat dat op zn plaats is op deze site...
Dus wat je zegt is een aanname.
Dat vind ik geen vergelijking en daarom geen aanname. Waarom zou het dan zo zijn dat er bijna geen enkel kind is die er geen schade aan overhoud? Dat wijst de praktijk uit en dus mag je dat aannemen, los van het feit dat ik uit ervaring spreek.
Dat vind ik geen vergelijking en daarom geen aanname. Waarom zou het dan zo zijn dat er bijna geen enkel kind is die er geen schade aan overhoud? Dat wijst de praktijk uit en dus mag je dat aannemen, los van het feit dat ik uit ervaring spreek.
Er zijn genoeg kinderen die geen schade overhouden aan vrijwillige seksuele contacten. Dat valt op het moment van de seksuele contacten niet te zeggen en daarom kan je daarmee de seksuele contacten zelf niet goedpraten, maar je kan ook niet beweren dat vrijwel alle kinderen door seks beschadigd worden want dat is simpelweg niet waar.
Lees de verhalen van Fluctuat nec Mergatur zelf als bron, of als je iets verifieerbaarders zoekt, kijk dan even bij de literatuur op deze website:
Fuat zijn meningen vind ik geen feiten. Daar heb ik het al met hem over gehad. En de bron naar waar jij werwijst? Daar staat zelf dat het gedateerd is en in de huidge tijd niet zo had gekunt. Maar als jij het met alle geweld goed wilt praten....doen. Zeg ik je wel en al die anderen: doe het niet, denk aan de kinderen!!
In mijn post heb ik duidelijk gezegd dat ik vind dat je seks met minderjarigen niet goed kan praten door te verwijzen naar gevallen waarin het goed is gegaan. Waarom beweer je nu dat ik dat wel doe? Ik heb vaak genoeg betoogd dat ik seks met minderjarigen geen goed plan vind om onder andere deze reden: het risico op schade.
De bron waar ik je naar verwijs is gedateerd. Dat doet echter niets af aan mijn punt en daarom heb ik hem er toch neergezet. Ik kan heel hard gaan zoeken naar nog meer bronnen, maar denk dat mijn punt zo duidelijk genoeg was. Als jij dan nog steeds wil geloven dat seks met minderjarigen automatisch schadelijk is, is dat verder jouw ding. Ik voel me niet heel gemotiveerd om met alle geweld tegen jouw houding in de waarheid aan je op te dringen.
Verder is een mening nooit een feit, of die nu van fuat, Fluctuat of Sinterklaas afkomstig is. Fluctuat is best duidelijk in dat onderscheid. Of je zijn verhalen gelooft heeft niets met feit of mening te maken; hij geeft aan dat er geen schade is door de seksuele handelingen die hij met kinderen heeft verricht. Ik zet daar wel mijn vraagtekens bij maar ben best bereid de essentie van zijn verhaal te geloven. Het is niet iemand die de hele boel bij elkaar fantaseert naar mijn idee.
Laatste heb ik ook niet gezegd. Verder ben ik er klaar mee. Ik zeg niet dat het nooit zou kunnen zijn, maar wat bereik je er mee? Wil het dan zeggen dat je het risico mag nemen? Nee, dat zeg jij ook niet en ik zeker niet. Dus is die discussie wat mij betreft zinloos en als 'mensen' daar enige vorm van schuldgevoelvermindering (nieuw woord waarschijnlijk, maar je snapt m wel) door krijgen is dat hun zaak al vind het belachelijk. Einde discussie wat mij betreft...
Dat vind ik geen vergelijking en daarom geen aanname. Waarom zou het dan zo zijn dat er bijna geen enkel kind is die er geen schade aan overhoud? Dat wijst de praktijk uit en dus mag je dat aannemen, los van het feit dat ik uit ervaring spreek.
Je overdrijft en dat valt me tegen van je. Ik zei niet dat er bijna geen enkel kind is dat er schade van ondervind zoals jij nu zegt maar ik zei dat niet alle kinderen er schade van hoeven te ondervinden. Punt blijft dat we allebei hetzelfde zeggen maar dat jij denkt dat we iets totaal verschillends zeggen.
De praktijk wijst trouwens niet zoveel uit want er zijn bijna alleen verhalen bekend van kinderen die er negatieve ervaringen mee hadden, de kinderen met positieve ervaringen worden nooit onderzocht en komen nooit in de media aan bod. Ook komen die zaken niet vaak bij justitie.
Het blijft dus gokken naar de cijfers over de verhouding tussen het aantal kinderen die ermee kunnen leven en het aantal kinderen die dat niet kunnen. Ook de onderzoekers zeggen dat. Maar dat mag je niet zeggen van anti-pedo's.
Ik praat enkel uit eigen ervaring. Dat betekent dus niet dat ik in alle gevallen gelijk heb maar dat de kinderen die ik ken er geen last van hebben. Dus dat ik veilig kan zeggen dat kinderen niet altijd onhanteerbare schade ondervinden van seks met volwassenen. Al zou ik maar 1 zo'n kind kennen dan is het immers niet altijd.
Ik baseer mijn stelling niet op onderzoeken of andermans meningen. Maar op eigen ervaring.
Dus ik kan niet anders dan aannemen dat niet alle kinderen er last van hebben, omdat ik er in ieder geval 1 ken die er geen last van heeft.
Maar wat een gedoe allemaal, ik weet best wat je bedoelt.
OK, nou, dank voor de terechtwijzing/verduidelijking.
Fluctuat nec mergitur schreef:
Hulde aan de ouders. Niet alleen omdat ik het allemaal erg prettig vind maar de kids ook.
Er zijn zat ruimdenkende ouders in Nederland. Maar als je je 'verkeerd presenteert' om het maar 'ns zo te noemen dan is er soms veel minder mogelijk. Dan wordt 't vanaf het begin niks meer.
En dat vind ik fijn om eens te horen, omdat ik dat ook vermoed en omdat je dat nooit hoort in verhalen.
Fluctuat nec mergitur schreef:
Dàt beseffen is ook een stukje verantwoordelijkheid nemen btw.
Misschien lijkt dit gemierenneuk... maar het beseffen op zich is niet 'verantwoordelijkheid nemen'. Het beseffen stelt je in staat om verantwoordelijkheid te nemen. (En als je die niet neemt, heb je daar vervolgens dus geen excuus voor.)
Fluctuat nec mergitur schreef:
Dat kan enorme gevolgen hebben kerel.
Nou, fijn dat je het nog even zegt. Ik neem aan dat je (ondanks dat ik op dit moment niet (weer) in details treed over het verhaal), van me wilt aannemen dat ik daar goed over nadenk.
@anoniem:
Jammer dat ik geen naam bij je heb want ik lees veel posts op het forum waarvan ik denk dat ze van jou zijn maar dat weet ik dus niet zeker.
Respect voor je openheid. Dat zal een hoop tijd en energie gekost hebben om zover te komen. Je verhaal raakt me diep. Ik heb hier nu verder geen reactie op, dat voelt niet goed. Ik wens je een omgeving toe met veel liefde en geduld. Want je bent flink beschadigd. En ja, door iemand die meer om zichzelf dacht dan om jou.
@Roderik:
Het was géén terechtwijzing kerel, het was een aanvulling omdat ik eerst te weinig zei.
En presentatie is essentieel. Het beste verhaal wint immers.
Je hebt gelijk dat iets beseffen niet automatisch betekent dat er verantwoordelijkheid genomen wordt.
Bij mij werkt dat echter wèl zo, althans dat denk ik.
De enorme gevolgen waar ik op wees: ik bedoelde weer te zeggen dat niets zeker is; ondanks dat ik hier vaak geluiden hoor dat dingen vaak volgens vaste patronen lopen, daardoor redelijk voorspelbaar zijn en dat je daar zekerheden aan mag ontlenen en dat je dan volwassen bent. Maar zo gauw er ergens in dat proces van het verloop van de vaste patronen ook maar iets anders loopt dan zijn alle 'zekerheden' ineens weg. En de gevolgen zijn dan totaal niet meer te overzien. En je hebt het verloop van de 'vaste' patronen echt niet in de hand. Het hele 'vaste' patroon kan dus in één keer weg zijn. De zekerheden blijken dan uiteindelijk schijnzekerheden te zijn. Het wáren nooit zekerheden dus.
Degenen die dan 'schuldig' zijn aan het uiteindelijke gevolg kunnen zich dan niet meer verschuilen achter het feit dat het normaalgesproken héél anders loopt; want juist in dat geval liep het niet normaal. De 'dader' zal dan de prijs moeten betalen. En het 'slachtoffer' ook.
Verwachtingen fnuiken en zekerheden bestaan zelden.
Het geloven in verwachtingen en zekerheden is vast een leuk geloof en een wel héél populaire, dat wel. Maar je koopt er niks voor als het misloopt.
Vluchten in schijnzekerheden (want dàt is het m.i.) kan gevaarlijk zijn. Vaak gaat het goed, dat wel. Maar uiteindelijk is het gewoon een gok.
Maargoed, ik ben weer eens in een autistische bui.
Je hebt gelijk dat iets beseffen niet automatisch betekent dat er verantwoordelijkheid genomen wordt.
Bij mij werkt dat echter wèl zo, althans dat denk ik.
Even een zijsprongetje: mijn persoonlijke indruk bij het lezen van jouw posts is... dat ik dat direct van je geloof. Je denkt goed na over waar je mee bezig bent en gaat de verantwoordelijkheid daarvoor niet uit de weg.
Ik denk dat andermans persoonlijke indruk wel eens heel anders zou kunnen zijn. Juist omdat je zo stellig zegt "ik gok", "ik weet niet wat er later kan gebeuren" en "Het is niet anders. Het is mijn weg."
Daaruit kunnen andere mensen gaan anderen afleiden dat je je verantwoordelijkheid juist niet neemt, omdat je weigert om bepaalde kennis/verantwoordelijkheden die je hebt, mee te nemen in je beslissingen. Zo kan dat heel gemakkelijk overkomen, en daarom begrijp ik de spraakverwarring met Jorge over 'niet leren van fouten'.
(Terwijl jouw uitspraken bij mij vooral overkomen als "per se niet willen 'goedpraten' wat je doet", dus juist wel beseffen waar je aan bezig bent en je verantwoordelijkheden niet uit de weg gaan. In jouw reactie hierboven illustreer je dat ook.)
Dat verhaal laat ik voor wat het is, gewoon omdat ik er niets aan toe te voegen heb. (Ik denk dat het meer voor anderen is, dan voor mij )
In hoeverre denk jij dat die (vanaf het moment dat de seks begon, tot nu en in de toekomst) in staat zijn om er met iemand over te praten, als ze er weifelend/negatief op terugkijken? Zou het een geheim voor ze zijn dat ze met zich meetorsen? Zouden ze het "maar laten zitten omdat er zo'n shit van komt als ze het tegen iemand zeggen?"
Of zouden ze echt meteen naar iemand toe gaan om het te bespreken / aangifte te doen / whatever? (En weet je daarom dus bijna zeker dat ze er geen moeilijkheden van hebben -- behalve de gevallen waarvoor je met justitie in aanraking bent gekomen)?
Of is dat niet in te schatten (omdat je ze bv. nooit meer spreekt)?
Het onderwerp is niet echt bespreekbaar en dat geldt ook voor die kinderen inderdaad. Ook als ze er positief op terugkijken trouwens. Dat kun je best een geheim noemen dat ze (tijdelijk) met zich mee moeten dragen. Er is nooit een kind geweest dat verklaarde dat 'ie seks met mij heeft gehad, ook tijdens de rechtszaak niet. Dus ze houden het geheim inderdaad.
Het schijnt draagbaar te kunnen zijn.
Na hun twintigste is het in ieder geval meer bespreekbaar omdat gesprekspartners dan niet meer gelijk in paniek raken en dat de drempel om er over te praten voor die 'kinderen' aanzienlijk verlaagt.
Tussen bespreken en aangifte doen zit natuurlijk een enorme ruimte. Aangifte doen lost op zich niets op namelijk. De gevolgen die het doen van een aangifte met zich mee brengt zijn zowel negatief als positief. Bij een gesprek met iemand is er minder kans op negatieve effecten, denk ik.
De twee kinderen van de rechtszaak van een jaar of tien geleden, zie ik niet meer.
De rest van de kinderen zie ik nog steeds, zowel die van voor alswel die van na de rechtszaak, op de oppaskinderen na, maarja daar heb ik alleen op gepast dus daar vroeg je niet naar. Bijna alle ouders weten ervan.
(En weet je daarom dus bijna zeker dat ze er geen moeilijkheden van hebben)?
Op die vraag kan ik geen antwoord geven want dat weet ik niet bijna zeker en dat heb ik ook nergens aangegeven, Roderik.
Wat ik er wèl over zei was dit:
ben er niet van overtuigd dat b.v. die seks altijd slecht is voor ze
en dit:
seks met kinderen is spelen met vuur.
Kijk. Tussen het algemene verhaal over 'risico en mogelijk spijt' door, was dit zo'n dingetje dat ik goed vind om te horen, om een discussie meer richting te geven:
De rest van de kinderen zie ik nog steeds, zowel die van voor alswel die van na de rechtszaak, op de oppaskinderen na, maarja daar heb ik alleen op gepast dus daar vroeg je niet naar. Bijna alle ouders weten ervan.
Omdat veel mensen waarschijnlijk zullen aannemen dat dat niet bestaat. Ouders die ervan weten dat jij seksuele omgang met hun kinderen hebt (gehad), en niet direct aangifte doen (of je ruiten aan diggelen slaan)? "Dat kan niet." Die onuitgesproken aanname blijft dan vaak door de hele discussie heen aanwezig.
Met dit feit pleit je niet per definitie iets goed (en dat doe je zelf ook nadrukkelijk niet, in deze discussie), maar ik vind het zelf wel 't opmerken waard.
-----
Verder even ter volledigheid:
Op die vraag kan ik geen antwoord geven want dat weet ik niet bijna zeker en dat heb ik ook nergens aangegeven, Roderik.
Nee, ik weet dat je dat nergens hebt aangegeven. (Dit was een 'ambiguiteit' in mijn woorden.) Ik nam alleen aan dat het misschien zo zou zijn dat je dat 'bijna zeker weet'... bijvoorbeeld als hun ouders ervan weten, wordt volgens mij de kans dat ze iemand hebben om erover te praten als ze er later negatief op terugkijken, al een stuk groter. En het risico dat ze persoonlijke moeilijkheden over 'wat er gebeurd is' met zich meetorsen, dus al een stuk kleiner.
Maargoed. Dat is dus mijn interpretatie. (Deels omdat ikzelf bijna zeker weet dat de enige jongen bij wie ik ooit eens wat 'gefriemeld' heb op zijn aandringen, daar ooit een nacht minder om zal slapen. Maar dat kan een uitzondering zijn, en er is ook zowat niks gebeurd...)
Bijna alle ouders weten ervan.
Niet teveel invullen, Roderik. Het woordje 'ervan' is te vaag voor de invulling die jij daaraan geeft.
Niet alle ouders weten alles.
Dat ik ervoor gezeten heb, dàt weten ze allemaal, behalve de ouders van de kids die af en toe mee 'sneaken' met de vaste jongelui hier.
En dat ik 'ervoor' gezeten heb, is geen schuldbekentenis want ik ontkende.
Dat ik daadwerkelijk seks heb gehad met kids weten ze niet allemaal, niet alle kids en niet alle ouders.
Ouders weten niet dat ik seks met hun kinderen heb. Is ook niet nodig want dat brengt ouders in een lastig parket.
De kids zèlf weten in alle gevallen méér dan hun ouders. We bespreken wat nodig is om hun ouders te laten weten.
Maar 'het bestaat' inderdaad. En ook de kids van de ouders die zo goed als alles weten, logeren hier ook.
Hulde aan de ouders. Niet alleen omdat ik het allemaal erg prettig vind maar de kids ook.
Er zijn zat ruimdenkende ouders in Nederland. Maar als je je 'verkeerd presenteert' om het maar 'ns zo te noemen dan is er soms veel minder mogelijk. Dan wordt 't vanaf het begin niks meer.
Over je laatste stukje: ik vind het eng om te stellen dat ik iets zeker weet, of bijna zeker weet. Hoe de zaken in de toekomst lopen is daar te onzeker voor. Ik ben geen optimist op dat gebied. Zaken kunnen hartstikke fout gaan terwijl dat 'totaal' niet voorzienbaar was. Ik waag me niet aan zulke uitspraken. Ik heb er ook geen zicht op dus. Dàt beseffen is ook een stukje verantwoordelijkheid nemen btw.
edit:
(Deels omdat ikzelf bijna zeker weet dat de enige jongen bij wie ik ooit eens wat 'gefriemeld' heb op zijn aandringen, daar ooit een nacht minder om zal slapen. Maar dat kan een uitzondering zijn, en er is ook zowat niks gebeurd...)
Er is zowat niks gebeurd...
Dat kan enorme gevolgen hebben kerel.
Fluctuat...
Onddanks dat je waarschijnlijk verder een prima kerel zou zijn, word ik toch bang van je. Als moeder en als mens. Je komt erg onverantwoord over, nee herstel, egoiistisch. Jij bepaald, jij schat in, ga zo maar door. Wie ben jij om te denken dat je dat allemaal zo maar mag doen?? Schrikbarend welke denkwijze jij er op dit gebied op na houd!
Zou je er zelf zo nuchter mee omgaan en omgegaan zijn als mensen jou 'iets' zouden aandoen, waarvan jij zelf niet eens de gevolgen kunt inzien en waar je (bijna zeker) later last van zou ondervinden? Ik weet nog dat het bij mij van mn 5e tot 10e jaar gebeurde. Ik deed net of het fijn was, was bang om iets te zeggen. Later kreeg ik er met verschillende dingen last van. Een zware last. Alles wat intiem dicht bij kwam , te dichtbij voor mij althans, duwde ik weg. Vriendjes vooral, maar ook mn vader. Onbewust. Als mn vader eens wilde knuffelen of vroeg op schoot te komen, duwde ik hem weg, was kortaf. Vond hij heel erg en snapte het niet, weet het aan de leeftijd. Ik vond dat erg te horen, maar kon er neits aan doen. Bang voor geslachtsdelen, alleen al om te zien. Ik zou wel lesbisch worden bedacht ik, maar dat werkte natuurlijk niet zo. Jezelf bloodgeven, letterlijk en figuurlijk ging erg moeilijk of niet. Nu nog. Ik lijkt erg open naar buiten, maar vertrouw er maar 1 echt volledig. Volledig genoeg om mijn emotisch te durven tonen, want het was een 2e natuur geworden. je mond houden over wat je voelde. DAARdoor! Nu ben ik 36 en heb daar nog altijd last van. Dus hou eens op met dat goedpraten, het is gewoon ziekelijk! Zo dat moest er uit en je zult het wel weer mooi weten te vertellen, maar dat doet hier echt niets, maar dan ook niets aan af....!
oh en sorry voor de schrijffouten in de haast...
Schrikbarend welke denkwijze jij er op dit gebied op na houd!
Lieve meid, niet bang zijn voor iets dat je niet kent.
Ik denk dat ik alleen anders opschrijf hoe ik denk en wat ik vind dan anderen dat doen.
Ik vind mezelf weleens egoïstisch en zeg dan ook dat ik dat ben.
Maar op zich denk ik niet dat ik zoveel anders denk dan de meesten.
Ik wil geen mensen kwetsen maar ben me er wel van bewust dat ik dat af en toe doe.
Maar ik probeer dat wel tot een minimum te beperken.
Je lijkt me een geweldige vrouw toe.
Door je ruimdenkendheid en je toegewijdheid.
Ik vind het geweldig.
Het zal je de nodige energie en moeite gekost hebben maar je bent denk ik ver gekomen op de weg die je gaat.
Ga dóór en blijf anderen 'lastig vallen' met wat je weet.
Dáár is de wereld bij gebaat.
Dan is 'het' niet voor niets geweest.
Fluctuat...
Onddanks dat je waarschijnlijk verder een prima kerel zou zijn, word ik toch bang van je. Als moeder en als mens. Je komt erg onverantwoord over, nee herstel, egoiistisch. Jij bepaald, jij schat in, ga zo maar door. Wie ben jij om te denken dat je dat allemaal zo maar mag doen?? Schrikbarend welke denkwijze jij er op dit gebied op na houd!
Zou je er zelf zo nuchter mee omgaan en omgegaan zijn als mensen jou 'iets' zouden aandoen, waarvan jij zelf niet eens de gevolgen kunt inzien en waar je (bijna zeker) later last van zou ondervinden? Ik weet nog dat het bij mij van mn 5e tot 10e jaar gebeurde. Ik deed net of het fijn was, was bang om iets te zeggen. Later kreeg ik er met verschillende dingen last van. Een zware last. Alles wat intiem dicht bij kwam , te dichtbij voor mij althans, duwde ik weg. Vriendjes vooral, maar ook mn vader. Onbewust. Als mn vader eens wilde knuffelen of vroeg op schoot te komen, duwde ik hem weg, was kortaf. Vond hij heel erg en snapte het niet, weet het aan de leeftijd. Ik vond dat erg te horen, maar kon er neits aan doen. Bang voor geslachtsdelen, alleen al om te zien. Ik zou wel lesbisch worden bedacht ik, maar dat werkte natuurlijk niet zo. Jezelf bloodgeven, letterlijk en figuurlijk ging erg moeilijk of niet. Nu nog. Ik lijkt erg open naar buiten, maar vertrouw er maar 1 echt volledig. Volledig genoeg om mijn emotisch te durven tonen, want het was een 2e natuur geworden. je mond houden over wat je voelde. DAARdoor! Nu ben ik 36 en heb daar nog altijd last van. Dus hou eens op met dat goedpraten, het is gewoon ziekelijk! Zo dat moest er uit en je zult het wel weer mooi weten te vertellen, maar dat doet hier echt niets, maar dan ook niets aan af....!
Denk dat wat je omschrijft, de gevolgen, al niet eens een slachtoffer voor hoeft te zijn geweest. De meeste mensen hebben een geweldige taboe als het te dichtbij komt. Naaktheid, enzovoort. Dat komt omdat we daar niet voor naar school zijn geweest. Je schrijft, Wie ben jij om te denken dat je dat allemaal zo maar mag doen??
Jij, als moeder vraag ik jou, Wie ben jij om te denken dat je dat allemaal zo maar mag doen?? En dan heb ik het hier niet over sex of die flauwekul. Hoe weet jij dat het kind geen trauma oploopt door iemand zelf? Mensen staren blind op sex, waarschijnlijk omdat ze zelf zo ontzettend veel te kort komen en zelfs de fantasie niet aanwezig hebben omdat ze krom opgegroeid zijn. Ik kan je vertellen dat jarenlang doodsangsten uitstaan elke dag weer en niet weten of dat je het gaat overleven niet in verhouding staat met deze flauwekul. Beginnen te leven, reizen, de wereld ontdekken doet wonderen. Er wordt niet gesproken over martelen. Er wordt gesproken over sex, en sex is gezond, ook voor een kind. Dat was het voor mij althans wel en toen was ik bijna 10 en nog steeds geniet ik ervan, geen trauma aan overgehouden. Ik zal wel een uitzondering hierin zijn want het waren prachtige momenten. Het preutse smaakloze verveelde weinig spannende sex is niet de maatstaf om aan de nieuwe generatie over te geven. In mijn volwassen leven heb ik veel, heel veel verschillende kontakten gehad en het is werkelijk treurig hoe weinig mensen seks weten te beleven, praten dat kunnen ze allemaal, monden veel en klagen dagen lang.
Wie ik als moeder denk dat ik ben? Een mens, een slachtoffer, een moeder, een vrouw. Je hoort mij niet zeggen dat je van andere dingen andere mensen geen trauma kunt krijgen, maar het gaat hier om pedofilie.nl . Anders was ik wel ergens anders heen gegaan als het over iets anders gegaan zou zijn. Daarnaast impliceer je ( ik citeer: Het preutse smaakloze verveelde weinig spannende sex is niet de maatstaf om aan de nieuwe generatie over te geven) dat ik smaakloze, verveelde en weinig spannende sex zou hebben daar ik slachtoffer ben geworden en dat zou doorgeven als zodanig. Wat een klinkklare onzin!! En daarbij ik heb het niet per definitie over de sex die trauma's kan (in de meeste gevallen wel dus) opleveren, maar juist vooral ook het prsychische. Het niet kunnen plaatsen, relativeren wat er precies gebeurd met je, of waarom iemand dit met jou doet, noem maar op. Ga jij het nou allemaal niet positief zitten verdedigen, want er zijn hier zat mannen die op kinderen vallen en hier juist ook op tegen zijn en dat maakt jouw reactie voor mensen die bang zijn voor juist dit soort dingen nog banger als ze reacties lezen zoals de jouwe.
En doodsangsten heb ik toen als kind zeker ook uitgestaan, dus 'wie ben jij om te denken dat je dat allemaal zomaar mag doen/zeggen'....
Je hoort mij niet zeggen dat je van andere dingen andere mensen geen trauma kunt krijgen, maar het gaat hier om pedofilie.nl .
Dáár heb je wel een punt inderdaad.
Anders was ik wel ergens anders heen gegaan als het over iets anders gegaan zou zijn.
En mijn punt is juist dat mensen dat (meestal) niet doen. Tenminste niet als ze slachtoffer zijn van seksueel misbruik.
Ik bedoel dat ze dan weinig aandacht meer lijken te hebben voor hun eventuele andere trauma's maar 'alles' lijken te gooien op seksueel misbruik.
Ook rechters gaan daar in mee; het is bijvoorbeeld nog steeds 'not done' om als (verdediging van) verdachte te wijzen naar andere oorzaken van problemen bij het vermeende slachtoffer. En dat vind ik maar raar.
Ik heb nog wel een ander trauma, ik heb op een vervelende manier mijn opa gevonden toen ik nog in de pubertijd zat. Maar ik geloof niet dat dat op zn plaats is op deze site...
Dus wat je zegt is een aanname.
Dus wat je zegt is een aanname.
Dat ben ik met je eens.
Ben jij het met mij eens dat het een aanname is dat kinderen altijd vervelende gevolgen overhouden aan seksuele contacten met volwassenen?
Dat vind ik geen vergelijking en daarom geen aanname. Waarom zou het dan zo zijn dat er bijna geen enkel kind is die er geen schade aan overhoud? Dat wijst de praktijk uit en dus mag je dat aannemen, los van het feit dat ik uit ervaring spreek.
Dat vind ik geen vergelijking en daarom geen aanname. Waarom zou het dan zo zijn dat er bijna geen enkel kind is die er geen schade aan overhoud? Dat wijst de praktijk uit en dus mag je dat aannemen, los van het feit dat ik uit ervaring spreek.
Er zijn genoeg kinderen die geen schade overhouden aan vrijwillige seksuele contacten. Dat valt op het moment van de seksuele contacten niet te zeggen en daarom kan je daarmee de seksuele contacten zelf niet goedpraten, maar je kan ook niet beweren dat vrijwel alle kinderen door seks beschadigd worden want dat is simpelweg niet waar.
Lees de verhalen van Fluctuat nec Mergatur zelf als bron, of als je iets verifieerbaarders zoekt, kijk dan even bij de literatuur op deze website:
https://www.pedofilie.nl/node/14
Fuat zijn meningen vind ik geen feiten. Daar heb ik het al met hem over gehad. En de bron naar waar jij werwijst? Daar staat zelf dat het gedateerd is en in de huidge tijd niet zo had gekunt. Maar als jij het met alle geweld goed wilt praten....doen. Zeg ik je wel en al die anderen: doe het niet, denk aan de kinderen!!
In mijn post heb ik duidelijk gezegd dat ik vind dat je seks met minderjarigen niet goed kan praten door te verwijzen naar gevallen waarin het goed is gegaan. Waarom beweer je nu dat ik dat wel doe? Ik heb vaak genoeg betoogd dat ik seks met minderjarigen geen goed plan vind om onder andere deze reden: het risico op schade.
De bron waar ik je naar verwijs is gedateerd. Dat doet echter niets af aan mijn punt en daarom heb ik hem er toch neergezet. Ik kan heel hard gaan zoeken naar nog meer bronnen, maar denk dat mijn punt zo duidelijk genoeg was. Als jij dan nog steeds wil geloven dat seks met minderjarigen automatisch schadelijk is, is dat verder jouw ding. Ik voel me niet heel gemotiveerd om met alle geweld tegen jouw houding in de waarheid aan je op te dringen.
Verder is een mening nooit een feit, of die nu van fuat, Fluctuat of Sinterklaas afkomstig is. Fluctuat is best duidelijk in dat onderscheid. Of je zijn verhalen gelooft heeft niets met feit of mening te maken; hij geeft aan dat er geen schade is door de seksuele handelingen die hij met kinderen heeft verricht. Ik zet daar wel mijn vraagtekens bij maar ben best bereid de essentie van zijn verhaal te geloven. Het is niet iemand die de hele boel bij elkaar fantaseert naar mijn idee.
Laatste heb ik ook niet gezegd. Verder ben ik er klaar mee. Ik zeg niet dat het nooit zou kunnen zijn, maar wat bereik je er mee? Wil het dan zeggen dat je het risico mag nemen? Nee, dat zeg jij ook niet en ik zeker niet. Dus is die discussie wat mij betreft zinloos en als 'mensen' daar enige vorm van schuldgevoelvermindering (nieuw woord waarschijnlijk, maar je snapt m wel) door krijgen is dat hun zaak al vind het belachelijk. Einde discussie wat mij betreft...
Dat vind ik geen vergelijking en daarom geen aanname. Waarom zou het dan zo zijn dat er bijna geen enkel kind is die er geen schade aan overhoud? Dat wijst de praktijk uit en dus mag je dat aannemen, los van het feit dat ik uit ervaring spreek.
Je overdrijft en dat valt me tegen van je. Ik zei niet dat er bijna geen enkel kind is dat er schade van ondervind zoals jij nu zegt maar ik zei dat niet alle kinderen er schade van hoeven te ondervinden. Punt blijft dat we allebei hetzelfde zeggen maar dat jij denkt dat we iets totaal verschillends zeggen.
De praktijk wijst trouwens niet zoveel uit want er zijn bijna alleen verhalen bekend van kinderen die er negatieve ervaringen mee hadden, de kinderen met positieve ervaringen worden nooit onderzocht en komen nooit in de media aan bod. Ook komen die zaken niet vaak bij justitie.
Het blijft dus gokken naar de cijfers over de verhouding tussen het aantal kinderen die ermee kunnen leven en het aantal kinderen die dat niet kunnen. Ook de onderzoekers zeggen dat. Maar dat mag je niet zeggen van anti-pedo's.
Ik praat enkel uit eigen ervaring. Dat betekent dus niet dat ik in alle gevallen gelijk heb maar dat de kinderen die ik ken er geen last van hebben. Dus dat ik veilig kan zeggen dat kinderen niet altijd onhanteerbare schade ondervinden van seks met volwassenen. Al zou ik maar 1 zo'n kind kennen dan is het immers niet altijd.
Ik baseer mijn stelling niet op onderzoeken of andermans meningen. Maar op eigen ervaring.
Dus ik kan niet anders dan aannemen dat niet alle kinderen er last van hebben, omdat ik er in ieder geval 1 ken die er geen last van heeft.
Maar wat een gedoe allemaal, ik weet best wat je bedoelt.
En je hebt in grote lijnen gelijk. Denk ik.
OK, nou, dank voor de terechtwijzing/verduidelijking.
Hulde aan de ouders. Niet alleen omdat ik het allemaal erg prettig vind maar de kids ook.
Er zijn zat ruimdenkende ouders in Nederland. Maar als je je 'verkeerd presenteert' om het maar 'ns zo te noemen dan is er soms veel minder mogelijk. Dan wordt 't vanaf het begin niks meer.
En dat vind ik fijn om eens te horen, omdat ik dat ook vermoed en omdat je dat nooit hoort in verhalen.
Dàt beseffen is ook een stukje verantwoordelijkheid nemen btw.
Misschien lijkt dit gemierenneuk... maar het beseffen op zich is niet 'verantwoordelijkheid nemen'. Het beseffen stelt je in staat om verantwoordelijkheid te nemen. (En als je die niet neemt, heb je daar vervolgens dus geen excuus voor.)
Dat kan enorme gevolgen hebben kerel.
Nou, fijn dat je het nog even zegt. Ik neem aan dat je (ondanks dat ik op dit moment niet (weer) in details treed over het verhaal), van me wilt aannemen dat ik daar goed over nadenk.
@anoniem:
Jammer dat ik geen naam bij je heb want ik lees veel posts op het forum waarvan ik denk dat ze van jou zijn maar dat weet ik dus niet zeker.
Respect voor je openheid. Dat zal een hoop tijd en energie gekost hebben om zover te komen. Je verhaal raakt me diep. Ik heb hier nu verder geen reactie op, dat voelt niet goed. Ik wens je een omgeving toe met veel liefde en geduld. Want je bent flink beschadigd. En ja, door iemand die meer om zichzelf dacht dan om jou.
@Roderik:
Het was géén terechtwijzing kerel, het was een aanvulling omdat ik eerst te weinig zei.
En presentatie is essentieel. Het beste verhaal wint immers.
Je hebt gelijk dat iets beseffen niet automatisch betekent dat er verantwoordelijkheid genomen wordt.
Bij mij werkt dat echter wèl zo, althans dat denk ik.
De enorme gevolgen waar ik op wees: ik bedoelde weer te zeggen dat niets zeker is; ondanks dat ik hier vaak geluiden hoor dat dingen vaak volgens vaste patronen lopen, daardoor redelijk voorspelbaar zijn en dat je daar zekerheden aan mag ontlenen en dat je dan volwassen bent. Maar zo gauw er ergens in dat proces van het verloop van de vaste patronen ook maar iets anders loopt dan zijn alle 'zekerheden' ineens weg. En de gevolgen zijn dan totaal niet meer te overzien. En je hebt het verloop van de 'vaste' patronen echt niet in de hand. Het hele 'vaste' patroon kan dus in één keer weg zijn. De zekerheden blijken dan uiteindelijk schijnzekerheden te zijn. Het wáren nooit zekerheden dus.
Degenen die dan 'schuldig' zijn aan het uiteindelijke gevolg kunnen zich dan niet meer verschuilen achter het feit dat het normaalgesproken héél anders loopt; want juist in dat geval liep het niet normaal. De 'dader' zal dan de prijs moeten betalen. En het 'slachtoffer' ook.
Verwachtingen fnuiken en zekerheden bestaan zelden.
Het geloven in verwachtingen en zekerheden is vast een leuk geloof en een wel héél populaire, dat wel. Maar je koopt er niks voor als het misloopt.
Vluchten in schijnzekerheden (want dàt is het m.i.) kan gevaarlijk zijn. Vaak gaat het goed, dat wel. Maar uiteindelijk is het gewoon een gok.
Maargoed, ik ben weer eens in een autistische bui.
Je hebt gelijk dat iets beseffen niet automatisch betekent dat er verantwoordelijkheid genomen wordt.
Bij mij werkt dat echter wèl zo, althans dat denk ik.
Even een zijsprongetje: mijn persoonlijke indruk bij het lezen van jouw posts is... dat ik dat direct van je geloof. Je denkt goed na over waar je mee bezig bent en gaat de verantwoordelijkheid daarvoor niet uit de weg.
Ik denk dat andermans persoonlijke indruk wel eens heel anders zou kunnen zijn. Juist omdat je zo stellig zegt "ik gok", "ik weet niet wat er later kan gebeuren" en "Het is niet anders. Het is mijn weg."
Daaruit kunnen andere mensen gaan anderen afleiden dat je je verantwoordelijkheid juist niet neemt, omdat je weigert om bepaalde kennis/verantwoordelijkheden die je hebt, mee te nemen in je beslissingen. Zo kan dat heel gemakkelijk overkomen, en daarom begrijp ik de spraakverwarring met Jorge over 'niet leren van fouten'.
(Terwijl jouw uitspraken bij mij vooral overkomen als "per se niet willen 'goedpraten' wat je doet", dus juist wel beseffen waar je aan bezig bent en je verantwoordelijkheden niet uit de weg gaan. In jouw reactie hierboven illustreer je dat ook.)
Dat verhaal laat ik voor wat het is, gewoon omdat ik er niets aan toe te voegen heb. (Ik denk dat het meer voor anderen is, dan voor mij
)
(Ik denk dat het meer voor anderen is, dan voor mij
)
Thnx, Roderik, ik wilde het zelf niet zeggen inderdaad.
Maar of het inderdaad een spraakverwarring was met Jorge weten we nog niet.