Thnx voor de toon van je post Jorge, erg prettig.
Mja ik weet ook dat niet iedereen de zaken kan waarderen die ik prettig vind
Als ik moet kiezen tussen een ander gehoorzamen of m'n eigen weg volgen dan gaat het in het geval van seks met kinderen om het kiezen tussen twee 'kwaden'.
Omdat ik er tot nu toe niet uitkom, kies ik dan maar voor mezelf en niet voor die mening van die ander waar ik me niet in kan vinden.
Dan kan ik in ieder geval m'n mannetje staan want dan hoef ik slechts mijn eigen mening te verdedigen en niet die van een ander.
Want dat leidt nergens toe.
Ik ben misschien wel vrij dierlijk (of simpel?) om eerder aan mijn eigen gevoelens toe te geven dan aan die van anderen.
Ik hoop dat je m'n blind spot eerder vindt dan ik want dat scheelt me megaveel werk
Blind-spots heb ik zeker. En ik ben er ook naar op zoek, één van de redenen waarom ik hier ben.
Ik wil mezelf best tegenkomen.
Als het maar een beetje prettig gaat zijn.
Mja, dat struikelblok is er voor iedereen denk ik
Ik heb een maand geleden zelf hulpverlening ingeschakeld (AFPN en let op de 'F') en ik ben net de voorbereidende fase door, straks beginnen de testen en over een maandje beginnen de contacten met de psychiater weer en daarna word ik doorgesluisd naar een psycholoog (denk ik) die gespreksleider is van een groep pedofielen waar ik ook in terecht ga komen.
Ik heb de psychiater gewaarschuwd voor eventuele risico's voor instabiele lui in die groep.
Er gaat nu eerst voorbereidend gepraat worden met me iig.
Verder weet ik het nog niet, het gaat wel ff duren voordat ze een werkplan voor me op de rails hebben.
Ik heb het idee dat ze niet weten wat ze met me aan moeten.
Daar ik nu bij een forensische instelling zit, vroeg ik de psychiater (met het oog op: in hoeverre kan ik vrijuit praten) wanneer hij (onverplichte) aangifte moet doen, is dat als ik zeg dat ik vanavond seks met een kind ga hebben of ook als ik het heb over een seksuele relatie met een kind die al 5 maanden is afgelopen maar die misschien ooit weer een (kort) vervolg krijgt.
Ik kreeg op het eerste deel een eerlijk antwoord (ja) maar op het tweede deel niet. Dat moet ik hem weer vragen over een maand.
We hebben er wel wat over gepraat en ik vatte (het was gisteren) samen dat er daar alleen mensen in therapie kunnen die absoluut geen seksuele contacten met kinderen aangaan en dat mensen die seksuele contacten met kinderen zouden kunnen krijgen, daar niet behandelbaar zijn. Want dan volgt immers aangifte en uitsluiting van behandeling.
Hij kon zich daar wel in vinden maar aan de andere kant begreep hij ook wat dat impliceerde.
Ik denk daar nog even over.
Hij doet dat ook waarschijnlijk.
Terecht dat je jouw psychiater die vraag stelt. Ik denk dat je daar niet echt geholpen kan worden. De psychiater kan niet om de meldplicht heen, jij kan daardoor geen openheid van zaken geven en daarmee is het uitleggen van je probleem onmogelijk geworden.
Daarnaast is forensische psychiatrie gericht op delinquent gedrag, dus in dit geval op het voorkomen dat jij seksuele contacten aangaat met kinderen. Ik betwijfel of zij in hun behandelmethodes toekomen aan wat ik in mijn vorige post suggereerde. Los daarvan wil ik je absoluut niet ontmoedigen door te gaan met deze mensen, want ook zij kunnen je ongetwijfeld helpen. Maar wil je echt gaan werken aan de door jou omschreven gevoelens dan zal je elders moeten zijn verwacht ik. Een persoonlijke coach of een ervaren psycholoog die niet verbonden is aan de meldplicht zouden goede opties zijn. Vertel hen wat je in dit topic aan mij vertelde, dan heb je ze eerst even flink aan het zweten maar dan zullen ze je, mits ze competent genoeg zijn, flink aanpakken. In positieve zin wel te verstaan.
Maar, om verder op je post in te gaan...
Het volgen van je eigen weg is een goed ding. Je moet ook niet kiezen voor de weg van een ander, maar je kan wel kiezen voor een weg die de jouwe is en waar seks met kinderen niet voor komt. Die weg bestaat absoluut, je moet 'm alleen vinden. Maar daarvoor moet je 'm eerst willen vinden want anders kan het nooit jouw weg worden.
En daarmee kom ik op dit:
fluctuat schreef:
Ik hoop dat je m'n blind spot eerder vindt dan ik want dat scheelt me megaveel werk
Beetje cliché, maar jij zal het werk zelf moeten doen, ik kan je er hooguit bij helpen. Maar het feit dat jij dit forum opzoekt om je blind-spots te vinden en dat jij zelfs de forensische psychiatrie opzoekt bewijst volgens mij wel dat jij zelf gemotiveerd bent om verder te komen. Ook dit bewijst dat:
fluctuat schreef:
Ik wil mezelf best tegenkomen.
Als het maar een beetje prettig gaat zijn.
Prettig is het op het moment zelf nooit echt. Achteraf wel. Maar dat zul je zelf ook wel weten. Je bent jezelf vast wel eens vaker tegengekomen. Wie niet?
Terecht dat je jouw psychiater die vraag stelt. Ik denk dat je daar niet echt geholpen kan worden. De psychiater kan niet om de meldplicht heen, jij kan daardoor geen openheid van zaken geven en daarmee is het uitleggen van je probleem onmogelijk geworden.
Er is een andere optie: doen alsof er geen gevaar is (terwijl zowel zij als ik wel beter weten), dan kan ik daar blijven.
Daar ga ik voor, voorlopig.
Ik heb de indruk dat het AFPN mij daarin steunt.
Omdat ze gevaar (voor de samenleving) vermoeden, moeten ze toch iéts.
Andere hulpverleners of hulpverlenende instanties wijzen tijdens of voor de intake al af, zo gaat dat al 7 jaren.
(Behalve psychologen die niet of niet geheel vergoed worden en dat wordt wat te duur.)
En ik vroeg steeds alleen maar om hulpverlening voor m'n depressie en wat daarmee gepaard gaat.
Alle reguliere hulpverlening wijst mij af vanwege mijn veroordeling vanwege ontucht met kinderen.
Enige optie om hulp te krijgen, is voor mij -buiten de AFPN- drie maanden intern in het zuiden des lands om voor/tegen pedofilie behandeld te worden. (De depressie wordt daarna of tegelijkertijd misschien behandeld, geen idee.)
Daar zitten veel nadelen aan zodat ik dat echt als ultimum remedium zie, tot nu toe kan ik die stap niet zetten.
Volgens mij heeft èlke psycholoog of hulpverlener 'meldplicht' btw.
Met de psychiater heb ik gesproken over de door o.a. F. Gieles gemelde nadelen die aan de huidige 'behandelingen' van pedofielen kleven.
Hij meldde mij dat ze dat bij de AFPN inmiddels iets ruimer zien; de cliënt wordt niet enkel meer gehersenspoeld om het gewenste antwoord te fabriceren maar er wordt ook wat (meer) naar 'de innerlijke vrede' van de cliënt gekeken, en tot nu toe blijkt mij uit niets het tegendeel.
Thnx voor de toon van je post Jorge, erg prettig.
Mja ik weet ook dat niet iedereen de zaken kan waarderen die ik prettig vind
Als ik moet kiezen tussen een ander gehoorzamen of m'n eigen weg volgen dan gaat het in het geval van seks met kinderen om het kiezen tussen twee 'kwaden'.
Omdat ik er tot nu toe niet uitkom, kies ik dan maar voor mezelf en niet voor die mening van die ander waar ik me niet in kan vinden.
Dan kan ik in ieder geval m'n mannetje staan want dan hoef ik slechts mijn eigen mening te verdedigen en niet die van een ander.
Want dat leidt nergens toe.
Ik ben misschien wel vrij dierlijk (of simpel?) om eerder aan mijn eigen gevoelens toe te geven dan aan die van anderen.
Ik hoop dat je m'n blind spot eerder vindt dan ik want dat scheelt me megaveel werk
Blind-spots heb ik zeker. En ik ben er ook naar op zoek, één van de redenen waarom ik hier ben.
Ik wil mezelf best tegenkomen.
Als het maar een beetje prettig gaat zijn.
Mja, dat struikelblok is er voor iedereen denk ik
Ik heb een maand geleden zelf hulpverlening ingeschakeld (AFPN en let op de 'F') en ik ben net de voorbereidende fase door, straks beginnen de testen en over een maandje beginnen de contacten met de psychiater weer en daarna word ik doorgesluisd naar een psycholoog (denk ik) die gespreksleider is van een groep pedofielen waar ik ook in terecht ga komen.
Ik heb de psychiater gewaarschuwd voor eventuele risico's voor instabiele lui in die groep.
Er gaat nu eerst voorbereidend gepraat worden met me iig.
Verder weet ik het nog niet, het gaat wel ff duren voordat ze een werkplan voor me op de rails hebben.
Ik heb het idee dat ze niet weten wat ze met me aan moeten.
Daar ik nu bij een forensische instelling zit, vroeg ik de psychiater (met het oog op: in hoeverre kan ik vrijuit praten) wanneer hij (onverplichte) aangifte moet doen, is dat als ik zeg dat ik vanavond seks met een kind ga hebben of ook als ik het heb over een seksuele relatie met een kind die al 5 maanden is afgelopen maar die misschien ooit weer een (kort) vervolg krijgt.
Ik kreeg op het eerste deel een eerlijk antwoord (ja) maar op het tweede deel niet. Dat moet ik hem weer vragen over een maand.
We hebben er wel wat over gepraat en ik vatte (het was gisteren) samen dat er daar alleen mensen in therapie kunnen die absoluut geen seksuele contacten met kinderen aangaan en dat mensen die seksuele contacten met kinderen zouden kunnen krijgen, daar niet behandelbaar zijn. Want dan volgt immers aangifte en uitsluiting van behandeling.
Hij kon zich daar wel in vinden maar aan de andere kant begreep hij ook wat dat impliceerde.
Ik denk daar nog even over.
Hij doet dat ook waarschijnlijk.
Terecht dat je jouw psychiater die vraag stelt. Ik denk dat je daar niet echt geholpen kan worden. De psychiater kan niet om de meldplicht heen, jij kan daardoor geen openheid van zaken geven en daarmee is het uitleggen van je probleem onmogelijk geworden.
Daarnaast is forensische psychiatrie gericht op delinquent gedrag, dus in dit geval op het voorkomen dat jij seksuele contacten aangaat met kinderen. Ik betwijfel of zij in hun behandelmethodes toekomen aan wat ik in mijn vorige post suggereerde. Los daarvan wil ik je absoluut niet ontmoedigen door te gaan met deze mensen, want ook zij kunnen je ongetwijfeld helpen. Maar wil je echt gaan werken aan de door jou omschreven gevoelens dan zal je elders moeten zijn verwacht ik. Een persoonlijke coach of een ervaren psycholoog die niet verbonden is aan de meldplicht zouden goede opties zijn. Vertel hen wat je in dit topic aan mij vertelde, dan heb je ze eerst even flink aan het zweten maar dan zullen ze je, mits ze competent genoeg zijn, flink aanpakken. In positieve zin wel te verstaan.
Maar, om verder op je post in te gaan...
Het volgen van je eigen weg is een goed ding. Je moet ook niet kiezen voor de weg van een ander, maar je kan wel kiezen voor een weg die de jouwe is en waar seks met kinderen niet voor komt. Die weg bestaat absoluut, je moet 'm alleen vinden. Maar daarvoor moet je 'm eerst willen vinden want anders kan het nooit jouw weg worden.
En daarmee kom ik op dit:
Ik hoop dat je m'n blind spot eerder vindt dan ik want dat scheelt me megaveel werk
Beetje cliché, maar jij zal het werk zelf moeten doen, ik kan je er hooguit bij helpen. Maar het feit dat jij dit forum opzoekt om je blind-spots te vinden en dat jij zelfs de forensische psychiatrie opzoekt bewijst volgens mij wel dat jij zelf gemotiveerd bent om verder te komen. Ook dit bewijst dat:
Ik wil mezelf best tegenkomen.
Als het maar een beetje prettig gaat zijn.
Prettig is het op het moment zelf nooit echt. Achteraf wel. Maar dat zul je zelf ook wel weten. Je bent jezelf vast wel eens vaker tegengekomen. Wie niet?
Terecht dat je jouw psychiater die vraag stelt. Ik denk dat je daar niet echt geholpen kan worden. De psychiater kan niet om de meldplicht heen, jij kan daardoor geen openheid van zaken geven en daarmee is het uitleggen van je probleem onmogelijk geworden.
Er is een andere optie: doen alsof er geen gevaar is (terwijl zowel zij als ik wel beter weten), dan kan ik daar blijven.
Daar ga ik voor, voorlopig.
Ik heb de indruk dat het AFPN mij daarin steunt.
Omdat ze gevaar (voor de samenleving) vermoeden, moeten ze toch iéts.
Andere hulpverleners of hulpverlenende instanties wijzen tijdens of voor de intake al af, zo gaat dat al 7 jaren.
(Behalve psychologen die niet of niet geheel vergoed worden en dat wordt wat te duur.)
En ik vroeg steeds alleen maar om hulpverlening voor m'n depressie en wat daarmee gepaard gaat.
Alle reguliere hulpverlening wijst mij af vanwege mijn veroordeling vanwege ontucht met kinderen.
Enige optie om hulp te krijgen, is voor mij -buiten de AFPN- drie maanden intern in het zuiden des lands om voor/tegen pedofilie behandeld te worden. (De depressie wordt daarna of tegelijkertijd misschien behandeld, geen idee.)
Daar zitten veel nadelen aan zodat ik dat echt als ultimum remedium zie, tot nu toe kan ik die stap niet zetten.
Volgens mij heeft èlke psycholoog of hulpverlener 'meldplicht' btw.
Met de psychiater heb ik gesproken over de door o.a. F. Gieles gemelde nadelen die aan de huidige 'behandelingen' van pedofielen kleven.
Hij meldde mij dat ze dat bij de AFPN inmiddels iets ruimer zien; de cliënt wordt niet enkel meer gehersenspoeld om het gewenste antwoord te fabriceren maar er wordt ook wat (meer) naar 'de innerlijke vrede' van de cliënt gekeken, en tot nu toe blijkt mij uit niets het tegendeel.