Overigens, aan de laatste reactie: de reacties op jou in het topic over jonge meisjes (dat anoniem hoopt dat je gepakt word) komen van mij.
Dat was wel degelijk een zeer emotionele reactie: toen ik las dat je wel seksueel actief bent qua kinderen, brak ik.
Ondanks mijn gevoelens hier tegenover wil ik je wel mijn excuses aanbieden.
Had ook niks kunnen plaatsen en alleen heel boos kunnen zijn.
Mijn laatste reactie (die waarschijnlijk nog niet geplaatst is) kun je dan ook als niet verzonden beschouwen.
Nogmaals mijn excuses.
Mvg
Ik heb geen problemen met je reacties daar. Excuses op deze plek zijn aan mijn kant. Ik kan tamelijk onbesuisd uit de hoek komen.
Ik bewaar en koester 'de onschuld' in kinderen, en bewaar en koester de kinderen zèlf ook trouwens.
Jij denkt dat ik dat niet kan en ik vind van wel. Alleen JIJ bent 'gebroken', de kinderen niet.
Laat dat een troost voor je zijn?
Je verhaal samengevat:
Liefde is goed en heeft iedereen nodig. (In de zin van bijbelse bedoeling, bedoel ik nu.)
En je hebt er moeite mee soms niet goed te worden begrepen maar je wil nu ff niet andere mensen begrijpen.
Da's menselijk.
Over het gebroken zijn zal ik niet ingaan.
We verschillen daarin simpelweg van mening.
Seksualiteit zou samen moeten gaan met liefde, liefde is niet slechts seksualiteit.
Je hoeft niet aan een geslachtsdeel te zitten om je liefde en genegenheid te tonen.
Wil graag een antwoord geven op je vraag, wat nu?
"En je hebt er moeite mee soms niet goed te worden begrepen maar je wil nu ff niet andere mensen begrijpen.
Da's menselijk."
Dat vind ik jammer.
Ik heb namelijk ook geschreven dat ik het geestelijk niet aankan.
Ja, ik wil het niet langer begrijpen.
1) Omdat ik dit simpelweg niet kan.
2) Omdat je niet alles hoeft te begrijpen.
Van "ff niet willen begrijpen" is geen sprake.
Waarom zou ik dan überhaupt de moeite doen om informatie op te zoeken (o.a hier) i.p.v doodleuk te zeggen: dood aan alle pedo's?
Je haalt het feit dat ik ook niet altijd word begrepen aan.
Dat is prima maar ik zeg er wel bij dat ik het ook niet altijd erg vind.
Het ergste vind ik wanneer er een dierbare is (iemand die ik dus ken, die mij kent, mijn leven) mij wel wijst op alles wat ik fout doe, maar op geen enkele manier de moeite neemt om zich enigszins te verdiepen in mijn ziektebeeld.
De meesten doen dat gelukkig wel.
En na verloop van tijd gaan de "anderen" het inzien doordat ze knettergek van mijn gedrag worden
Ik probeer i.i.g nog de mens achter pedofilie te zien.
Daarin ben ik niet zo geslaagd als ik zou willen, en dit komt dus omdat ik er niet bij kan (en mede daarom niet langer wil) komen.
Ik ben een denker, mijn brein draait dagelijks overuren.
Ik had beter uit moeten kijken voordat ik hierin sprong.
Want ik had kunnen weten dat ik het niet makkelijk los zou kunnen laten.
Wat nu?
Momenteel weet ik niet precies hoe ik erover moet denken.
Het enige wat ik weet is dat ik niet achter seks met kinderen sta.
Maar jullie hebben me wel laten zien dat het "typische plaatje" niet helemaal klopt.
Mijn dank daarvoor.
Wat een mooie reactie heb je geschreven! Echt, ik heb nog weinig mensen meegemaakt die zo eerlijk, openhartig en realistisch hier hun verhaal deden. Over begrijpen wil ik nog wel iets kwijt:
Je kan denk ik niet goed begrijpen wat het is om pedofiel te zijn zonder pedofiel te zijn. Dat hoef je dus ook helemaal niet te proberen. Maar je kan wel begrijpen wie die mensen verder zijn. Ze zijn wie ze zijn... hele gewone mensen, die in een huis wonen en 's ochtends een boterham eten voor ze op de fiets of in de auto stappen om op hun werk te komen. Die op zaterdagavond met vrienden in een café hangen of lekker thuis voor de buis. Misschien een keer een avondje naar Najib Amhali gaan en met Kerstmis al dan niet vrijwillig een kerstmaal verorberen bij hun familie. De een houdt van sport, de ander van cultuur, een derde van tuinieren. De een vindt kinderen leuk, de ander houdt het liever bij kijken naar en heeft verder niet zoveel met kinderen. Net gewone mensen eigenlijk
Waarmee ik maar wil zeggen dat er geen "typisch plaatje" te maken valt. Zelfs het beeld dat jij nu hebt gekregen is alleen maar een beeld van de bezoekers van deze website. Al heb je ongetwijfeld wel iets opgestoken over hoe pedofielen met hun voorkeur omgaan, maar ook daar valt weinig lijn in te ontdekken.
Je lijkt me een boeiende persoonlijkheid en hoop dat die eigenschap in je door velen gevonden en gewaardeerd wordt!
Ik sluit mij aan bij Jorge: wat een heldere en persoonlijke post van deze anoniem.
Dáár is moed voor nodig.
Je hebt je punt gemaakt en ik kan er -ondanks onze verschillen- weinig aan toevoegen.
Het vele nadenken van jouw is een talent, dat vele mensen missen. Zie maar hoe kortzichtig er gereageerd word op diverse fora. Ze kunnen bepaalde zienswijze niet volgen(hier ook), dat is hun beperking, en gaan dan beledigen.
Het is mij wel bekent dat mensen die veel (na) denken, vaak een ziektebeeld opgeplakt krijgen. Maar kortzichtigheid is wel de maatschappelijke norm, dan hoor je er bij, en mankeer je niks.
Ik loop er zelf ook al (ben nu 30) me halve leven tegen aan.
Overigens, aan de laatste reactie: de reacties op jou in het topic over jonge meisjes (dat anoniem hoopt dat je gepakt word) komen van mij.
Dat was wel degelijk een zeer emotionele reactie: toen ik las dat je wel seksueel actief bent qua kinderen, brak ik.
Ondanks mijn gevoelens hier tegenover wil ik je wel mijn excuses aanbieden.
Had ook niks kunnen plaatsen en alleen heel boos kunnen zijn.
Mijn laatste reactie (die waarschijnlijk nog niet geplaatst is) kun je dan ook als niet verzonden beschouwen.
Nogmaals mijn excuses.
Mvg
Ik heb geen problemen met je reacties daar. Excuses op deze plek zijn aan mijn kant. Ik kan tamelijk onbesuisd uit de hoek komen.
Ik bewaar en koester 'de onschuld' in kinderen, en bewaar en koester de kinderen zèlf ook trouwens.
Jij denkt dat ik dat niet kan en ik vind van wel. Alleen JIJ bent 'gebroken', de kinderen niet.
Laat dat een troost voor je zijn?
Je verhaal samengevat:
Liefde is goed en heeft iedereen nodig. (In de zin van bijbelse bedoeling, bedoel ik nu.)
En je hebt er moeite mee soms niet goed te worden begrepen maar je wil nu ff niet andere mensen begrijpen.
Da's menselijk.
Maar nu?
Over het gebroken zijn zal ik niet ingaan.
We verschillen daarin simpelweg van mening.
Seksualiteit zou samen moeten gaan met liefde, liefde is niet slechts seksualiteit.
Je hoeft niet aan een geslachtsdeel te zitten om je liefde en genegenheid te tonen.
Wil graag een antwoord geven op je vraag, wat nu?
"En je hebt er moeite mee soms niet goed te worden begrepen maar je wil nu ff niet andere mensen begrijpen.
Da's menselijk."
Dat vind ik jammer.
Ik heb namelijk ook geschreven dat ik het geestelijk niet aankan.
Ja, ik wil het niet langer begrijpen.
1) Omdat ik dit simpelweg niet kan.
2) Omdat je niet alles hoeft te begrijpen.
Van "ff niet willen begrijpen" is geen sprake.
Waarom zou ik dan überhaupt de moeite doen om informatie op te zoeken (o.a hier) i.p.v doodleuk te zeggen: dood aan alle pedo's?
Je haalt het feit dat ik ook niet altijd word begrepen aan.
Dat is prima maar ik zeg er wel bij dat ik het ook niet altijd erg vind.
Het ergste vind ik wanneer er een dierbare is (iemand die ik dus ken, die mij kent, mijn leven) mij wel wijst op alles wat ik fout doe, maar op geen enkele manier de moeite neemt om zich enigszins te verdiepen in mijn ziektebeeld.
De meesten doen dat gelukkig wel.
En na verloop van tijd gaan de "anderen" het inzien doordat ze knettergek van mijn gedrag worden
Ik probeer i.i.g nog de mens achter pedofilie te zien.
Daarin ben ik niet zo geslaagd als ik zou willen, en dit komt dus omdat ik er niet bij kan (en mede daarom niet langer wil) komen.
Ik ben een denker, mijn brein draait dagelijks overuren.
Ik had beter uit moeten kijken voordat ik hierin sprong.
Want ik had kunnen weten dat ik het niet makkelijk los zou kunnen laten.
Wat nu?
Momenteel weet ik niet precies hoe ik erover moet denken.
Het enige wat ik weet is dat ik niet achter seks met kinderen sta.
Maar jullie hebben me wel laten zien dat het "typische plaatje" niet helemaal klopt.
Mijn dank daarvoor.
Wat een mooie reactie heb je geschreven! Echt, ik heb nog weinig mensen meegemaakt die zo eerlijk, openhartig en realistisch hier hun verhaal deden. Over begrijpen wil ik nog wel iets kwijt:
Je kan denk ik niet goed begrijpen wat het is om pedofiel te zijn zonder pedofiel te zijn. Dat hoef je dus ook helemaal niet te proberen. Maar je kan wel begrijpen wie die mensen verder zijn. Ze zijn wie ze zijn... hele gewone mensen, die in een huis wonen en 's ochtends een boterham eten voor ze op de fiets of in de auto stappen om op hun werk te komen. Die op zaterdagavond met vrienden in een café hangen of lekker thuis voor de buis. Misschien een keer een avondje naar Najib Amhali gaan en met Kerstmis al dan niet vrijwillig een kerstmaal verorberen bij hun familie. De een houdt van sport, de ander van cultuur, een derde van tuinieren. De een vindt kinderen leuk, de ander houdt het liever bij kijken naar en heeft verder niet zoveel met kinderen. Net gewone mensen eigenlijk
Waarmee ik maar wil zeggen dat er geen "typisch plaatje" te maken valt. Zelfs het beeld dat jij nu hebt gekregen is alleen maar een beeld van de bezoekers van deze website. Al heb je ongetwijfeld wel iets opgestoken over hoe pedofielen met hun voorkeur omgaan, maar ook daar valt weinig lijn in te ontdekken.
Je lijkt me een boeiende persoonlijkheid en hoop dat die eigenschap in je door velen gevonden en gewaardeerd wordt!
Ik sluit mij aan bij Jorge: wat een heldere en persoonlijke post van deze anoniem.
Dáár is moed voor nodig.
Je hebt je punt gemaakt en ik kan er -ondanks onze verschillen- weinig aan toevoegen.
Het vele nadenken van jouw is een talent, dat vele mensen missen. Zie maar hoe kortzichtig er gereageerd word op diverse fora. Ze kunnen bepaalde zienswijze niet volgen(hier ook), dat is hun beperking, en gaan dan beledigen.
Het is mij wel bekent dat mensen die veel (na) denken, vaak een ziektebeeld opgeplakt krijgen. Maar kortzichtigheid is wel de maatschappelijke norm, dan hoor je er bij, en mankeer je niks.
Ik loop er zelf ook al (ben nu 30) me halve leven tegen aan.