Ja, dat blijf je houden ja.. maar kijk nu naar mijn beste vriend en mij.. Hij is 38 en ik ben 18.. Geen sexuele relatie gewoon een super goeie vriendschap... Tjah, het is maar net als het bekeken wordt. sommige mensen zeggen "Nou das leuk" en anderen verklaren mij en hem voor gek... Pedofilie is maar net zoals je het bekijkt.. er is een verschil tussen de een en de ander.. Toen ik het voor de eerste keer deed was ik begin 14, nou mn vriend was eind 19... was misschien een bagger relatie, die uiteindelijk alleen maar over sex bleek te gaan maar echt als pedofiel zie ik hem niet.. En hij zichzelf ook niet want ik was gewoon geestelijk volwassen op dat moment... (later kreeg ik er wel een aantal geestelijke problemen door hoor, en heb daar soms nogsteeds last van, maar dat had niets met de leeftijd te maken...) Iedereen denkt anders, ben ik wel achter... De een zegt dit en de ander dat.. Als je er zelf maar achter staat en niemand er last mee bezorgt..
ik wil graag de volgende reactie geven. Ik zal mezelf eerst even voorstellen .ik ben een jongen/man van 25 jaar.Ik heb een normale baan en al 4 jaar een relatie met mijn vriendin met een goed sexleven waar ik voeldoening uit haal.Kortom van buitenaf normaal.Echter de laatste 2 jaar krijg ik sexsuele gevoelens bij jonge meisjes. ik kan me niet herinneren dat ik ooit zulke gevoelens had.Alleen wordt het de laatste tijd erger doordat ik er steeds meer over denk. Ik ben nu bezig informatie via internet over dit onderwerp te zoeken en toen kwam ik op deze site.Nu las ik dat dit aangeboren moet zijn of getrickerd door sexueel misbruik e.d. Aangezien het 2e niet van toepassing is op mij zal het wel aangeboren zijn. Ik ben hier echter niet blij mee en had hiermee liever niet opgezadeld hebben gezeten.en ik wil graag ook kwijt dat ik verhalen zoals die moeder met haar dochter van 2,5 die misbruikt wordt en krimpenaar misbruikt dochter wel misselijk wordt.Maar goed andere mensen worden misschien misselijk van mij. Maar laat ik tot de kern van mijn verhaal komen. Ik accepteer dat ik deze gevoelens heb maar ik ben bang dat ik ze in de practijk wil brengen.of straks krijgt ik een dochter en dan? daarom zoek ik hulp . waar kan ik dit vinden?en ontmoetingen met lotgenoten moet je dan eerst ergens lid van zijn?of kun je er gewoon heen.Ik hoop dat jullie mij hierop een antwoord kunnen geven. Tot slot wou ik nog ff zeggen dat ik de site een goed initiatief vind.
Over welke leeftijd heb je het als je zegt dat je seksuele gevoelens hebt bij jonge meisjes? Want als je op zoek bent naar gevoelsgenoten is het denk ik wel nuttig om te weten waar die gevoelens over gaan.
Verder zie ik om heel eerlijk te zijn niet zo heel goed waar je een probleem ziet. Als je gelukkig bent met je leven en je vriendin, dan is ontdekken dat je opgewonden kunt worden van jonge meisjes toch net zoiets als ontdekken dat je aanleg hebt voor pianospelen? Het is best leuk, maar geen reden om dan maar de rest van je leven als pianist door te brengen. Een biseksuele kennis van mij heeft ervoor gekozen om niets met zijn homofiele kant te doen, en heeft ook een vriendin en een doodnormaal leven. Ik zie niet in waarom jou dat niet zou lukken met je pedofiele kant.
Je schrijft dat je bang bent dat je je pedofiele gevoelens in de praktijk wilt brengen. Als je daarmee bedoelt dat je seks wilt hebben met jonge meisjes (of bang bent dat je dat gaat willen) dan denk ik "Lekker van belang, ik wil een helikopter, en die krijg ik ook niet" . Want over het algemeen zitten die jonge meisjes toch niet echt te springen om seks met iemand van 25, is het wel? Ben je bang dat je zult vervallen in verkrachting?
Waarom zou je je aangetrokken gaan voelen tot je eigen dochter? Misschien vind je haar wel helemaal niet seksueel aantrekkelijk. En als je haar wel leuk vindt, acht je jezelf dan niet in staat om van haar af te blijven? Al was het maar omwille van je vriendin?
Ik bedoel deze vragen niet om bot te zijn, maar ik probeer een beetje een beeld te krijgen van waar jij voorziet in de problemen te kunnen komen, omdat ik dat zo niet echt uit je verhaal op kan maken.
hallo, ik ben de jongen van het verhaal hierboven. Mijn naam is mark. allereerst wou ik jullie bedanken vooar jullie reacties.Ik kan nu tenminste ergens met deze gevoelens terecht.Om terug te komen op de eerste reactie daarin zeg je dat je normaal met kinderen omgaat en dat hierdoor de angst dat je te ver gaat verdwenen is. Maar als je dan met die kinderen leuke dingen doet denk je er dan verder niks bij?krijg je geen sexsuele ideeen of iets dergelijks?kun je je geestelijk zo inhouden? Voor de 2e reactie, als antwoord op de vraag welke leeftijd de meisjes hebben waar ik gevoels bij heb zijn meisjes van 10 jaar tot 14 . Meisjes aan het begin en net voor de pubertijd. war deze gevoelens vandaan komen weet ik niet. Ik geen duidelijke gebeurtenis in mijn verleden die dit getrickerd hebben. Dan vergelijk je het dat het hetzelfde is als je ontdekt dat je talent hebt voor pianospelen.Als ik dit ontdek is het toch niet meer dan logisch dat je dan zo veel en ze snel mogelijk achter de piano wil zitten om te spelen. En met je kennis die bi is en een homofiele kant heeft maar ervoor heeft gekozen hierniks mee te doen. Stel hij gaat naar een feestje met zijn vriendin en je drinkt wat en hij raakt in gesprek met een jongen en de vonk springt over en zijn vriendin zegt als je iets met hem wil doen is dat ok dan zal hij denk ik geen nee zeggen.En als ik iets wil of in jou geval een helicopter dan zal ik hiervoor sparen of vlieglessen nemen. Snap je wat ik wil zeggen? En stel als ik een dochter zou krijgen zeg ik nu dat ik haar nooit zal misbruiken alleen straks doe ik iets in een vlaag van verstandsverbijstering. en daar ben ik bang voor. En ik moet zeggen dat erover praten met jullie me goed doet aangezien je dit niet zo snel tegen je vrienden zal zeggen.Alvast bedankt
Ik val ook op meisjes van een jaar of 14/15 en daaromtrent, dus als je wilt mag je best eens contact met me opnemen: loremipsum[at]email.com
Overigens ben ik wel een paar jaartjes jonger dan jij, maar ik val al mijn hele leven op de verkeerde meisjes, dus daar heb ik wel wat ervaring in opgedaan
Om verder op je post in te gaan:
Bij pedofilie (als je het dat labeltje wilt geven althans; ik zou het je afraden) komt een zekere verantwoordelijkheid kijken die volgens mij bij veel pedofielen "automatisch" aanwezig is. De personen waar je een liefdesband mee opbouwt wil je namelijk beschermen, of dat nou je vriendin, je kinderen of je jonge vriendjes/vriendinnetjes zijn. Het is niet voor niets dat iedereen op dit forum meteen zal onderstrepen dat Dutroux en aanverwanten geen pedofielen zijn, omdat ze kinderen misbruiken. Een goede pedofiel geeft namelijk echt om kinderen, en wil niet alleen seks met ze hebben. Maar voordat je om een kind kunt geven moet je een soort van band opgebouwd hebben die je krijgt door met kinderen te werken of ze te begeleiden, en niet door ze te begluren vanuit de bosjes. Dus het is niet meer dan logisch dat je je "geestelijk zo in kunt houden" als je leuke dingen doet met kinderen; je wilt ze namelijk niets aandoen.
In nog sterkere mate geldt dat natuurlijk voor je dochter. Het zou me enorm verbazen als je je kind tien jaar lang op zou voeden en bij zou staan in haar leven, en dan niet het respect en de verantwoordelijkheid op zou kunnen brengen om "van haar af te blijven". Daar maak ik me in mijn eigen geval in elk geval geen enkele zorgen om.
En nee, als ik zou ontdekken dat ik een talent heb voor pianospelen dan zou ik denken "oh, dat is leuk" en het verder veel te druk hebben met mijn leven om echt tijd te kunnen besteden aan het daadwerkelijk leren pianospelen. Het zou wel altijd een deel van mij uitmaken, maar omdat ik niet ontevreden ben met mijn persoonlijkheid zou ik niet de noodzaak voelen om er veel tijd aan te besteden of lang bij stil te staan. Voor helikoptervliegen geldt ongeveer hetzelfde. Jij voelt duidelijk wel een noodzaak om iets met je gevoelens te doen, want je denkt er veel over na en bent op zoek naar "lotgenoten". Je kunt je afvragen waarom dat zo is; misschien voel je je als het meisje dat al haar hele leven "geweten" heeft dat ze "speciaal" was en te horen krijgt dat ze eigenlijk een prinsesje is. Misschien denk je dat je ware aard niet zo heterofiel is als je altijd voorgehouden is (of je zelf gedacht hebt), en wil je nu graag in het kasteel wonen. Een andere mogelijkheid is dat je iets minder voldoening uit je huidige relatie put dan je zegt.
Maar wat ook een heel reëel gevaar is is dat je die jonge meisjes (en dan met name de seks met hen) gaat romantiseren. Daar heb ik zelf eerlijk gezegd nog wel eens last van (gehad met name). De simpele oplossing die altijd geldt, maar afhankelijk van je humeur nogal kan verschillen in effectiviteit, is dat je een stapje terug neemt en je afvraagt wat seks met een jong meisje nou eigenlijk leuker zou maken dan met iemand van je eigen leeftijd die je ook aantrekkelijk vindt. Ongeveer dezelfde taktiek als die je gebruikt om jezelf ervan te weerhouden om vreemd te gaan dus . "Waarom zou het leven met die vrouw leuker zijn dan met mijn geliefde [vul naam in]?"
Het onherroepelijke antwoord luidt "Geen benul eigenlijk"
En met je kennis die bi is en een homofiele kant heeft maar ervoor heeft gekozen hierniks mee te doen. Stel hij gaat naar een feestje met zijn vriendin en je drinkt wat en hij raakt in gesprek met een jongen en de vonk springt over en zijn vriendin zegt als je iets met hem wil doen is dat ok dan zal hij denk ik geen nee zeggen.
Dat zou best kunnen, dat weet ik niet. Maar het verschil zit hem in de vriendin die het okay vindt. Ik durf er heel wat om te verwedden dat jouw vriendin het niet okay zou vinden als jij iets met een jong meisje aan zou willen knopen. En anders wel de ouders van dat meisje. Overigens is het ook altijd een goed plan om risicosituaties te vermijden als je bang bent je niet in te kunnen houden. Kinderen+alcohol is dan bijvoorbeeld een erg slecht idee.
Maar goed, dit is een veel te lange post aan het worden voor zo'n smalle marge... Ik houd het maar voor gezien voor vanavond.
Ik zit een beetje dubbele dingen te zeggen omdat ik alweer weinig aan Lorem Ipsum's post kan toevoegen, maargoed, omdat je vroeg naar iets wat ik gezegd had, toch ook even in mijn eigen woorden...
Om terug te komen op de eerste reactie daarin zeg je dat je normaal met kinderen omgaat en dat hierdoor de angst dat je te ver gaat verdwenen is. Maar als je dan met die kinderen leuke dingen doet denk je er dan verder niks bij?krijg je geen sexsuele ideeen of iets dergelijks?kun je je geestelijk zo inhouden?
Ik heb in ieder geval in de praktijk ontdekt dat het geen grote rol speelt. En dat is ergens wel logisch. Tenminste als je kinderen niet alleen als lustobject ziet, maar als veel meer, met wie je graag wilt omgaan.
Kijk, als ik iemand alleen op straat tegenkom denk ik vrij snel "die is lekker zeg", omdat ik toch geen werkelijk contact met ze heb. Maar als ik dan wel werkelijk contact kreeg, normaal met ze omging... was dat dus leuk en goed en precies zoals het hoorde. En in die normale omgang was geen seksuele spanning. Ik had gewoon absoluut niet het gevoel dat zij daarmee bezig waren, en daardoor was het bij mij ook niet aanwezig. Als je het heel leuk vindt om met kinderen om te gaan... dan is het toch zonde als je de hele tijd in je eigen hoofd met die seksuele gedachten bezig bent, in plaats van echt 'in het moment' te zitten?
Pas later als ik ze een paar weken weer niet gezien had, kwamen die jongens (nouja, een fantasiebeeld van ze zonder hun hele persoonlijkheid) in mijn seksuele fantasieen naar boven.
Het zal wel voor iedereen anders zijn... maar zo heb ik het meegemaakt in ieder geval.
(En verder zal het misschien iets met 'wegdrukken' te maken hebben omdat ik die gedachten er toen niet bij kon hebben. De laatste tijd is de scheiding wat minder geworden en ik heb wel eens alleen thuis naast een jongen gezeten waar ik echt GEIL van werd en me moest inhouden om mijn handen niet onder zijn shirt te wurmen Maar dat is nog nooit fout gegaan, en is niet vaak zo.
't was trouwens wel met iemand die ik al eens op zijn buik gekieteld had, wat hij erg leuk vond. Dus toen werd het 'echter' in mijn hoofd. Dat zal wel meegespeeld hebben.)
Ik denk dat dat zelfs voor de meeste van ons geldt, natuurlijk niet iedereen. Ik heb me zelf afgevraagd waarom er geen sexuele gevoelens naar boven kwamen terwijl ik met de jongens bezig was, maar daar ben ik nooit uitgekomen. Eigenlijk hoef ik daar ook niet uitkomen, want ik ben er eigenlijk wel blij om dat ik het op dat soort momenten niet heb. Ik heb het gewoon geweldig naar mijn zin met hun om me heen zonder sexuele gevoelens, dat maakt het toch alleen maar lastiger.
Ik heb me zelf afgevraagd waarom er geen sexuele gevoelens naar boven kwamen terwijl ik met de jongens bezig was,
Ja, zo was het bij mij ook. Ik vond het ergens wel opvallend dat die niet naar boven kwamen -- en wat ik opschreef, is het resultaat van achteraf naar een verklaring zoeken.
Ik zou 't niet verzonnen kunnen hebben als ik het niet zelf duidelijk (meerdere keren) had meegemaakt
Eerst even wat dingetjes voordat ik op de kern van jouw verhaal inga:
Inderdaad is de algemene mening die je hoort, dat het (uitgezonderd seksueel misbruik) aangeboren is, of in ieder geval na een bepaalde leeftijd onveranderlijk gevormd is.
Maar niet iedereen is het daarover eens. Psycholoog/seksuoloog Frank van Ree (op wiens werk wij ook definities gebaseerd hebben) bijvoorbeeld, is duidelijk van mening dat seksuele voorkeur iets is wat je gehele leven kan evolueren. Een mens verandert gedurende zijn hele leven nog wel langzaam. Waarom zijn seksuele verlangens niet?
(*kuch* en nu ik dit neergeschreven heb, weet ik eigenlijk helemaal niet wat jij hieraan zou hebben. Hm. Dan maar verder.)
Verder:
Je zegt zelf al dat het de laatste tijd erger wordt doordat je er steeds meer over denkt. Ik denk dat veel alleen maar denken het inderdaad erger kan maken. (Sterker, ik denk dat het bij mij erger is geworden omdat ik er zoveel over na bleef denken in mijn middelbare schooltijd.)
Dat is misschien lastig en niet leuk om te horen, maar toch goed om in je achterhoofd te houden. De truuk is om jezelf niet gefrustreerd te maken over je gevoelens, want daar schiet je niets mee op.
Dat wil overigens niet zeggen dat je in een soort cirkel zit waar je niet meer uitkomt, hoor. Ik herken het wel een beetje: ik heb voor mijn 25e ook heel moeilijk gedaan en veel gedacht. Ik was ook bang dat ik die gevoelens misschien wel in de praktijk zou brengen. Toch heb ik langzaamaan ontdekt dat ik leuk en probleemloos met kinderen om kan gaan, en door die praktijk is die angst dat ik 'te ver zou gaan' ook verdwenen.
(En het verschil tussen jou en mij is dat jij niet jarenlang in je eentje loopt te denken, maar er vragen over gaat stellen op een forum. DAT is de oplossing die je gevoelens beter handelbaar en uitendelijk minder sterk maken.)
Over de kern van je verhaal: Je zoekt hulp.
De perfecte oplossing (een groepje mensen zoals jij dat je meteen opvangt en hopelijk deels 'geneest') is er niet. De minder perfecte oplossingen zijn:
- zoek een psycholoog/seksuoloog (Google:seksuoloog)
- kijk bij de 'verenigingen en gespreksgroepen' op de 'links' pagina.
En daarvoor hoef je geen lid te zijn. volgens mij.
Maar... vooral dat tweede geef ik je alleen omdat je zelf naar vroeg. Ik denk dat je dat in eerste instantie niet moet doen. Ik raad je aan om bv. eerst eens de vragen van Lorem Ipsum (en anderen?) te beantwoorden en hier dus wat te kletsen, voor je naar een misschien wel 'zwaardere' lotgenotengroep gaat die je misschien niet nodig hebt.
Wie weet heb je daar wel genoeg aan om er iets luchtiger over te denken en je af te vragen: hoe erg is het nou eenmaal? Is het wel zo abnormaal (of hebben stiekum veel meer mensen dat en hebben die er geen problemen mee)?
Ik wil je adviseren om het antwoord van Lorem Ipsum serieus te nemen. Je hoeft jezelf niet te categoriseren. Je attractie tot meisjes is een stukje van wie je bent - zelfs je totale sexualiteit is daar maar een stukje van. Door hier heel erg in te duiken - in je attractie tot meisjes - kun je het ook groter gaan maken dan nodig is. Dingen zijn deels ook een keuze en wat je veel aandacht geeft, voed je. Als je vijf planten hebt en je geeft er eentje steeds heel veel water en zorg, zal vooral die plant groeien. Toch zijn het nog steeds de vijf planten samen die jouw 'sexuele identiteit' uitmaken.
Net als Lorem denk ik: waar zou je bang voor zijn? Je gaat je toch niet aan meisjes vergrijpen? Laat staan aan je eigen dochter, mocht die er ooit komen. Ikzelf ontdekte 1,5 jaar geleden een pedofiele kant en heb een zeer aantrekkelijke dochter van nu 11 jaar. Ik voel me tot haar aangetrokken en dat is soms frustrerend, maar aan de andere kant ook niet omdat mijn grenzen zo duidelijk zijn. Verder heb ik ontdekt dat mijn pedofiele gevoelens met meer te maken hebben dan meisjes. Het staat ook voor een verlangen naar het gebied van de kindertijd, naar onschuld, zuiverheid, schoonheid, natuur. Voor mij is dit ermee verweven.
Ik zou het thema niet te zwaar maken, je er niet over suf piekeren. Probeer jezelf niet te categoriseren. Sommige mensen zijn niet in een vakje te plaatsen, al zouden ze dat zelf graag willen voor een gevoel van houvast. Ga dus mee met de stroom, kijk en ontdek en zet niets vast. Dit zeg ik niet vanuit de achtergrondgedachte dat je misschien wel 'helemaal niet pedofiel hoeft te zijn', want dat zou impliceren dat dat 'beter' zou zijn en daar geloof ik niet in. In mijn geval heeft de ontdekking van het pedofiele deel van mij me ook erg veel gegeven.
Ik bedoel vooral me aan te sluiten bij Lorem en te zeggen: doe rustig aan, duik er niet meteen enorm in, kijk eerst.
Verder heb ik ontdekt dat mijn pedofiele gevoelens met meer te maken hebben dan meisjes. Het staat ook voor een verlangen naar het gebied van de kindertijd, naar onschuld, zuiverheid, schoonheid, natuur.
Voor mij vooral onschuld en schoonheid; Ik ben het heel erg met je eens. Met je hele post trouwens
Ik vraag me af; ben je er pas door je dochter achter gekomen dat je een pedofiele kant had? Dat lijkt me een dubbel taboe om jezelf overheen te zetten...
Ja, dat blijf je houden ja.. maar kijk nu naar mijn beste vriend en mij.. Hij is 38 en ik ben 18.. Geen sexuele relatie gewoon een super goeie vriendschap... Tjah, het is maar net als het bekeken wordt. sommige mensen zeggen "Nou das leuk" en anderen verklaren mij en hem voor gek... Pedofilie is maar net zoals je het bekijkt.. er is een verschil tussen de een en de ander.. Toen ik het voor de eerste keer deed was ik begin 14, nou mn vriend was eind 19... was misschien een bagger relatie, die uiteindelijk alleen maar over sex bleek te gaan maar echt als pedofiel zie ik hem niet.. En hij zichzelf ook niet want ik was gewoon geestelijk volwassen op dat moment... (later kreeg ik er wel een aantal geestelijke problemen door hoor, en heb daar soms nogsteeds last van, maar dat had niets met de leeftijd te maken...) Iedereen denkt anders, ben ik wel achter... De een zegt dit en de ander dat.. Als je er zelf maar achter staat en niemand er last mee bezorgt..
ik wil graag de volgende reactie geven. Ik zal mezelf eerst even voorstellen .ik ben een jongen/man van 25 jaar.Ik heb een normale baan en al 4 jaar een relatie met mijn vriendin met een goed sexleven waar ik voeldoening uit haal.Kortom van buitenaf normaal.Echter de laatste 2 jaar krijg ik sexsuele gevoelens bij jonge meisjes. ik kan me niet herinneren dat ik ooit zulke gevoelens had.Alleen wordt het de laatste tijd erger doordat ik er steeds meer over denk. Ik ben nu bezig informatie via internet over dit onderwerp te zoeken en toen kwam ik op deze site.Nu las ik dat dit aangeboren moet zijn of getrickerd door sexueel misbruik e.d. Aangezien het 2e niet van toepassing is op mij zal het wel aangeboren zijn. Ik ben hier echter niet blij mee en had hiermee liever niet opgezadeld hebben gezeten.en ik wil graag ook kwijt dat ik verhalen zoals die moeder met haar dochter van 2,5 die misbruikt wordt en krimpenaar misbruikt dochter wel misselijk wordt.Maar goed andere mensen worden misschien misselijk van mij. Maar laat ik tot de kern van mijn verhaal komen. Ik accepteer dat ik deze gevoelens heb maar ik ben bang dat ik ze in de practijk wil brengen.of straks krijgt ik een dochter en dan? daarom zoek ik hulp . waar kan ik dit vinden?en ontmoetingen met lotgenoten moet je dan eerst ergens lid van zijn?of kun je er gewoon heen.Ik hoop dat jullie mij hierop een antwoord kunnen geven. Tot slot wou ik nog ff zeggen dat ik de site een goed initiatief vind.
Welkom
Over welke leeftijd heb je het als je zegt dat je seksuele gevoelens hebt bij jonge meisjes? Want als je op zoek bent naar gevoelsgenoten is het denk ik wel nuttig om te weten waar die gevoelens over gaan.
Verder zie ik om heel eerlijk te zijn niet zo heel goed waar je een probleem ziet. Als je gelukkig bent met je leven en je vriendin, dan is ontdekken dat je opgewonden kunt worden van jonge meisjes toch net zoiets als ontdekken dat je aanleg hebt voor pianospelen? Het is best leuk, maar geen reden om dan maar de rest van je leven als pianist door te brengen. Een biseksuele kennis van mij heeft ervoor gekozen om niets met zijn homofiele kant te doen, en heeft ook een vriendin en een doodnormaal leven. Ik zie niet in waarom jou dat niet zou lukken met je pedofiele kant.
Je schrijft dat je bang bent dat je je pedofiele gevoelens in de praktijk wilt brengen. Als je daarmee bedoelt dat je seks wilt hebben met jonge meisjes (of bang bent dat je dat gaat willen) dan denk ik "Lekker van belang, ik wil een helikopter, en die krijg ik ook niet"
. Want over het algemeen zitten die jonge meisjes toch niet echt te springen om seks met iemand van 25, is het wel? Ben je bang dat je zult vervallen in verkrachting?
Waarom zou je je aangetrokken gaan voelen tot je eigen dochter? Misschien vind je haar wel helemaal niet seksueel aantrekkelijk. En als je haar wel leuk vindt, acht je jezelf dan niet in staat om van haar af te blijven? Al was het maar omwille van je vriendin?
Ik bedoel deze vragen niet om bot te zijn, maar ik probeer een beetje een beeld te krijgen van waar jij voorziet in de problemen te kunnen komen, omdat ik dat zo niet echt uit je verhaal op kan maken.
hallo, ik ben de jongen van het verhaal hierboven. Mijn naam is mark. allereerst wou ik jullie bedanken vooar jullie reacties.Ik kan nu tenminste ergens met deze gevoelens terecht.Om terug te komen op de eerste reactie daarin zeg je dat je normaal met kinderen omgaat en dat hierdoor de angst dat je te ver gaat verdwenen is. Maar als je dan met die kinderen leuke dingen doet denk je er dan verder niks bij?krijg je geen sexsuele ideeen of iets dergelijks?kun je je geestelijk zo inhouden? Voor de 2e reactie, als antwoord op de vraag welke leeftijd de meisjes hebben waar ik gevoels bij heb zijn meisjes van 10 jaar tot 14 . Meisjes aan het begin en net voor de pubertijd. war deze gevoelens vandaan komen weet ik niet. Ik geen duidelijke gebeurtenis in mijn verleden die dit getrickerd hebben. Dan vergelijk je het dat het hetzelfde is als je ontdekt dat je talent hebt voor pianospelen.Als ik dit ontdek is het toch niet meer dan logisch dat je dan zo veel en ze snel mogelijk achter de piano wil zitten om te spelen. En met je kennis die bi is en een homofiele kant heeft maar ervoor heeft gekozen hierniks mee te doen. Stel hij gaat naar een feestje met zijn vriendin en je drinkt wat en hij raakt in gesprek met een jongen en de vonk springt over en zijn vriendin zegt als je iets met hem wil doen is dat ok dan zal hij denk ik geen nee zeggen.En als ik iets wil of in jou geval een helicopter dan zal ik hiervoor sparen of vlieglessen nemen. Snap je wat ik wil zeggen? En stel als ik een dochter zou krijgen zeg ik nu dat ik haar nooit zal misbruiken alleen straks doe ik iets in een vlaag van verstandsverbijstering. en daar ben ik bang voor. En ik moet zeggen dat erover praten met jullie me goed doet aangezien je dit niet zo snel tegen je vrienden zal zeggen.Alvast bedankt
Ik val ook op meisjes van een jaar of 14/15 en daaromtrent, dus als je wilt mag je best eens contact met me opnemen: loremipsum[at]email.com
Overigens ben ik wel een paar jaartjes jonger dan jij, maar ik val al mijn hele leven op de verkeerde meisjes, dus daar heb ik wel wat ervaring in opgedaan
Om verder op je post in te gaan:
Bij pedofilie (als je het dat labeltje wilt geven althans; ik zou het je afraden) komt een zekere verantwoordelijkheid kijken die volgens mij bij veel pedofielen "automatisch" aanwezig is. De personen waar je een liefdesband mee opbouwt wil je namelijk beschermen, of dat nou je vriendin, je kinderen of je jonge vriendjes/vriendinnetjes zijn. Het is niet voor niets dat iedereen op dit forum meteen zal onderstrepen dat Dutroux en aanverwanten geen pedofielen zijn, omdat ze kinderen misbruiken. Een goede pedofiel geeft namelijk echt om kinderen, en wil niet alleen seks met ze hebben. Maar voordat je om een kind kunt geven moet je een soort van band opgebouwd hebben die je krijgt door met kinderen te werken of ze te begeleiden, en niet door ze te begluren vanuit de bosjes. Dus het is niet meer dan logisch dat je je "geestelijk zo in kunt houden" als je leuke dingen doet met kinderen; je wilt ze namelijk niets aandoen.
In nog sterkere mate geldt dat natuurlijk voor je dochter. Het zou me enorm verbazen als je je kind tien jaar lang op zou voeden en bij zou staan in haar leven, en dan niet het respect en de verantwoordelijkheid op zou kunnen brengen om "van haar af te blijven". Daar maak ik me in mijn eigen geval in elk geval geen enkele zorgen om.
En nee, als ik zou ontdekken dat ik een talent heb voor pianospelen dan zou ik denken "oh, dat is leuk" en het verder veel te druk hebben met mijn leven om echt tijd te kunnen besteden aan het daadwerkelijk leren pianospelen. Het zou wel altijd een deel van mij uitmaken, maar omdat ik niet ontevreden ben met mijn persoonlijkheid zou ik niet de noodzaak voelen om er veel tijd aan te besteden of lang bij stil te staan. Voor helikoptervliegen geldt ongeveer hetzelfde. Jij voelt duidelijk wel een noodzaak om iets met je gevoelens te doen, want je denkt er veel over na en bent op zoek naar "lotgenoten". Je kunt je afvragen waarom dat zo is; misschien voel je je als het meisje dat al haar hele leven "geweten" heeft dat ze "speciaal" was en te horen krijgt dat ze eigenlijk een prinsesje is. Misschien denk je dat je ware aard niet zo heterofiel is als je altijd voorgehouden is (of je zelf gedacht hebt), en wil je nu graag in het kasteel wonen. Een andere mogelijkheid is dat je iets minder voldoening uit je huidige relatie put dan je zegt.
Maar wat ook een heel reëel gevaar is is dat je die jonge meisjes (en dan met name de seks met hen) gaat romantiseren. Daar heb ik zelf eerlijk gezegd nog wel eens last van (gehad met name). De simpele oplossing die altijd geldt, maar afhankelijk van je humeur nogal kan verschillen in effectiviteit, is dat je een stapje terug neemt en je afvraagt wat seks met een jong meisje nou eigenlijk leuker zou maken dan met iemand van je eigen leeftijd die je ook aantrekkelijk vindt. Ongeveer dezelfde taktiek als die je gebruikt om jezelf ervan te weerhouden om vreemd te gaan dus
. "Waarom zou het leven met die vrouw leuker zijn dan met mijn geliefde [vul naam in]?"
Het onherroepelijke antwoord luidt "Geen benul eigenlijk"
En met je kennis die bi is en een homofiele kant heeft maar ervoor heeft gekozen hierniks mee te doen. Stel hij gaat naar een feestje met zijn vriendin en je drinkt wat en hij raakt in gesprek met een jongen en de vonk springt over en zijn vriendin zegt als je iets met hem wil doen is dat ok dan zal hij denk ik geen nee zeggen.
Dat zou best kunnen, dat weet ik niet. Maar het verschil zit hem in de vriendin die het okay vindt. Ik durf er heel wat om te verwedden dat jouw vriendin het niet okay zou vinden als jij iets met een jong meisje aan zou willen knopen. En anders wel de ouders van dat meisje. Overigens is het ook altijd een goed plan om risicosituaties te vermijden als je bang bent je niet in te kunnen houden. Kinderen+alcohol is dan bijvoorbeeld een erg slecht idee.
Maar goed, dit is een veel te lange post aan het worden voor zo'n smalle marge... Ik houd het maar voor gezien voor vanavond.
Ik zit een beetje dubbele dingen te zeggen omdat ik alweer weinig aan Lorem Ipsum's post kan toevoegen, maargoed, omdat je vroeg naar iets wat ik gezegd had, toch ook even in mijn eigen woorden...
Om terug te komen op de eerste reactie daarin zeg je dat je normaal met kinderen omgaat en dat hierdoor de angst dat je te ver gaat verdwenen is. Maar als je dan met die kinderen leuke dingen doet denk je er dan verder niks bij?krijg je geen sexsuele ideeen of iets dergelijks?kun je je geestelijk zo inhouden?
Ik heb in ieder geval in de praktijk ontdekt dat het geen grote rol speelt. En dat is ergens wel logisch. Tenminste als je kinderen niet alleen als lustobject ziet, maar als veel meer, met wie je graag wilt omgaan.
Kijk, als ik iemand alleen op straat tegenkom denk ik vrij snel "die is lekker zeg", omdat ik toch geen werkelijk contact met ze heb. Maar als ik dan wel werkelijk contact kreeg, normaal met ze omging... was dat dus leuk en goed en precies zoals het hoorde. En in die normale omgang was geen seksuele spanning. Ik had gewoon absoluut niet het gevoel dat zij daarmee bezig waren, en daardoor was het bij mij ook niet aanwezig. Als je het heel leuk vindt om met kinderen om te gaan... dan is het toch zonde als je de hele tijd in je eigen hoofd met die seksuele gedachten bezig bent, in plaats van echt 'in het moment' te zitten?
Pas later als ik ze een paar weken weer niet gezien had, kwamen die jongens (nouja, een fantasiebeeld van ze zonder hun hele persoonlijkheid) in mijn seksuele fantasieen naar boven.
Het zal wel voor iedereen anders zijn... maar zo heb ik het meegemaakt in ieder geval.
Maar dat is nog nooit fout gegaan, en is niet vaak zo.
(En verder zal het misschien iets met 'wegdrukken' te maken hebben omdat ik die gedachten er toen niet bij kon hebben. De laatste tijd is de scheiding wat minder geworden en ik heb wel eens alleen thuis naast een jongen gezeten waar ik echt GEIL van werd en me moest inhouden om mijn handen niet onder zijn shirt te wurmen
't was trouwens wel met iemand die ik al eens op zijn buik gekieteld had, wat hij erg leuk vond. Dus toen werd het 'echter' in mijn hoofd. Dat zal wel meegespeeld hebben.)
Het zal wel voor iedereen anders zijn... maar zo heb ik het meegemaakt in ieder geval.
Voor mij is het in ieder geval heel erg vergelijkbaar.
Ik denk dat dat zelfs voor de meeste van ons geldt, natuurlijk niet iedereen. Ik heb me zelf afgevraagd waarom er geen sexuele gevoelens naar boven kwamen terwijl ik met de jongens bezig was, maar daar ben ik nooit uitgekomen. Eigenlijk hoef ik daar ook niet uitkomen, want ik ben er eigenlijk wel blij om dat ik het op dat soort momenten niet heb. Ik heb het gewoon geweldig naar mijn zin met hun om me heen zonder sexuele gevoelens, dat maakt het toch alleen maar lastiger.
Ik heb me zelf afgevraagd waarom er geen sexuele gevoelens naar boven kwamen terwijl ik met de jongens bezig was,
Ja, zo was het bij mij ook. Ik vond het ergens wel opvallend dat die niet naar boven kwamen -- en wat ik opschreef, is het resultaat van achteraf naar een verklaring zoeken.
Ik zou 't niet verzonnen kunnen hebben als ik het niet zelf duidelijk (meerdere keren) had meegemaakt
Eerst even wat dingetjes voordat ik op de kern van jouw verhaal inga:
Inderdaad is de algemene mening die je hoort, dat het (uitgezonderd seksueel misbruik) aangeboren is, of in ieder geval na een bepaalde leeftijd onveranderlijk gevormd is.
Maar niet iedereen is het daarover eens. Psycholoog/seksuoloog Frank van Ree (op wiens werk wij ook definities gebaseerd hebben) bijvoorbeeld, is duidelijk van mening dat seksuele voorkeur iets is wat je gehele leven kan evolueren. Een mens verandert gedurende zijn hele leven nog wel langzaam. Waarom zijn seksuele verlangens niet?
(*kuch* en nu ik dit neergeschreven heb, weet ik eigenlijk helemaal niet wat jij hieraan zou hebben. Hm. Dan maar verder.)
Verder:
Je zegt zelf al dat het de laatste tijd erger wordt doordat je er steeds meer over denkt. Ik denk dat veel alleen maar denken het inderdaad erger kan maken. (Sterker, ik denk dat het bij mij erger is geworden omdat ik er zoveel over na bleef denken in mijn middelbare schooltijd.)
Dat is misschien lastig en niet leuk om te horen, maar toch goed om in je achterhoofd te houden. De truuk is om jezelf niet gefrustreerd te maken over je gevoelens, want daar schiet je niets mee op.
Dat wil overigens niet zeggen dat je in een soort cirkel zit waar je niet meer uitkomt, hoor. Ik herken het wel een beetje: ik heb voor mijn 25e ook heel moeilijk gedaan en veel gedacht. Ik was ook bang dat ik die gevoelens misschien wel in de praktijk zou brengen. Toch heb ik langzaamaan ontdekt dat ik leuk en probleemloos met kinderen om kan gaan, en door die praktijk is die angst dat ik 'te ver zou gaan' ook verdwenen.
(En het verschil tussen jou en mij is dat jij niet jarenlang in je eentje loopt te denken, maar er vragen over gaat stellen op een forum. DAT is de oplossing die je gevoelens beter handelbaar en uitendelijk minder sterk maken.)
Over de kern van je verhaal: Je zoekt hulp.
De perfecte oplossing (een groepje mensen zoals jij dat je meteen opvangt en hopelijk deels 'geneest') is er niet. De minder perfecte oplossingen zijn:
- zoek een psycholoog/seksuoloog (Google:seksuoloog)
- kijk bij de 'verenigingen en gespreksgroepen' op de 'links' pagina.
En daarvoor hoef je geen lid te zijn. volgens mij.
Maar... vooral dat tweede geef ik je alleen omdat je zelf naar vroeg. Ik denk dat je dat in eerste instantie niet moet doen. Ik raad je aan om bv. eerst eens de vragen van Lorem Ipsum (en anderen?) te beantwoorden en hier dus wat te kletsen, voor je naar een misschien wel 'zwaardere' lotgenotengroep gaat die je misschien niet nodig hebt.
Wie weet heb je daar wel genoeg aan om er iets luchtiger over te denken en je af te vragen: hoe erg is het nou eenmaal? Is het wel zo abnormaal (of hebben stiekum veel meer mensen dat en hebben die er geen problemen mee)?
Ik wil je adviseren om het antwoord van Lorem Ipsum serieus te nemen. Je hoeft jezelf niet te categoriseren. Je attractie tot meisjes is een stukje van wie je bent - zelfs je totale sexualiteit is daar maar een stukje van. Door hier heel erg in te duiken - in je attractie tot meisjes - kun je het ook groter gaan maken dan nodig is. Dingen zijn deels ook een keuze en wat je veel aandacht geeft, voed je. Als je vijf planten hebt en je geeft er eentje steeds heel veel water en zorg, zal vooral die plant groeien. Toch zijn het nog steeds de vijf planten samen die jouw 'sexuele identiteit' uitmaken.
Net als Lorem denk ik: waar zou je bang voor zijn? Je gaat je toch niet aan meisjes vergrijpen? Laat staan aan je eigen dochter, mocht die er ooit komen. Ikzelf ontdekte 1,5 jaar geleden een pedofiele kant en heb een zeer aantrekkelijke dochter van nu 11 jaar. Ik voel me tot haar aangetrokken en dat is soms frustrerend, maar aan de andere kant ook niet omdat mijn grenzen zo duidelijk zijn. Verder heb ik ontdekt dat mijn pedofiele gevoelens met meer te maken hebben dan meisjes. Het staat ook voor een verlangen naar het gebied van de kindertijd, naar onschuld, zuiverheid, schoonheid, natuur. Voor mij is dit ermee verweven.
Ik zou het thema niet te zwaar maken, je er niet over suf piekeren. Probeer jezelf niet te categoriseren. Sommige mensen zijn niet in een vakje te plaatsen, al zouden ze dat zelf graag willen voor een gevoel van houvast. Ga dus mee met de stroom, kijk en ontdek en zet niets vast. Dit zeg ik niet vanuit de achtergrondgedachte dat je misschien wel 'helemaal niet pedofiel hoeft te zijn', want dat zou impliceren dat dat 'beter' zou zijn en daar geloof ik niet in. In mijn geval heeft de ontdekking van het pedofiele deel van mij me ook erg veel gegeven.
Ik bedoel vooral me aan te sluiten bij Lorem en te zeggen: doe rustig aan, duik er niet meteen enorm in, kijk eerst.
Verder heb ik ontdekt dat mijn pedofiele gevoelens met meer te maken hebben dan meisjes. Het staat ook voor een verlangen naar het gebied van de kindertijd, naar onschuld, zuiverheid, schoonheid, natuur.
Voor mij vooral onschuld en schoonheid; Ik ben het heel erg met je eens. Met je hele post trouwens
Ik vraag me af; ben je er pas door je dochter achter gekomen dat je een pedofiele kant had? Dat lijkt me een dubbel taboe om jezelf overheen te zetten...