Mijn ervaringen met mensen in mijn jeugd zijn niet altijd even soepel verlopen. Ik ben zwaar getraumatiseerd geraakt door o.a. een verkrachting waar 2 personen bij betrokken waren. Nu krijg je gelijk het punt: zijn verkrachters beesten? Ja, maar ze zien eruit als aardige mensen. Zie ik door o.a. deze heftige ervaring pedofielen als negatief? Ja in eerste instantie wel. Maar voordat ik weer ga trappen en met woorden om me heen ga slaan tegen pedofielen wil ik mijn best doen om ook eens een beetje genuanceerd uit de hoek te komen. Allereerst zie ik pedofielen niet als wrede kinderverkrachters. Waarom heet je anders pedofiel. In het woord pedofiel zit het woord liefde verwerkt.
De acceptatie van volwassene die een soort van relatie hebben met kinderen is voor mij en voor veel mensen een erg ongrijpbaar iets. Los van alle negatieve vooroordelen kun je je ook nauwelijks een oordeel vellen. Dus vallen we terug op in mijn geval negatieve ervaringen en dat wat je hoort,ziet en leest. Nu is er wel een heel klein beetje literatuur geloof ik: Lolita van Vladimir Nabokov geloof ik. Ik heb het boek niet gelezen. Maar het bestaat. Mensen worden dus heel weinig geconfronteerd met positief nieuws over pedofielen. Stel je voor een soapserrie over het wel en wee van Pietje 15 jaar die min of meer een relatie heeft met Klaas 45 jaar. Dat is er niet. Ook geen kasteelroman of een film. Tenminste niet dat ik weet. Het enigste wat er is zijn veel berichten en eigen ervaringen. Of je moet toevallig uitkomen bij die psychiater die het weer eens opneemt voor pedofielen en die de stelling durft aan te gaan dat sex met kinderen, mits onder de juiste voorwaarden, tot bv 14 jaar niet per definitie traumatiserend hoeft te zijn. Ook wordt er dan verwezen naar andere culturen waar het hebben van sex met kinderen als iets heel natuurlijks wordt beschouwd. Wat ik me trouwens afvraag is of ook vrouwen zich aangetrokken kunnen voelen tot kinderen.
Maar er is wel iets raars aan de hand. Als ik begin te praten over wat ik heb meegemaakt als klein kind en hoe ik dat later heb verwerkt of er probeer ermee te leven zijn mensen onder de indruk. Aan de andere kant als je midden in het verwerkingsproces zit is het heel fijn als je je verhaal kwijt kunt. Al is het alleen maar om de ruwe emoties eruit te spugen en het een naam te geven zodat pijn en verdriet benoemt worden. In de praktijk is het echter zo dat mensen zich niet zo vaak raad weten met slachtoffers die hun verhaal naar buiten brengen. Naast de goedbedoelde onhandigheid wordt je af en toe helemaal galisch van al die goedbedoelde adviezen. Ik heb wel eens gezegd als je me echt wilt helpen; hou je wafel en luister verdomme.Kun je het niet aan ga!
Het hebben van een auto ongeluk en je arm of been missen is weer wat makkelijker te accepteren voor de omgeving ondanks dat dit ook niet gemakkelijk zal zijn. Het verdragen van het idee dat je kind te grazen is genomen door de een of ander is voor omstanders nauwelijks te verdragen. Woede richt zich op de daders. Maar het slachtoffer dan? De omgeving weet er vaak niet zo goed raad mee. Het is makkelijker om je volgens mij te laten gaan in woede dan je te verdiepen in het verwerkingsproces van een slachtoffer zodat uiteindelijk die weer het geluk kan en mag ervaren van een ongecompliceerde knuffel later in de een of andere verdiepende relatie. Woede, ik geef eerlijk toe ik doe het zelf ook wel eens, is het makkelijkste om je op dat moment erin te laten gaan. Angsten overwinnen is weer een heel ander iets. Zijn mannen potientele kindermisbruikers? Of zijn er meer mannen die liefdevol en met respect om kunnen gaan in een sfeer van veiligheid en geborgenheid? Ik weet het niet. Ik ben door mijn achtergrond automatisch geprogrammeerd om van het ergste uit te gaan. Alles valt dan eigenlijk nog wel mee.
Voor mij is dit stuk schrijven hard werken en eerst nadenken wat voel ik, wat is er toen gebeurd en dan zaken te scheiden van toen en nu. Het valt niet altijd mee om hier op jullie site te zijn maar het gaat me beter af als vorige week geloof ik.
Omgaan met mensen die rouwen is verdomd moeilijk. Heel veel mensen hebben het daar moeilijk mee. Momenteel heb je de campagne over dat veel mensen het contact verbreken met vrienden die dodelijk ziek zijn. Dat vind ik tekenend. Ik kan me voorstellen dat het voor jou helemaal lastig moet zijn omdat je al zo lang in dit proces zit. Wat dat betreft mooi dat je hier komt; voor jou ongetwijfeld min of meer het hol van de leeuw. Hoewel ikzelf als een van de oprichters van deze website het altijd bedoeld heb als een plek waar juist iedereen die serieus over pedofilie en aanverwante zaken wil praten welkom is. Ik hoop ook dat je er iets aan hebt en vind het fijn dat je niet meer de behoefte voelt om om je heen te trappen - het is tof om een goed gesprek met je te kunnen voeren. En gewoon naar je luisteren... tja ik zal niet zeggen dat het fijn is, want wat je vertelt is niet altijd leuk om te lezen. Maar je doet dat, sinds je gestopt bent met schoppen, wel op een prettige manier. En als je er zelf ook iets aan hebt zal ik dus graag lezen wat je te zeggen hebt.
Het gekke is dat (sorry voor het op mezelf betrekken) voor mij woede vaak juist een ingewikkelde emotie is. Ik heb moeite om woede te uiten en kan er vaak pas later over praten. Mensen krijgen mij ook nooit boos. Ook kinderen niet (dat is dan wel weer handig). Ik ben wel goed in luisteren en doorvragen naar emoties. Niet zozeer op internet, maar in gesprek wanneer je veel duidelijker ziet aan iemand wat hem/haar emotioneert. Ik kan me daardoor dan weer slecht verplaatsen in mensen die juist snel boos of angstig zijn; toppunt vind ik van die meepraters op fok of geenstijl ofzo, die zich om de meest vage dingen boos of bang maken. Of natuurlijk PVV-stemmers (sorry, met alle respect voor politieke meningen, maar het lukt mij niet om te begrijpen waarom je je laat inpalmen door onderbuikpolitiek zoals Wilders die bedrijft). Nouja, misschien ben ik gewoon een beetje atypisch op dat vlak Mooi kernkwadrantje, als dat begrip je iets zegt.
Over literatuur: Er zijn zeker wel boeken over minnelijke intergenerationele relaties. Als je helemaal aan de bovenkant in de rode balk op "Artikelen" klikt en dan op "Literatuur" krijg je er een aantal, maar er zijn er veel meer. Ik ben geen kenner, maar heb wel een paar boeken gelezen en films gezien waarin liefde tussen een pedofiele man en een kind op een hele mooie en sympathieke manier was neergezet. De ene keer met, de andere keer zonder dat er seks bij kwam kijken.
Hoi Jorge, die campagne waar jij het over had is erg goed. Maar ook wel een beetje tekenend voor deze tijd. Als het moeilijk gaat dan moet je er juist zijn. Tenminste, dat hebben we van thuis mee gekregen. Aan de andere kant, het is soms ook moeilijk. Ik heb een tijd lang een depresieve schoolvriend geprobeerd mee te krijgen op school. Maar die depresiviteit ging echt niet weg. En ik ben ook gekapt met die vriendschap. Ik kon dat niet op dat moment. Ik kan bv weer veel beter omgaan met angstige en boze mensen. Ik heb me toch al een kelin beetje mogen verdiepen in de Japanse gevechtskunst en ik weet er nog heel weinig van maar die kijken toch op een iets andere manier tegen agressie aan als wij hier in het Westen. Woede is niet echt een kracht. Ja wel tijdelijk maar daar alleen kun je het niet van hebben. Het uiten van woede en het er verstandig mee omgaan waar leer je dat? Ik heb het geluk gehad dat mijn boksleraar de frustratie-agressie theorie voor dummies aan ons uitlegde. De baas mopert op zijn werknemer, die komt thuis en vloekt en slaat zijn vrouw die vervolgens haar kinderen een knal voor de kop geft. Een van de kinderen schopt tegen de kat en uit frustratie blijft de kat op heel gemene wijze met de gevangen muis spelen voordat ie hem opeet. Als je nou in die keten een bokszak plaatst ben je van veel gedoe af.
Ik ben vrij vroeg het huis uit gegaan en heb vanaf mijn 14e op internaten gewoond. Daar heb ik de gevolgen gezien van veel ellende maar ook hoe dat niet stopt. Dat heeft er mee te maken dat je woede o.a. en je diepste angsten in jezelf echt moet leren begrijpen. Veel jongeren die rottigheid hebben meegemaakt geven dat helaas vaak door. Ik wilde dat niet. IK wil niet zo worden. Ik wil dat doorbreken die spiraal van agressie en geweld. Al is het alleen maar bij mijzelf.
Woede heb ik gemerkt, maskeert ook kwetsingen en verdriet. Want daar gaat het natuurlijk toch om als we de diepte in gaan. Mensen hebben mij pijn gedaan en ergens heb ik besloten dat dat niet meer zou gebeuren. Dus als mij iets raakt reageer ik soms sneller dan ik zou willen. Onschuldig iets: ik werk in het onderijs en daar word ontzettend veel geouwehoerd voordat er eindelijk actie ondernomen wordt. Soms zeg ik tegen mijn vriendin; ik hou me gedeisd tijdens de vergadering. Vergaderingen kunnen nuttig zijn maar gaan vaak helemaal nergens over. En dan raakt mij even iets en pats dan reageer ik net even iets te fel. Shit, maar ja het gaat toch steeds beter.
Jorge, ik ben ondertussen aan het rondkijken hier op de site en het open karakter en de mogelijkheid van mensen en vooral ook mensen die geen pedofiel zijn en die toch de mogelijkheid hebben om te kunnen reageren, vind ik niet onaardig. Ik vind het soms wel moeilijk maar het is wel goed dat bepaalde zaken besproken kunnen worden. Zoals bv hoe ga je als niet pedofiel om met kinderen met hun behoeften en fratsen. Zoals ik eerder schreef, ik werk in het onderwijs en leraren zijn echt allert met meiden. Moet er niet aan denken dat ik ooit geconfronteerd wordt met een valse aangifte of dat er kinderporno op mijn pc gestopt wordt en dan zegt iemand: waar rook is is vuur. Want dat gebeurt helaas ook.
Mensen in een depressie vind ik ook lastig om niet te laten vallen hoor. Ze wijzen je eigenlijk telkens af, waarderen vaak amper wat je voor ze doet en je bent voor hen al snel te bemoeizuchtig. Ik heb gemerkt dat op beperkte schaal af en toe iets voor zo iemand doen waarvan je weet dat het gewaardeerd wordt en verder gewoon laten weten dat je er bent op het moment dat dat nodig is het beste werkt. Je laat dan het initiatief voor een deel bij de depressieve persoon zelf, en daarmee ook de verantwoordelijkheid om uit de depressie te komen. In psychologische termen: Je biedt hulp, maar laat het eigenaarschap bij de depressieve persoon.
Ik kan me voorstellen dat woede een uitweg voor je kan zijn. Gelukkig begrijp je inmiddels zeer goed hoe dat bij jouzelf werkt. Weet je ook van tevoren wanneer de grens bij jou bereikt wordt dat woede nog de enige uitweg is?
In reactie op je laatste alinea: ik heb eens meegemaakt dat iemand die op jonge jongens valt door meisjes van een jaar of 14/15 vals beschuldigd werd van onzedelijk betasten of iets dergelijks. Hij moest zijn sportclub toen verlaten. Vond ik nogal een zure gang van zaken - die persoon had ik in de jaren daarvoor erg goed leren kennen en ook wel ondersteund om met bepaalde jongens op zijn sportclub verantwoordelijk om te gaan. Als je dat net onder de knie hebt (de verleiding om verder te gaan met die jongens dan de wet toestaat was daar behoorlijk groot) is het toch wel heel erg zuur als zoiets je overkomt. Ik kan me bovendien indenken dat deze persoon achteraf zoiets had van "ik had net zo goed wel op de avances van die jongen in kunnen gaan".
@Jorge Valse beschuldigingen hebben al de nodige slachtoffers gemaakt. Het is niet alleen zuur voor de persoon die het aangaat. Het ondermijnt ook nog eens de geloofwaardigheid van mensen die echt iets meegemaakt hebben. Ik hoop dat die jongen deze tegenslag kan verwerken en ik begrijp de verleiding van dat hij dacht van wat maakt het eigenlijk uit om nog mijn best te doen. Ik hoop alleen dat hij zich niet laat verleiden tot zaken die per wet verboden zijn.
De grens waarin bij mij de spanning te hoog oploopt merk ik snel genoeg. Ik ben dan meer met mijn verleden bezig en heb meer behoefte om erover te praten en te schrijven. Ik schrijf heel veel op papier. In mijn dagboeken staan heel vaak de rauwe emoties omschreven. Als de emoties dan weer wat gezakt zijn praat en denk ik vaak ook wat opener. Maar als ik er midden inzit gaan alle deuren op slot. Ik heb gelukkig ook een psychologische gereedschapskist meegekregen zodat wanneer de spanning te hoog oploopt in mij om dat te kunnen reduceren. TIjd is ook belangrijk en zeker het even wat rustiger aan doen om de spieren wat ontspanning te geven. Verlammingsverschijnselen heb ik dus meer dan 11 jaar niet meer en daar ben ik heel erg blij mee.
Het is opmerkelijk hoe zaken kunnen lopen. Als kind ben ik nogal angstig opgegroeid en later is die angst omgeslagen in soms boosheid. Ik ben wel verantwoordelijk hoe ik met mijn spanningen omga. Dus dat betekent een assertieve grondhouding aannemen. En ik ben nogal eerlijk over hoe ik me voel en breng dat vrij snel onder woorden. Ik stoot daar andere mensen wel eens tegen het hoofd omdat het bij dan wat minder genuanceerd aan toe gaat. Ik leer ook veel van mijn sport. Zo leer ik incasseren. En ook uitdelen natuurlijk maar ook omgaan met boosheid en angsten is een belangrijk onderdeel. Zo zie ik dat tenminste. Soms is het een ware kunst om niet te reageren als je boos bent en juist 1 stoot te zetten tijdens het sparren als je bang bent.
Mijn ervaringen met mensen in mijn jeugd zijn niet altijd even soepel verlopen. Ik ben zwaar getraumatiseerd geraakt door o.a. een verkrachting waar 2 personen bij betrokken waren. Nu krijg je gelijk het punt: zijn verkrachters beesten? Ja, maar ze zien eruit als aardige mensen. Zie ik door o.a. deze heftige ervaring pedofielen als negatief? Ja in eerste instantie wel. Maar voordat ik weer ga trappen en met woorden om me heen ga slaan tegen pedofielen wil ik mijn best doen om ook eens een beetje genuanceerd uit de hoek te komen. Allereerst zie ik pedofielen niet als wrede kinderverkrachters. Waarom heet je anders pedofiel. In het woord pedofiel zit het woord liefde verwerkt.
De acceptatie van volwassene die een soort van relatie hebben met kinderen is voor mij en voor veel mensen een erg ongrijpbaar iets. Los van alle negatieve vooroordelen kun je je ook nauwelijks een oordeel vellen. Dus vallen we terug op in mijn geval negatieve ervaringen en dat wat je hoort,ziet en leest. Nu is er wel een heel klein beetje literatuur geloof ik: Lolita van Vladimir Nabokov geloof ik. Ik heb het boek niet gelezen. Maar het bestaat. Mensen worden dus heel weinig geconfronteerd met positief nieuws over pedofielen. Stel je voor een soapserrie over het wel en wee van Pietje 15 jaar die min of meer een relatie heeft met Klaas 45 jaar. Dat is er niet. Ook geen kasteelroman of een film. Tenminste niet dat ik weet. Het enigste wat er is zijn veel berichten en eigen ervaringen. Of je moet toevallig uitkomen bij die psychiater die het weer eens opneemt voor pedofielen en die de stelling durft aan te gaan dat sex met kinderen, mits onder de juiste voorwaarden, tot bv 14 jaar niet per definitie traumatiserend hoeft te zijn. Ook wordt er dan verwezen naar andere culturen waar het hebben van sex met kinderen als iets heel natuurlijks wordt beschouwd. Wat ik me trouwens afvraag is of ook vrouwen zich aangetrokken kunnen voelen tot kinderen.
Maar er is wel iets raars aan de hand. Als ik begin te praten over wat ik heb meegemaakt als klein kind en hoe ik dat later heb verwerkt of er probeer ermee te leven zijn mensen onder de indruk. Aan de andere kant als je midden in het verwerkingsproces zit is het heel fijn als je je verhaal kwijt kunt. Al is het alleen maar om de ruwe emoties eruit te spugen en het een naam te geven zodat pijn en verdriet benoemt worden. In de praktijk is het echter zo dat mensen zich niet zo vaak raad weten met slachtoffers die hun verhaal naar buiten brengen. Naast de goedbedoelde onhandigheid wordt je af en toe helemaal galisch van al die goedbedoelde adviezen. Ik heb wel eens gezegd als je me echt wilt helpen; hou je wafel en luister verdomme.Kun je het niet aan ga!
Het hebben van een auto ongeluk en je arm of been missen is weer wat makkelijker te accepteren voor de omgeving ondanks dat dit ook niet gemakkelijk zal zijn. Het verdragen van het idee dat je kind te grazen is genomen door de een of ander is voor omstanders nauwelijks te verdragen. Woede richt zich op de daders. Maar het slachtoffer dan? De omgeving weet er vaak niet zo goed raad mee. Het is makkelijker om je volgens mij te laten gaan in woede dan je te verdiepen in het verwerkingsproces van een slachtoffer zodat uiteindelijk die weer het geluk kan en mag ervaren van een ongecompliceerde knuffel later in de een of andere verdiepende relatie. Woede, ik geef eerlijk toe ik doe het zelf ook wel eens, is het makkelijkste om je op dat moment erin te laten gaan. Angsten overwinnen is weer een heel ander iets. Zijn mannen potientele kindermisbruikers? Of zijn er meer mannen die liefdevol en met respect om kunnen gaan in een sfeer van veiligheid en geborgenheid? Ik weet het niet. Ik ben door mijn achtergrond automatisch geprogrammeerd om van het ergste uit te gaan. Alles valt dan eigenlijk nog wel mee.
Voor mij is dit stuk schrijven hard werken en eerst nadenken wat voel ik, wat is er toen gebeurd en dan zaken te scheiden van toen en nu. Het valt niet altijd mee om hier op jullie site te zijn maar het gaat me beter af als vorige week geloof ik.
Omgaan met mensen die rouwen is verdomd moeilijk. Heel veel mensen hebben het daar moeilijk mee. Momenteel heb je de campagne over dat veel mensen het contact verbreken met vrienden die dodelijk ziek zijn. Dat vind ik tekenend. Ik kan me voorstellen dat het voor jou helemaal lastig moet zijn omdat je al zo lang in dit proces zit. Wat dat betreft mooi dat je hier komt; voor jou ongetwijfeld min of meer het hol van de leeuw. Hoewel ikzelf als een van de oprichters van deze website het altijd bedoeld heb als een plek waar juist iedereen die serieus over pedofilie en aanverwante zaken wil praten welkom is. Ik hoop ook dat je er iets aan hebt en vind het fijn dat je niet meer de behoefte voelt om om je heen te trappen - het is tof om een goed gesprek met je te kunnen voeren. En gewoon naar je luisteren... tja ik zal niet zeggen dat het fijn is, want wat je vertelt is niet altijd leuk om te lezen. Maar je doet dat, sinds je gestopt bent met schoppen, wel op een prettige manier. En als je er zelf ook iets aan hebt zal ik dus graag lezen wat je te zeggen hebt.
Het gekke is dat (sorry voor het op mezelf betrekken) voor mij woede vaak juist een ingewikkelde emotie is. Ik heb moeite om woede te uiten en kan er vaak pas later over praten. Mensen krijgen mij ook nooit boos. Ook kinderen niet (dat is dan wel weer handig). Ik ben wel goed in luisteren en doorvragen naar emoties. Niet zozeer op internet, maar in gesprek wanneer je veel duidelijker ziet aan iemand wat hem/haar emotioneert. Ik kan me daardoor dan weer slecht verplaatsen in mensen die juist snel boos of angstig zijn; toppunt vind ik van die meepraters op fok of geenstijl ofzo, die zich om de meest vage dingen boos of bang maken. Of natuurlijk PVV-stemmers (sorry, met alle respect voor politieke meningen, maar het lukt mij niet om te begrijpen waarom je je laat inpalmen door onderbuikpolitiek zoals Wilders die bedrijft). Nouja, misschien ben ik gewoon een beetje atypisch op dat vlak
Mooi kernkwadrantje, als dat begrip je iets zegt.
Over literatuur: Er zijn zeker wel boeken over minnelijke intergenerationele relaties. Als je helemaal aan de bovenkant in de rode balk op "Artikelen" klikt en dan op "Literatuur" krijg je er een aantal, maar er zijn er veel meer. Ik ben geen kenner, maar heb wel een paar boeken gelezen en films gezien waarin liefde tussen een pedofiele man en een kind op een hele mooie en sympathieke manier was neergezet. De ene keer met, de andere keer zonder dat er seks bij kwam kijken.
Hoi Jorge, die campagne waar jij het over had is erg goed. Maar ook wel een beetje tekenend voor deze tijd. Als het moeilijk gaat dan moet je er juist zijn. Tenminste, dat hebben we van thuis mee gekregen. Aan de andere kant, het is soms ook moeilijk. Ik heb een tijd lang een depresieve schoolvriend geprobeerd mee te krijgen op school. Maar die depresiviteit ging echt niet weg. En ik ben ook gekapt met die vriendschap. Ik kon dat niet op dat moment. Ik kan bv weer veel beter omgaan met angstige en boze mensen. Ik heb me toch al een kelin beetje mogen verdiepen in de Japanse gevechtskunst en ik weet er nog heel weinig van maar die kijken toch op een iets andere manier tegen agressie aan als wij hier in het Westen. Woede is niet echt een kracht. Ja wel tijdelijk maar daar alleen kun je het niet van hebben. Het uiten van woede en het er verstandig mee omgaan waar leer je dat? Ik heb het geluk gehad dat mijn boksleraar de frustratie-agressie theorie voor dummies aan ons uitlegde. De baas mopert op zijn werknemer, die komt thuis en vloekt en slaat zijn vrouw die vervolgens haar kinderen een knal voor de kop geft. Een van de kinderen schopt tegen de kat en uit frustratie blijft de kat op heel gemene wijze met de gevangen muis spelen voordat ie hem opeet. Als je nou in die keten een bokszak plaatst ben je van veel gedoe af.
Ik ben vrij vroeg het huis uit gegaan en heb vanaf mijn 14e op internaten gewoond. Daar heb ik de gevolgen gezien van veel ellende maar ook hoe dat niet stopt. Dat heeft er mee te maken dat je woede o.a. en je diepste angsten in jezelf echt moet leren begrijpen. Veel jongeren die rottigheid hebben meegemaakt geven dat helaas vaak door. Ik wilde dat niet. IK wil niet zo worden. Ik wil dat doorbreken die spiraal van agressie en geweld. Al is het alleen maar bij mijzelf.
Woede heb ik gemerkt, maskeert ook kwetsingen en verdriet. Want daar gaat het natuurlijk toch om als we de diepte in gaan. Mensen hebben mij pijn gedaan en ergens heb ik besloten dat dat niet meer zou gebeuren. Dus als mij iets raakt reageer ik soms sneller dan ik zou willen. Onschuldig iets: ik werk in het onderijs en daar word ontzettend veel geouwehoerd voordat er eindelijk actie ondernomen wordt. Soms zeg ik tegen mijn vriendin; ik hou me gedeisd tijdens de vergadering. Vergaderingen kunnen nuttig zijn maar gaan vaak helemaal nergens over. En dan raakt mij even iets en pats dan reageer ik net even iets te fel. Shit, maar ja het gaat toch steeds beter.
Jorge, ik ben ondertussen aan het rondkijken hier op de site en het open karakter en de mogelijkheid van mensen en vooral ook mensen die geen pedofiel zijn en die toch de mogelijkheid hebben om te kunnen reageren, vind ik niet onaardig. Ik vind het soms wel moeilijk maar het is wel goed dat bepaalde zaken besproken kunnen worden. Zoals bv hoe ga je als niet pedofiel om met kinderen met hun behoeften en fratsen. Zoals ik eerder schreef, ik werk in het onderwijs en leraren zijn echt allert met meiden. Moet er niet aan denken dat ik ooit geconfronteerd wordt met een valse aangifte of dat er kinderporno op mijn pc gestopt wordt en dan zegt iemand: waar rook is is vuur. Want dat gebeurt helaas ook.
Mensen in een depressie vind ik ook lastig om niet te laten vallen hoor. Ze wijzen je eigenlijk telkens af, waarderen vaak amper wat je voor ze doet en je bent voor hen al snel te bemoeizuchtig. Ik heb gemerkt dat op beperkte schaal af en toe iets voor zo iemand doen waarvan je weet dat het gewaardeerd wordt en verder gewoon laten weten dat je er bent op het moment dat dat nodig is het beste werkt. Je laat dan het initiatief voor een deel bij de depressieve persoon zelf, en daarmee ook de verantwoordelijkheid om uit de depressie te komen. In psychologische termen: Je biedt hulp, maar laat het eigenaarschap bij de depressieve persoon.
Ik kan me voorstellen dat woede een uitweg voor je kan zijn. Gelukkig begrijp je inmiddels zeer goed hoe dat bij jouzelf werkt. Weet je ook van tevoren wanneer de grens bij jou bereikt wordt dat woede nog de enige uitweg is?
In reactie op je laatste alinea: ik heb eens meegemaakt dat iemand die op jonge jongens valt door meisjes van een jaar of 14/15 vals beschuldigd werd van onzedelijk betasten of iets dergelijks. Hij moest zijn sportclub toen verlaten. Vond ik nogal een zure gang van zaken - die persoon had ik in de jaren daarvoor erg goed leren kennen en ook wel ondersteund om met bepaalde jongens op zijn sportclub verantwoordelijk om te gaan. Als je dat net onder de knie hebt (de verleiding om verder te gaan met die jongens dan de wet toestaat was daar behoorlijk groot) is het toch wel heel erg zuur als zoiets je overkomt. Ik kan me bovendien indenken dat deze persoon achteraf zoiets had van "ik had net zo goed wel op de avances van die jongen in kunnen gaan".
@Jorge Valse beschuldigingen hebben al de nodige slachtoffers gemaakt. Het is niet alleen zuur voor de persoon die het aangaat. Het ondermijnt ook nog eens de geloofwaardigheid van mensen die echt iets meegemaakt hebben. Ik hoop dat die jongen deze tegenslag kan verwerken en ik begrijp de verleiding van dat hij dacht van wat maakt het eigenlijk uit om nog mijn best te doen. Ik hoop alleen dat hij zich niet laat verleiden tot zaken die per wet verboden zijn.
De grens waarin bij mij de spanning te hoog oploopt merk ik snel genoeg. Ik ben dan meer met mijn verleden bezig en heb meer behoefte om erover te praten en te schrijven. Ik schrijf heel veel op papier. In mijn dagboeken staan heel vaak de rauwe emoties omschreven. Als de emoties dan weer wat gezakt zijn praat en denk ik vaak ook wat opener. Maar als ik er midden inzit gaan alle deuren op slot. Ik heb gelukkig ook een psychologische gereedschapskist meegekregen zodat wanneer de spanning te hoog oploopt in mij om dat te kunnen reduceren. TIjd is ook belangrijk en zeker het even wat rustiger aan doen om de spieren wat ontspanning te geven. Verlammingsverschijnselen heb ik dus meer dan 11 jaar niet meer en daar ben ik heel erg blij mee.
Het is opmerkelijk hoe zaken kunnen lopen. Als kind ben ik nogal angstig opgegroeid en later is die angst omgeslagen in soms boosheid. Ik ben wel verantwoordelijk hoe ik met mijn spanningen omga. Dus dat betekent een assertieve grondhouding aannemen. En ik ben nogal eerlijk over hoe ik me voel en breng dat vrij snel onder woorden. Ik stoot daar andere mensen wel eens tegen het hoofd omdat het bij dan wat minder genuanceerd aan toe gaat. Ik leer ook veel van mijn sport. Zo leer ik incasseren. En ook uitdelen natuurlijk maar ook omgaan met boosheid en angsten is een belangrijk onderdeel. Zo zie ik dat tenminste. Soms is het een ware kunst om niet te reageren als je boos bent en juist 1 stoot te zetten tijdens het sparren als je bang bent.