Hulp geven aan mensen die in de fout zijn gegaan is belangrijk.
Hulp geven aan iedereen is belangrijk.
Niet alleen aan uitverkorenen.
Het is daarom dat ik een groep personen aanduidde als minderwaardige personen. Minderwaardig simpelweg omdat aan hen hulp ontzegd wordt. Wat voor andere reden dan vinden dat iemand minderwaardig is, kan er zijn om iemand hulp te ontzeggen?
Mensen die in het verleden gestraft zijn voor een misstap, hebben recht op een tweede kans.
Zo staat dat ook in de wet.
Daar past niet bij dat je aan die lui hulp ontzegt of ze gaat lastigvallen met ingehuurde rechercheurs.
En daar past ook niet bij dat je dat doet terwijl je zegt dat je iets eerlijk vertelt en dat je zegt dat je niet voor eigen rechter mag spelen.
Iets dat je wel nastreeft trouwens.
Want als jij denkt dat iemand KP op z'n peeceetje heeft en je denkt dan dat er sprake is van een dader en een misdrijf dan maak je een fout. Dan speel je voor eigen rechter. De echte rechter (die van zo'n rechtbank enzo) maakt namelijk uit of iets een misdrijf is of niet. Tot die tijd is er geen sprake van misdrijf of dader maar van 'een verdachte van een misdrijf'.
Politie kan me niks maken, buren ook niet, jij ook niet. Ik ben open over mijn handel en wandel en over m'n verleden, heb mensen uit de straat ingelicht over m'n veroordeling.
Niet uit naïviteit maar om lui als jij de handvatten om aan je gerief te komen, te ontnemen.
Ik vind het heel goed dat mensen zoals jij hier zijn verhaal komen doen. Ook vind ik prima dat je kritisch bent als ik wat scherpe stellingen neer zet. Overigens niet bedoelt om je op de kast te jagen maar wel om te ervaren en te zien hoe jullie bepaalde zaken ervaren en overdenken. Van mij hoef je niet te verwachten dat ik altijd even genuanceerd met veroordeelden op het gebied van sexueel misbruik omga. Het is niet de bedoeling om een heksenjacht te organiseren, ik heb veel liever communicatie. Dan is er iets, ondanks dat ik het soms helemaal niet met je eens ben of jij met mij. Ik heb soms mijn vooroordelen en het is goed dat die er zijn. Jij hebt ze namelijk ook. En het is goed dat we die uiten.
Dat je tegen de buurt verteld heb dat je veroordeeld bent geweest vind ik aan de ene kant moeilijk en aan de andere kant confronterend. Je weet nu als het goed is een klein beetje van mijn achtergrond. Ik ben zelf slachtoffer geweest van veel geweld en dat is begonnen op 6 jarige leeftijd met een geweldadige verkrachting. Let op: ik zeg hier niet dat pedofielen allemaal kinderverkrachters zijn. Daarnaast heb ik een broer die verkracht is geweest met een pistool of een mes als bedreiging, daar heeft hij zich nooit duidelijk over uitgelaten, hij is een tijdje in de drugs verdwenen en in de criminaliteit en gelukkig begint hij nu weer zijn weggetje te vinden. Ik heb een lieve vrouw waar ik zielsveel van hou maar die heeft een vader die niet van haar af kon blijven en ze heeft een kerel over de vloer gehad die haar heeft verkracht. Ze is gehandicapt maar dat maakt die zieke geesten allemaal niet zoveel uit. Ze heeft abortus laten plegen. Ik heb een stiefmoeder die zwaar slachtoffer is geweest van een incest familie. Ik heb een vriendin gehad die incest heeft meegemaakt en in de zomer waren we Frankie kwijt. Frankie, een oud klasgenoot van mij die was altijd depressief. Ik kon daar moeilijk mee overweg maar heb op de een of andere manier toch altijd contact met hem gehouden. Op een gegeven moment waren we Frankie kwijt. Het was warm en het was zomer. Mijn pleegvader is samen met de politie en brandweer op zoek gegaan naar Frankie in een bepaald bos. Het is de geur van het stoffelijk overschot die je nooit meer vergeet. Hij had zelfmoord gepleegd. Bizar dat mensen die zelfmoord plegen altijd zo netjes hun spulletjes neer leggen en hun zakdoek opvouwen. Hij hong al 2 weken in het bos en het aanschouwen was afschuwelijk volgens de politie en mijn pleegvader. 1 jonge brandweerman kon het niet aan.
Niet dat dit jou schuld is. Niet dat ik jou zie als een potientele kindermoordenaar of wrede kinderverkrachter. Maar verwacht van mij geen warm onthaal. Op legale wijze zou ik, in een fictief voorbeeld als jij langs mij zou komen wonen, alles doen wat wettelijk toegestaan is om jou handel en wandel na te trekken. Het hacken van jou pc, wat tegenwoordig een misdrijf is, mag niet en is volgens de wet verboden. Als ik dat kunstje zou flikken ben ik verkeerd bezig. Maar niemand verbied mij om even een gesprek te hebben met een wijkagent en het inhuren van een kinderrechercheur. Daarnaast zou ik misschien wel naar een goede hulpverlener moeten gaan om te praten over de innerlijke strijd die dan in mij woedt want ja ik heb haat, wraak, moord en agressie gevoelens in mij en ja die zijn soms onstuimig en haast niet te bedwingen maar toch krijg ik dat voor elkaar. Ik geef er lucht aan op een manier die voor mensen soms confronterend is. Maar iedereen heeft dit soort gevoelens alleen word er zo krampachtig over gedaan. Hoe gaan we ermee om? Dat is de vraag.
Ik zou dus hulp gaan zoeken op het moment dat ik bij mezelf de neiging zou ontdekken om eigen rechter te spelen of om op jou verhaal te halen om wat ik in het verleden heb meegemaakt. Dat is namelijk eigenrechter spelen en het creeeren van zondebokken. En dat laatste, dat kan ik niet. Ik kan wel op jou schelden en ongezouten mijn mening geven en we kunnen elkaar eens een keer flink scheef aankijken maar verder blijf ik met mijn poten van je af. Snap je. En daar zijn mensen al niet toe in staat zonder een traumatische achtergrond. Ik zou dus hulp gaan zoeken als de spanning te hoog oploopt en ik zou merken dat ik die niet meer kwijt zou kunnen. Kans is klein met de psychologische gereedschapskist bij me maar je weet nooit.
Ik vertrouw niet veel mensen. Daar kleven mij te veel risico's aan. Ik kan wel met ze omgaan maar vertrouwen dat gaat mij te ver. En het maakt mij op dat punt niet uit of je pedo bent of een "normaal" mens. Want wat is normaal en wat is geaccepteerd in de samenleving.
Ik vind het heel goed dat mensen zoals jij hier zijn verhaal komen doen. Ook vind ik prima dat je kritisch bent als ik wat scherpe stellingen neer zet. Overigens niet bedoelt om je op de kast te jagen maar wel om te ervaren en te zien hoe jullie bepaalde zaken ervaren en overdenken. Van mij hoef je niet te verwachten dat ik altijd even genuanceerd met veroordeelden op het gebied van sexueel misbruik omga. Het is niet de bedoeling om een heksenjacht te organiseren, ik heb veel liever communicatie. Dan is er iets, ondanks dat ik het soms helemaal niet met je eens ben of jij met mij. Ik heb soms mijn vooroordelen en het is goed dat die er zijn. Jij hebt ze namelijk ook. En het is goed dat we die uiten.
Kijk, wat onze verschillen ook zijn en wat we beiden ook aan ellende hebben meegemaakt, feit is dat we nu een stuk vruchtbaarder met elkaar communiceren. En dat maakt m'n dag goed.
Qua denken verschillen we niet eens zoveel als ik aanvankelijk dacht.
Het lijkt er soms een beetje op of ik achterwege laat wat jij vertelt en dat jij achterwege laat wat ik uitdraag.
En dat we beiden op dezelfde terreinen enige ervaring hebben.
Hulp geven aan mensen die in de fout zijn gegaan is belangrijk.
Hulp geven aan iedereen is belangrijk.
Niet alleen aan uitverkorenen.
Het is daarom dat ik een groep personen aanduidde als minderwaardige personen. Minderwaardig simpelweg omdat aan hen hulp ontzegd wordt. Wat voor andere reden dan vinden dat iemand minderwaardig is, kan er zijn om iemand hulp te ontzeggen?
Mensen die in het verleden gestraft zijn voor een misstap, hebben recht op een tweede kans.
Zo staat dat ook in de wet.
Daar past niet bij dat je aan die lui hulp ontzegt of ze gaat lastigvallen met ingehuurde rechercheurs.
En daar past ook niet bij dat je dat doet terwijl je zegt dat je iets eerlijk vertelt en dat je zegt dat je niet voor eigen rechter mag spelen.
Iets dat je wel nastreeft trouwens.
Want als jij denkt dat iemand KP op z'n peeceetje heeft en je denkt dan dat er sprake is van een dader en een misdrijf dan maak je een fout. Dan speel je voor eigen rechter. De echte rechter (die van zo'n rechtbank enzo) maakt namelijk uit of iets een misdrijf is of niet. Tot die tijd is er geen sprake van misdrijf of dader maar van 'een verdachte van een misdrijf'.
Politie kan me niks maken, buren ook niet, jij ook niet. Ik ben open over mijn handel en wandel en over m'n verleden, heb mensen uit de straat ingelicht over m'n veroordeling.
Niet uit naïviteit maar om lui als jij de handvatten om aan je gerief te komen, te ontnemen.
No spang verder
Ik vind het heel goed dat mensen zoals jij hier zijn verhaal komen doen. Ook vind ik prima dat je kritisch bent als ik wat scherpe stellingen neer zet. Overigens niet bedoelt om je op de kast te jagen maar wel om te ervaren en te zien hoe jullie bepaalde zaken ervaren en overdenken. Van mij hoef je niet te verwachten dat ik altijd even genuanceerd met veroordeelden op het gebied van sexueel misbruik omga. Het is niet de bedoeling om een heksenjacht te organiseren, ik heb veel liever communicatie. Dan is er iets, ondanks dat ik het soms helemaal niet met je eens ben of jij met mij. Ik heb soms mijn vooroordelen en het is goed dat die er zijn. Jij hebt ze namelijk ook. En het is goed dat we die uiten.
Dat je tegen de buurt verteld heb dat je veroordeeld bent geweest vind ik aan de ene kant moeilijk en aan de andere kant confronterend. Je weet nu als het goed is een klein beetje van mijn achtergrond. Ik ben zelf slachtoffer geweest van veel geweld en dat is begonnen op 6 jarige leeftijd met een geweldadige verkrachting. Let op: ik zeg hier niet dat pedofielen allemaal kinderverkrachters zijn. Daarnaast heb ik een broer die verkracht is geweest met een pistool of een mes als bedreiging, daar heeft hij zich nooit duidelijk over uitgelaten, hij is een tijdje in de drugs verdwenen en in de criminaliteit en gelukkig begint hij nu weer zijn weggetje te vinden. Ik heb een lieve vrouw waar ik zielsveel van hou maar die heeft een vader die niet van haar af kon blijven en ze heeft een kerel over de vloer gehad die haar heeft verkracht. Ze is gehandicapt maar dat maakt die zieke geesten allemaal niet zoveel uit. Ze heeft abortus laten plegen. Ik heb een stiefmoeder die zwaar slachtoffer is geweest van een incest familie. Ik heb een vriendin gehad die incest heeft meegemaakt en in de zomer waren we Frankie kwijt. Frankie, een oud klasgenoot van mij die was altijd depressief. Ik kon daar moeilijk mee overweg maar heb op de een of andere manier toch altijd contact met hem gehouden. Op een gegeven moment waren we Frankie kwijt. Het was warm en het was zomer. Mijn pleegvader is samen met de politie en brandweer op zoek gegaan naar Frankie in een bepaald bos. Het is de geur van het stoffelijk overschot die je nooit meer vergeet. Hij had zelfmoord gepleegd. Bizar dat mensen die zelfmoord plegen altijd zo netjes hun spulletjes neer leggen en hun zakdoek opvouwen. Hij hong al 2 weken in het bos en het aanschouwen was afschuwelijk volgens de politie en mijn pleegvader. 1 jonge brandweerman kon het niet aan.
Niet dat dit jou schuld is. Niet dat ik jou zie als een potientele kindermoordenaar of wrede kinderverkrachter. Maar verwacht van mij geen warm onthaal. Op legale wijze zou ik, in een fictief voorbeeld als jij langs mij zou komen wonen, alles doen wat wettelijk toegestaan is om jou handel en wandel na te trekken. Het hacken van jou pc, wat tegenwoordig een misdrijf is, mag niet en is volgens de wet verboden. Als ik dat kunstje zou flikken ben ik verkeerd bezig. Maar niemand verbied mij om even een gesprek te hebben met een wijkagent en het inhuren van een kinderrechercheur. Daarnaast zou ik misschien wel naar een goede hulpverlener moeten gaan om te praten over de innerlijke strijd die dan in mij woedt want ja ik heb haat, wraak, moord en agressie gevoelens in mij en ja die zijn soms onstuimig en haast niet te bedwingen maar toch krijg ik dat voor elkaar. Ik geef er lucht aan op een manier die voor mensen soms confronterend is. Maar iedereen heeft dit soort gevoelens alleen word er zo krampachtig over gedaan. Hoe gaan we ermee om? Dat is de vraag.
Ik zou dus hulp gaan zoeken op het moment dat ik bij mezelf de neiging zou ontdekken om eigen rechter te spelen of om op jou verhaal te halen om wat ik in het verleden heb meegemaakt. Dat is namelijk eigenrechter spelen en het creeeren van zondebokken. En dat laatste, dat kan ik niet. Ik kan wel op jou schelden en ongezouten mijn mening geven en we kunnen elkaar eens een keer flink scheef aankijken maar verder blijf ik met mijn poten van je af. Snap je. En daar zijn mensen al niet toe in staat zonder een traumatische achtergrond. Ik zou dus hulp gaan zoeken als de spanning te hoog oploopt en ik zou merken dat ik die niet meer kwijt zou kunnen. Kans is klein met de psychologische gereedschapskist bij me maar je weet nooit.
Ik vertrouw niet veel mensen. Daar kleven mij te veel risico's aan. Ik kan wel met ze omgaan maar vertrouwen dat gaat mij te ver. En het maakt mij op dat punt niet uit of je pedo bent of een "normaal" mens. Want wat is normaal en wat is geaccepteerd in de samenleving.
Ik vind het heel goed dat mensen zoals jij hier zijn verhaal komen doen. Ook vind ik prima dat je kritisch bent als ik wat scherpe stellingen neer zet. Overigens niet bedoelt om je op de kast te jagen maar wel om te ervaren en te zien hoe jullie bepaalde zaken ervaren en overdenken. Van mij hoef je niet te verwachten dat ik altijd even genuanceerd met veroordeelden op het gebied van sexueel misbruik omga. Het is niet de bedoeling om een heksenjacht te organiseren, ik heb veel liever communicatie. Dan is er iets, ondanks dat ik het soms helemaal niet met je eens ben of jij met mij. Ik heb soms mijn vooroordelen en het is goed dat die er zijn. Jij hebt ze namelijk ook. En het is goed dat we die uiten.
Kijk, wat onze verschillen ook zijn en wat we beiden ook aan ellende hebben meegemaakt, feit is dat we nu een stuk vruchtbaarder met elkaar communiceren. En dat maakt m'n dag goed.
Qua denken verschillen we niet eens zoveel als ik aanvankelijk dacht.
Het lijkt er soms een beetje op of ik achterwege laat wat jij vertelt en dat jij achterwege laat wat ik uitdraag.
En dat we beiden op dezelfde terreinen enige ervaring hebben.