Dit boek heb ik aangeschaft naar aanleiding van de film uit 1993. Van de film was ik echt onder de indruk. Het bevat op en top romantiek en de hoofdrolspeler Maarten Smit speelt met erg veel overtuiging en zeer naturel.
De film is, zoals u misschien wel gewend bent, wat anders samengesteld als in het boek. De film zelf vind ik iets beter in volgorde als het boek. Het boek zelf is ook boeiend en daar kan je lezen, wat niet in de film tot uitdrukking komt, zoals bijvoorbeeld de gedachtengang van de hoofdpersoon.
Uit de film zelf had ik kunnen opmaken dat de jongen op een gegeven moment ook wat voor de soldaat ging voelen en ergens tegen het einde aan hem vroeg of hij en de soldaat voor altijd samen wilden zijn.
Toen de soldaat zijn vriendje thuisbracht had hij niet gezegd dat hij terug zou gaan naar Canada. Dit was voor het jochie natuurlijk heel pijnlijk en in 1945 waren er helaas niet zulke faciliteiten als tegenwoordig om een vermist persoon te traceren.
De film en het boek laten wel duidelijk zien, dat de relatie tussen een volwassene en een kind toch wel wederzijds kunnen zijn. Helaas wordt dit verhinderd door de heersende gewoontes in deze maatschappij.
Ook laat het boek zien (in tegenstelling tot de film) dat de jongen behoorlijk verward is door de relatie.
En dat de seksuele kant van de relatie hem behoorlijk opgedrongen wordt door de soldaat.
Er wordt wel duidelijk dat een en ander op de jongen een diepe indruk heeft gemaakt, dat het voor hem een verwarrende maar belangrijke periode was, waar de schrijver als volwassen persoon toch positief aan terugdenkt.
Maar wat me opvalt is dat bijna iedereen die ik hierover hoor, dit nogal romantiseert.
Zowel het boek als de film heeft bij mij zo'n beetje de indruk achter gelaten dat de soldaat hetzelfde van de jongen wilde als de andere jongens van de meisjes in het dorp: een verzetje. Seks. En daarna terug naar Canada zonder verder ergens over na te denken.
Daar krijg ik toch nog steeds een raar gevoel bij.
Reacties
Dit boek heb ik aangeschaft naar aanleiding van de film uit 1993. Van de film was ik echt onder de indruk. Het bevat op en top romantiek en de hoofdrolspeler Maarten Smit speelt met erg veel overtuiging en zeer naturel.
De film is, zoals u misschien wel gewend bent, wat anders samengesteld als in het boek. De film zelf vind ik iets beter in volgorde als het boek. Het boek zelf is ook boeiend en daar kan je lezen, wat niet in de film tot uitdrukking komt, zoals bijvoorbeeld de gedachtengang van de hoofdpersoon.
Uit de film zelf had ik kunnen opmaken dat de jongen op een gegeven moment ook wat voor de soldaat ging voelen en ergens tegen het einde aan hem vroeg of hij en de soldaat voor altijd samen wilden zijn.
Toen de soldaat zijn vriendje thuisbracht had hij niet gezegd dat hij terug zou gaan naar Canada. Dit was voor het jochie natuurlijk heel pijnlijk en in 1945 waren er helaas niet zulke faciliteiten als tegenwoordig om een vermist persoon te traceren.
De film en het boek laten wel duidelijk zien, dat de relatie tussen een volwassene en een kind toch wel wederzijds kunnen zijn. Helaas wordt dit verhinderd door de heersende gewoontes in deze maatschappij.
Ook laat het boek zien (in tegenstelling tot de film) dat de jongen behoorlijk verward is door de relatie.
En dat de seksuele kant van de relatie hem behoorlijk opgedrongen wordt door de soldaat.
Er wordt wel duidelijk dat een en ander op de jongen een diepe indruk heeft gemaakt, dat het voor hem een verwarrende maar belangrijke periode was, waar de schrijver als volwassen persoon toch positief aan terugdenkt.
Maar wat me opvalt is dat bijna iedereen die ik hierover hoor, dit nogal romantiseert.
Zowel het boek als de film heeft bij mij zo'n beetje de indruk achter gelaten dat de soldaat hetzelfde van de jongen wilde als de andere jongens van de meisjes in het dorp: een verzetje. Seks. En daarna terug naar Canada zonder verder ergens over na te denken.
Daar krijg ik toch nog steeds een raar gevoel bij.