Hopelijk is deze site nog actief, ondanks dat het laatste bericht in deze categorie uit 2005 komt. Ik zit namelijk met een probleem in dezelfde richting als de bezorgde moeder van de 35jarige. Ik ben echter een bezorgde zus (en dochter van bezorgde ouders!) die er net achter gekomen is dat haar 40jarige broer kinderporno op zijn telefoon had staan.
Mijn broer is altijd al erg gesloten geweest over zijn gevoelens, in algemene zin. Als hij in de problemen kwam, gaf hij daar altijd al niets van aan tot het op de een of andere manier ontdekt werd. Op zijn werk en bij de (niet frequente) familiecontacten was hij altijd vrolijk, een niets-aan-de-hand-houding. Op andere momenten bleek dan dat hij in diezelfde periode toch erg met zichzelf in de knoop zat.
Zo'n 2 jaar geleden kwamen we er achter dat hij homofiel was. Dat is iets waar hij ook nooit over praat. Als ik hem er iets over vraag of een opmerking over maak, maakt hij zich er zo kort en nietszeggend mogelijk van af. Nu dus die kinderporno, waarvan ik helemaal niet weet hoe veel, hoe lang, welke aard, welke leeftijden etc. Hij heeft weinig (maar wel enkele) volwassen vrienden en gaat intensief om met een (ong. 13-jarige) zoon van een goede vriendin van hem en heeft schijnbaar ook nogal eens andere kinderen over de vloer. Die zoon heeft de kinderporno ontdekt en was er erg ontdaan over. De vriendin is er (ook nu nog) van overtuigd dat hij nooit haar zoon sexueel benaderd heeft, maar we weten niets zeker en maken ons zorgen dat hij dat evt wel zal gaan doen, met welk kind dan ook. Hij houdt alle contact af sinds die kinderporno ontdekt is, zowel met zijn ouders als met die vriendin. Hij lijkt helemaal geïsoleerd. Eerder de laatste weken, bij financiële problemen, reageerde hij div. malen agressief, waarbij hij oa uitriep dat hij zichzelf nog eens van kant zou maken, en wilde verder ook toen nauwelijks praten. Mijn grootste zorg is die geslotenheid, waarbij hij steeds meer in het nauw lijkt te zitten en niet lijkt te durven praten. Wie weet waartoe die toenemende druk zal leiden. Wie heeft een tip hoe hij toch hulp kan krijgen, zijn stilzwijgen doorbroken kan worden?
Misschien is het een idee om het een brief te sturen waarin u uw zorgen verwoordt, maar waarin u ook duidelijk laat blijken hem te willen steunen. Jullie zorgen zijn heel begrijpelijk.
De kans dat hij pedofiele gevoelens heeft, lijkt me groot. Overigens hoeft dit geen ramp te zijn.
Mijn ervaring is, dat het schrijven over dit onderwerp erg prettig en verhelderend kan zijn, misschien doorbreekt het de geslotenheid. Misschien kunt u hem vragen of hij zich aangetrokken voelt tot jonge jongens/ kinderen, zonder het woord pedofilie te noemen. Ik zou er dan ook bij schrijven dat, als dit zo is, dit niet betekent dat hij een slecht, gevaarlijk of onbetrouwbaar mens is.
Overigens begrijp de zorg over zijn omgang met kinderen. Persoonlijk denk ik dat veel mensen die zich aangetrokken voelen tot kinderen in staat zijn vriendschappen op te bouwen met kinderen zonder dat ze daarbij seksuele toenadering zoeken. Ik spreek uit eigen ervaring.
Zelf ben ik ook bevriend geweest met jonge jongen. Mij ging het om de vriendschap en de gezelligheid, niet om het fysieke contact, al zal ik niet ontkennen dat ik hem ontzettend knap en aantrekkelijk vond. Seksuele toenadering heb ik nooit gezocht. Ik wist best dat dit niet mocht en wenselijk was. Ik begreep best dat mijn gevoel voor hem anders was dan zijn gevoel voor mij. We waren goede vrienden.
Zelf ben ik altijd erg bang geweest dat anderen mijn geaardheid zouden ontdekken. Een rampscenario met niet te overziende gevolgen. De praktijk viel mee. Ik ken nu een aantal mensen die het van me weten en dat lucht enorm op.
Ik kan me enorm goed voorstellen dat uw broer hier niet over durft te praten. Vooral nu niet, na de vondst van kinderporno.
In de tijd van mijn ‘coming- out’ ben ik gaan schrijven. Eerst voor mezelf, niet veel later op dit forum. Het heeft me erg geholpen.
Toen heb ik de stap gewaagd naar de hulpverlening. Ook deze stap viel mee en heeft iets gebracht.
De zorgen over zijn isolement lijken me erg terecht. Misschien kunt u dit forum noemen. Misschien is er herkenning. Mailcontact is ook mogelijk.
Probeer in ieder geval zo min mogelijk verwijtend te zijn en laat hem niet vallen.
Reacties
Hopelijk is deze site nog actief, ondanks dat het laatste bericht in deze categorie uit 2005 komt. Ik zit namelijk met een probleem in dezelfde richting als de bezorgde moeder van de 35jarige. Ik ben echter een bezorgde zus (en dochter van bezorgde ouders!) die er net achter gekomen is dat haar 40jarige broer kinderporno op zijn telefoon had staan.
Mijn broer is altijd al erg gesloten geweest over zijn gevoelens, in algemene zin. Als hij in de problemen kwam, gaf hij daar altijd al niets van aan tot het op de een of andere manier ontdekt werd. Op zijn werk en bij de (niet frequente) familiecontacten was hij altijd vrolijk, een niets-aan-de-hand-houding. Op andere momenten bleek dan dat hij in diezelfde periode toch erg met zichzelf in de knoop zat.
Zo'n 2 jaar geleden kwamen we er achter dat hij homofiel was. Dat is iets waar hij ook nooit over praat. Als ik hem er iets over vraag of een opmerking over maak, maakt hij zich er zo kort en nietszeggend mogelijk van af. Nu dus die kinderporno, waarvan ik helemaal niet weet hoe veel, hoe lang, welke aard, welke leeftijden etc. Hij heeft weinig (maar wel enkele) volwassen vrienden en gaat intensief om met een (ong. 13-jarige) zoon van een goede vriendin van hem en heeft schijnbaar ook nogal eens andere kinderen over de vloer. Die zoon heeft de kinderporno ontdekt en was er erg ontdaan over. De vriendin is er (ook nu nog) van overtuigd dat hij nooit haar zoon sexueel benaderd heeft, maar we weten niets zeker en maken ons zorgen dat hij dat evt wel zal gaan doen, met welk kind dan ook. Hij houdt alle contact af sinds die kinderporno ontdekt is, zowel met zijn ouders als met die vriendin. Hij lijkt helemaal geïsoleerd. Eerder de laatste weken, bij financiële problemen, reageerde hij div. malen agressief, waarbij hij oa uitriep dat hij zichzelf nog eens van kant zou maken, en wilde verder ook toen nauwelijks praten. Mijn grootste zorg is die geslotenheid, waarbij hij steeds meer in het nauw lijkt te zitten en niet lijkt te durven praten. Wie weet waartoe die toenemende druk zal leiden. Wie heeft een tip hoe hij toch hulp kan krijgen, zijn stilzwijgen doorbroken kan worden?
Misschien is het een idee om het een brief te sturen waarin u uw zorgen verwoordt, maar waarin u ook duidelijk laat blijken hem te willen steunen. Jullie zorgen zijn heel begrijpelijk.
De kans dat hij pedofiele gevoelens heeft, lijkt me groot. Overigens hoeft dit geen ramp te zijn.
Mijn ervaring is, dat het schrijven over dit onderwerp erg prettig en verhelderend kan zijn, misschien doorbreekt het de geslotenheid. Misschien kunt u hem vragen of hij zich aangetrokken voelt tot jonge jongens/ kinderen, zonder het woord pedofilie te noemen. Ik zou er dan ook bij schrijven dat, als dit zo is, dit niet betekent dat hij een slecht, gevaarlijk of onbetrouwbaar mens is.
Overigens begrijp de zorg over zijn omgang met kinderen. Persoonlijk denk ik dat veel mensen die zich aangetrokken voelen tot kinderen in staat zijn vriendschappen op te bouwen met kinderen zonder dat ze daarbij seksuele toenadering zoeken. Ik spreek uit eigen ervaring.
Zelf ben ik ook bevriend geweest met jonge jongen. Mij ging het om de vriendschap en de gezelligheid, niet om het fysieke contact, al zal ik niet ontkennen dat ik hem ontzettend knap en aantrekkelijk vond. Seksuele toenadering heb ik nooit gezocht. Ik wist best dat dit niet mocht en wenselijk was. Ik begreep best dat mijn gevoel voor hem anders was dan zijn gevoel voor mij. We waren goede vrienden.
Zelf ben ik altijd erg bang geweest dat anderen mijn geaardheid zouden ontdekken. Een rampscenario met niet te overziende gevolgen. De praktijk viel mee. Ik ken nu een aantal mensen die het van me weten en dat lucht enorm op.
Ik kan me enorm goed voorstellen dat uw broer hier niet over durft te praten. Vooral nu niet, na de vondst van kinderporno.
In de tijd van mijn ‘coming- out’ ben ik gaan schrijven. Eerst voor mezelf, niet veel later op dit forum. Het heeft me erg geholpen.
Toen heb ik de stap gewaagd naar de hulpverlening. Ook deze stap viel mee en heeft iets gebracht.
De zorgen over zijn isolement lijken me erg terecht. Misschien kunt u dit forum noemen. Misschien is er herkenning. Mailcontact is ook mogelijk.
Probeer in ieder geval zo min mogelijk verwijtend te zijn en laat hem niet vallen.
Heel veel sterkte,
meso
Wie heeft een tip hoe hij toch hulp kan krijgen, zijn stilzwijgen doorbroken kan worden?
Misschien is hij homo of pedo of misschien hetero zelfs.
Wat maakt het uit.
Het probleem is dat hij volgens jou te weinig uit over zichzelf.
Misschien komt dat omdat zijn omgeving niet wil luisteren naar zijn verhaal maar misschien komt het doordat hij zichzelf moeilijk uit. Allebei kan.
Ik zie daar geen probleem in.
Beide komen vaak voor en zijn dus geen uitzondering.
In dat opzicht is hij dus normaal.
Als je wilt dat iemand gaat praten dan moet je gaan luisteren.
En luisteren is passief, geen commentaar, geen gedreig, niks geen reactie.
Gewoon vragen: 'en toen?' 'en wat nu?' 'meen je dat nou?' 'en hoe voelt dat?' en verder niks.
Maar luisteren en niks over jezelf zeggen is moeilijk.
Maar er is nog steeds geen cursus voor.