Je begrijpt me verkeerd. Mijn formulering was ook niet helemaal duidelijk. Even parafraseren: Als mijn/Tims verlangen naar seks niet omgezet wordt naar praktijk, hoe kan een kind er dan last van hebben?
Wat jij doet is de zaak omdraaien, namelijk uitgaan van dat een jongen seksueel contact wil. Maar daar ging het niet over.
Maar hooo, Jorge.
Inderdaad draaide ik de zaak om maar dat deed ik om zicht te creëren op wat er daarna van je stelling overblijft.
Zelfs als je zegt dat als je niets doet dat dat nietsdoen anderen nooit in de problemen kan brengen dan heb je geen gelijk, denk ik.
Alleen al de ouders van zo'n figuur zouden er last van hebben.
Dus als je punt nou is dat als je maar niets doet dat niemand er dan last van kan hebben, dan heb je het niet goed.
Denk ik
Los daarvan: ik denk dat iedereen het recht heeft om dingen te ontdekken.
Dus: gewoon doen, en ervan leren.
Jij zegt in bovenstaande post ook dat een kind geen last kan hebben van iets dat niet gebeurt is.
En dat is raar want ik denk steeds dat je me ergens wel begrijpt.
Ik zei namelijk dat iemand zich afgewezen kan voelen.
Natuurlijk heb je een punt als je zegt dat hij dan geen last kan hebben van wat niet gebeurd is.
Mja als hij dat nou juist een gemispunt vindt?
Als hij zich daar nou juist om afgewezen voelt?...
Als een kind zich afgewezen voelt is er wel iets gebeurd. Dat valt binnen deze context prima te voorkomen (dat dat kind er last van krijgt, niet dat er iets gebeurt).
Je hebt zeker gelijk dat niets doen niet altijd goed is, dat was inderdaad ook niet mijn punt. Mijn ervaring is dat wanneer ik seksueel benaderd word door een jongen, ik daar prima mee om kan gaan en de jongen het misschien jammer vindt dat ik nee zeg, maar er wel begrip voor heeft. En misschien is hij tegelijk zelfs wel opgelucht. Omdat de spanning uit de lucht is. Als ik niets doe in zo'n situatie en botweg nee zeg, ja, dan voelt een jongen zich afgewezen. Daar ligt dus ook een verantwoordelijkheid. De jongen zich welkom laten voelen, duidelijk maken dat het niet aan hem ligt dat ik niet inga op zijn voorstel, en afsluiten met een grote dikke knuffel en de verzekering dat ik van hem houd.
Maar het is vrij zeldzaam dat een kind met seksuele voorstellen komt. Ik kan die ervaringen op één hand tellen. Bij alle andere kinderen waar ik mee omga (en dat zijn er best veel) komt seks nooit ter sprake. Of althans: seks komt wel eens ter sprake, maar niet seks tussen het kind en mij. En dan mag ik het idee van die seks best aantrekkelijk vinden, maar daar heeft dat kind niets mee te maken. Ik herhaal: hoe kan dat kind daar dan last van hebben? Of de ouders? Want daar refereer je aan. Ik snap alleen niet wat je met die zin over die ouders wil zeggen.
Mijn punt: Als een kind ergens last van heeft is er ook iets gebeurd. Als het hele onderwerp niet relevant is gebeurt er ook niets en is er dus niets om last van te hebben.
Als een kind zich afgewezen voelt is er wel iets gebeurd. Dat valt binnen deze context prima te voorkomen (dat dat kind er last van krijgt, niet dat er iets gebeurt).
Hier komen we op het punt dat sommige mensen per sé willen denken dat sommige dingen niét te voorkomen zijn en sommige dingen wèl.
(En dat zou geen probleem zijn als er geen 'eigenbelangen' zouden bestaan.)
Die discussie gaat vaak nergens heen. (We hebben ervaring, Jorge.)
Je hebt hierboven gelijk maar volgende week bestrijd je dat weer.
Naar gelang het je uitkomt, heb ik het idee.
En anders doe ik dat wel weer maar ik kom er tenminste voor uit dat ik doe wat me uitkomt of wat ik denk dat me uitkomt. En jij doet/durft dat consequent niet.
Je moet trouwens wel denken dat je God zèlf bent als je denkt dat jij kunt voorkomen dat iemand zich afgewezen voelt of kan gaan voelen of daar anderszins nadelige gevolgen aan over zou kunnen gaan houden. Nee kerel, ik denk niet dat jij of iemand anders dat in alle gevallen 'prima' kan voorkomen. Ik weet dat ik het niet kan in ieder geval.
Dus òf je hebt uiterst onhandig iets snel neergetypt of je lijdt aan grootheidswaanzin.
Jorge schreef:
Je hebt zeker gelijk dat niets doen niet altijd goed is, dat was inderdaad ook niet mijn punt. Mijn ervaring is dat wanneer ik seksueel benaderd word door een jongen, ik daar prima mee om kan gaan..
Niets doen kan ook gezien worden als actie inderdaad.
En ik kan als een kind mij seksueel benaderd, met die gelegenheid ook prima omgaan (althans dat denk ik).
Punt is alleen dat wij verschillend denken over wat prima is.
Dus als jij zegt dat je denkt dat je iets prima doet dat een ander daar anders over kan denken
Jorge schreef:
Maar het is vrij zeldzaam dat een kind met seksuele voorstellen komt. Ik kan die ervaringen op één hand tellen.
Ik ook, geef ik eerlijk toe.
Ownee, dat niet, ik kan enkel het aantal kinderen die met seksuele voorstellen kwamen waar ik geen zin in had op de vingers van één hand tellen.
Maar het aantal voorstellen jezus daar kom ik handen voor te kort.
Maargoed, ik neem aan dat kinderen mij vaker oneervolle voorstellen doen dan bij jou omdat ze denken dat ze bij mij meer kans hebben.
Het zegt mij dus niets dat ze bij jouw minder aandringen.
Of dat jij zegt dat dat zo is terwijl het misschien niet zo is..
Jorge schreef:
En dan mag ik het idee van die seks best aantrekkelijk vinden, maar daar heeft dat kind niets mee te maken.
'Daar heeft dat kind niets mee te maken..'
Jezus burgermannetje. Jij maakt niet uit waar het kind iets mee te maken heeft.
Dat maak ik uit.
Ownee ik bedoel dat maakt het kind zèlf uit.
Punt twee is dat het kind het dóór heeft (of door kàn hebben) als jij het idee van seks met hem aantrekkelijk vind dusja alleen in dat opzicht al heeft het kind ermee te maken.
Als jij vindt dat 'het kind' alleen iets te maken mag hebben met dié eigenschappen/kenmerken van jou die jou uitkomen, dan ben je nog erger dan ik. Ik leer de kinderen in ieder geval nog dat ze nooit zomaar bevelen moeten opvolgen of wensen moeten inwilligen als er voor hun gevoel geen logische verklaring voor gegeven wordt.
De kinderen maken uit waar ze iets mee te maken hebben, dat mag jij niet voor ze uitmaken.
Zeker niet als je zegt dat je pedofiele gevoelens hebt
Jorge schreef:
Ik herhaal: hoe kan dat kind daar dan last van hebben? Of de ouders? Want daar refereer je aan. Ik snap alleen niet wat je met die zin over die ouders wil zeggen.
Ik heb eerlijk waar eerst teruggelezen over wat je bedoeld met 'de ouders' en ik kan het nergens weer vinden. Ik had volgens mij niet de bedoeling aan ouders te refereren en volgens mij deed ik dat ook nergens. Kun jij aanwijzen waar jij denkt dat ik aan ouders refereerde?
Excuus voor de miscommunicatie.
Overigens: een kind kan overal last van hebben en volwassenen kunnen meer overigens ook overal last van hebben.
Ja, ook van mijn gedrag en ook van jouw gedrag.
Vraag is in hoeverre 'wij' daarvoor verantwoordelijk zijn.
Of daar verantwoordelijk voor kunnen zijn.
Of daar verantwoordelijk voor willen zijn?
Of komt daaraan vooraf de vraag of wij iemand toestaan om ergens last van te kunnen hebben?
Mijn punt is enkel dat een kind overal last van kan hebben.
En een volwassene ook.
En dat het belanghebbenden niet past dat ze gaan oordelen over wanneer iemand ergens last van mag hebben.
En ook wel dat je daar niet altijd verantwoordelijkheid voor kunt dragen, ook al wil je het nòg zo graag.
Jorge schreef:
Mijn punt: Als een kind ergens last van heeft is er ook iets gebeurd. Als het hele onderwerp niet relevant is gebeurt er ook niets en is er dus niets om last van te hebben.
Jezus.
Wat je hier zegt komt op het volgende neer:
IK bepaal wanneer een kind ergens last van kan hebben.
Want jij bepaalt wanneer iets relevant is, dat kan een anders immers niet voor jou doen.
MIJN punt is: als een kind zegt of denkt ergens last van te hebben dan hmm
Gezien de hoeveelheid verwijten, gescheld en gevloek is mijn zin om diepgaand te reageren niet enorm. Waar heb je dat toch voor nodig? Zonde. Als die verwijten nou nog ergens op sloegen kon ik er nog iets mee. Een korte reactie dus maar.
In de algemene tendens van je post neem ik waar dat je er telkens vanuit gaat dat een kind weet van mijn gevoelens. Dat is over het algemeen niet zo. Voor verreweg de meeste kinderen ben ik gewoon een aardige man. Een enkeling voelt iets aan. Voor de rest is het inderdaad niet relevant. En ja, dat bepaal ik. Niet zij. Mijn gevoelens, mijn verantwoordelijkheid, mijn keuze.
Gezien de hoeveelheid verwijten, gescheld en gevloek is mijn zin om diepgaand te reageren niet enorm. Waar heb je dat toch voor nodig? Zonde. Als die verwijten nou nog ergens op sloegen kon ik er nog iets mee. Een korte reactie dus maar.
In de algemene tendens van je post neem ik waar dat je er telkens vanuit gaat dat een kind weet van mijn gevoelens. Dat is over het algemeen niet zo. Voor verreweg de meeste kinderen ben ik gewoon een aardige man. Een enkeling voelt iets aan. Voor de rest is het inderdaad niet relevant. En ja, dat bepaal ik. Niet zij. Mijn gevoelens, mijn verantwoordelijkheid, mijn keuze.
En dit is weer de Jorge die ik graag wil horen (ja, ik heb ook belangen, en ik vind soms dingen fijn ook als ik er geen (duidelijke en verdedigbare) reden voor aan kan wijzen, en ja, ik lok reacties uit) en dit is de Jorge die rechtstreeks durft te zijn. De Jorge waarvan ik weet dat hij er is en die ik zo graag hoor.
Maarja, later ga je weer verdedigend en/of bagatelliserend reageren, zoals in je voorlaatste post waar ik op reageerde.
Ik vind het zo weinig consistent.
En dat raakt mij en ik wil graag zichtbaar maken wáárom ik het inconsistent vind, maar ik heb er gewoonweg de middelen niet voor, want het gaat maar door en wij twee komen er niet uit.
Wij beiden zitten nu al een half jaar met elkaar te woordneuken.
Terwijl we beiden, denk ik, het beste voorhebben met kinderen.
En, als ik het goed inschat, beiden met het oogpunt op de belangen van zowel de kinderen alswel hun ouders, familie en de rest van de maatschappij.
Terugwijzend op mijn eerste of tweede post als aangemeld lid op deze site (nu bijna een jaar geleden): ik kwam hier om de communicatie tussen pedo's en antipedo's te verbeteren.
Maar nu moet ik misschien bekennen dat dat een brug te ver was omdat de communicatie tussen 'pedo's' al tekortschiet.
Als ik het goed begrijp wil je helemaal niet dat ik inhoudelijk inga op wat je zegt, en heb je een hele scheldpartij nodig om mij te verleiden om dat niet te doen. Als dat zo is reageer ik beter helemaal niet meer op je.
Laatste stuk ben ik het mee eens. Pedofielen zijn net mensen...
Als ik het goed begrijp wil je helemaal niet dat ik inhoudelijk inga op wat je zegt, en heb je een hele scheldpartij nodig om mij te verleiden om dat niet te doen. Als dat zo is reageer ik beter helemaal niet meer op je.
Misschien heb je daarmee wel gelijk inderdaad.
Maar om nou te stellen dat er überhaupt een reden kan zijn om niet meer op (de reacties van) mensen te reageren?
Of wil je aangeven dat je een reden hebt/zoekt om niet op mij te reageren?
Nogmaals: misschien heb je gelijk, ik kan dat niet overzien.
(Je weet best wel dat wij beiden evenveel gelijk (kunnen) hebben.)
Mja, als iemand aangeeft dat hij ergens niet meer op in wil gaan (hoe sterk zijn of haar argumenten ook mogen schijnen), is dat dan geen zwaktebod uiteindelijk?
En natuurlijk weet ik dat er een hoop nietsnutten zijn die er enkel op uit zijn om een ander ruzies te ontlokken. Het gaat dus niet enkel om wie de langste adem heeft.
En misschien moet je lui die enkel ruzie zoeken anders benaderen.
(Ik denk ff aan Drs. Tyvus die duidelijk aangaf dat hij door mijn onzin dit forum ging verlaten. Maar denk nou toch 'ns ff na, hoe kan een crack op zijn gebied (waarvan hij notabene zegt dat ik er totaal geen verstand van heb) nou vrijwillig het veld ruimen voor iemand als ik die volgens hem er niets van begrijp? Waarom teckelde hij mij niet met zijn 'superieure kennis'?)
Maar: vind je dat ik er enkel op uit ben om ruzies te ontlokken?
En: nee dat vind je niet.
Maar soms wel
En dat lijkt er voor mij op dat je soms zegt dat je niet wilt reageren terwijl je een ander (mij) daar de schuld van geeft en een andere keer reageer je wèl.
Maar... waarom soms wel? En soms dus niet?
Reacties
Je begrijpt me verkeerd. Mijn formulering was ook niet helemaal duidelijk. Even parafraseren: Als mijn/Tims verlangen naar seks niet omgezet wordt naar praktijk, hoe kan een kind er dan last van hebben?
Wat jij doet is de zaak omdraaien, namelijk uitgaan van dat een jongen seksueel contact wil. Maar daar ging het niet over.
Maar hooo, Jorge.
Inderdaad draaide ik de zaak om maar dat deed ik om zicht te creëren op wat er daarna van je stelling overblijft.
Zelfs als je zegt dat als je niets doet dat dat nietsdoen anderen nooit in de problemen kan brengen dan heb je geen gelijk, denk ik.
Alleen al de ouders van zo'n figuur zouden er last van hebben.
Dus als je punt nou is dat als je maar niets doet dat niemand er dan last van kan hebben, dan heb je het niet goed.
Denk ik
Los daarvan: ik denk dat iedereen het recht heeft om dingen te ontdekken.
Dus: gewoon doen, en ervan leren.
Jij zegt in bovenstaande post ook dat een kind geen last kan hebben van iets dat niet gebeurt is.
En dat is raar want ik denk steeds dat je me ergens wel begrijpt.
Ik zei namelijk dat iemand zich afgewezen kan voelen.
Natuurlijk heb je een punt als je zegt dat hij dan geen last kan hebben van wat niet gebeurd is.
Mja als hij dat nou juist een gemispunt vindt?
Als hij zich daar nou juist om afgewezen voelt?...
Als een kind zich afgewezen voelt is er wel iets gebeurd. Dat valt binnen deze context prima te voorkomen (dat dat kind er last van krijgt, niet dat er iets gebeurt).
Je hebt zeker gelijk dat niets doen niet altijd goed is, dat was inderdaad ook niet mijn punt. Mijn ervaring is dat wanneer ik seksueel benaderd word door een jongen, ik daar prima mee om kan gaan en de jongen het misschien jammer vindt dat ik nee zeg, maar er wel begrip voor heeft. En misschien is hij tegelijk zelfs wel opgelucht. Omdat de spanning uit de lucht is. Als ik niets doe in zo'n situatie en botweg nee zeg, ja, dan voelt een jongen zich afgewezen. Daar ligt dus ook een verantwoordelijkheid. De jongen zich welkom laten voelen, duidelijk maken dat het niet aan hem ligt dat ik niet inga op zijn voorstel, en afsluiten met een grote dikke knuffel en de verzekering dat ik van hem houd.
Maar het is vrij zeldzaam dat een kind met seksuele voorstellen komt. Ik kan die ervaringen op één hand tellen. Bij alle andere kinderen waar ik mee omga (en dat zijn er best veel) komt seks nooit ter sprake. Of althans: seks komt wel eens ter sprake, maar niet seks tussen het kind en mij. En dan mag ik het idee van die seks best aantrekkelijk vinden, maar daar heeft dat kind niets mee te maken. Ik herhaal: hoe kan dat kind daar dan last van hebben? Of de ouders? Want daar refereer je aan. Ik snap alleen niet wat je met die zin over die ouders wil zeggen.
Mijn punt: Als een kind ergens last van heeft is er ook iets gebeurd. Als het hele onderwerp niet relevant is gebeurt er ook niets en is er dus niets om last van te hebben.
Als een kind zich afgewezen voelt is er wel iets gebeurd. Dat valt binnen deze context prima te voorkomen (dat dat kind er last van krijgt, niet dat er iets gebeurt).
Hier komen we op het punt dat sommige mensen per sé willen denken dat sommige dingen niét te voorkomen zijn en sommige dingen wèl.
(En dat zou geen probleem zijn als er geen 'eigenbelangen' zouden bestaan.)
Die discussie gaat vaak nergens heen. (We hebben ervaring, Jorge.)
Je hebt hierboven gelijk maar volgende week bestrijd je dat weer.
Naar gelang het je uitkomt, heb ik het idee.
En anders doe ik dat wel weer maar ik kom er tenminste voor uit dat ik doe wat me uitkomt of wat ik denk dat me uitkomt. En jij doet/durft dat consequent niet.
Je moet trouwens wel denken dat je God zèlf bent als je denkt dat jij kunt voorkomen dat iemand zich afgewezen voelt of kan gaan voelen of daar anderszins nadelige gevolgen aan over zou kunnen gaan houden. Nee kerel, ik denk niet dat jij of iemand anders dat in alle gevallen 'prima' kan voorkomen. Ik weet dat ik het niet kan in ieder geval.
Dus òf je hebt uiterst onhandig iets snel neergetypt of je lijdt aan grootheidswaanzin.
Je hebt zeker gelijk dat niets doen niet altijd goed is, dat was inderdaad ook niet mijn punt. Mijn ervaring is dat wanneer ik seksueel benaderd word door een jongen, ik daar prima mee om kan gaan..
Niets doen kan ook gezien worden als actie inderdaad.
En ik kan als een kind mij seksueel benaderd, met die gelegenheid ook prima omgaan (althans dat denk ik).
Punt is alleen dat wij verschillend denken over wat prima is.
Dus als jij zegt dat je denkt dat je iets prima doet dat een ander daar anders over kan denken
Maar het is vrij zeldzaam dat een kind met seksuele voorstellen komt. Ik kan die ervaringen op één hand tellen.
Ik ook, geef ik eerlijk toe.
Ownee, dat niet, ik kan enkel het aantal kinderen die met seksuele voorstellen kwamen waar ik geen zin in had op de vingers van één hand tellen.
Maar het aantal voorstellen jezus daar kom ik handen voor te kort.
Maargoed, ik neem aan dat kinderen mij vaker oneervolle voorstellen doen dan bij jou omdat ze denken dat ze bij mij meer kans hebben.
Het zegt mij dus niets dat ze bij jouw minder aandringen.
Of dat jij zegt dat dat zo is terwijl het misschien niet zo is..
En dan mag ik het idee van die seks best aantrekkelijk vinden, maar daar heeft dat kind niets mee te maken.
'Daar heeft dat kind niets mee te maken..'
Jezus burgermannetje.
Jij maakt niet uit waar het kind iets mee te maken heeft.
Dat maak ik uit.
Ownee ik bedoel dat maakt het kind zèlf uit.
Punt twee is dat het kind het dóór heeft (of door kàn hebben) als jij het idee van seks met hem aantrekkelijk vind dusja alleen in dat opzicht al heeft het kind ermee te maken.
Als jij vindt dat 'het kind' alleen iets te maken mag hebben met dié eigenschappen/kenmerken van jou die jou uitkomen, dan ben je nog erger dan ik. Ik leer de kinderen in ieder geval nog dat ze nooit zomaar bevelen moeten opvolgen of wensen moeten inwilligen als er voor hun gevoel geen logische verklaring voor gegeven wordt.
De kinderen maken uit waar ze iets mee te maken hebben, dat mag jij niet voor ze uitmaken.
Zeker niet als je zegt dat je pedofiele gevoelens hebt
Ik herhaal: hoe kan dat kind daar dan last van hebben? Of de ouders? Want daar refereer je aan. Ik snap alleen niet wat je met die zin over die ouders wil zeggen.
Ik heb eerlijk waar eerst teruggelezen over wat je bedoeld met 'de ouders' en ik kan het nergens weer vinden. Ik had volgens mij niet de bedoeling aan ouders te refereren en volgens mij deed ik dat ook nergens.
Kun jij aanwijzen waar jij denkt dat ik aan ouders refereerde?
Excuus voor de miscommunicatie.
Overigens: een kind kan overal last van hebben en volwassenen kunnen meer overigens ook overal last van hebben.
Ja, ook van mijn gedrag en ook van jouw gedrag.
Vraag is in hoeverre 'wij' daarvoor verantwoordelijk zijn.
Of daar verantwoordelijk voor kunnen zijn.
Of daar verantwoordelijk voor willen zijn?
Of komt daaraan vooraf de vraag of wij iemand toestaan om ergens last van te kunnen hebben?
Mijn punt is enkel dat een kind overal last van kan hebben.
En een volwassene ook.
En dat het belanghebbenden niet past dat ze gaan oordelen over wanneer iemand ergens last van mag hebben.
En ook wel dat je daar niet altijd verantwoordelijkheid voor kunt dragen, ook al wil je het nòg zo graag.
Mijn punt: Als een kind ergens last van heeft is er ook iets gebeurd. Als het hele onderwerp niet relevant is gebeurt er ook niets en is er dus niets om last van te hebben.
Jezus.
Wat je hier zegt komt op het volgende neer:
IK bepaal wanneer een kind ergens last van kan hebben.
Want jij bepaalt wanneer iets relevant is, dat kan een anders immers niet voor jou doen.
MIJN punt is: als een kind zegt of denkt ergens last van te hebben dan hmm
dan ben ik nergens meer?
Zo gaat het wèl voelen dan denk ik.
Wat een lap tekst.
Gezien de hoeveelheid verwijten, gescheld en gevloek is mijn zin om diepgaand te reageren niet enorm. Waar heb je dat toch voor nodig? Zonde. Als die verwijten nou nog ergens op sloegen kon ik er nog iets mee. Een korte reactie dus maar.
In de algemene tendens van je post neem ik waar dat je er telkens vanuit gaat dat een kind weet van mijn gevoelens. Dat is over het algemeen niet zo. Voor verreweg de meeste kinderen ben ik gewoon een aardige man. Een enkeling voelt iets aan. Voor de rest is het inderdaad niet relevant. En ja, dat bepaal ik. Niet zij. Mijn gevoelens, mijn verantwoordelijkheid, mijn keuze.
Wat een lap tekst.
Gezien de hoeveelheid verwijten, gescheld en gevloek is mijn zin om diepgaand te reageren niet enorm. Waar heb je dat toch voor nodig? Zonde. Als die verwijten nou nog ergens op sloegen kon ik er nog iets mee. Een korte reactie dus maar.
In de algemene tendens van je post neem ik waar dat je er telkens vanuit gaat dat een kind weet van mijn gevoelens. Dat is over het algemeen niet zo. Voor verreweg de meeste kinderen ben ik gewoon een aardige man. Een enkeling voelt iets aan. Voor de rest is het inderdaad niet relevant. En ja, dat bepaal ik. Niet zij. Mijn gevoelens, mijn verantwoordelijkheid, mijn keuze.
En dit is weer de Jorge die ik graag wil horen (ja, ik heb ook belangen, en ik vind soms dingen fijn ook als ik er geen (duidelijke en verdedigbare) reden voor aan kan wijzen, en ja, ik lok reacties uit) en dit is de Jorge die rechtstreeks durft te zijn. De Jorge waarvan ik weet dat hij er is en die ik zo graag hoor.
Maarja, later ga je weer verdedigend en/of bagatelliserend reageren, zoals in je voorlaatste post waar ik op reageerde.
Ik vind het zo weinig consistent.
En dat raakt mij en ik wil graag zichtbaar maken wáárom ik het inconsistent vind, maar ik heb er gewoonweg de middelen niet voor, want het gaat maar door en wij twee komen er niet uit.
Wij beiden zitten nu al een half jaar met elkaar te woordneuken.
Terwijl we beiden, denk ik, het beste voorhebben met kinderen.
En, als ik het goed inschat, beiden met het oogpunt op de belangen van zowel de kinderen alswel hun ouders, familie en de rest van de maatschappij.
Terugwijzend op mijn eerste of tweede post als aangemeld lid op deze site (nu bijna een jaar geleden): ik kwam hier om de communicatie tussen pedo's en antipedo's te verbeteren.
Maar nu moet ik misschien bekennen dat dat een brug te ver was omdat de communicatie tussen 'pedo's' al tekortschiet.
Warvan acte, Jorge?
Als ik het goed begrijp wil je helemaal niet dat ik inhoudelijk inga op wat je zegt, en heb je een hele scheldpartij nodig om mij te verleiden om dat niet te doen. Als dat zo is reageer ik beter helemaal niet meer op je.
Laatste stuk ben ik het mee eens. Pedofielen zijn net mensen...
Als ik het goed begrijp wil je helemaal niet dat ik inhoudelijk inga op wat je zegt, en heb je een hele scheldpartij nodig om mij te verleiden om dat niet te doen. Als dat zo is reageer ik beter helemaal niet meer op je.
Misschien heb je daarmee wel gelijk inderdaad.
Maar om nou te stellen dat er überhaupt een reden kan zijn om niet meer op (de reacties van) mensen te reageren?
Of wil je aangeven dat je een reden hebt/zoekt om niet op mij te reageren?
Nogmaals: misschien heb je gelijk, ik kan dat niet overzien.
(Je weet best wel dat wij beiden evenveel gelijk (kunnen) hebben.)
Mja, als iemand aangeeft dat hij ergens niet meer op in wil gaan (hoe sterk zijn of haar argumenten ook mogen schijnen), is dat dan geen zwaktebod uiteindelijk?
En natuurlijk weet ik dat er een hoop nietsnutten zijn die er enkel op uit zijn om een ander ruzies te ontlokken. Het gaat dus niet enkel om wie de langste adem heeft.
En misschien moet je lui die enkel ruzie zoeken anders benaderen.
(Ik denk ff aan Drs. Tyvus die duidelijk aangaf dat hij door mijn onzin dit forum ging verlaten. Maar denk nou toch 'ns ff na, hoe kan een crack op zijn gebied (waarvan hij notabene zegt dat ik er totaal geen verstand van heb) nou vrijwillig het veld ruimen voor iemand als ik die volgens hem er niets van begrijp? Waarom teckelde hij mij niet met zijn 'superieure kennis'?)
Maar: vind je dat ik er enkel op uit ben om ruzies te ontlokken?
En: nee dat vind je niet.
Maar soms wel
En dat lijkt er voor mij op dat je soms zegt dat je niet wilt reageren terwijl je een ander (mij) daar de schuld van geeft en een andere keer reageer je wèl.
Maar... waarom soms wel? En soms dus niet?
Eigenbelang Jorge?
Zit je ermee in de knoop?