Uit je vragen blijkt mij eens te meer dat de hulpverlening nog steeds helemaal niets weet van pedofilie. En dat dus pedofielen die met hun gevoelens vast lopen dus nergens kunnen aankloppen voor hulp...
DSM heeft wat mij betreft een aantal nuttige omschrijvingen, maar slaat op sommige fronten de plank echt totaal mis. Pedofilie omschrijven als een stoornis is ten eerste zinloos en ten tweede een ongefundeerde aanname, en ik snap dan ook niet dat zoiets in zo'n belangrijk document een plek heeft gevonden. Smijt dat dus maar lekker de prullenbak in, als je iets over pedofilie te weten wil komen heb je niets, maar dan ook niets aan DSM.
Tevens ben ik (zelf werkzaam als hulpverlener) het niet met je eens dat preventie en systeemtheorie adequate hulpverlening zijn (zo interpreteer ik je woorden, heb ik dat goed?). Natuurlijk zijn er pedofielen die daarbij gebaat zouden zijn, maar wat voor het gros van de pedofielen het allerbelangrijkste is is dat ze hun verhaal zo nu en dan eens kwijt kunnen, maar vooral dat ze zichzelf leren accepteren. Het is OK om pedofiel te zijn, zolang je maar geen kinderen gaat misbruiken. Ik geloof, nee weet uit ervaring, dat pedofilie geen droom-/fantasiewereld is, maar niets meer of minder dan een seksuele gerichtheid of geaardheid of whatever, waar je niet voor kiest maar die je krijgt. Wellicht mede door gebeurtenissen in de jeugd tot het begin van de puberteit, daarover lopen verschillende theorieen waaruit je slechts de conclusie "je weet het niet" kunt trekken. Voorkomen kun je het niet, genezen ook niet, dus rest alleen er mee leren omgaan.
Graag wil ik je uitnodigen om specifieke vragen te stellen om meer over pedofielen te weten te komen. Ik ben ook benieuwd naar je achtergrond; in wat voor setting ben je werkzaam, heb je in je werk met pedofilie te maken?
Ik vraag je dan; zou je dat (je geaardheid/ seksuele voorkeur) niet willen veranderen, even los van of dat kan en hoe dat moet; wil je schetsen of en zo ja wat jouw ervaring daarin is. Ik zoek namelijk naar verbinding op de weerstand die je voelt ten opzichte van de stigmatisering van jullie. M.a.w. waar doe ik als hulpverlener goed aan; waar steek ik in om zodanig ook partijdig (aan kunnen sluiten/ begrip tonen etc) te kunnen zijn naar iemand die misbruik heeft gepleegd c.q. die problemen heeft met z'n seksualiteit.
Als ex TBS medewerker (o.a. met cliënten die zedendelicten hebben gepleegd) ben ik nu werkzaam als CLAS behandelaar; zie internet
Ik heb bewondering voor hoe je je verdiept in je doelgroep, zou op zich best eens onder een lekker bakkie koffie met je in gesprek willen gaan want ik denk dat wij best wat van elkaar zouden kunnen leren. Maar voor nu zal ik eerst op je bijdragen reageren. Ik heb een stukje tekst van de website van Justitie onder deze post geplakt dat kort beschrijft wat CLAS is en een linkje geeft naar meer info.
Op de vraag of je als pedofiel je geaardheid (of het dat is laat ik in het midden, maar voor het gemak gebruik ik het woord nu wel) zou willen veranderen kan ik eigenlijk geen eenduidig antwoord geven. Zoveel pedofielen als er zijn, zoveel meningen zijn er ook over dit onderwerp. Ik ken er enkelen die meteen zeggen: JA! en ook enkelen die meteen zeggen: nee joh, ik zou me geen raad weten en bovendien vind ik het wel leuk om dat mooie van meisjes/jongens te kunnen zien. Zelf neig ik meer naar het laatste, ik vind het allemaal prima en ben ook in staat een volwassen relatie aan te gaan (ik woon samen met mijn vriend) zonder me feitelijk seksueel tot mijn partner aangetrokken te voelen. Ik kan erg genieten van contact met kinderen, ken mijn grenzen donders goed (en ja, die ben ik ook al vaak genoeg tegengekomen; jongens willen soms verder dan ik, en dan kap ik ze toch echt af) en heb ook geen enkele moeite om me daaraan te houden. Ik merk wel dat als ik een tijdje geen contact met jongens heb, er meer een seksuele drive ontstaat, die dan weer wegvalt zodra ik een keer weer jongens om me heen heb.
Ik reageer ook meteen op andere posts, haal er even een paar quotes uit:
Simpelweg aannemen en accepteren van een seksuele gerichtheid op kinderen lijkt me in deze maatschappij (en ook in mijn normbeleving) niet haalbaar.
Waarom denk je dat? Ik denk er heel anders over; volgens mij heb je geen keuze dan je geaardheid aan te nemen en te accepteren als een deel van je; je kunt je geaardheid moeilijk aan de vuilnisman meegeven. De keuze die je wel hebt is wat je er mee doet. En juist dat is volgens mij waar de hulpverlening voor pedofielen die moeite hebben met hun geaardheid (en dus niet veroordeelde zedendelinquenten) zich op zou moeten richten. Hoe kun je je geaardheid een plekje geven zonder dat je in de verleiding komt een kind iets aan te doen waar 'ie onder te lijden heeft?
Ik heb geleerd dat het vermijden van risico's om opgewonden te raken van iets wat je mogelijk in gevaar brengt wijsheid is. (...)
Dat klopt misschien, maar volgens mij maak je niet het onderscheid tussen gewoon kunnen genieten van een kind om hoe die is en er uitziet en opgewonden raken. Voor mij persoonlijk helpt het me om contact te hebben met jongens (of eigenlijk met kinderen in het algemeen), zodat ik telkens weer merk hoe leuk het contact met kinderen is, en om er aan herinnerd te worden dat ik met jongens die ik aantrekkelijk vind hele mooie momenten kan hebben zonder daarbij over de schreef te gaan. Zolang ik dat gewoon heb kom ik zelden in de verleiding om iets te doen wat niet mag, of wat niet goed is voor het kind, en die enkele keer dat dat wel gebeurt trek ik me terug uit de situatie. Misschien klinkt het als de kat op het spek binden, maar hoe bekend is niet het voorbeeld van de kat en de cavia die harmonieus in eenzelfde huiskamer leven? Voor mij werkt het uitstekend en, om eerlijk te zijn, ik sta ook niet open voor een andere optie, want het contact met kinderen is voor mij en voor sommige kinderen veel te belangrijk. Dat neemt natuurlijk niet weg dat andere opties voor andere mensen wel kunnen werken.
Quote van de website van het Ministerie van Justitie: CLAS: Contextuele Leergroepen voor Alle betrokkenen bij Seksueel misbruik. Met deze afkorting maakte Nederland begin jaren negentig kennis, toen een eerste experiment met contextuele hulpverlening na seksueel misbruik van start ging. Uitgangspunt van CLAS-hulpverlening is dat er na seksueel misbruik binnen het gezin aandacht dient te zijn voor het hele gezinssysteem: dat wil zeggen niet alleen voor het slachtoffer, maar ook voor de niet-misbruikende ouders, de andere kinderen, de pleger, en - in sommige situaties – voor de eerdere generaties.
In navolging van het eerste experiment ging in de regio Haaglanden een CLAS-project van start. Dit Haagse CLAS-project heeft een schat aan informatie opgeleverd over methodische, beleidsmatige en organisatorische aspecten van contextuele hulpverlening na seksueel misbruik. Deze informatie wordt in deze publicatie beschreven. Het boek is geschreven door P. Baeten, M. Zwikker, H. Baartman en C. Janssen.
Hopelijk vind ik de komende dagen de tijd om dieper op je vragen in te gaan. Ik ben in ieder geval blij dat je ze stelt.
Maar voorlopig wil ik al kwijt dat er naar mijn gevoel een groot verschil is tussen de hulpverlening gericht op seksueel delinquent. Om even een vergelijking te maken met homoseksualiteit (hoewel ik me bewust van van het verschil in de mogelijkheid om bepaalde seksuele gevoelens te uiten) denk ik dat de hulpverlening aan een homoseksuele verkrachter heel anders moet zijn dan de hulpverlening aan iemand die het moeilijk heeft met zijn/haar homoseksuele gevoelens.
Daarom denk ik dat het in één discussie praten over hulpverlening voor iemand die misbruik heeft gepleegd en voor iemand die problemen heeft met zijn seksualiteit de duidelijkheid niet ten goede komt.
Uit je vragen blijkt mij eens te meer dat de hulpverlening nog steeds helemaal niets weet van pedofilie. En dat dus pedofielen die met hun gevoelens vast lopen dus nergens kunnen aankloppen voor hulp...
DSM heeft wat mij betreft een aantal nuttige omschrijvingen, maar slaat op sommige fronten de plank echt totaal mis. Pedofilie omschrijven als een stoornis is ten eerste zinloos en ten tweede een ongefundeerde aanname, en ik snap dan ook niet dat zoiets in zo'n belangrijk document een plek heeft gevonden. Smijt dat dus maar lekker de prullenbak in, als je iets over pedofilie te weten wil komen heb je niets, maar dan ook niets aan DSM.
Tevens ben ik (zelf werkzaam als hulpverlener) het niet met je eens dat preventie en systeemtheorie adequate hulpverlening zijn (zo interpreteer ik je woorden, heb ik dat goed?). Natuurlijk zijn er pedofielen die daarbij gebaat zouden zijn, maar wat voor het gros van de pedofielen het allerbelangrijkste is is dat ze hun verhaal zo nu en dan eens kwijt kunnen, maar vooral dat ze zichzelf leren accepteren. Het is OK om pedofiel te zijn, zolang je maar geen kinderen gaat misbruiken. Ik geloof, nee weet uit ervaring, dat pedofilie geen droom-/fantasiewereld is, maar niets meer of minder dan een seksuele gerichtheid of geaardheid of whatever, waar je niet voor kiest maar die je krijgt. Wellicht mede door gebeurtenissen in de jeugd tot het begin van de puberteit, daarover lopen verschillende theorieen waaruit je slechts de conclusie "je weet het niet" kunt trekken. Voorkomen kun je het niet, genezen ook niet, dus rest alleen er mee leren omgaan.
Graag wil ik je uitnodigen om specifieke vragen te stellen om meer over pedofielen te weten te komen. Ik ben ook benieuwd naar je achtergrond; in wat voor setting ben je werkzaam, heb je in je werk met pedofilie te maken?
MvG, Jorge
Ik vraag je dan; zou je dat (je geaardheid/ seksuele voorkeur) niet willen veranderen, even los van of dat kan en hoe dat moet; wil je schetsen of en zo ja wat jouw ervaring daarin is. Ik zoek namelijk naar verbinding op de weerstand die je voelt ten opzichte van de stigmatisering van jullie. M.a.w. waar doe ik als hulpverlener goed aan; waar steek ik in om zodanig ook partijdig (aan kunnen sluiten/ begrip tonen etc) te kunnen zijn naar iemand die misbruik heeft gepleegd c.q. die problemen heeft met z'n seksualiteit.
Als ex TBS medewerker (o.a. met cliënten die zedendelicten hebben gepleegd) ben ik nu werkzaam als CLAS behandelaar; zie internet
Hallo Jack,
Ik heb bewondering voor hoe je je verdiept in je doelgroep, zou op zich best eens onder een lekker bakkie koffie met je in gesprek willen gaan want ik denk dat wij best wat van elkaar zouden kunnen leren. Maar voor nu zal ik eerst op je bijdragen reageren. Ik heb een stukje tekst van de website van Justitie onder deze post geplakt dat kort beschrijft wat CLAS is en een linkje geeft naar meer info.
Op de vraag of je als pedofiel je geaardheid (of het dat is laat ik in het midden, maar voor het gemak gebruik ik het woord nu wel) zou willen veranderen kan ik eigenlijk geen eenduidig antwoord geven. Zoveel pedofielen als er zijn, zoveel meningen zijn er ook over dit onderwerp. Ik ken er enkelen die meteen zeggen: JA! en ook enkelen die meteen zeggen: nee joh, ik zou me geen raad weten en bovendien vind ik het wel leuk om dat mooie van meisjes/jongens te kunnen zien. Zelf neig ik meer naar het laatste, ik vind het allemaal prima en ben ook in staat een volwassen relatie aan te gaan (ik woon samen met mijn vriend) zonder me feitelijk seksueel tot mijn partner aangetrokken te voelen. Ik kan erg genieten van contact met kinderen, ken mijn grenzen donders goed (en ja, die ben ik ook al vaak genoeg tegengekomen; jongens willen soms verder dan ik, en dan kap ik ze toch echt af) en heb ook geen enkele moeite om me daaraan te houden. Ik merk wel dat als ik een tijdje geen contact met jongens heb, er meer een seksuele drive ontstaat, die dan weer wegvalt zodra ik een keer weer jongens om me heen heb.
Ik reageer ook meteen op andere posts, haal er even een paar quotes uit:
Simpelweg aannemen en accepteren van een seksuele gerichtheid op kinderen lijkt me in deze maatschappij (en ook in mijn normbeleving) niet haalbaar.
Waarom denk je dat? Ik denk er heel anders over; volgens mij heb je geen keuze dan je geaardheid aan te nemen en te accepteren als een deel van je; je kunt je geaardheid moeilijk aan de vuilnisman meegeven. De keuze die je wel hebt is wat je er mee doet. En juist dat is volgens mij waar de hulpverlening voor pedofielen die moeite hebben met hun geaardheid (en dus niet veroordeelde zedendelinquenten) zich op zou moeten richten. Hoe kun je je geaardheid een plekje geven zonder dat je in de verleiding komt een kind iets aan te doen waar 'ie onder te lijden heeft?
Ik heb geleerd dat het vermijden van risico's om opgewonden te raken van iets wat je mogelijk in gevaar brengt wijsheid is. (...)
Dat klopt misschien, maar volgens mij maak je niet het onderscheid tussen gewoon kunnen genieten van een kind om hoe die is en er uitziet en opgewonden raken. Voor mij persoonlijk helpt het me om contact te hebben met jongens (of eigenlijk met kinderen in het algemeen), zodat ik telkens weer merk hoe leuk het contact met kinderen is, en om er aan herinnerd te worden dat ik met jongens die ik aantrekkelijk vind hele mooie momenten kan hebben zonder daarbij over de schreef te gaan. Zolang ik dat gewoon heb kom ik zelden in de verleiding om iets te doen wat niet mag, of wat niet goed is voor het kind, en die enkele keer dat dat wel gebeurt trek ik me terug uit de situatie. Misschien klinkt het als de kat op het spek binden, maar hoe bekend is niet het voorbeeld van de kat en de cavia die harmonieus in eenzelfde huiskamer leven? Voor mij werkt het uitstekend en, om eerlijk te zijn, ik sta ook niet open voor een andere optie, want het contact met kinderen is voor mij en voor sommige kinderen veel te belangrijk. Dat neemt natuurlijk niet weg dat andere opties voor andere mensen wel kunnen werken.
Quote van de website van het Ministerie van Justitie:
CLAS: Contextuele Leergroepen voor Alle betrokkenen bij Seksueel misbruik. Met deze afkorting maakte Nederland begin jaren negentig kennis, toen een eerste experiment met contextuele hulpverlening na seksueel misbruik van start ging. Uitgangspunt van CLAS-hulpverlening is dat er na seksueel misbruik binnen het gezin aandacht dient te zijn voor het hele gezinssysteem: dat wil zeggen niet alleen voor het slachtoffer, maar ook voor de niet-misbruikende ouders, de andere kinderen, de pleger, en - in sommige situaties – voor de eerdere generaties.
In navolging van het eerste experiment ging in de regio Haaglanden een CLAS-project van start. Dit Haagse CLAS-project heeft een schat aan informatie opgeleverd over methodische, beleidsmatige en organisatorische aspecten van contextuele hulpverlening na seksueel misbruik. Deze informatie wordt in deze publicatie beschreven. Het boek is geschreven door P. Baeten, M. Zwikker, H. Baartman en C. Janssen.
* Deze publicatie is als download beschikbaar op: www.kindermishandeling.info
Hopelijk vind ik de komende dagen de tijd om dieper op je vragen in te gaan. Ik ben in ieder geval blij dat je ze stelt.
Maar voorlopig wil ik al kwijt dat er naar mijn gevoel een groot verschil is tussen de hulpverlening gericht op seksueel delinquent. Om even een vergelijking te maken met homoseksualiteit (hoewel ik me bewust van van het verschil in de mogelijkheid om bepaalde seksuele gevoelens te uiten) denk ik dat de hulpverlening aan een homoseksuele verkrachter heel anders moet zijn dan de hulpverlening aan iemand die het moeilijk heeft met zijn/haar homoseksuele gevoelens.
Daarom denk ik dat het in één discussie praten over hulpverlening voor iemand die misbruik heeft gepleegd en voor iemand die problemen heeft met zijn seksualiteit de duidelijkheid niet ten goede komt.