Ik hoop dat deze discussie nog niet 'doodgebloed' is. Ik vind het zeer fijn om te merken dat er vanuit de hulpverlening een brug wordt geslagen naar de 'gemiddelde' pedofiele belevingswereld. Ik denk dat dit zeker verrijkend kan werken voor degenen die die discussie aangaan.
Maar hoe ga je dan om met deze "schijnvrijheid" (alleen in je eigen denkwereld) als die nergens wordt geaccepteerd en sterker nog tot stoornis wordt veroordeeld in de psychologie/ psychiatrie.
Ik denk dat je van iedereen een ander antwoord zou krijgen.
Ik weet zelf geen manier om deze vraag in algemene termen te beantwoorden.
Een aanzienlijk aantal mensen heeft volgens mij problemen met het feit dat 'de maatschappij ze niet accepteert' en de druk die dat op ze legt. Ik heb die druk nooit zo erg gevoeld. In het begin van 'mijn persoonlijke proces van het omgaan met mijn geaardheid' was ik veel meer bezig was mezelf restricties op te leggen, dan met het idee dat de maatschappij dat deed.
Volgens mij kun je wel stellen dat ik altijd geleefd heb volgens het beeld dat jij schetst: "Iedereen is vrij in zijn seksuele voorkeur, zolang je daar anderen maar niet mee tot last bent."
Ik heb mezelf nooit echt als 'slecht' gezien om mijn seksuele voorkeur. (Daarom heb ik ook nooit een moment gehad van "hee maar ik ben helemaal niet zo slecht" en ook nooit een moment van "maar dat slechte zelfbeeld is door de maatschappij opgelegd, wat is die maatschappij eigenlijk fout met het me in mijn vrijheid beknotten!")
Ik ben wel in het begin bang geweest 'dat ik anderen tot last zou zijn of worden', omdat ik niet goed met mijn geaardheid om zou kunnen gaan. Die angst heb ik langzamerhand overwonnen en nu voel ik me volledig op mijn gemak met mezelf. Ik weet dat ik jochies mooi en soms best wel sexy vind en dat dat soms een belangrijke bijkomende reden is om bv. even bij een bepaalde sportclub langs te gaan. Ik heb daar voor mezelf geen problemen mee -- ik heb vertrouwen dat ik daarmee niemand nadelig ga beinvloeden.
Je kan dit als een "schijnvrijheid" definieren omdat deze inderdaad alleen in je eigen denkwereld bestaat. Maar dat heeft voor mijn gevoel weinig met de maatschappij te maken. Ik ben vrij in mijn denken, ik weet dat ik e.e.a. met een aantal vrienden kan bepraten en heb ervaren dat dat praten veel geholpen heeft om goed met mezelf om te gaan.
Op dat punt gekomen is het niet meer zo belangrijk dat 'de buitenwereld' deze denkwijze niet accepteert. En wat de psychologie/psychiatrie allemaal veroordeelt, zal voor mijn persoonlijke belevenis al helemaal weinig uitmaken.
Ik hoop dat deze discussie nog niet 'doodgebloed' is. Ik vind het zeer fijn om te merken dat er vanuit de hulpverlening een brug wordt geslagen naar de 'gemiddelde' pedofiele belevingswereld. Ik denk dat dit zeker verrijkend kan werken voor degenen die die discussie aangaan.
Maar hoe ga je dan om met deze "schijnvrijheid" (alleen in je eigen denkwereld) als die nergens wordt geaccepteerd en sterker nog tot stoornis wordt veroordeeld in de psychologie/ psychiatrie.
Ik denk dat je van iedereen een ander antwoord zou krijgen.
Ik weet zelf geen manier om deze vraag in algemene termen te beantwoorden.
Een aanzienlijk aantal mensen heeft volgens mij problemen met het feit dat 'de maatschappij ze niet accepteert' en de druk die dat op ze legt. Ik heb die druk nooit zo erg gevoeld. In het begin van 'mijn persoonlijke proces van het omgaan met mijn geaardheid' was ik veel meer bezig was mezelf restricties op te leggen, dan met het idee dat de maatschappij dat deed.
Volgens mij kun je wel stellen dat ik altijd geleefd heb volgens het beeld dat jij schetst: "Iedereen is vrij in zijn seksuele voorkeur, zolang je daar anderen maar niet mee tot last bent."
Ik heb mezelf nooit echt als 'slecht' gezien om mijn seksuele voorkeur. (Daarom heb ik ook nooit een moment gehad van "hee maar ik ben helemaal niet zo slecht" en ook nooit een moment van "maar dat slechte zelfbeeld is door de maatschappij opgelegd, wat is die maatschappij eigenlijk fout met het me in mijn vrijheid beknotten!")
Ik ben wel in het begin bang geweest 'dat ik anderen tot last zou zijn of worden', omdat ik niet goed met mijn geaardheid om zou kunnen gaan. Die angst heb ik langzamerhand overwonnen en nu voel ik me volledig op mijn gemak met mezelf. Ik weet dat ik jochies mooi en soms best wel sexy vind en dat dat soms een belangrijke bijkomende reden is om bv. even bij een bepaalde sportclub langs te gaan. Ik heb daar voor mezelf geen problemen mee -- ik heb vertrouwen dat ik daarmee niemand nadelig ga beinvloeden.
Je kan dit als een "schijnvrijheid" definieren omdat deze inderdaad alleen in je eigen denkwereld bestaat. Maar dat heeft voor mijn gevoel weinig met de maatschappij te maken. Ik ben vrij in mijn denken, ik weet dat ik e.e.a. met een aantal vrienden kan bepraten en heb ervaren dat dat praten veel geholpen heeft om goed met mezelf om te gaan.
Op dat punt gekomen is het niet meer zo belangrijk dat 'de buitenwereld' deze denkwijze niet accepteert. En wat de psychologie/psychiatrie allemaal veroordeelt, zal voor mijn persoonlijke belevenis al helemaal weinig uitmaken.