Sorry, Monique, maar ik ben het geheel met je oneens. Wat weegt nu zwaarder: de kinderen van de moeder die door een aangifte ook zwaar gedupeerd zullen worden omdat hun moeder voor altijd met de nek zal worden aangekeken en wellicht niet eens meer bij haar mogen wonen, of een paar filmpjes van kinderen die toch al overal op internet verspreid zijn en die echt niet weten dat ze ook nog eens worden bekeken door die moeder. Als iemand kinderporno bekijkt betekent dat echt niet automatisch dat zo iemand ook zelf kinderen misbruikt. Daarvoor zijn meer aanwijzingen nodig.
Als iemand kinderporno bekijkt betekent dat echt niet automatisch dat zo iemand ook zelf kinderen misbruikt. Daarvoor zijn meer aanwijzingen nodig.
Daar ben ik het mee eens. Maar ik vind het wel van belang dat we dit ZEKER weten. Aan de andere kant bestaat namelijk ook de kans dat dit wel het geval is. Plus, het in bezit hebben van kindermisbruik is strafbaar en dit heeft terecht gevolgen voor de persoon die dit misdrijf pleegt. Als we 'een wereld' willen zonder kinderpornografie, moeten we klein beginnen.
Sommige geboden en verboden zijn alleen geboden en verboden om geboden en verboden te zijn, zodat er een duidelijke grens wordt gesteld. Dat is bijvoorbeeld gedaan in het geval van kinderpornografische tekeningen en digitale bewerkingen. Die zijn verboden om te voorkomen dat er in een rechtszaak misverstanden ontstaan over de echtheid en herkomst van de beelden. Gewoon allemaal verboden, da's makkelijk. De wet is niet perfect maar een richtlijn. Justitie houdt zich er strikt aan, want anders heb je niks aan de wet, maar in de hoedanigheid van gewoon zomaar een burger hoef je niet per se altijd maar de wet te volgen. Soms zijn er van die situaties, dan is het beter om de wet gewoon maar even te negeren. De wet is een kwestie van papier, je eigen beoordelingsvermogen staat daar boven.
Sowieso: eerst praten, daarna kan altijd alsnog aangifte worden gedaan. Eenmaal aangifte, kun je niet meer terug. Ik weet niet wat er tot nu toe allemaal gebeurd is. Zo te zien heeft Sandra niet meer gereageerd.
Sorry, Monique, maar ik ben het geheel met je oneens. Wat weegt nu zwaarder: de kinderen van de moeder die door een aangifte ook zwaar gedupeerd zullen worden omdat hun moeder voor altijd met de nek zal worden aangekeken en wellicht niet eens meer bij haar mogen wonen, of een paar filmpjes van kinderen die toch al overal op internet verspreid zijn en die echt niet weten dat ze ook nog eens worden bekeken door die moeder. Als iemand kinderporno bekijkt betekent dat echt niet automatisch dat zo iemand ook zelf kinderen misbruikt. Daarvoor zijn meer aanwijzingen nodig.
Als iemand kinderporno bekijkt betekent dat echt niet automatisch dat zo iemand ook zelf kinderen misbruikt. Daarvoor zijn meer aanwijzingen nodig.
Daar ben ik het mee eens. Maar ik vind het wel van belang dat we dit ZEKER weten. Aan de andere kant bestaat namelijk ook de kans dat dit wel het geval is. Plus, het in bezit hebben van kindermisbruik is strafbaar en dit heeft terecht gevolgen voor de persoon die dit misdrijf pleegt. Als we 'een wereld' willen zonder kinderpornografie, moeten we klein beginnen.
Sommige geboden en verboden zijn alleen geboden en verboden om geboden en verboden te zijn, zodat er een duidelijke grens wordt gesteld. Dat is bijvoorbeeld gedaan in het geval van kinderpornografische tekeningen en digitale bewerkingen. Die zijn verboden om te voorkomen dat er in een rechtszaak misverstanden ontstaan over de echtheid en herkomst van de beelden. Gewoon allemaal verboden, da's makkelijk. De wet is niet perfect maar een richtlijn. Justitie houdt zich er strikt aan, want anders heb je niks aan de wet, maar in de hoedanigheid van gewoon zomaar een burger hoef je niet per se altijd maar de wet te volgen. Soms zijn er van die situaties, dan is het beter om de wet gewoon maar even te negeren. De wet is een kwestie van papier, je eigen beoordelingsvermogen staat daar boven.
Sowieso: eerst praten, daarna kan altijd alsnog aangifte worden gedaan. Eenmaal aangifte, kun je niet meer terug. Ik weet niet wat er tot nu toe allemaal gebeurd is. Zo te zien heeft Sandra niet meer gereageerd.
Prima gezegd, de wet is inderdaad een richtlijn. Andere belangen staan daar soms boven. Met het doen van aangifte is in dit verhaal niemand geholpen.