Ik was eigenlijk in afwachting van de artikelen waar deze persoon naar op zoek zou gaan. Die hebben we nog niet mogen ontvangen; de poster had dan ook aangekondigd dat hij het druk had. Ik denk niet dat we zomaar op krantenartikelen af kunnen gaan, in kranten staan namelijk nooit verwijzingen naar wetenschappelijk artikelen. Natuurlijk kunnen we die krantenartikelen wel gebruiken om te concluderen dat er genoeg pijnlijke gevallen zijn die hiermee te maken hebben, dit zegt echter niks over eventuele positieve gevallen.
Het verhaal van deze poster klinkt vrij aannemelijk, en tot op zekere hoogte kan ik er in meegaan. Toch zit er volgens mij een aantal moeilijk aan te wijzen aannames in, of in elk geval (mijns inziens) inconsequente redeneringen, die ik zal proberen aan te stippen, zodat hij ze nader kan toelichten.
Hoe weet je dat het wel goed zit dan?
Dat weet je inderdaad nooit zeker. Maar geldt dat niet net zo goed voor andere dingen? Weet je van te voren hoe de schoolkeuze van je kind gaat uitpakken? Weet je van te voren welke studierichting ideaal is voor je kind? Weet je van te voren of je kind geen trauma's gaat oplopen van die strenge pianojuffrouw die je kind blijft afkraken als het een foute toets aanslaat? Weet je van te voren dat de bus die je kind naar school neemt geen ongeluk gaat krijgen? In het leven weet je niks 100% zeker, behalve dat je ooit dood gaat.
Natuurlijk is dit geen reden om dan maar risico op te gaan zoeken, maar waarom zou bij seksualiteit 100% zekerheid noodzakelijk zijn? Hiermee wordt gesuggereerd dat als de eerste ervaringen met seksualiteit niet uitermate positief zijn, een persoon zijn hele leven lang getekend zal zijn. Uiteraard moet er geen sprake zijn van dwang, want juist dat is volgens vele onderzoeken schadelijk.
Waarom is de houding van mensen bij seksualiteit zoveel anders dan bij andere dingen die kinderen leren? IS seksualiteit zoveel anders dan de andere dingen die we leren, of MAKEN we het zo in onze maatschappij? Dat is een vraag die mij bezighoudt, want alles mag je als kind leren van een volwassene, behalve seks. Natuurlijk komen bij seksualiteit ingewikkelde gevoelens kijken, maar geldt niet hetzelfde voor echtscheidingen, overlijden van nabijen, pestende vriendjes en nog een hele zwik andere dingen?
Een kind is emotioneel niet klaar voor seksueel contact en zal hier hinder van ondervinden.
Is dit per definitie zo? Of bestaat die mogelijkheid? Waarschijnlijk komen we hier weer terug op je eerdere argument dat je het niet 100% kunt weten en het het risico niet waard is. Ik ben echter op zoek naar je werkelijke argumenten waarom een niet volmaakt seksueel contact levenslange trauma's zou opleveren, en je argumentatie waarom een seksueel contact niet positief zou KUNNEN zijn. Ik weet ook dat de situatie per kind verschilt, maar volgens de wet zitten er ook kinderen van 14 en 15 bij...
Misschien niet meteen maar wel op latere leeftijd.
En hoe weet je met 100% zekerheid dat dit komt door het seksueel contact? Natuurlijk KAN het hierdoor komen, maar waarom sluit je andere mogelijke oorzaken bij voorbaat uit?
De gevolgen van misbruik zijn divers psychologische/ ernstige psychiatrische stoornissen...
Dat misbruik kwalijke gevolgen heeft daar zijn we het volgens mij allemaal over eens. Maar het gaat nu juist om de gevallen waar er geen sprake is van misbruik. En je geeft volgens mij zelf aan dat er zo'n gevallen kunnen bestaan. Je zegt zelf zo'n gevallen niet te kunnen herkennen en het risico niet te willen nemen. Misschien zijn er anderen die zo'n situaties wel herkennen, mensen die zich echt kunnen inleven in een kind? Ik zeg niet DAT ze er zijn, maar ik wil het niet uitsluiten, jij wel?
Disclaimer: Deze reactie is bewust een beetje provocerend geschreven. Het is zeker geen aanval richting de poster, maar een poging hem tot nadenken te stemmen. Ik hoop dan ook op antwoorden, al dan niet in de vorm van wetenschappelijke artikelen.
Ik was eigenlijk in afwachting van de artikelen waar deze persoon naar op zoek zou gaan. Die hebben we nog niet mogen ontvangen; de poster had dan ook aangekondigd dat hij het druk had. Ik denk niet dat we zomaar op krantenartikelen af kunnen gaan, in kranten staan namelijk nooit verwijzingen naar wetenschappelijk artikelen. Natuurlijk kunnen we die krantenartikelen wel gebruiken om te concluderen dat er genoeg pijnlijke gevallen zijn die hiermee te maken hebben, dit zegt echter niks over eventuele positieve gevallen.
Het verhaal van deze poster klinkt vrij aannemelijk, en tot op zekere hoogte kan ik er in meegaan. Toch zit er volgens mij een aantal moeilijk aan te wijzen aannames in, of in elk geval (mijns inziens) inconsequente redeneringen, die ik zal proberen aan te stippen, zodat hij ze nader kan toelichten.
Dat weet je inderdaad nooit zeker. Maar geldt dat niet net zo goed voor andere dingen? Weet je van te voren hoe de schoolkeuze van je kind gaat uitpakken? Weet je van te voren welke studierichting ideaal is voor je kind? Weet je van te voren of je kind geen trauma's gaat oplopen van die strenge pianojuffrouw die je kind blijft afkraken als het een foute toets aanslaat? Weet je van te voren dat de bus die je kind naar school neemt geen ongeluk gaat krijgen? In het leven weet je niks 100% zeker, behalve dat je ooit dood gaat.
Natuurlijk is dit geen reden om dan maar risico op te gaan zoeken, maar waarom zou bij seksualiteit 100% zekerheid noodzakelijk zijn? Hiermee wordt gesuggereerd dat als de eerste ervaringen met seksualiteit niet uitermate positief zijn, een persoon zijn hele leven lang getekend zal zijn. Uiteraard moet er geen sprake zijn van dwang, want juist dat is volgens vele onderzoeken schadelijk.
Waarom is de houding van mensen bij seksualiteit zoveel anders dan bij andere dingen die kinderen leren? IS seksualiteit zoveel anders dan de andere dingen die we leren, of MAKEN we het zo in onze maatschappij? Dat is een vraag die mij bezighoudt, want alles mag je als kind leren van een volwassene, behalve seks. Natuurlijk komen bij seksualiteit ingewikkelde gevoelens kijken, maar geldt niet hetzelfde voor echtscheidingen, overlijden van nabijen, pestende vriendjes en nog een hele zwik andere dingen?
Is dit per definitie zo? Of bestaat die mogelijkheid? Waarschijnlijk komen we hier weer terug op je eerdere argument dat je het niet 100% kunt weten en het het risico niet waard is. Ik ben echter op zoek naar je werkelijke argumenten waarom een niet volmaakt seksueel contact levenslange trauma's zou opleveren, en je argumentatie waarom een seksueel contact niet positief zou KUNNEN zijn. Ik weet ook dat de situatie per kind verschilt, maar volgens de wet zitten er ook kinderen van 14 en 15 bij...
En hoe weet je met 100% zekerheid dat dit komt door het seksueel contact? Natuurlijk KAN het hierdoor komen, maar waarom sluit je andere mogelijke oorzaken bij voorbaat uit?
Dat misbruik kwalijke gevolgen heeft daar zijn we het volgens mij allemaal over eens. Maar het gaat nu juist om de gevallen waar er geen sprake is van misbruik. En je geeft volgens mij zelf aan dat er zo'n gevallen kunnen bestaan. Je zegt zelf zo'n gevallen niet te kunnen herkennen en het risico niet te willen nemen. Misschien zijn er anderen die zo'n situaties wel herkennen, mensen die zich echt kunnen inleven in een kind? Ik zeg niet DAT ze er zijn, maar ik wil het niet uitsluiten, jij wel?
Disclaimer: Deze reactie is bewust een beetje provocerend geschreven. Het is zeker geen aanval richting de poster, maar een poging hem tot nadenken te stemmen. Ik hoop dan ook op antwoorden, al dan niet in de vorm van wetenschappelijke artikelen.
Tim