Ik bedoelde: wat heel frustrerend kan werken, is, als: "[...] het enige wat ze anderen over ze horen zeggen, is dat ze kinderen wel kwaad doen, [...]"
Het lijkt me toch dat iemand die goed leest (en niet mijn woorden expres probeert te verbuigen) dit wel ziet. Ik kan er niets anders van maken.
wie je ook bent, wat je ook wilt, je bent hier in ieder geval niet:
'om een indruk te geven van de mensheid hoe die altijd ieder willekeurig ander zal bekladden om zichzelf beter uit te laten komen.'
Dat klopt, in het algemeen ben ik daar niet voor want dat is mijn stijl niet. Ik zei in mijn vorige bericht al: ik werk liever vanuit zelfvertrouwen dan vanuit angst / 'wat is de wereld toch slecht tegen mij'.
In dit geval gaf ik wel enigzins een indruk van 'de mensheid hoe(...)komen', want daar vroeg je namelijk naar in dat berichtje van 1 zin. Ik was je vraag aan het beantwoorden.
Maar wat wil je bereiken/bewijzen met dit soort vaagheden, met iets waar ik al op in was gegaan nog eens herhalen op een vage manier? Ik snap je punt niet.
geeft niet roderik, we laten je bericht voor wat het is. want het zit zo in je gebakken om onpositief naar de ander te reageren.
je zin vanaf: 'dat klopt..tegen mij', die accepteren we helemaal.
je tweede zin, daar blijven we bij: je haalt er kwaad bij dat er niet in zit. (expres)
en bij je laatste zin, is het hele hek weer van de dam, dan is 'alles' weer vaag en dan snap je ons punt weer niet. jij met je punt zullen we maar zeggen. we bedoelen, vergelijk het eens met andere forums, waar je eigenlijk de hele dag alleen maar dood gegooit wordt met de smileys, de knipogen, de lachende gezichtjes, de boewaahs, de toetertjes, de glimlachjes, als jullie die zouden gebruiken die smileys dan zouden er alleen knalrode gezichtjes op dit scherm te zien zijn. en andere onpositieve gezichtjes. huilen, ronddraaiende oogjes en van die donderwolkjes.
natuurlijk wil je liever de wereld ontvangen, met zelfvertrouwen, zonder angst, zonder vrees dat de ander kwaad op je gemunt heeft. wie wil dat niet???
maar als jij angst hebt, wat doe je dan? zoek je direct de schuld bij jezelf, of direct bij de ander? of houdt de schuldvraag je niet bezig en sla je er gewoon gelijk op (los), zodat je je angst maar weer overwonnen hebt? of onderzoek je stukje bij beetje of je angst gerechtvaardigd/nodig is?
zie het zo, momenteel, is de meerderheid van deze maatschappij behept met dit inzicht, dat pedofielen 'slecht' zijn. zodra jij je dus notabene zelf tot die doelgroep gaat uitroepen, zeg je dus kant en klaar: ja, hier moet je zijn, ik ben het, ik ben het die slecht is, kom maar met je tomaten, ik ben er gek op.
dat zal toch niet helemaal je bedoeling geweest zijn, van te voren, dat denken we niet, want anders zou je er wel blij mee zijn, met zoveel 'tomaten' (kritiek ea.)
wat ons nog steeds bezighoudt, om gewoon het 'pedofile' weer bij de kop te pakken:
hoe komt het toch dat jij, als jij pedofiel bent, je SEXUEEL aangetrokken voelt tot een kind. heeft dat dan bijv. met angst voor de wereld te maken? schuilen en vluchten bij het onschuldige van een kind? kinderen daar is de wereld nog goed?
en hoe gaat dat dan bij een goede pedofiel, stel dat dat bestaat. wat onderscheid een goede pedofiel zich dan van een slechte. een slechte, tuurlijk, dat is de verkrachter, die doet het met dwang, die is de misbruiker, die doet het tegen de zin in van een kind.
als volwassenen in deze maatschappij, heeft de overheid en we schatten een niet gering aantal burgers, bedacht dat kinderen niet capabel zijn om altijd iedere keuze te maken. hoe vanzelfsprekend het kind het misschien ook vind.
zo vinden volwassenen het niet goed, dat een kind op het randje van een dak loopt. maar het gaat toch best, het kindje viel toch nog niet, kan toch best zelf lopen. maar het kindje ziet niet zo erg in, dat het wel heel hard kan vallen als het van de dakrand valt. en dat ziet de volwassene wel.
nu denken wij dat een pedofiel best in staat is om zo'n kindje op dat moment te beschermen, te zeggen, kom maar even bij dat randje vandaan.
maar hoe zit dat nu, op het sexuele vlak. beschrijf dat nou eens. sommige kinderen, lazen we in een reactie bij iemand, doen bepaalde handelingen al met elkaar. ja.
kinderen. die onverantwoordelijk zijn. zo ziet men kinderen. gladweg.
maar omdat kinderen al aan elkaar zitten, wil juist niet zeggen, dat volwassenen dat dan ook maar moeten gaan doen. zo van: die 15jarige zit al aan het stippeltje van die 15jarige, dus dan kan ik ook wel aan het stippeltje zitten van die 15jarige. nee. want dat is nu net die verantwoordelijkheid van een volwassene die het randje moet herkennen als gevaar.
Daar moet dus als beloning inhoudelijk op gereageerd worden Ik had immers gezegd dat ik dat zou doen.
jij met je punt zullen we maar zeggen. we bedoelen, vergelijk het eens met andere forums, waar je eigenlijk de hele dag alleen maar dood gegooit wordt met de smileys, de knipogen, de lachende gezichtjes, de boewaahs, de toetertjes, de glimlachjes, als jullie die zouden gebruiken die smileys dan zouden er alleen knalrode gezichtjes op dit scherm te zien zijn. en andere onpositieve gezichtjes. huilen, ronddraaiende oogjes en van die donderwolkjes.
Goedzo, je schrijft op wat je bedoelt. Je zult toch met me eens zijn dat dat niet gigantisch duidelijk was uit je eerdere bericht.
Overigens zeg je hier 'jullie', maar dat is volgens mij niet terecht; volgens mij zou je beter 'wij' kunnen zeggen. Jij hoort er toch ook bij; je bent hier toch met een toon binnengekomen die een en al onpositief gezichtje zou voorstellen.
En dan krijg je eerder soortgelijke reacties naar je toe.
Wie bedoel je met 'jullie'? 'pedofielen' of 'bezoekers van dit forum'?
Met dit onderwerp is het forum inderdaad vaak ernstig gestemd. Maar dat lijkt me nauwelijks ontkoombaar.
natuurlijk wil je liever de wereld ontvangen, met zelfvertrouwen, zonder angst, zonder vrees dat de ander kwaad op je gemunt heeft. wie wil dat niet???
maar als jij angst hebt, wat doe je dan? zoek je direct de schuld bij jezelf, of direct bij de ander? of houdt de schuldvraag je niet bezig en sla je er gewoon gelijk op (los), zodat je je angst maar weer overwonnen hebt? of onderzoek je stukje bij beetje of je angst gerechtvaardigd/nodig is?
Als persoonlijke vraag aan mij?
Ik zoek vaak de oplossing van dingen (ook angst) bij mezelf, en door niet de schuld bij de ander te leggen (en stukje bij beetje onderzoeken of die angst inderdaad wel gerechtvaardigd/nodig is) is het me ook steeds beter gelukt om de wereld positief tegemoet te treden. En treedt de wereld mij ook behoorlijk positief tegemoet.
(Dus van daaruit zie ik je punt wel. Ging je er overigens van uit dat dit bij mij anders was, en had dat met mijn pedofiel-zijn te maken?)
zie het zo, momenteel, is de meerderheid van deze maatschappij behept met dit inzicht, dat pedofielen 'slecht' zijn. zodra jij je dus notabene zelf tot die doelgroep gaat uitroepen, zeg je dus kant en klaar: ja, hier moet je zijn, ik ben het, ik ben het die slecht is, kom maar met je tomaten, ik ben er gek op.
Ik neem aan dat je 'men' bedoelt in plaats van 'je' tegen mij gericht. Ik ben het daarmee eens, zoals gezegd.
dat zal toch niet helemaal je bedoeling geweest zijn, van te voren, dat denken we niet, want anders zou je er wel blij mee zijn, met zoveel 'tomaten' (kritiek ea.)
Gericht op mij persoonlijk? Gefundeerde, gerichte kritiek waardeer ik. Dus ik denk dat je een verkeerde aanname maakt, ergens.
hoe komt het toch dat jij, als jij pedofiel bent, je SEXUEEL aangetrokken voelt tot een kind. heeft dat dan bijv. met angst voor de wereld te maken? schuilen en vluchten bij het onschuldige van een kind? kinderen daar is de wereld nog goed?
Nee. Gezien het feit dat ik niet bang voor de wereld ben en me erin thuis voel, is dat echt niet zo.
Het is niet altijd te beredeneren. Er is niet altijd een duidelijke oorzaak voor. Dat is er met homosexualiteit ook niet.
Ik kan wel wat oorzaken verzinnen, als het niet 'aangeboren' of 'toeval' is...
Maar het boeit me ook niet. Het zou me wel boeien als het ten grondslag zou liggen aan een persoonlijk probleem/trauma dat ik nog zou moeten oplosssen, waardoor het over zou gaan. Maar die oorzaken die ik kan verzinnen wijzen niet in die richting. Het is nu eenmaal zo gegroeid, het gaat niet meer weg. Maar aangezien ik er goed mee kan omgaan (kan ik wel zeggen na zo'n 16 jaar bewust die sexuele gevoelens te hebben) en ik het probleemloos in mijn leven kan inpassen... boeit het ook niet zo.
en hoe gaat dat dan bij een goede pedofiel, stel dat dat bestaat. wat onderscheid een goede pedofiel zich dan van een slechte. een slechte,
Geen idee. Volgens mij is dat nooit zwart-wit te zeggen.
Ik vind toch dat als iemand zijn sexuele gevoelens goed in zijn leven kan inpassen, zonder daar zichzelf of kinderen mee tot last te zijn, dat je dat gerust 'goed' zou kunnen noemen. Hooguit niet 'pedofiel' -- maar ik neem toch aan dat je dat bedoelt, omdat je het over sexuele gevoelens hebt in de paragraaf ervoor (en daar schijnbaar op doorgaat).
Dus er zijn voorbeelden van 'slechte' en 'goede' te geven. Maar helaas zit er daartussen een enorm gebied, waarin uiteindelijk geen strakke scheidslijn te trekken zal zijn. Ik weet die lijn niet te trekken, in ieder geval.
maar omdat kinderen al aan elkaar zitten, wil juist niet zeggen, dat volwassenen dat dan ook maar moeten gaan doen. zo van: die 15jarige zit al aan het stippeltje van die 15jarige, dus dan kan ik ook wel aan het stippeltje zitten van die 15jarige. nee. want dat is nu net die verantwoordelijkheid van een volwassene die het randje moet herkennen als gevaar.
Wat is het gevaar volgens jou?
Ik proef in de omschrijving een soort miskenning van de volwassenheid van de meeste 15jarigen. Ik schat dat de meeste 15jarigen meewarig om je omschrijving zullen moeten glimlachen.
De meeste 15jarigen weten echt wel van zichzelf wat ze wel en niet willen; verreweg de meesten zullen zeer goed laten weten dat ze ergens niet van gediend zijn als een volwassene ze seksueel benadert. Een kleine groep zal nieuwsgierig zijn, en het achteraf ook waarderen als er wat verder gegaan wordt. Een andere kleine groep zal nieuwsgierig zijn, en achteraf spijt hebben dat ze zich hebben laten meeslepen.
Ik weet niet hoe hier algemene regels voor gesteld zouden moeten worden. Het is een discussie die ik nog nagenoeg nergens op een nuttige manier heb zien voeren. En ik kom er zelf niet uit.
Reacties
Ik bedoelde: wat heel frustrerend kan werken, is, als: "[...] het enige wat ze anderen over ze horen zeggen, is dat ze kinderen wel kwaad doen, [...]"
Het lijkt me toch dat iemand die goed leest (en niet mijn woorden expres probeert te verbuigen) dit wel ziet. Ik kan er niets anders van maken.
wie je ook bent, wat je ook wilt, je bent hier in ieder geval niet:
'om een indruk te geven van de mensheid hoe die altijd ieder willekeurig ander zal bekladden om zichzelf beter uit te laten komen.'
Dat klopt, in het algemeen ben ik daar niet voor want dat is mijn stijl niet. Ik zei in mijn vorige bericht al: ik werk liever vanuit zelfvertrouwen dan vanuit angst / 'wat is de wereld toch slecht tegen mij'.
In dit geval gaf ik wel enigzins een indruk van 'de mensheid hoe(...)komen', want daar vroeg je namelijk naar in dat berichtje van 1 zin. Ik was je vraag aan het beantwoorden.
Maar wat wil je bereiken/bewijzen met dit soort vaagheden, met iets waar ik al op in was gegaan nog eens herhalen op een vage manier? Ik snap je punt niet.
geeft niet roderik, we laten je bericht voor wat het is. want het zit zo in je gebakken om onpositief naar de ander te reageren.
je zin vanaf: 'dat klopt..tegen mij', die accepteren we helemaal.
je tweede zin, daar blijven we bij: je haalt er kwaad bij dat er niet in zit. (expres)
en bij je laatste zin, is het hele hek weer van de dam, dan is 'alles' weer vaag en dan snap je ons punt weer niet. jij met je punt zullen we maar zeggen. we bedoelen, vergelijk het eens met andere forums, waar je eigenlijk de hele dag alleen maar dood gegooit wordt met de smileys, de knipogen, de lachende gezichtjes, de boewaahs, de toetertjes, de glimlachjes, als jullie die zouden gebruiken die smileys dan zouden er alleen knalrode gezichtjes op dit scherm te zien zijn. en andere onpositieve gezichtjes. huilen, ronddraaiende oogjes en van die donderwolkjes.
natuurlijk wil je liever de wereld ontvangen, met zelfvertrouwen, zonder angst, zonder vrees dat de ander kwaad op je gemunt heeft. wie wil dat niet???
maar als jij angst hebt, wat doe je dan? zoek je direct de schuld bij jezelf, of direct bij de ander? of houdt de schuldvraag je niet bezig en sla je er gewoon gelijk op (los), zodat je je angst maar weer overwonnen hebt? of onderzoek je stukje bij beetje of je angst gerechtvaardigd/nodig is?
zie het zo, momenteel, is de meerderheid van deze maatschappij behept met dit inzicht, dat pedofielen 'slecht' zijn. zodra jij je dus notabene zelf tot die doelgroep gaat uitroepen, zeg je dus kant en klaar: ja, hier moet je zijn, ik ben het, ik ben het die slecht is, kom maar met je tomaten, ik ben er gek op.
dat zal toch niet helemaal je bedoeling geweest zijn, van te voren, dat denken we niet, want anders zou je er wel blij mee zijn, met zoveel 'tomaten' (kritiek ea.)
wat ons nog steeds bezighoudt, om gewoon het 'pedofile' weer bij de kop te pakken:
hoe komt het toch dat jij, als jij pedofiel bent, je SEXUEEL aangetrokken voelt tot een kind. heeft dat dan bijv. met angst voor de wereld te maken? schuilen en vluchten bij het onschuldige van een kind? kinderen daar is de wereld nog goed?
en hoe gaat dat dan bij een goede pedofiel, stel dat dat bestaat. wat onderscheid een goede pedofiel zich dan van een slechte. een slechte, tuurlijk, dat is de verkrachter, die doet het met dwang, die is de misbruiker, die doet het tegen de zin in van een kind.
als volwassenen in deze maatschappij, heeft de overheid en we schatten een niet gering aantal burgers, bedacht dat kinderen niet capabel zijn om altijd iedere keuze te maken. hoe vanzelfsprekend het kind het misschien ook vind.
zo vinden volwassenen het niet goed, dat een kind op het randje van een dak loopt. maar het gaat toch best, het kindje viel toch nog niet, kan toch best zelf lopen. maar het kindje ziet niet zo erg in, dat het wel heel hard kan vallen als het van de dakrand valt. en dat ziet de volwassene wel.
nu denken wij dat een pedofiel best in staat is om zo'n kindje op dat moment te beschermen, te zeggen, kom maar even bij dat randje vandaan.
maar hoe zit dat nu, op het sexuele vlak. beschrijf dat nou eens. sommige kinderen, lazen we in een reactie bij iemand, doen bepaalde handelingen al met elkaar. ja.
kinderen. die onverantwoordelijk zijn. zo ziet men kinderen. gladweg.
maar omdat kinderen al aan elkaar zitten, wil juist niet zeggen, dat volwassenen dat dan ook maar moeten gaan doen. zo van: die 15jarige zit al aan het stippeltje van die 15jarige, dus dan kan ik ook wel aan het stippeltje zitten van die 15jarige. nee. want dat is nu net die verantwoordelijkheid van een volwassene die het randje moet herkennen als gevaar.
Daar moet dus als beloning inhoudelijk op gereageerd worden
Ik had immers gezegd dat ik dat zou doen.
jij met je punt zullen we maar zeggen. we bedoelen, vergelijk het eens met andere forums, waar je eigenlijk de hele dag alleen maar dood gegooit wordt met de smileys, de knipogen, de lachende gezichtjes, de boewaahs, de toetertjes, de glimlachjes, als jullie die zouden gebruiken die smileys dan zouden er alleen knalrode gezichtjes op dit scherm te zien zijn. en andere onpositieve gezichtjes. huilen, ronddraaiende oogjes en van die donderwolkjes.
Goedzo, je schrijft op wat je bedoelt. Je zult toch met me eens zijn dat dat niet gigantisch duidelijk was uit je eerdere bericht.
Overigens zeg je hier 'jullie', maar dat is volgens mij niet terecht; volgens mij zou je beter 'wij' kunnen zeggen. Jij hoort er toch ook bij; je bent hier toch met een toon binnengekomen die een en al onpositief gezichtje zou voorstellen.
En dan krijg je eerder soortgelijke reacties naar je toe.
Wie bedoel je met 'jullie'? 'pedofielen' of 'bezoekers van dit forum'?
Met dit onderwerp is het forum inderdaad vaak ernstig gestemd. Maar dat lijkt me nauwelijks ontkoombaar.
natuurlijk wil je liever de wereld ontvangen, met zelfvertrouwen, zonder angst, zonder vrees dat de ander kwaad op je gemunt heeft. wie wil dat niet???
maar als jij angst hebt, wat doe je dan? zoek je direct de schuld bij jezelf, of direct bij de ander? of houdt de schuldvraag je niet bezig en sla je er gewoon gelijk op (los), zodat je je angst maar weer overwonnen hebt? of onderzoek je stukje bij beetje of je angst gerechtvaardigd/nodig is?
Als persoonlijke vraag aan mij?
Ik zoek vaak de oplossing van dingen (ook angst) bij mezelf, en door niet de schuld bij de ander te leggen (en stukje bij beetje onderzoeken of die angst inderdaad wel gerechtvaardigd/nodig is) is het me ook steeds beter gelukt om de wereld positief tegemoet te treden. En treedt de wereld mij ook behoorlijk positief tegemoet.
(Dus van daaruit zie ik je punt wel. Ging je er overigens van uit dat dit bij mij anders was, en had dat met mijn pedofiel-zijn te maken?)
zie het zo, momenteel, is de meerderheid van deze maatschappij behept met dit inzicht, dat pedofielen 'slecht' zijn. zodra jij je dus notabene zelf tot die doelgroep gaat uitroepen, zeg je dus kant en klaar: ja, hier moet je zijn, ik ben het, ik ben het die slecht is, kom maar met je tomaten, ik ben er gek op.
Ik neem aan dat je 'men' bedoelt in plaats van 'je' tegen mij gericht. Ik ben het daarmee eens, zoals gezegd.
dat zal toch niet helemaal je bedoeling geweest zijn, van te voren, dat denken we niet, want anders zou je er wel blij mee zijn, met zoveel 'tomaten' (kritiek ea.)
Gericht op mij persoonlijk? Gefundeerde, gerichte kritiek waardeer ik. Dus ik denk dat je een verkeerde aanname maakt, ergens.
hoe komt het toch dat jij, als jij pedofiel bent, je SEXUEEL aangetrokken voelt tot een kind. heeft dat dan bijv. met angst voor de wereld te maken? schuilen en vluchten bij het onschuldige van een kind? kinderen daar is de wereld nog goed?
Nee. Gezien het feit dat ik niet bang voor de wereld ben en me erin thuis voel, is dat echt niet zo.
Het is niet altijd te beredeneren. Er is niet altijd een duidelijke oorzaak voor. Dat is er met homosexualiteit ook niet.
Ik kan wel wat oorzaken verzinnen, als het niet 'aangeboren' of 'toeval' is...
Maar het boeit me ook niet. Het zou me wel boeien als het ten grondslag zou liggen aan een persoonlijk probleem/trauma dat ik nog zou moeten oplosssen, waardoor het over zou gaan. Maar die oorzaken die ik kan verzinnen wijzen niet in die richting. Het is nu eenmaal zo gegroeid, het gaat niet meer weg. Maar aangezien ik er goed mee kan omgaan (kan ik wel zeggen na zo'n 16 jaar bewust die sexuele gevoelens te hebben) en ik het probleemloos in mijn leven kan inpassen... boeit het ook niet zo.
en hoe gaat dat dan bij een goede pedofiel, stel dat dat bestaat. wat onderscheid een goede pedofiel zich dan van een slechte. een slechte,
Geen idee. Volgens mij is dat nooit zwart-wit te zeggen.
Ik vind toch dat als iemand zijn sexuele gevoelens goed in zijn leven kan inpassen, zonder daar zichzelf of kinderen mee tot last te zijn, dat je dat gerust 'goed' zou kunnen noemen. Hooguit niet 'pedofiel' -- maar ik neem toch aan dat je dat bedoelt, omdat je het over sexuele gevoelens hebt in de paragraaf ervoor (en daar schijnbaar op doorgaat).
Dus er zijn voorbeelden van 'slechte' en 'goede' te geven. Maar helaas zit er daartussen een enorm gebied, waarin uiteindelijk geen strakke scheidslijn te trekken zal zijn. Ik weet die lijn niet te trekken, in ieder geval.
maar omdat kinderen al aan elkaar zitten, wil juist niet zeggen, dat volwassenen dat dan ook maar moeten gaan doen. zo van: die 15jarige zit al aan het stippeltje van die 15jarige, dus dan kan ik ook wel aan het stippeltje zitten van die 15jarige. nee. want dat is nu net die verantwoordelijkheid van een volwassene die het randje moet herkennen als gevaar.
Wat is het gevaar volgens jou?
Ik proef in de omschrijving een soort miskenning van de volwassenheid van de meeste 15jarigen. Ik schat dat de meeste 15jarigen meewarig om je omschrijving zullen moeten glimlachen.
De meeste 15jarigen weten echt wel van zichzelf wat ze wel en niet willen; verreweg de meesten zullen zeer goed laten weten dat ze ergens niet van gediend zijn als een volwassene ze seksueel benadert. Een kleine groep zal nieuwsgierig zijn, en het achteraf ook waarderen als er wat verder gegaan wordt. Een andere kleine groep zal nieuwsgierig zijn, en achteraf spijt hebben dat ze zich hebben laten meeslepen.
Ik weet niet hoe hier algemene regels voor gesteld zouden moeten worden. Het is een discussie die ik nog nagenoeg nergens op een nuttige manier heb zien voeren. En ik kom er zelf niet uit.