hoi ik ben sweety
Ik vind dat je ongelijk hebt.
Ik vind het zelf ook misselijk dat mensen dit doen en zich zelf op jonge onschuldige kinderen kunnen bevredigen.
IK vindt het zelf afschuwelijk.
En zeker de nieuwe regel die ze in willen voeren.
En ik kan het weten ik zit zelf in zo situatie ik ben zelf geen pedofiel maar ik heb wel een onschuldige dochtertje die wat is over komen. Ik vind het te ziek voor woorden echt wagelijk
Ik heb vaak gelezen over pedofieli en ben het er mee eens dat dat niet altijd misbruikters of verkracters zijn.
Bovendien heet zo iemand een pedosexueel dat is iemand die op kinderen valt maar er geen of wijnig liefde voor kan voelen en dus idd sex met het kind heeft.
Een pedofiel heeft wel gevoelens voor het kind en zal ook erg houden van hem/haar en geen dingen uitvoeren waarvan hij/zij weet dat het slecht is.
Ik vind ook dat pedosexualitijd niet mag maar ik vind weer wel dat Efebofilie mag ( heb het zelf ook ff opgezocht hoor ) dat is volwassenen vanaf 20 jaar die vallen voor pubbers/tieners van 14 tot 17 jaar, ik vind dat dat best kan, omdat helaas tegenwordig kinderen al vroeg beginnen en al veel sex hebben gehad op hun 14de, natuurlijk wel als de pubber het zelf wil.
Ik vraag me soms wel eens af of ik Efebofilie ben, ( ben een meisje van 17 jaar) en val toch vrij vaak voor jongens van 16 die dan net 15/14 lijken of zijn, maar verkering blijft toch wel tot een jaar jonger dan ik, anders kijken ze zo raar op
Het verhaal dat je schetst komt mij heel bekend voor. Heb zelf dezelfde problemen. Fijn om er over te kunnen chatten en praten. Welke chatsite's zijn er zoal ?
Ik heb geen probleem met je voorkeur voor jongens, echter wel met de leeftijd waarin de jongens zijn. Ik hoop dat als je ouder word dat je begrijpt waar mee je bezig bent. Ik heb dat teminste wel en ik heb nu nog spijt dat ik dit gedaan heb.
Beste Pupil. Voor het eerst op deze site, en na wat rondklikken bleef jouw verhaal het meeste hangen. Wat ik je allereerst toewens is dat je huidige vriendschap nog heel lang mag bestaan, een mooie warme band tussen een volwassene en een kind is waardevol voor allebei.
Mijn recente ervaring is helaas vergelijkbaar (denk ik) met jouw eerdere vriendschapsband. Mijn maatje was 10, en ik was in de eerste instantie erg goed bevriend met zijn ouders. Met hem ontstond iets speciaals, een fysieke band met veel knuffels en af en toe een afscheidskus. Maar vooral ook met samen dingen doen, bij elkaar zijn en je daarbij rustig en vertrouwd voelen. Geen sex, dat kan en wil ik niet omdat ik vind dat kinderen dat met leeftijdsgenoten moeten ontdekken. Dat zal vast lang niet iedereen die dit leest met me eens zijn,dat hoeft ook niet. Het mooiste van mijn maatje vond ik het contrast: gewoon een lief gevoelig jongetje, en daar bestaan er gelukkig veel van.Maar dan wel een in een soort 'punkverpakking': ruige kleren, oorringetjes,kortom een soort 'mini-alto' in jongerentaal gezegd.
Ondanks het (dacht ik) goede contact met zijn thuisfront, waarbij ook onze band, en wat hem dat bracht, vaak positief benoemd werd,werd het contact met éen telefoontje verbroken. Voorgoed. Dat heeft me een enorme dreun gegeven. Niet alleen het verlies, ook van een heel gezin waar ik me thuisvoelde.Maar vooral het besef (na maanden pas...) dat het allemaal waarschijnlijk op éen ding neerkwam: twijfels over mijn integriteit. En verdriet. Ook vanwege het niet weten hoe hij dit verwerken moet.
De tip die ik iedereen met een leuke vriendschapsband wil meegeven: BLIJF BENOEMEN! Blijf communiceren met de ouders, en vraag steeds weer of alles oké is, of dat ze iets liever anders zien. Ook al word je moe van jezelf. Liever wat meer afgrenzen, dan een totaal verlies,toch?
Vergeet niet dat ook oudere kinderen moeite kunnen hebben met hun grenzen aangeven, ook als ze een normale intelligentie hebben. Zeker kinderen die niet geweldig gehecht zijn, een beetje in de pdd-nos hoek zitten etc. Denk niet te snel 'ik vertel wat we samen ondernomen hebben,maar laat voor het gemak die afscheidskus wel weg.' Kinderen vertellen vaak heel open over wat ze meegemaakt hebben,zeker als hen dat een positief gevoel gaf. En als het goed is geeft een mooie band een positief gevoel,nietwaar. Groet, Leeuw.
Reacties
hoi ik ben sweety
Ik vind dat je ongelijk hebt.
Ik vind het zelf ook misselijk dat mensen dit doen en zich zelf op jonge onschuldige kinderen kunnen bevredigen.
IK vindt het zelf afschuwelijk.
En zeker de nieuwe regel die ze in willen voeren.
En ik kan het weten ik zit zelf in zo situatie ik ben zelf geen pedofiel maar ik heb wel een onschuldige dochtertje die wat is over komen. Ik vind het te ziek voor woorden echt wagelijk
groetjes sweety
Ik heb vaak gelezen over pedofieli en ben het er mee eens dat dat niet altijd misbruikters of verkracters zijn.
) dat is volwassenen vanaf 20 jaar die vallen voor pubbers/tieners van 14 tot 17 jaar, ik vind dat dat best kan, omdat helaas tegenwordig kinderen al vroeg beginnen en al veel sex hebben gehad op hun 14de, natuurlijk wel als de pubber het zelf wil.
Bovendien heet zo iemand een pedosexueel dat is iemand die op kinderen valt maar er geen of wijnig liefde voor kan voelen en dus idd sex met het kind heeft.
Een pedofiel heeft wel gevoelens voor het kind en zal ook erg houden van hem/haar en geen dingen uitvoeren waarvan hij/zij weet dat het slecht is.
Ik vind ook dat pedosexualitijd niet mag maar ik vind weer wel dat Efebofilie mag ( heb het zelf ook ff opgezocht hoor
Ik vraag me soms wel eens af of ik Efebofilie ben, ( ben een meisje van 17 jaar) en val toch vrij vaak voor jongens van 16 die dan net 15/14 lijken of zijn, maar verkering blijft toch wel tot een jaar jonger dan ik, anders kijken ze zo raar op
deze anoniem vind dat het niet kan.
Wat moeten we met deze informatie? Pietje vindt dat het wel kan, Jantje vindt van niet. Dus...?
Het verhaal dat je schetst komt mij heel bekend voor. Heb zelf dezelfde problemen. Fijn om er over te kunnen chatten en praten. Welke chatsite's zijn er zoal ?
Ik heb geen probleem met je voorkeur voor jongens, echter wel met de leeftijd waarin de jongens zijn. Ik hoop dat als je ouder word dat je begrijpt waar mee je bezig bent. Ik heb dat teminste wel en ik heb nu nog spijt dat ik dit gedaan heb.
Beste Pupil. Voor het eerst op deze site, en na wat rondklikken bleef jouw verhaal het meeste hangen. Wat ik je allereerst toewens is dat je huidige vriendschap nog heel lang mag bestaan, een mooie warme band tussen een volwassene en een kind is waardevol voor allebei.
Mijn recente ervaring is helaas vergelijkbaar (denk ik) met jouw eerdere vriendschapsband. Mijn maatje was 10, en ik was in de eerste instantie erg goed bevriend met zijn ouders. Met hem ontstond iets speciaals, een fysieke band met veel knuffels en af en toe een afscheidskus. Maar vooral ook met samen dingen doen, bij elkaar zijn en je daarbij rustig en vertrouwd voelen. Geen sex, dat kan en wil ik niet omdat ik vind dat kinderen dat met leeftijdsgenoten moeten ontdekken. Dat zal vast lang niet iedereen die dit leest met me eens zijn,dat hoeft ook niet. Het mooiste van mijn maatje vond ik het contrast: gewoon een lief gevoelig jongetje, en daar bestaan er gelukkig veel van.Maar dan wel een in een soort 'punkverpakking': ruige kleren, oorringetjes,kortom een soort 'mini-alto' in jongerentaal gezegd.
Ondanks het (dacht ik) goede contact met zijn thuisfront, waarbij ook onze band, en wat hem dat bracht, vaak positief benoemd werd,werd het contact met éen telefoontje verbroken. Voorgoed. Dat heeft me een enorme dreun gegeven. Niet alleen het verlies, ook van een heel gezin waar ik me thuisvoelde.Maar vooral het besef (na maanden pas...) dat het allemaal waarschijnlijk op éen ding neerkwam: twijfels over mijn integriteit. En verdriet. Ook vanwege het niet weten hoe hij dit verwerken moet.
De tip die ik iedereen met een leuke vriendschapsband wil meegeven: BLIJF BENOEMEN! Blijf communiceren met de ouders, en vraag steeds weer of alles oké is, of dat ze iets liever anders zien. Ook al word je moe van jezelf. Liever wat meer afgrenzen, dan een totaal verlies,toch?
Vergeet niet dat ook oudere kinderen moeite kunnen hebben met hun grenzen aangeven, ook als ze een normale intelligentie hebben. Zeker kinderen die niet geweldig gehecht zijn, een beetje in de pdd-nos hoek zitten etc. Denk niet te snel 'ik vertel wat we samen ondernomen hebben,maar laat voor het gemak die afscheidskus wel weg.' Kinderen vertellen vaak heel open over wat ze meegemaakt hebben,zeker als hen dat een positief gevoel gaf. En als het goed is geeft een mooie band een positief gevoel,nietwaar. Groet, Leeuw.