Ik lees bijna mijn eigen levensloop daar, enorm sterke binding met moeder, zeer veelvuldig gepest op school, de eeuwige buitenstaander zeg maar (een rol die ik tot de dag van vandaag graag heb).
Toch kan ik moeilijk meegaan met die stelling, het komt voor een groot deel ook van jezelf uit. Ok, ik heb inderdaad problemen vanwege mijn jeugd, waar ik nog dagelijks mee worstel, maar een zedendelinquent ben ik nog steeds niet
Ik ben zelf ook een mens namelijk en ongeacht mijn verleden ben ik in staat om het verschil te zien tussen goed en slecht en ben ik in staat mijn eigen beslissingen te nemen en daar verantwoordelijkheid voor te dragen.