Ik ben blij dat ik op deze site terecht ben gekomen. Ik zoek al twee jaar van mijn leven op internet om informatie te zoeken over pedofilie. Je had eerst ook nog pedofilie.be, maar dat is van het internet geknikkerd, en ik heb dus laatst deze site ontdekt. Ik ben zelf een jongen van 16 jaar, en toen ik jouw verhaal las, heb ik eindelijk gevonden wat ik dacht te zoeken. Nergens op internet is er een verhaal te vinden of hulp voor iemand van mijn leeftijd die denkt dat hij pedosexuele gevoelens heeft. Toen ik je verhaal las, herkende ik bijna alles, en ik ben blij om te weten dat ik niet de enige ben. Ik heb een tijdje contact gehad met een sexuologe (anoniem natuurlijk) maar dat luchtte al evenmin op. Ze raadde me aan een boek te kopen (de verleiding uit onvermogen) en ik zoek nog steeds een kans om dat een keer te kopen als mijn ouders er een keer een dag niet zijn. Ik heb alleen een vraag aan je. Ik heb wel eens van die dagen dat ik beneden in de huiskamer zit, en dat ik naar buiten kijk om steeds glimpen op te vangen van meisjes die buitenspelen. Elke keer als ik er ééntje zie, dan maakt mijn hart weer een sprongetje. Ik ken de meeste meisjes uit mijn buurt goed, en alleen een klein praatje met ze, desnoods even een lieve blik van ze maakt me al intens gelukkig. Deze gevoelens zijn allemaal fantastisch, maar ik word steeds verscheurd door het gevoel dat ik iets doe dat niet mag, dat niet hoort. Ik zou niet naar meisjes van onder de 10 moeten kijken, maar naar meisjes van mijn eigen leeftijd, of desnoods jongens. Maar het enige dat me echt vlinders bezorgt is de lieve lach van een meisje, en dat maakt me soms ook erg bang. Ik zou bijvoorbeeld niet willen weten hoe de mensen om mij heen reageren als ze erachter zouden komen wat ik voel voor kinderen. Nou heb ik een paar vragen voor je:
-Weet iemand uit je omgeving wat je voelt voor kinderen, zoja, hoe heb je het hem/haar verteld?
-Kan jij je sexueel ook gewoon aangetrokken voelen tot meisjes van je eigen leeftijd?
-Wat zijn volgens jou de grenzen van dingen die je zou kunnen doen met een kind?
Ik mag dan geen GL-Amorous zijn, maar heb wel het idee dat ik je een eindje op weg kan helpen. Het is belangrijk dat je je beseft dat jouw gevoelens niet fout zijn. Je doet er immers niemand kwaad mee, toch? Het voelt fout aan omdat pedofielen en kindermisbruikers vaak over een kam geschoren worden, daar waar juist een heel groot verschil is: Een pedofiel kan een kindermisbruiker zijn maar als hij dat niet is doet hij in principe niemand kwaad met zijn pedofiel-zijn.
Je uiten naar je omgeving is wel iets goeds om te doen, maar niet eerder dan dat je zelf het gevoel hebt dat je daar aan toe bent. Misschien wil je eerst eens je eigen gevoelens voor jonge meisjes wat beter leren kennen. Ik kan je dan alleen maar aanraden om eens rond te snuffelen op deze website. Lees eerst even het "Over deze site" om te weten waar je moet zijn.
Er zijn veel mensen die zich uitsluitend voelen aangetrokken tot kinderen (trouwens vaker jongens dan meisjes, of het moet zo zijn dat juist diegenen die zich tot jongens voelen aangetrokken meer op het internet te vinden zijn) maar misschien wel net zo veel die zich ook tot volwassenen voelen aangetrokken. Lees de FAQ voor antwoorden op veel van dit soort vragen.
Waar de grens ligt van wat je kunt doen met een kind is een heel moeilijke vraag. Wanneer je in het gebied van seksualiteit komt begeef je je op glad ijs, omdat de samenleving dat (in elk geval toch met jongere kinderen, onder de 12 zeg maar) niet accepteert. Of dat terecht is is een op zichzelf staande discussie, die je hier op de site ook nog wel eens terug zult vinden.
Ik hoop dat je hier iets aan hebt en wens je veel leesplezier op pedofilie.nl!
beadnkt voor het beantwoorden van mijn reactie. Dat wilde ik even als eerste kwijt. Je bent namelijk de eerste die binnen korte tijd op een normale manier antwoord gaf op dit soort vragen. Het is moeilijk om ergens anders een site te vinden waar ze dat doen, dus bedankt. Nou zit ik eigelijk met nog een vraag. Ik heb nu al sterk het vermoeden dat ik pedofilische gevoeldens heb, en ik vind het aan de ene kant echt een fantastisch gevoel, maar aan de andere kant ook wel weer vreselijk. Want als ik bijvoorbeeld eens na denk over de toekomst, hoe moet het dan gaan als ik gevoelens blijf houden voor kinderen? Het is verboden, dus het lijkt mij nogal een opgekropt gevoel geven op een gegeven moment. Nu pas ik vaak op kinderen, speel ik er mee op feestjes, maar nu ben ik 16. Mensen zien mij gewoon als een puber die het leuk vind om met kinderen om te gaan. Als ik volwassen ben, heb ik die vrijheid niet meer. Een volwassen vent die zich de hele tijd met kinderen bezig houdt, die met ze gaat spelen. Nu ook bijvoorbeeld. Ik weet dat het slecht is, maar omdat ik zoveel aandacht geef aan bepaalde meisjes, creëren ze wel een soort kinderliefde voor mij. Als ik moet oppassen bij een meisje van 8, vind die het fantastisch als ik kom, en dat maakt het voor alleen maar moeilijker om er niks van aan te trekken, en het te negeren. Ik hoop dat je dit begrijpt, want het zijn problemen waar ik elke dag weer mee geconfronteerd wordt, en ik zou af en toe ook wel eens gewoon rut willen hebben, normaal zijn, en niet zo gecompliceerd als nu.
Quote: Want als ik bijvoorbeeld eens na denk over de toekomst, hoe moet het dan gaan als ik gevoelens blijf houden voor kinderen? Het is verboden, dus het lijkt mij nogal een opgekropt gevoel geven op een gegeven moment.
Is het verboden om pedofiele gevoelens te hebben? We hebben op deze site het relevante deel van de zedenwetgeving staan, kijk hier maar eens. Kun jij mij zeggen in welk artikel het staat dat het verboden is om pedofiele gevoelens te hebben?
Schrijf jij nou eens op wat volgens jou wel en niet mag, en hoe ver je volgens jou kan gaan met het meisje van acht waar je op past. En dan niet wat je in de kranten leest, maar wat jij zelf denkt, wat jij zelf vindt. Ik ben benieuwd!
Als ik al die verhalen zo lees van allemaal kinderen die later trauma's krijgen en problemen krijgen met sexuele relaties, zou ik geeneens dingen willen doen met dat meisje van acht. Het risico lijkt mij te groot dat ik iets doe waarvan zij walgt, maar het bijvoorbeeld niet durft te zeggen, want ze is nog maar een kind. Ik ben nog maar twee verhalen tegengekomen van mensen die vroeger een gelukkige (sexuele) realtie hadden met een ouder iemand, terwijl ze zelf nog kind waren. Deze verhalen zijn zo schaars, dat het mij een te groot risico lijkt om te 'experimenteren' met een kind. Ik kom er nu eigelijk achter dat ik een beetje om de hete brij heen draai en je vraag niet echt beantwoord. Wat ik denk dat niet kan met een meisje van acht, is (natuurlijk) in elk geval geslachtelijke gemeenschap, dat vind ik zelf nogal logisch, maar bijvoorbeeld ook mijn geslachtdeel absoluut niet aan haar laten zien, of door haar laten aanraken, daar zou ze alleen maar heel erg van schrikken. Ik denk - ik herhaal - ik DENK dat meisjes wel gewoon zouden kunnen genieten van sexuele aanrakingen, maar ik zou zoiets nooit doen, omdat ze het dan geheim zou moeten houden, en dat zou bij haar vragen oproepen, en onzekerheid, en dat geeft haar een gevoel dat ze iets doet, iets lekker vind wat eigelijk helemaal niet mag. Als ik haar niet zou zeggen dat ze het niet door mocht vertellen, krijg je natuurlijk dat ze dit soort sexuele strelingen e.d. normaal begint te vinden, en die misschien ook elders zoekt, of doet. En op het eind zou ik zelf door de mand vallen, en dat is één van de dingen waar ik het meest bang voor ben, en dat is dat iemand uit mijn omgeving erachter zou komen wat mijn ware geaardheid is. Ik hoop dat ik je vraag zo goed mogelijk beantwoord heb. (wat ik in mijn vorige brief zei, dat pedofilische gevoelens hebben verboden is, heb ik misschien een beetje raar uitgedrukt, maar ik probeerde te zeggen dat mensen met pedofilische gevoelens niet gerespecteerd worden door de meeste medemensen, dat die het min of meer het hebben van pedofilische gevoelens verboden stellen)
Deze verhalen zijn zo schaars, dat het mij een te groot risico lijkt om te 'experimenteren' met een kind.
De verhalen zijn schaars omdat niemand er iets over durft te vertellen, omdat het zo afgekeurd wordt. Tenminste dat is ook een reden.
Het risico lijkt mij te groot dat ik iets doe waarvan zij walgt, maar het bijvoorbeeld niet durft te zeggen, want ze is nog maar een kind. [...] Wat ik denk dat niet kan met een meisje van acht, is (natuurlijk) in elk geval geslachtelijke gemeenschap, dat vind ik zelf nogal logisch, maar bijvoorbeeld ook mijn geslachtdeel absoluut niet aan haar laten zien, of door haar laten aanraken, daar zou ze alleen maar heel erg van schrikken. Ik denk - ik herhaal - ik DENK dat meisjes wel gewoon zouden kunnen genieten van sexuele aanrakingen, maar ik zou zoiets nooit doen, omdat ze het dan geheim zou moeten houden, en dat zou bij haar vragen oproepen, en onzekerheid, en dat geeft haar een gevoel dat ze iets doet, iets lekker vind wat eigelijk helemaal niet mag. Als ik haar niet zou zeggen dat ze het niet door mocht vertellen, krijg je natuurlijk dat ze dit soort sexuele strelingen e.d. normaal begint te vinden, en die misschien ook elders zoekt, of doet. En op het eind zou ik zelf door de mand vallen.
Dit alles lijkt me een prima instelling.
En op het eind zou ik zelf door de mand vallen, en dat is één van de dingen waar ik het meest bang voor ben, en dat is dat iemand uit mijn omgeving erachter zou komen wat mijn ware geaardheid is.
Het zou inderdaad niet fijn zijn als mensen in je omgeving erachter komen doordat je door de mand valt. Maar ik zou wel aanraden het aan één of een paar mensen te vertellen. Gewoon om iemand te hebben om erover te praten. Kies een geschikt moment, leg het goed uit, geef ze een tijdje om na te denken, geef ze gelegenheid om vragen te stellen. De kans is groot dat die persoon het (op den duur) accepteert.
Ik kan me aansluiten bij wat Equilibrium zegt. Uit je post maak ik op dat je al goed hebt nagedacht over seksualiteit en wat de eventuele gevolgen zouden kunnen zijn van dingen die het daglicht niet kunnen verdragen (ik merk dat je dat goed aanvoelt, dus hoef ik het verder niet te specificeren - dat voor de mierenneukers onder ons). Hou die lijn aan, en je zit wel goed.
Maar ik zou ook verder kijken. Waar ligt de grens met intimiteit? Mag je vriendinnetje bij jou op schoot komen zitten? (Op je knie? Helemaal op schoot achterover tegen je aan geleund?) Tast ook af wat voor het meisje zelf normaal is en vergeet niet om met haar ouders te praten over haar gedrag en jullie intimiteiten. Aan hun reactie zul je dan wel merken hoe ver zij vinden dat je kunt gaan. Daar ligt denk ik ook je belangrijkste richtlijn.
Pedofiele (niet "pedofilische") gevoelens worden door veel mensen afgekeurd omdat die mensen niet weten wat pedofilie is. Ze willen het vaak ook niet weten. Maar wanneer jij uitlegt wat jouw gevoelens zijn zullen veel mensen je prima accepteren. Hoewel je dat vantevoren nooit zeker weet... Toch raad ik je net als Equilibrium wel aan om over je gevoel te praten met mensen in je omgeving. Moeders zijn vaak erg begripvol.
dank je wel voor deze reactie ik ben zelf een vrouw met een zoon van 17 jaar die nu in de gevangenis zit omdat hij ook op kleine meisjes valt en zich hierin niet heeft kunnen bedwingen ik begreep het allemaal niet en kon me bij de naam pedofilie alleen een oude vieze man voorstellen temeer omdat mijn vader pedofiel was ik vond het totaal niet iets wat pubers zouden kunnen voelen bij kleine kinderen nu ik de reactie van meerdere pubers lees leert het mij mijn zoon iets begrijpen bedankt daarvoor
Ik heb mijn moeder ongeveer een half jaar geleden gezegd wat ik voel voor kinderen. En ik moet zeggen, het is een hele grote stap. Voel u alstublieft niet verantwoordelijk voor het gedrag van uw zoon, want het is heel moeilijk om er met iemand over te praten, en dat geldt zeker voor dichte naasten.
Je voelt je namelijk toch erg vies als je iemand vertelt dat je verliefd wordt op kinderen. En als je dat aan je moeder wil vertellen, ben je toch altijd ERGENS bang dat ze van je zal walgen.
Ik kan me ook wel voorstellen dat u zich schuldig kan voelen. Dat je denkt dat je het wel had moeten zien ofzo. Maar mijn moeder had er ook geen flauw benul van, zag mij altijd wel leuk met kinderen in de weer, maar had er nooit deze geaardheid achter gezocht...
Hoi
Ik wil ff reageren op jouw verhaal.
Ik vindt het niet kunnen hoe jij naar andere meisjes kijkt.
Ik weet zelf wat het is ik zit nu in zo situatie.
Zorg dat het niet uit de hand loopt voor dat andere slachtoffers worden.
Zoek hulp het is niet gezond dat je aan getrokken voelt aan jongere meisjes.
Je hele leven kan zo voorbij zijn daar is bijna niets voor nodig
Reacties
Beste -anoniem-,
Ik ben blij dat ik op deze site terecht ben gekomen. Ik zoek al twee jaar van mijn leven op internet om informatie te zoeken over pedofilie. Je had eerst ook nog pedofilie.be, maar dat is van het internet geknikkerd, en ik heb dus laatst deze site ontdekt. Ik ben zelf een jongen van 16 jaar, en toen ik jouw verhaal las, heb ik eindelijk gevonden wat ik dacht te zoeken. Nergens op internet is er een verhaal te vinden of hulp voor iemand van mijn leeftijd die denkt dat hij pedosexuele gevoelens heeft. Toen ik je verhaal las, herkende ik bijna alles, en ik ben blij om te weten dat ik niet de enige ben. Ik heb een tijdje contact gehad met een sexuologe (anoniem natuurlijk) maar dat luchtte al evenmin op. Ze raadde me aan een boek te kopen (de verleiding uit onvermogen) en ik zoek nog steeds een kans om dat een keer te kopen als mijn ouders er een keer een dag niet zijn. Ik heb alleen een vraag aan je. Ik heb wel eens van die dagen dat ik beneden in de huiskamer zit, en dat ik naar buiten kijk om steeds glimpen op te vangen van meisjes die buitenspelen. Elke keer als ik er ééntje zie, dan maakt mijn hart weer een sprongetje. Ik ken de meeste meisjes uit mijn buurt goed, en alleen een klein praatje met ze, desnoods even een lieve blik van ze maakt me al intens gelukkig. Deze gevoelens zijn allemaal fantastisch, maar ik word steeds verscheurd door het gevoel dat ik iets doe dat niet mag, dat niet hoort. Ik zou niet naar meisjes van onder de 10 moeten kijken, maar naar meisjes van mijn eigen leeftijd, of desnoods jongens. Maar het enige dat me echt vlinders bezorgt is de lieve lach van een meisje, en dat maakt me soms ook erg bang. Ik zou bijvoorbeeld niet willen weten hoe de mensen om mij heen reageren als ze erachter zouden komen wat ik voel voor kinderen. Nou heb ik een paar vragen voor je:
-Weet iemand uit je omgeving wat je voelt voor kinderen, zoja, hoe heb je het hem/haar verteld?
-Kan jij je sexueel ook gewoon aangetrokken voelen tot meisjes van je eigen leeftijd?
-Wat zijn volgens jou de grenzen van dingen die je zou kunnen doen met een kind?
Ik kijk uit naar je antwoorden.
Alvast bedankt, T.
Hoi T.,
Ik mag dan geen GL-Amorous zijn, maar heb wel het idee dat ik je een eindje op weg kan helpen. Het is belangrijk dat je je beseft dat jouw gevoelens niet fout zijn. Je doet er immers niemand kwaad mee, toch? Het voelt fout aan omdat pedofielen en kindermisbruikers vaak over een kam geschoren worden, daar waar juist een heel groot verschil is: Een pedofiel kan een kindermisbruiker zijn maar als hij dat niet is doet hij in principe niemand kwaad met zijn pedofiel-zijn.
Je uiten naar je omgeving is wel iets goeds om te doen, maar niet eerder dan dat je zelf het gevoel hebt dat je daar aan toe bent. Misschien wil je eerst eens je eigen gevoelens voor jonge meisjes wat beter leren kennen. Ik kan je dan alleen maar aanraden om eens rond te snuffelen op deze website. Lees eerst even het "Over deze site" om te weten waar je moet zijn.
Er zijn veel mensen die zich uitsluitend voelen aangetrokken tot kinderen (trouwens vaker jongens dan meisjes, of het moet zo zijn dat juist diegenen die zich tot jongens voelen aangetrokken meer op het internet te vinden zijn) maar misschien wel net zo veel die zich ook tot volwassenen voelen aangetrokken. Lees de FAQ voor antwoorden op veel van dit soort vragen.
Waar de grens ligt van wat je kunt doen met een kind is een heel moeilijke vraag. Wanneer je in het gebied van seksualiteit komt begeef je je op glad ijs, omdat de samenleving dat (in elk geval toch met jongere kinderen, onder de 12 zeg maar) niet accepteert. Of dat terecht is is een op zichzelf staande discussie, die je hier op de site ook nog wel eens terug zult vinden.
Ik hoop dat je hier iets aan hebt en wens je veel leesplezier op pedofilie.nl!
Beste Jorge,
beadnkt voor het beantwoorden van mijn reactie. Dat wilde ik even als eerste kwijt. Je bent namelijk de eerste die binnen korte tijd op een normale manier antwoord gaf op dit soort vragen. Het is moeilijk om ergens anders een site te vinden waar ze dat doen, dus bedankt. Nou zit ik eigelijk met nog een vraag. Ik heb nu al sterk het vermoeden dat ik pedofilische gevoeldens heb, en ik vind het aan de ene kant echt een fantastisch gevoel, maar aan de andere kant ook wel weer vreselijk. Want als ik bijvoorbeeld eens na denk over de toekomst, hoe moet het dan gaan als ik gevoelens blijf houden voor kinderen? Het is verboden, dus het lijkt mij nogal een opgekropt gevoel geven op een gegeven moment. Nu pas ik vaak op kinderen, speel ik er mee op feestjes, maar nu ben ik 16. Mensen zien mij gewoon als een puber die het leuk vind om met kinderen om te gaan. Als ik volwassen ben, heb ik die vrijheid niet meer. Een volwassen vent die zich de hele tijd met kinderen bezig houdt, die met ze gaat spelen. Nu ook bijvoorbeeld. Ik weet dat het slecht is, maar omdat ik zoveel aandacht geef aan bepaalde meisjes, creëren ze wel een soort kinderliefde voor mij. Als ik moet oppassen bij een meisje van 8, vind die het fantastisch als ik kom, en dat maakt het voor alleen maar moeilijker om er niks van aan te trekken, en het te negeren. Ik hoop dat je dit begrijpt, want het zijn problemen waar ik elke dag weer mee geconfronteerd wordt, en ik zou af en toe ook wel eens gewoon rut willen hebben, normaal zijn, en niet zo gecompliceerd als nu.
Groet, T.
Quote: Want als ik bijvoorbeeld eens na denk over de toekomst, hoe moet het dan gaan als ik gevoelens blijf houden voor kinderen? Het is verboden, dus het lijkt mij nogal een opgekropt gevoel geven op een gegeven moment.
Is het verboden om pedofiele gevoelens te hebben? We hebben op deze site het relevante deel van de zedenwetgeving staan, kijk hier maar eens. Kun jij mij zeggen in welk artikel het staat dat het verboden is om pedofiele gevoelens te hebben?
Schrijf jij nou eens op wat volgens jou wel en niet mag, en hoe ver je volgens jou kan gaan met het meisje van acht waar je op past. En dan niet wat je in de kranten leest, maar wat jij zelf denkt, wat jij zelf vindt. Ik ben benieuwd!
Beste Jorge,
Als ik al die verhalen zo lees van allemaal kinderen die later trauma's krijgen en problemen krijgen met sexuele relaties, zou ik geeneens dingen willen doen met dat meisje van acht. Het risico lijkt mij te groot dat ik iets doe waarvan zij walgt, maar het bijvoorbeeld niet durft te zeggen, want ze is nog maar een kind. Ik ben nog maar twee verhalen tegengekomen van mensen die vroeger een gelukkige (sexuele) realtie hadden met een ouder iemand, terwijl ze zelf nog kind waren. Deze verhalen zijn zo schaars, dat het mij een te groot risico lijkt om te 'experimenteren' met een kind. Ik kom er nu eigelijk achter dat ik een beetje om de hete brij heen draai en je vraag niet echt beantwoord. Wat ik denk dat niet kan met een meisje van acht, is (natuurlijk) in elk geval geslachtelijke gemeenschap, dat vind ik zelf nogal logisch, maar bijvoorbeeld ook mijn geslachtdeel absoluut niet aan haar laten zien, of door haar laten aanraken, daar zou ze alleen maar heel erg van schrikken. Ik denk - ik herhaal - ik DENK dat meisjes wel gewoon zouden kunnen genieten van sexuele aanrakingen, maar ik zou zoiets nooit doen, omdat ze het dan geheim zou moeten houden, en dat zou bij haar vragen oproepen, en onzekerheid, en dat geeft haar een gevoel dat ze iets doet, iets lekker vind wat eigelijk helemaal niet mag. Als ik haar niet zou zeggen dat ze het niet door mocht vertellen, krijg je natuurlijk dat ze dit soort sexuele strelingen e.d. normaal begint te vinden, en die misschien ook elders zoekt, of doet. En op het eind zou ik zelf door de mand vallen, en dat is één van de dingen waar ik het meest bang voor ben, en dat is dat iemand uit mijn omgeving erachter zou komen wat mijn ware geaardheid is. Ik hoop dat ik je vraag zo goed mogelijk beantwoord heb. (wat ik in mijn vorige brief zei, dat pedofilische gevoelens hebben verboden is, heb ik misschien een beetje raar uitgedrukt, maar ik probeerde te zeggen dat mensen met pedofilische gevoelens niet gerespecteerd worden door de meeste medemensen, dat die het min of meer het hebben van pedofilische gevoelens verboden stellen)
Groetjes, T.
Deze verhalen zijn zo schaars, dat het mij een te groot risico lijkt om te 'experimenteren' met een kind.
De verhalen zijn schaars omdat niemand er iets over durft te vertellen, omdat het zo afgekeurd wordt. Tenminste dat is ook een reden.
Het risico lijkt mij te groot dat ik iets doe waarvan zij walgt, maar het bijvoorbeeld niet durft te zeggen, want ze is nog maar een kind. [...] Wat ik denk dat niet kan met een meisje van acht, is (natuurlijk) in elk geval geslachtelijke gemeenschap, dat vind ik zelf nogal logisch, maar bijvoorbeeld ook mijn geslachtdeel absoluut niet aan haar laten zien, of door haar laten aanraken, daar zou ze alleen maar heel erg van schrikken. Ik denk - ik herhaal - ik DENK dat meisjes wel gewoon zouden kunnen genieten van sexuele aanrakingen, maar ik zou zoiets nooit doen, omdat ze het dan geheim zou moeten houden, en dat zou bij haar vragen oproepen, en onzekerheid, en dat geeft haar een gevoel dat ze iets doet, iets lekker vind wat eigelijk helemaal niet mag. Als ik haar niet zou zeggen dat ze het niet door mocht vertellen, krijg je natuurlijk dat ze dit soort sexuele strelingen e.d. normaal begint te vinden, en die misschien ook elders zoekt, of doet. En op het eind zou ik zelf door de mand vallen.
Dit alles lijkt me een prima instelling.
En op het eind zou ik zelf door de mand vallen, en dat is één van de dingen waar ik het meest bang voor ben, en dat is dat iemand uit mijn omgeving erachter zou komen wat mijn ware geaardheid is.
Het zou inderdaad niet fijn zijn als mensen in je omgeving erachter komen doordat je door de mand valt. Maar ik zou wel aanraden het aan één of een paar mensen te vertellen. Gewoon om iemand te hebben om erover te praten. Kies een geschikt moment, leg het goed uit, geef ze een tijdje om na te denken, geef ze gelegenheid om vragen te stellen. De kans is groot dat die persoon het (op den duur) accepteert.
- Equilibrium
Hoi T.,
Ik kan me aansluiten bij wat Equilibrium zegt. Uit je post maak ik op dat je al goed hebt nagedacht over seksualiteit en wat de eventuele gevolgen zouden kunnen zijn van dingen die het daglicht niet kunnen verdragen (ik merk dat je dat goed aanvoelt, dus hoef ik het verder niet te specificeren - dat voor de mierenneukers onder ons). Hou die lijn aan, en je zit wel goed.
Maar ik zou ook verder kijken. Waar ligt de grens met intimiteit? Mag je vriendinnetje bij jou op schoot komen zitten? (Op je knie? Helemaal op schoot achterover tegen je aan geleund?) Tast ook af wat voor het meisje zelf normaal is en vergeet niet om met haar ouders te praten over haar gedrag en jullie intimiteiten. Aan hun reactie zul je dan wel merken hoe ver zij vinden dat je kunt gaan. Daar ligt denk ik ook je belangrijkste richtlijn.
Pedofiele (niet "pedofilische") gevoelens worden door veel mensen afgekeurd omdat die mensen niet weten wat pedofilie is. Ze willen het vaak ook niet weten. Maar wanneer jij uitlegt wat jouw gevoelens zijn zullen veel mensen je prima accepteren. Hoewel je dat vantevoren nooit zeker weet... Toch raad ik je net als Equilibrium wel aan om over je gevoel te praten met mensen in je omgeving. Moeders zijn vaak erg begripvol.
Succes en groeten!
Jorge
dank je wel voor deze reactie ik ben zelf een vrouw met een zoon van 17 jaar die nu in de gevangenis zit omdat hij ook op kleine meisjes valt en zich hierin niet heeft kunnen bedwingen ik begreep het allemaal niet en kon me bij de naam pedofilie alleen een oude vieze man voorstellen temeer omdat mijn vader pedofiel was ik vond het totaal niet iets wat pubers zouden kunnen voelen bij kleine kinderen nu ik de reactie van meerdere pubers lees leert het mij mijn zoon iets begrijpen bedankt daarvoor
Beste mevrouw,
Wat vreselijk voor u en voor uw zoon...
Ik heb mijn moeder ongeveer een half jaar geleden gezegd wat ik voel voor kinderen. En ik moet zeggen, het is een hele grote stap. Voel u alstublieft niet verantwoordelijk voor het gedrag van uw zoon, want het is heel moeilijk om er met iemand over te praten, en dat geldt zeker voor dichte naasten.
Je voelt je namelijk toch erg vies als je iemand vertelt dat je verliefd wordt op kinderen. En als je dat aan je moeder wil vertellen, ben je toch altijd ERGENS bang dat ze van je zal walgen.
Ik kan me ook wel voorstellen dat u zich schuldig kan voelen. Dat je denkt dat je het wel had moeten zien ofzo. Maar mijn moeder had er ook geen flauw benul van, zag mij altijd wel leuk met kinderen in de weer, maar had er nooit deze geaardheid achter gezocht...
Sterkte...
Groetjes,
T.
Hoi
Ik wil ff reageren op jouw verhaal.
Ik vindt het niet kunnen hoe jij naar andere meisjes kijkt.
Ik weet zelf wat het is ik zit nu in zo situatie.
Zorg dat het niet uit de hand loopt voor dat andere slachtoffers worden.
Zoek hulp het is niet gezond dat je aan getrokken voelt aan jongere meisjes.
Je hele leven kan zo voorbij zijn daar is bijna niets voor nodig
groetjes sweety
Volledig mee eens.