Als ik al die verhalen zo lees van allemaal kinderen die later trauma's krijgen en problemen krijgen met sexuele relaties, zou ik geeneens dingen willen doen met dat meisje van acht. Het risico lijkt mij te groot dat ik iets doe waarvan zij walgt, maar het bijvoorbeeld niet durft te zeggen, want ze is nog maar een kind. Ik ben nog maar twee verhalen tegengekomen van mensen die vroeger een gelukkige (sexuele) realtie hadden met een ouder iemand, terwijl ze zelf nog kind waren. Deze verhalen zijn zo schaars, dat het mij een te groot risico lijkt om te 'experimenteren' met een kind. Ik kom er nu eigelijk achter dat ik een beetje om de hete brij heen draai en je vraag niet echt beantwoord. Wat ik denk dat niet kan met een meisje van acht, is (natuurlijk) in elk geval geslachtelijke gemeenschap, dat vind ik zelf nogal logisch, maar bijvoorbeeld ook mijn geslachtdeel absoluut niet aan haar laten zien, of door haar laten aanraken, daar zou ze alleen maar heel erg van schrikken. Ik denk - ik herhaal - ik DENK dat meisjes wel gewoon zouden kunnen genieten van sexuele aanrakingen, maar ik zou zoiets nooit doen, omdat ze het dan geheim zou moeten houden, en dat zou bij haar vragen oproepen, en onzekerheid, en dat geeft haar een gevoel dat ze iets doet, iets lekker vind wat eigelijk helemaal niet mag. Als ik haar niet zou zeggen dat ze het niet door mocht vertellen, krijg je natuurlijk dat ze dit soort sexuele strelingen e.d. normaal begint te vinden, en die misschien ook elders zoekt, of doet. En op het eind zou ik zelf door de mand vallen, en dat is één van de dingen waar ik het meest bang voor ben, en dat is dat iemand uit mijn omgeving erachter zou komen wat mijn ware geaardheid is. Ik hoop dat ik je vraag zo goed mogelijk beantwoord heb. (wat ik in mijn vorige brief zei, dat pedofilische gevoelens hebben verboden is, heb ik misschien een beetje raar uitgedrukt, maar ik probeerde te zeggen dat mensen met pedofilische gevoelens niet gerespecteerd worden door de meeste medemensen, dat die het min of meer het hebben van pedofilische gevoelens verboden stellen)
Deze verhalen zijn zo schaars, dat het mij een te groot risico lijkt om te 'experimenteren' met een kind.
De verhalen zijn schaars omdat niemand er iets over durft te vertellen, omdat het zo afgekeurd wordt. Tenminste dat is ook een reden.
Het risico lijkt mij te groot dat ik iets doe waarvan zij walgt, maar het bijvoorbeeld niet durft te zeggen, want ze is nog maar een kind. [...] Wat ik denk dat niet kan met een meisje van acht, is (natuurlijk) in elk geval geslachtelijke gemeenschap, dat vind ik zelf nogal logisch, maar bijvoorbeeld ook mijn geslachtdeel absoluut niet aan haar laten zien, of door haar laten aanraken, daar zou ze alleen maar heel erg van schrikken. Ik denk - ik herhaal - ik DENK dat meisjes wel gewoon zouden kunnen genieten van sexuele aanrakingen, maar ik zou zoiets nooit doen, omdat ze het dan geheim zou moeten houden, en dat zou bij haar vragen oproepen, en onzekerheid, en dat geeft haar een gevoel dat ze iets doet, iets lekker vind wat eigelijk helemaal niet mag. Als ik haar niet zou zeggen dat ze het niet door mocht vertellen, krijg je natuurlijk dat ze dit soort sexuele strelingen e.d. normaal begint te vinden, en die misschien ook elders zoekt, of doet. En op het eind zou ik zelf door de mand vallen.
Dit alles lijkt me een prima instelling.
En op het eind zou ik zelf door de mand vallen, en dat is één van de dingen waar ik het meest bang voor ben, en dat is dat iemand uit mijn omgeving erachter zou komen wat mijn ware geaardheid is.
Het zou inderdaad niet fijn zijn als mensen in je omgeving erachter komen doordat je door de mand valt. Maar ik zou wel aanraden het aan één of een paar mensen te vertellen. Gewoon om iemand te hebben om erover te praten. Kies een geschikt moment, leg het goed uit, geef ze een tijdje om na te denken, geef ze gelegenheid om vragen te stellen. De kans is groot dat die persoon het (op den duur) accepteert.
Ik kan me aansluiten bij wat Equilibrium zegt. Uit je post maak ik op dat je al goed hebt nagedacht over seksualiteit en wat de eventuele gevolgen zouden kunnen zijn van dingen die het daglicht niet kunnen verdragen (ik merk dat je dat goed aanvoelt, dus hoef ik het verder niet te specificeren - dat voor de mierenneukers onder ons). Hou die lijn aan, en je zit wel goed.
Maar ik zou ook verder kijken. Waar ligt de grens met intimiteit? Mag je vriendinnetje bij jou op schoot komen zitten? (Op je knie? Helemaal op schoot achterover tegen je aan geleund?) Tast ook af wat voor het meisje zelf normaal is en vergeet niet om met haar ouders te praten over haar gedrag en jullie intimiteiten. Aan hun reactie zul je dan wel merken hoe ver zij vinden dat je kunt gaan. Daar ligt denk ik ook je belangrijkste richtlijn.
Pedofiele (niet "pedofilische") gevoelens worden door veel mensen afgekeurd omdat die mensen niet weten wat pedofilie is. Ze willen het vaak ook niet weten. Maar wanneer jij uitlegt wat jouw gevoelens zijn zullen veel mensen je prima accepteren. Hoewel je dat vantevoren nooit zeker weet... Toch raad ik je net als Equilibrium wel aan om over je gevoel te praten met mensen in je omgeving. Moeders zijn vaak erg begripvol.
Reacties
Beste Jorge,
Als ik al die verhalen zo lees van allemaal kinderen die later trauma's krijgen en problemen krijgen met sexuele relaties, zou ik geeneens dingen willen doen met dat meisje van acht. Het risico lijkt mij te groot dat ik iets doe waarvan zij walgt, maar het bijvoorbeeld niet durft te zeggen, want ze is nog maar een kind. Ik ben nog maar twee verhalen tegengekomen van mensen die vroeger een gelukkige (sexuele) realtie hadden met een ouder iemand, terwijl ze zelf nog kind waren. Deze verhalen zijn zo schaars, dat het mij een te groot risico lijkt om te 'experimenteren' met een kind. Ik kom er nu eigelijk achter dat ik een beetje om de hete brij heen draai en je vraag niet echt beantwoord. Wat ik denk dat niet kan met een meisje van acht, is (natuurlijk) in elk geval geslachtelijke gemeenschap, dat vind ik zelf nogal logisch, maar bijvoorbeeld ook mijn geslachtdeel absoluut niet aan haar laten zien, of door haar laten aanraken, daar zou ze alleen maar heel erg van schrikken. Ik denk - ik herhaal - ik DENK dat meisjes wel gewoon zouden kunnen genieten van sexuele aanrakingen, maar ik zou zoiets nooit doen, omdat ze het dan geheim zou moeten houden, en dat zou bij haar vragen oproepen, en onzekerheid, en dat geeft haar een gevoel dat ze iets doet, iets lekker vind wat eigelijk helemaal niet mag. Als ik haar niet zou zeggen dat ze het niet door mocht vertellen, krijg je natuurlijk dat ze dit soort sexuele strelingen e.d. normaal begint te vinden, en die misschien ook elders zoekt, of doet. En op het eind zou ik zelf door de mand vallen, en dat is één van de dingen waar ik het meest bang voor ben, en dat is dat iemand uit mijn omgeving erachter zou komen wat mijn ware geaardheid is. Ik hoop dat ik je vraag zo goed mogelijk beantwoord heb. (wat ik in mijn vorige brief zei, dat pedofilische gevoelens hebben verboden is, heb ik misschien een beetje raar uitgedrukt, maar ik probeerde te zeggen dat mensen met pedofilische gevoelens niet gerespecteerd worden door de meeste medemensen, dat die het min of meer het hebben van pedofilische gevoelens verboden stellen)
Groetjes, T.
Deze verhalen zijn zo schaars, dat het mij een te groot risico lijkt om te 'experimenteren' met een kind.
De verhalen zijn schaars omdat niemand er iets over durft te vertellen, omdat het zo afgekeurd wordt. Tenminste dat is ook een reden.
Het risico lijkt mij te groot dat ik iets doe waarvan zij walgt, maar het bijvoorbeeld niet durft te zeggen, want ze is nog maar een kind. [...] Wat ik denk dat niet kan met een meisje van acht, is (natuurlijk) in elk geval geslachtelijke gemeenschap, dat vind ik zelf nogal logisch, maar bijvoorbeeld ook mijn geslachtdeel absoluut niet aan haar laten zien, of door haar laten aanraken, daar zou ze alleen maar heel erg van schrikken. Ik denk - ik herhaal - ik DENK dat meisjes wel gewoon zouden kunnen genieten van sexuele aanrakingen, maar ik zou zoiets nooit doen, omdat ze het dan geheim zou moeten houden, en dat zou bij haar vragen oproepen, en onzekerheid, en dat geeft haar een gevoel dat ze iets doet, iets lekker vind wat eigelijk helemaal niet mag. Als ik haar niet zou zeggen dat ze het niet door mocht vertellen, krijg je natuurlijk dat ze dit soort sexuele strelingen e.d. normaal begint te vinden, en die misschien ook elders zoekt, of doet. En op het eind zou ik zelf door de mand vallen.
Dit alles lijkt me een prima instelling.
En op het eind zou ik zelf door de mand vallen, en dat is één van de dingen waar ik het meest bang voor ben, en dat is dat iemand uit mijn omgeving erachter zou komen wat mijn ware geaardheid is.
Het zou inderdaad niet fijn zijn als mensen in je omgeving erachter komen doordat je door de mand valt. Maar ik zou wel aanraden het aan één of een paar mensen te vertellen. Gewoon om iemand te hebben om erover te praten. Kies een geschikt moment, leg het goed uit, geef ze een tijdje om na te denken, geef ze gelegenheid om vragen te stellen. De kans is groot dat die persoon het (op den duur) accepteert.
- Equilibrium
Hoi T.,
Ik kan me aansluiten bij wat Equilibrium zegt. Uit je post maak ik op dat je al goed hebt nagedacht over seksualiteit en wat de eventuele gevolgen zouden kunnen zijn van dingen die het daglicht niet kunnen verdragen (ik merk dat je dat goed aanvoelt, dus hoef ik het verder niet te specificeren - dat voor de mierenneukers onder ons). Hou die lijn aan, en je zit wel goed.
Maar ik zou ook verder kijken. Waar ligt de grens met intimiteit? Mag je vriendinnetje bij jou op schoot komen zitten? (Op je knie? Helemaal op schoot achterover tegen je aan geleund?) Tast ook af wat voor het meisje zelf normaal is en vergeet niet om met haar ouders te praten over haar gedrag en jullie intimiteiten. Aan hun reactie zul je dan wel merken hoe ver zij vinden dat je kunt gaan. Daar ligt denk ik ook je belangrijkste richtlijn.
Pedofiele (niet "pedofilische") gevoelens worden door veel mensen afgekeurd omdat die mensen niet weten wat pedofilie is. Ze willen het vaak ook niet weten. Maar wanneer jij uitlegt wat jouw gevoelens zijn zullen veel mensen je prima accepteren. Hoewel je dat vantevoren nooit zeker weet... Toch raad ik je net als Equilibrium wel aan om over je gevoel te praten met mensen in je omgeving. Moeders zijn vaak erg begripvol.
Succes en groeten!
Jorge