Deze verhalen zijn zo schaars, dat het mij een te groot risico lijkt om te 'experimenteren' met een kind.
De verhalen zijn schaars omdat niemand er iets over durft te vertellen, omdat het zo afgekeurd wordt. Tenminste dat is ook een reden.
Het risico lijkt mij te groot dat ik iets doe waarvan zij walgt, maar het bijvoorbeeld niet durft te zeggen, want ze is nog maar een kind. [...] Wat ik denk dat niet kan met een meisje van acht, is (natuurlijk) in elk geval geslachtelijke gemeenschap, dat vind ik zelf nogal logisch, maar bijvoorbeeld ook mijn geslachtdeel absoluut niet aan haar laten zien, of door haar laten aanraken, daar zou ze alleen maar heel erg van schrikken. Ik denk - ik herhaal - ik DENK dat meisjes wel gewoon zouden kunnen genieten van sexuele aanrakingen, maar ik zou zoiets nooit doen, omdat ze het dan geheim zou moeten houden, en dat zou bij haar vragen oproepen, en onzekerheid, en dat geeft haar een gevoel dat ze iets doet, iets lekker vind wat eigelijk helemaal niet mag. Als ik haar niet zou zeggen dat ze het niet door mocht vertellen, krijg je natuurlijk dat ze dit soort sexuele strelingen e.d. normaal begint te vinden, en die misschien ook elders zoekt, of doet. En op het eind zou ik zelf door de mand vallen.
Dit alles lijkt me een prima instelling.
En op het eind zou ik zelf door de mand vallen, en dat is één van de dingen waar ik het meest bang voor ben, en dat is dat iemand uit mijn omgeving erachter zou komen wat mijn ware geaardheid is.
Het zou inderdaad niet fijn zijn als mensen in je omgeving erachter komen doordat je door de mand valt. Maar ik zou wel aanraden het aan één of een paar mensen te vertellen. Gewoon om iemand te hebben om erover te praten. Kies een geschikt moment, leg het goed uit, geef ze een tijdje om na te denken, geef ze gelegenheid om vragen te stellen. De kans is groot dat die persoon het (op den duur) accepteert.
Reacties
Deze verhalen zijn zo schaars, dat het mij een te groot risico lijkt om te 'experimenteren' met een kind.
De verhalen zijn schaars omdat niemand er iets over durft te vertellen, omdat het zo afgekeurd wordt. Tenminste dat is ook een reden.
Het risico lijkt mij te groot dat ik iets doe waarvan zij walgt, maar het bijvoorbeeld niet durft te zeggen, want ze is nog maar een kind. [...] Wat ik denk dat niet kan met een meisje van acht, is (natuurlijk) in elk geval geslachtelijke gemeenschap, dat vind ik zelf nogal logisch, maar bijvoorbeeld ook mijn geslachtdeel absoluut niet aan haar laten zien, of door haar laten aanraken, daar zou ze alleen maar heel erg van schrikken. Ik denk - ik herhaal - ik DENK dat meisjes wel gewoon zouden kunnen genieten van sexuele aanrakingen, maar ik zou zoiets nooit doen, omdat ze het dan geheim zou moeten houden, en dat zou bij haar vragen oproepen, en onzekerheid, en dat geeft haar een gevoel dat ze iets doet, iets lekker vind wat eigelijk helemaal niet mag. Als ik haar niet zou zeggen dat ze het niet door mocht vertellen, krijg je natuurlijk dat ze dit soort sexuele strelingen e.d. normaal begint te vinden, en die misschien ook elders zoekt, of doet. En op het eind zou ik zelf door de mand vallen.
Dit alles lijkt me een prima instelling.
En op het eind zou ik zelf door de mand vallen, en dat is één van de dingen waar ik het meest bang voor ben, en dat is dat iemand uit mijn omgeving erachter zou komen wat mijn ware geaardheid is.
Het zou inderdaad niet fijn zijn als mensen in je omgeving erachter komen doordat je door de mand valt. Maar ik zou wel aanraden het aan één of een paar mensen te vertellen. Gewoon om iemand te hebben om erover te praten. Kies een geschikt moment, leg het goed uit, geef ze een tijdje om na te denken, geef ze gelegenheid om vragen te stellen. De kans is groot dat die persoon het (op den duur) accepteert.
- Equilibrium