Er is op het gebied van pedofilie wetenschappelijk nog te weinig bekend. Het meeste onderzoek dat is gedaan is gerelateerd aan pedoseksuele delinquentie. Het grootste deel van de pedoseksuele delicten wordt echter niet gepleegd door mensen met pedofiele gevoelens en niet alle pedofielen plegen seksuele delicten. Cijfers en onderzoeksresultaten worden dus nogal vaak door elkaar gehaald, met name in de media maar ook binnen de ‘hulp’-verlening. Onwetendheid is dus de grootste oorzaak voor de negatieve klank bij het woord pedofilie.
Wat hebben pedofielen aan hulp nodig? Pedofilie is geen ziekte of stoornis, maar een geaardheid. Eigenlijk heeft een pedofiel primair geen hulp nodig, want ze hoeven immers nergens van genezen te worden. Veel pedofielen hebben in eerste aanleg zelf geen last van hun gevoelens, maar het probleem begint pas bij de geven van invulling en uiting aan deze gevoelens binnen de huidige maatschappij. Pedofielen hebben van Onze Lieve Heer nou niet bepaald de makkelijkste eigenschap meegekregen en zullen deze eigenschap toch positief moeten toepassen.
De eerste fout die slechte ‘hulp’verlening kan maken is pedofilie te beschouwen als een ziekte of stoornis. De tweede fout die gemaakt kan worden is de gedachte dat pedofiele gevoelens het beste onderdrukt kunnen worden, desnoods met medicijnen (chemische castratie). De derde fout die gemaakt kan worden is zeggen dat pedofielen zo ver mogelijk van kinderen vandaan moeten blijven.
Echte hulpverlening begint met respect voor de persoon die hulp zoekt. Een pedofiel is niet achterlijk of geestelijk gestoord en heeft in beginsel geen perversiteiten. Seksualiteit is een (belangrijk) onderdeel van pedofilie, maar niet de hoofdzaak. Een pedofiel dient zelf te kunnen bepalen welke waarde deze geaardheid heeft binnen het totaal van zijn/haar leven. Pedofilie kan bij iemand zowel een exclusieve, een primaire, als een secundaire geaardheid zijn. Iemand kan de wens hebben om minimale uiting te geven pedofiele gevoelens, terwijl een ander de wens heeft om pedofiele gevoelens maximale invulling te geven. Hulp is dus afhankelijk van de hulpvraag en mag dus niet worden opgelegd, ook niet wanneer iemand toch in een delictsituatie is terechtgekomen. In dit laatste geval bestaat hulpverlening namelijk uit het voorkomen van een volgend delict en is hulp niet het uitbannen van pedofiele gevoelens.
Hulpverlening is dus meer gebaseerd op respect, acceptatie en waardering. Iedereen kan dit soort ‘hulp’ geven en je hoeft hier als ‘hulp’verlener echt nie voor gestudeerd te hebben om dit te kunnen, toch.
Hoi Marieke,
Er is op het gebied van pedofilie wetenschappelijk nog te weinig bekend. Het meeste onderzoek dat is gedaan is gerelateerd aan pedoseksuele delinquentie. Het grootste deel van de pedoseksuele delicten wordt echter niet gepleegd door mensen met pedofiele gevoelens en niet alle pedofielen plegen seksuele delicten. Cijfers en onderzoeksresultaten worden dus nogal vaak door elkaar gehaald, met name in de media maar ook binnen de ‘hulp’-verlening. Onwetendheid is dus de grootste oorzaak voor de negatieve klank bij het woord pedofilie.
Wat hebben pedofielen aan hulp nodig? Pedofilie is geen ziekte of stoornis, maar een geaardheid. Eigenlijk heeft een pedofiel primair geen hulp nodig, want ze hoeven immers nergens van genezen te worden. Veel pedofielen hebben in eerste aanleg zelf geen last van hun gevoelens, maar het probleem begint pas bij de geven van invulling en uiting aan deze gevoelens binnen de huidige maatschappij. Pedofielen hebben van Onze Lieve Heer nou niet bepaald de makkelijkste eigenschap meegekregen en zullen deze eigenschap toch positief moeten toepassen.
De eerste fout die slechte ‘hulp’verlening kan maken is pedofilie te beschouwen als een ziekte of stoornis. De tweede fout die gemaakt kan worden is de gedachte dat pedofiele gevoelens het beste onderdrukt kunnen worden, desnoods met medicijnen (chemische castratie). De derde fout die gemaakt kan worden is zeggen dat pedofielen zo ver mogelijk van kinderen vandaan moeten blijven.
Echte hulpverlening begint met respect voor de persoon die hulp zoekt. Een pedofiel is niet achterlijk of geestelijk gestoord en heeft in beginsel geen perversiteiten. Seksualiteit is een (belangrijk) onderdeel van pedofilie, maar niet de hoofdzaak. Een pedofiel dient zelf te kunnen bepalen welke waarde deze geaardheid heeft binnen het totaal van zijn/haar leven. Pedofilie kan bij iemand zowel een exclusieve, een primaire, als een secundaire geaardheid zijn. Iemand kan de wens hebben om minimale uiting te geven pedofiele gevoelens, terwijl een ander de wens heeft om pedofiele gevoelens maximale invulling te geven. Hulp is dus afhankelijk van de hulpvraag en mag dus niet worden opgelegd, ook niet wanneer iemand toch in een delictsituatie is terechtgekomen. In dit laatste geval bestaat hulpverlening namelijk uit het voorkomen van een volgend delict en is hulp niet het uitbannen van pedofiele gevoelens.
Hulpverlening is dus meer gebaseerd op respect, acceptatie en waardering. Iedereen kan dit soort ‘hulp’ geven en je hoeft hier als ‘hulp’verlener echt nie voor gestudeerd te hebben om dit te kunnen, toch.
Groeten,
Psoof