Als ik om me heen kijk en me in de media verdiep zijn alleenstaande mannen op voorhand al verdacht. Zelf ben ik zo een, maar twee jaar geleden ben ik door een bevriende vrouw gevraagd om regelmatig op haar twee zoontjes te passen, als zij boodschappen doet of zulke dingen. Ze maakte me daarbij duidelijk dat ze er waarde aan hecht dat deze jongetjes ook af en toe een mannelijke oppas nodig hebben. Ze zijn intussen zes en vier jaar. Allebei zijn ze aan me gewend geraakt en ze laten aan alles merken dat ze het erg leuk vinden dat ik kom. Met hun kijk ik weleens video's, we bouwen weleens met blokken, lego of houten rails, we kijken soms een leuke video en ik lees ze af en toe voor of zing liedjes met ze. De oudste is soms erg aanhankelijk. Soms zit hij gezellig bij mij op schoot en mag ik lekker dichtbij zijn gladde gezichtje meekijken wat hij op papier tekent of kleurt.
De bevriende vrouw heeft mij niet een, maar misschien wel tientallen keren gezegd dat ze mij een lieve kinderoppas vond en dat ik haar met dit werk geweldig help.
De bevriende vrouw heeft mij niet een, maar misschien wel tientallen keren gezegd dat ze mij een lieve kinderoppas vond en dat ik haar met dit werk geweldig help.
Ik heb zeven jaren als oppas gewerkt en heb ook kinderen uit instellingen als vrijwilliger begeleid.
En ik kreeg dat ook vaak te horen.
Van de kinderen en van de ouders en van professionele zorgverleners (het resultaat geldt!).
Totdat ik veroordeeld werd voor ontucht, niet met die kinderen overigens.
Maar ik had nooit meer contact met die mensen, laat staan dat ze hun oude mening over mij bleven verkondigen.
Alle andere mensen zijn me trouw gebleven.
En dat maakt me sindsdien niet meer uit eigenlijk.
Want wat is een mening waard?
Het kan comfortabel zijn maar mooier kan een mening nooit zijn.
(Van iemand die ik mag, kan ik een complimentje wel hebben en van iemand die ik niet mag kan ik niks hebben,)
Als ik om me heen kijk en me in de media verdiep zijn alleenstaande mannen op voorhand al verdacht. Zelf ben ik zo een, maar twee jaar geleden ben ik door een bevriende vrouw gevraagd om regelmatig op haar twee zoontjes te passen, als zij boodschappen doet of zulke dingen. Ze maakte me daarbij duidelijk dat ze er waarde aan hecht dat deze jongetjes ook af en toe een mannelijke oppas nodig hebben. Ze zijn intussen zes en vier jaar. Allebei zijn ze aan me gewend geraakt en ze laten aan alles merken dat ze het erg leuk vinden dat ik kom. Met hun kijk ik weleens video's, we bouwen weleens met blokken, lego of houten rails, we kijken soms een leuke video en ik lees ze af en toe voor of zing liedjes met ze. De oudste is soms erg aanhankelijk. Soms zit hij gezellig bij mij op schoot en mag ik lekker dichtbij zijn gladde gezichtje meekijken wat hij op papier tekent of kleurt.
De bevriende vrouw heeft mij niet een, maar misschien wel tientallen keren gezegd dat ze mij een lieve kinderoppas vond en dat ik haar met dit werk geweldig help.
De bevriende vrouw heeft mij niet een, maar misschien wel tientallen keren gezegd dat ze mij een lieve kinderoppas vond en dat ik haar met dit werk geweldig help.
Ik heb zeven jaren als oppas gewerkt en heb ook kinderen uit instellingen als vrijwilliger begeleid.
En ik kreeg dat ook vaak te horen.
Van de kinderen en van de ouders en van professionele zorgverleners (het resultaat geldt!).
Totdat ik veroordeeld werd voor ontucht, niet met die kinderen overigens.
Maar ik had nooit meer contact met die mensen, laat staan dat ze hun oude mening over mij bleven verkondigen.
Alle andere mensen zijn me trouw gebleven.
En dat maakt me sindsdien niet meer uit eigenlijk.
Want wat is een mening waard?
Het kan comfortabel zijn maar mooier kan een mening nooit zijn.
(Van iemand die ik mag, kan ik een complimentje wel hebben en van iemand die ik niet mag kan ik niks hebben,)