zouden jullie hulp zoeken als dat via een soort gelijke site gaat als deze? dus anoniem eerst vertrouwen krijgen, anoniem over de problemen of gevoelens praten en dan samen kijken of wij ( de mensen die er zouden werken)iets kunnen aanbieden om jou verder te helpen? zo ja wat zouden jullie hulpvragen dan zijn? wat hebben jullie nodig?
Wat specifiek nodig is verschilt wel van persoon tot persoon denk ik.
Wat ik nodig had was echt contact met iemand. Ik heb me al van kleins af aan zo verschrikkelijk eenzaam gevoeld doordat ik me "anders" voelde en ik had het idee dat niemand me zou accepteren als ze "het" zouden komen te weten. Ik heb nooit zo zeer problemen gehad dat ik zelf mijn gevoelens als "slecht" zag, noch heb ik ooit behoefte gehad om de grenzen van de wet op te zoeken (waarmee ik trouwens niet wil zeggen dat ik het er mee eens ben hoe de wet nu is, maar dat is iets anders). Maar wel gefrustreerd en dat richtte ik op mijzelf.
Zoals de psoof eerder al opmerkte denk ik ook dat er vooral ook meer hulp moet komen voor jonge pedofielen, mij had in ieder geval zo erg veel leed bespaard kunnen blijven
Of ik hulp zou zoeken via internet/een site zoals deze:
Een voordeel is dat het eerste contact anoniem kan gaan en dat maakt de drempel lager. Een nadeel is dat contact via internet maar een armzalig medium is in een bepaald opzicht: je mist alle non-verbale communicatie die, als je psychologen mag geloven, normaal voor zo'n 80% deel uitmaakt van van communicatie "in real life". Ik denk dat er dus wel wat verschillende kanten aanzitten.
Sorry voor alle eventuele taalfouten en slechtlopende zinnen, ik had weinig tijd
zouden jullie hulp zoeken als dat via een soort gelijke site gaat als deze? dus anoniem eerst vertrouwen krijgen, anoniem over de problemen of gevoelens praten en dan samen kijken of wij ( de mensen die er zouden werken)iets kunnen aanbieden om jou verder te helpen? zo ja wat zouden jullie hulpvragen dan zijn? wat hebben jullie nodig?
Wat specifiek nodig is verschilt wel van persoon tot persoon denk ik.
Wat ik nodig had was echt contact met iemand. Ik heb me al van kleins af aan zo verschrikkelijk eenzaam gevoeld doordat ik me "anders" voelde en ik had het idee dat niemand me zou accepteren als ze "het" zouden komen te weten. Ik heb nooit zo zeer problemen gehad dat ik zelf mijn gevoelens als "slecht" zag, noch heb ik ooit behoefte gehad om de grenzen van de wet op te zoeken (waarmee ik trouwens niet wil zeggen dat ik het er mee eens ben hoe de wet nu is, maar dat is iets anders). Maar wel gefrustreerd en dat richtte ik op mijzelf.
Zoals de psoof eerder al opmerkte denk ik ook dat er vooral ook meer hulp moet komen voor jonge pedofielen, mij had in ieder geval zo erg veel leed bespaard kunnen blijven
Of ik hulp zou zoeken via internet/een site zoals deze:
Een voordeel is dat het eerste contact anoniem kan gaan en dat maakt de drempel lager. Een nadeel is dat contact via internet maar een armzalig medium is in een bepaald opzicht: je mist alle non-verbale communicatie die, als je psychologen mag geloven, normaal voor zo'n 80% deel uitmaakt van van communicatie "in real life". Ik denk dat er dus wel wat verschillende kanten aanzitten.
Sorry voor alle eventuele taalfouten en slechtlopende zinnen, ik had weinig tijd