Je visie klopt denk ik; pedofielen die zich schuldig maken aan seksueel misbruik zullen zich op deze website niet zo snel melden. Ik denk dat de generatie der internettende pedofiel een hele nieuwe groep in de samenleving is. Je ziet sinds een jaar of vier de diverse forums zoals het jongensforum, boylover.net enzovoort als paddestoelen uit de grond schieten, en daarnaast bestaan er al wat langer de diverse persoonlijke websites van pedofielen die hun verhaal willen delen met andere pedofielen, of die graag foto's delen met anderen. Kijk maar eens rond op Boylinks of in onze eigen links, je komt er van alles tegen. De mensen hier achter leren elkaar steeds meer kennen, en vormen samen een soort van gemeenschap, die hoofdzakelijk communiceert via het internet, met mensen die van elkaar leren hoe zij met hun gevoelens moeten omgaan, wat de risico's kunnen zijn enzovoort.
Deze hele gemeenschap zorgt er voor dat pedofielen zich niet meer eenzaam en alleen hoeven te voelen, dat ze contacten op kunnen bouwen en daarin toch een stukje erkenning vinden van hun identiteit (want volgens mij ligt daarin de kern van het probleem, erkenning van de identiteit van pedofielen). Het heeft ook een nadeel, doordat mensen die hierin voor het eerst dat stukje erkenning vinden eigenlijk die erkenning alleen vinden bij mensen die ze verder relatief vreemd zijn. Bij mensen die echt dichtbij staan, zoals de buurman, familie, schoolvrienden, collega's, mist dat stukje erkenning. Dit wekt een gevoel op van twee separate werelden, met allebei een gebrek; bij de een een gebrek aan erkenning, bij de ander een gebrek aan echt nabije contacten. Voor de schizofrene pedofiel misschien ideaal, maar voor de meesten toch echt een probleem. Uiteindelijk leren velen gewoon een aantal 'gevoelsgenoten' goed kennen, zodat daar ook het broodnodige stukje nabijheid kan worden gevonden, en aan de andere kant vinden velen ook wel een stukje respect bij familie en vrienden wanneer die op de hoogte gesteld worden. Het probleem lost zichzelf dus in veel gevallen op.
Het risico is dat groepjes binnen de voornoemde gemeenschap een mini-cultuurtje creëren, waarbinnen hele andere grenzen gelden dan in de samenleving als geheel. Dit hoeft niet per sé een probleem te zijn, maar dat kan het wel worden, en dan krijg je dus in het ergste geval de beruchte pedofielennetwerken met hun sexreizen en kinderpornocollecties. Zelf heb ik geen idee hoe je dit risico zou kunnen inperken, anders dan door goede voorlichting, veel discussie zoals op deze site en duidelijke wetgeving. Misschien kun je er binnen je plannen iets mee...
Verder lijkt het me noodzakelijk om juist pedofielen te bereiken die nog niet bekend zijn met de gemeenschap die door het internet gevormd is. Dat impliceert dat het nodig is om ook via andere kanalen dan het internet te proberen die mensen te bereiken. Ik denk bijvoorbeeld aan interviews in actualiteitenprogramma's op televisie en radio.
Heb je verder al plannen voor invulling van de hulpverlening?
Hoi Marieke,
Je visie klopt denk ik; pedofielen die zich schuldig maken aan seksueel misbruik zullen zich op deze website niet zo snel melden. Ik denk dat de generatie der internettende pedofiel een hele nieuwe groep in de samenleving is. Je ziet sinds een jaar of vier de diverse forums zoals het jongensforum, boylover.net enzovoort als paddestoelen uit de grond schieten, en daarnaast bestaan er al wat langer de diverse persoonlijke websites van pedofielen die hun verhaal willen delen met andere pedofielen, of die graag foto's delen met anderen. Kijk maar eens rond op Boylinks of in onze eigen links, je komt er van alles tegen. De mensen hier achter leren elkaar steeds meer kennen, en vormen samen een soort van gemeenschap, die hoofdzakelijk communiceert via het internet, met mensen die van elkaar leren hoe zij met hun gevoelens moeten omgaan, wat de risico's kunnen zijn enzovoort.
Deze hele gemeenschap zorgt er voor dat pedofielen zich niet meer eenzaam en alleen hoeven te voelen, dat ze contacten op kunnen bouwen en daarin toch een stukje erkenning vinden van hun identiteit (want volgens mij ligt daarin de kern van het probleem, erkenning van de identiteit van pedofielen). Het heeft ook een nadeel, doordat mensen die hierin voor het eerst dat stukje erkenning vinden eigenlijk die erkenning alleen vinden bij mensen die ze verder relatief vreemd zijn. Bij mensen die echt dichtbij staan, zoals de buurman, familie, schoolvrienden, collega's, mist dat stukje erkenning. Dit wekt een gevoel op van twee separate werelden, met allebei een gebrek; bij de een een gebrek aan erkenning, bij de ander een gebrek aan echt nabije contacten. Voor de schizofrene pedofiel misschien ideaal, maar voor de meesten toch echt een probleem. Uiteindelijk leren velen gewoon een aantal 'gevoelsgenoten' goed kennen, zodat daar ook het broodnodige stukje nabijheid kan worden gevonden, en aan de andere kant vinden velen ook wel een stukje respect bij familie en vrienden wanneer die op de hoogte gesteld worden. Het probleem lost zichzelf dus in veel gevallen op.
Het risico is dat groepjes binnen de voornoemde gemeenschap een mini-cultuurtje creëren, waarbinnen hele andere grenzen gelden dan in de samenleving als geheel. Dit hoeft niet per sé een probleem te zijn, maar dat kan het wel worden, en dan krijg je dus in het ergste geval de beruchte pedofielennetwerken met hun sexreizen en kinderpornocollecties. Zelf heb ik geen idee hoe je dit risico zou kunnen inperken, anders dan door goede voorlichting, veel discussie zoals op deze site en duidelijke wetgeving. Misschien kun je er binnen je plannen iets mee...
Verder lijkt het me noodzakelijk om juist pedofielen te bereiken die nog niet bekend zijn met de gemeenschap die door het internet gevormd is. Dat impliceert dat het nodig is om ook via andere kanalen dan het internet te proberen die mensen te bereiken. Ik denk bijvoorbeeld aan interviews in actualiteitenprogramma's op televisie en radio.
Heb je verder al plannen voor invulling van de hulpverlening?