Zomaar een berichtje..
Tja, ik leek aardig op weg met mijn verwerking. Toch weer een terugval gehad.
Het is de vriendschap die ik zo mis. Ik ben bang dat het me niet meer lukt om bevriend te raken met een jongetje.
Gekke zin eigenlijk – in principe heb ik genoeg vrienden en een breed sociaal netwerk. Maar waarom dan die sterke behoefte om bevriend te zijn met een jochie van een jaar of elf?
Ik geloof dat je vraag alleen kunt beantwoorden als je het zelf hebt meegemaakt.
Het is een heerlijk gevoel. Niet te vergelijken met het vaderschap of als professioneel begeleider van kinderen.
Lastig om dat ‘speciale’ gevoel te verwoorden. Het zit ‘m denk ik vooral in de toewijding.
Als je het hart van een kind gestolen hebt doet het alles voor je. Vandaar ook de kwetsbaarheid van zo’n vriendschap.
Ik merk dat jongetjes alles doen om zich voor je te bewijzen. Ze zijn zo dan zo trots dat ze een ‘grote’ vriend hebben die hun echt serieus neemt en lekker gek, met ze doet.
Soms denk ik wel eens dat het vanuit zo’n jongetje aanvoelt als een soort verliefdheid maar dan zonder de fysieke kant. Ik heb namelijk nog nooit gemerkt dat een kind behoefte had om fysiek / seksueel intiem te zijn. Dat gevoel is volgens mij echt iets wat bij volwassenheid hoort. Dus niet wenselijk en daarom niet goed te keuren.
Maar het gevoel is heerlijk en volgens mij erg waardevol voor zo’n kind.
Tja, waarom dit verhaal…..zomaar…. (even mijn hart luchten – ’n beetje melancholisch doen!)
Misschien zijn er mensen die ook iets kunnen schrijven over vriendschap? Het speciale gevoel dat daarbij hoort? Of is dit niet de bedoeling van dit forum?

Met vriendelijke groet.
MeSo