Ik schrijf dit verhaal in tweeen, voor dat ik er uitgeflikkerd wordt en alles opnieuw kan beginnen.
Ik hoop tenminste dat je geinteresseerd bent in de rest van mijn verhaal.
Afijn, ook dit keer wilde hij niet, terwijl het er op begon te lijken.
Dat dubbele maakte me gek.
Toch wilde hij met mij om blijven gaan. We gingen een roeiboot huren en gingen in het nieuwemeer bij Amsterdam roeien Althan hij leerde mij roeien.
Er ontstond een echte vriendschap, maar seks wilde hij niet meer.
Hij noemde mij zijn grote broer.
Ondertussen was hij 16 geworden.
Als compesatie ging ik hem verwennen. Ik kocht van alles voor hem. Als hij achterop op mijn fiets zat, begon hij in mijn zij te kietelen en over mijn rug te strelen. Dit kat en muis spelletje bleef ook in de volgende kontakten maar door gaan. Ik begon te huilen als een klein kind en zei:''Maar G, ik houd zo ziels veel van je'' Toen zei hij: ''Je hoort van meisjes te houden. Ga naar de dokter. Dit klopt niet, je bent ziek''.
Toen besloot ik omdat ik dit niet meer aan kon, ons kontakt helemaal te stoppen.
Waar hij het mee eens was.
Ik dacht dat het toen over was, maar toen begon het pas, de tergende heimwee naar hem bleef de hele zomer als een wolf in mijn lijf en geest wroeten. Ook de spijt dat ik de vriendschap zelf had beeindigd. Ik werd echt ziek van verliefdheid.
De hele werel om mij heen kon mij geen barst meer schelen. Op mijn werk werd ik stil en trok me van iedereen terug.
Op mijn werk snapte ze niets van me en zeiden lachend: ''Hij is verliefd, o ja op wie dan ? Op de koffiejuffrouw.''
Een jongen van achttien had mij door en zei, waar G bij was, ''Ja hij wil met je uit'' G zei niets.
Een ander zei: ''Dan heeft hij of geld te veel of hij is gek''
In dat zelfde jaar werd ik plotseling door die jongen gevraagd mee naar de kantine te gaan.
Ik heb een jongen nog nooit zo vol medelijden naar mij zien kijken Hij zei heel rustig bijna volwassen. Ik moet je iets zeggen. We zullen elkaar nooit meer zien. Ik heb een andere baan gevonden en neem hierbij afscheid van je'' De tranen sprongen in mijn ogen. Ik kon niets meer uitbrengen, alleen maar in zijn prachtige grijze ogen staren. Zo bleven we een tijd zwijgzaam tegenover elkaar zitten.
Mijn wereld stortte in ik werd ziek. Meldde me ziek. De diagnose die de bedrijfsarts stelde was : Zwaar overspannen, hij moet voorlopig niet meer werken en uitrusten.
Maar ik kon niet uitrusten. Trapten met mijn fiets de hele stad af om hem te zoeken. Vond hem nergens meer. Durfde ook niet naar zijn huis te gaan. Het adres van zijn nieuwe werkgever kende ik niet..............
Dit alles roept nu bij mij de associatie op van het boek.''Voor een verloren soldaat'' van Rudi van Dantzig. Maar dan andersom.
Dit is mijn liefdesgeschiedenis.
Gelukkig heb ik later dit nooit meer in deze hevigheid meer meegemaakt.
Liefde die niet beantwoord wordt maakt je letterlijk ziek !
Vooral ook door de onervarenheid deed ik onhandige dingen.
In die tijd dat het tussen mij en hem nog iets leek, heb ik dit besproken met mijn psychiater
Die zei dat ik daar een hoop gedonder mee kon krijgen en dat ik beslist niet aan seks mocht beginnen. In die tijd was 16 jaar nog strafbaar. Een aantal jaren later in 1971 werd de wet veranderd en verlaagd naar 16 jaar !
--------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------
Heb jij nooit behoefte gehad om weer contact te zoeken?
----------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------
Dat kon dus niet meer.
Eigenlijk hoop ik nu ik dit geschreven heb, dat hij dit leest. Ik zou eigenlijk wel nieuwsschierig zijn, hoe hij er nu tegenover zou staan. Zoals hij het toen beleeft hebt en er nu overdenkt. Dan zouden wij onze ervaringen over die tijd kunnen uitwisselen. Zeg maar een duo reunie. Ik heb de situatie herkenbaarder gemaakt dan normaal mijn gewoonte is.
Dit is 44 jaar geleden !
Als ik het goed uitreken zou hij nu 60 jaar zijn, als hij nog leeft.
Maar ja om hem te kunnen ontmoeten is natuurlijk als een kans van het winnen van de hoofdprijs in de staatsloterij.
Dus praktisch nihil.
Een heftig verhaal zeg! Zeker veel herkenning, zoals het ziek worden van verlangen.
Mijn contact met het jochie is altijd heel onschuldig gebleven. Nooit hebben we het gehad over verliefdheid of iets van dien aard. Daar ben ik overigens ook blij om.
Maar het is een grote tweestrijd. Aan de ene kant wil je het van de daken schreeuwen terwijl je aan de andere kant erg bang bent dat iemand er achter komt.
Gelukkig is de vriendschappelijke band voor mij het belangrijkst. Ik heb me neergelegd bij het feit dat fysiek contact onverstandig is en misschien wel schadelijk - maar gelukkig heb ik hier geen moeite mee.
Laatst vroeg de psycholoog aan mij of ik nooit bang was dat ik in zo'n heftige verliefdheid toch te ver zou gaan, dus dat ik dan misschien toch op zoek zou gaan naar seksueel getint fysiek contact. Hier heb ik over nagedacht en mijn antwoord is gelukkig en zonder twijfel 'nee'.
Want zelfs in mijn hevigste verliefdheden heb ik nooit deze drang gehad. De wanhoop zit 'm vooral in het verliezen van contact en het super onzeker voelen. Eigelijk het liefst continu bij elkaar willen zijn en bevestigd krijgen dat hij mij ook leuk vindt. Veel te beklemmend natuurlijk voor zo'n kind. Maar het gevecht tegen de onzekerheid en de wanhoop is enorm zwaar. Verliefdheid op zich is destructief voor een vriendschap heb ik gemerkt. Zolang er gewoon sprake is van vriendschap gaat alles heel fijn. Dus het bewaken van de grens tussen verliefdheid en vriendschap is voor mij heel belangrijk geworden. Ik geloof wel dat deze verliefdheid een goede les voor de toekomst geweest is. Ik ben er van overtuigd dat er een moment geweest is waarop ik had kunnen voorkomen dat ik verliefd zou worden. Mijn fout is dat ik het gevoel heb toegelaten en dat ik hem nu helemaal kwijt ben.
Ik schrijf dit verhaal in tweeen, voor dat ik er uitgeflikkerd wordt en alles opnieuw kan beginnen.
Ik hoop tenminste dat je geinteresseerd bent in de rest van mijn verhaal.
Afijn, ook dit keer wilde hij niet, terwijl het er op begon te lijken.
Dat dubbele maakte me gek.
Toch wilde hij met mij om blijven gaan. We gingen een roeiboot huren en gingen in het nieuwemeer bij Amsterdam roeien Althan hij leerde mij roeien.
Er ontstond een echte vriendschap, maar seks wilde hij niet meer.
Hij noemde mij zijn grote broer.
Ondertussen was hij 16 geworden.
Als compesatie ging ik hem verwennen. Ik kocht van alles voor hem. Als hij achterop op mijn fiets zat, begon hij in mijn zij te kietelen en over mijn rug te strelen. Dit kat en muis spelletje bleef ook in de volgende kontakten maar door gaan. Ik begon te huilen als een klein kind en zei:''Maar G, ik houd zo ziels veel van je'' Toen zei hij: ''Je hoort van meisjes te houden. Ga naar de dokter. Dit klopt niet, je bent ziek''.
Toen besloot ik omdat ik dit niet meer aan kon, ons kontakt helemaal te stoppen.
Waar hij het mee eens was.
Ik dacht dat het toen over was, maar toen begon het pas, de tergende heimwee naar hem bleef de hele zomer als een wolf in mijn lijf en geest wroeten. Ook de spijt dat ik de vriendschap zelf had beeindigd. Ik werd echt ziek van verliefdheid.
De hele werel om mij heen kon mij geen barst meer schelen. Op mijn werk werd ik stil en trok me van iedereen terug.
Op mijn werk snapte ze niets van me en zeiden lachend: ''Hij is verliefd, o ja op wie dan ? Op de koffiejuffrouw.''
Een jongen van achttien had mij door en zei, waar G bij was, ''Ja hij wil met je uit'' G zei niets.
Een ander zei: ''Dan heeft hij of geld te veel of hij is gek''
In dat zelfde jaar werd ik plotseling door die jongen gevraagd mee naar de kantine te gaan.
Ik heb een jongen nog nooit zo vol medelijden naar mij zien kijken Hij zei heel rustig bijna volwassen. Ik moet je iets zeggen. We zullen elkaar nooit meer zien. Ik heb een andere baan gevonden en neem hierbij afscheid van je'' De tranen sprongen in mijn ogen. Ik kon niets meer uitbrengen, alleen maar in zijn prachtige grijze ogen staren. Zo bleven we een tijd zwijgzaam tegenover elkaar zitten.
Mijn wereld stortte in ik werd ziek. Meldde me ziek. De diagnose die de bedrijfsarts stelde was : Zwaar overspannen, hij moet voorlopig niet meer werken en uitrusten.
Maar ik kon niet uitrusten. Trapten met mijn fiets de hele stad af om hem te zoeken. Vond hem nergens meer. Durfde ook niet naar zijn huis te gaan. Het adres van zijn nieuwe werkgever kende ik niet..............
Dit alles roept nu bij mij de associatie op van het boek.''Voor een verloren soldaat'' van Rudi van Dantzig. Maar dan andersom.
Dit is mijn liefdesgeschiedenis.
Gelukkig heb ik later dit nooit meer in deze hevigheid meer meegemaakt.
Liefde die niet beantwoord wordt maakt je letterlijk ziek !
Vooral ook door de onervarenheid deed ik onhandige dingen.
In die tijd dat het tussen mij en hem nog iets leek, heb ik dit besproken met mijn psychiater
Die zei dat ik daar een hoop gedonder mee kon krijgen en dat ik beslist niet aan seks mocht beginnen. In die tijd was 16 jaar nog strafbaar. Een aantal jaren later in 1971 werd de wet veranderd en verlaagd naar 16 jaar !
--------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------
Heb jij nooit behoefte gehad om weer contact te zoeken?
----------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------
Dat kon dus niet meer.
Freedom
Eigenlijk hoop ik nu ik dit geschreven heb, dat hij dit leest. Ik zou eigenlijk wel nieuwsschierig zijn, hoe hij er nu tegenover zou staan. Zoals hij het toen beleeft hebt en er nu overdenkt. Dan zouden wij onze ervaringen over die tijd kunnen uitwisselen. Zeg maar een duo reunie. Ik heb de situatie herkenbaarder gemaakt dan normaal mijn gewoonte is.
Dit is 44 jaar geleden !
Als ik het goed uitreken zou hij nu 60 jaar zijn, als hij nog leeft.
Maar ja om hem te kunnen ontmoeten is natuurlijk als een kans van het winnen van de hoofdprijs in de staatsloterij.
Dus praktisch nihil.
Freedom
Misschien eens naar Spoorloos schrijven..?
Een heftig verhaal zeg! Zeker veel herkenning, zoals het ziek worden van verlangen.
Mijn contact met het jochie is altijd heel onschuldig gebleven. Nooit hebben we het gehad over verliefdheid of iets van dien aard. Daar ben ik overigens ook blij om.
Maar het is een grote tweestrijd. Aan de ene kant wil je het van de daken schreeuwen terwijl je aan de andere kant erg bang bent dat iemand er achter komt.
Gelukkig is de vriendschappelijke band voor mij het belangrijkst. Ik heb me neergelegd bij het feit dat fysiek contact onverstandig is en misschien wel schadelijk - maar gelukkig heb ik hier geen moeite mee.
Laatst vroeg de psycholoog aan mij of ik nooit bang was dat ik in zo'n heftige verliefdheid toch te ver zou gaan, dus dat ik dan misschien toch op zoek zou gaan naar seksueel getint fysiek contact. Hier heb ik over nagedacht en mijn antwoord is gelukkig en zonder twijfel 'nee'.
Want zelfs in mijn hevigste verliefdheden heb ik nooit deze drang gehad. De wanhoop zit 'm vooral in het verliezen van contact en het super onzeker voelen. Eigelijk het liefst continu bij elkaar willen zijn en bevestigd krijgen dat hij mij ook leuk vindt. Veel te beklemmend natuurlijk voor zo'n kind. Maar het gevecht tegen de onzekerheid en de wanhoop is enorm zwaar. Verliefdheid op zich is destructief voor een vriendschap heb ik gemerkt. Zolang er gewoon sprake is van vriendschap gaat alles heel fijn. Dus het bewaken van de grens tussen verliefdheid en vriendschap is voor mij heel belangrijk geworden. Ik geloof wel dat deze verliefdheid een goede les voor de toekomst geweest is. Ik ben er van overtuigd dat er een moment geweest is waarop ik had kunnen voorkomen dat ik verliefd zou worden. Mijn fout is dat ik het gevoel heb toegelaten en dat ik hem nu helemaal kwijt ben.
meso