De zinsnede in mijn onderwerp is volgens mij het allerbelangrijkste.
Je bedoelt het goed, maar ik voel de behoefte om nog even wat nadruk te leggen op dingen die je al (enigzins terloops) gezegd hebt.
Het doet mij namelijk aan als 'de weg van de minste weerstand' als je gewoon aan een relatie begint met de gedachte "we proberen het wel op de vereniging verborgen te houden" en er verder niet zo over nadenkt. (Wat jij natuurlijk niet bedoelt.)
De kans namelijk best aanwezig dat het wel uitkomt, en dan krijg je geheid lastige situaties. Het is wel verstandig om na te gaan of je daar wel tegen bestand bent, en de 'last' ervoor over hebt.
(En natuurlijk is het enorm jammer dat je er zo rationeel mee bezig moet zijn. Dat zou niet nodig moeten zijn. Maar helaas is het dat wel.)
Het is volgens mij enorm belangrijk om na te denken hoe de omgeving op zo'n relatie zou reageren, en of je nog steun hebt aan mensen in je omgeving in het geval dat het uit zou komen.
Ik neem aan dat vooral de ouders (van de [edit: jongere persoon]) hierin belangrijk zijn. Als je een relatie hebt met een ouder iemand, het komt uit dat je die verborgen hebt gehouden en de ouders schrikken daar enorm van, geloven niet dat je het zelf hebt gewild en doen aangifte, dan ben je echt fucked. Dan heb je lastige ondervragingen van rechercheurs die je niet geloven, geen thuis om op terug te vallen (omdat je je ouders hierin ook niet meer kan vertrouwen), waarschijnlijk weten ze het op de vereniging ook, en zal je inmiddels wensen dat je er nooit aan begonnen was.
Natuurlijk zou ik 't ook in eerste instantie proberen verborgen te houden op de vereniging (denk ik). Maar ik vind het belangrijk om niet met zijn tweeen jullie 'wereldje' (relatie/verliefdheid) helemaal buiten de belevingswereld van je omgeving te plaatsen. Als die twee 'wereldjes' niet meer uit elkaar te houden zijn... dan geldt: hoe meer die 'wereldjes' uit elkaar lagen, des te groter de ellende.
Je hebt buiten jullie tweeen nog mensen nodig die het begrijpen, achter je blijven staan, en waar je op terug kunt vallen. Of in ieder geval mensen waarvan je weet dat het zo zou zijn als je het ze later vertelt. Zelfs al doet iemand aangifte en krijg je de daaruit voortkomende shit over je heen.
De ouders zijn het belangrijkst. Niet dat je het meteen moet vertellen, maar: kun je inschatten hoe ze zouden reageren als ze het te weten komen? En moet je niet te moeilijk gaan doen om dingen verborgen te houden?
Je schrijft nagenoeg hetzelfde als ik, maar dan vanuit een negatief standpunt...
Natuurlijk hebben jullie allebei gelijk (Roderik en Tim bedoel ik dan); het is wel degelijk van belang of iemand aan je zorgen toevertrouwd is of niet, het is zeker belangrijk hoe de omgeving reageert, en met name de ouders van het meisje, zoals ik ook al aangeduid had, et cetera. Maar om te beginnen wil ik jullie er even heel sterk op wijzen dat een 13-jarig meisje naar je toekomt om om raad te vragen, omdat ze verliefd is op een 'te oude' jongen. Daar kun je twee dingen mee doen; je ontmoedigt haar met enge verhalen over rechtzaken, over haar complete wereld die instort en zo voorts, en laat haar achter met een rotgevoel, of je probeert haar zo veel mogelijk "wijze raad" te geven zonder daarbij negatief te zijn, en hoopt op een klein beetje menselijkheid van haar ouders en verstandig handelen van de jongen in kwestie. Want ouders die echt van hun dochter houden stappen met zoiets echt niet meteen naar de politie, zeker als er (nog) niets heeft 'plaatsgevonden'. En in mijn ogen is de jongen in dit soort gevallen degene die zich bezig moet houden met onzin zoals de juridische gevolgen, omdat die ook in grotere mate op hem van invloed zijn. Ik probeer de tweede aanpak na te streven, want ik denk dat ze daar meer geholpen mee kan zijn, omdat ik weet dat een relatie met een leeftijdsverschil prima kan werken. Jullie zijn veel meer op de ontmoedigende tour bezig, en dat vind ik jammer.
Maar goed, ik richt me weer tot onze jonge gaste met uw welnemen
Zoals met alles ligt het er bij gevoelige relaties maar helemaal aan hoe je het presenteert. Als jullie samen over straat lopen; denken mensen dan "Jezus, zij is veel te jong voor die vent!" of "Wat een schattig stelletje"? Als jullie keuzes moeten maken (naar welke film gaan we, wat willen we bestellen, et cetera) gaat dat dan in goed overleg, is hij eigenlijk toch degene die bepaalt wat er gebeurt, of doet hij dan overdreven schattig alsof je een klein kind bent en geeft hij je altijd je zin? Dat soort dingen zijn heel belangrijk, omdat ze een eerste indruk van jullie geven. Als jullie je voorstellen aan nieuwe mensen, en vertellen dat jullie zoveel jaar verschillen, dan mag dat eigenlijk al helemaal niets meer uitmaken, omdat die mensen een "normaal" leuk stelletje binnen zagen komen, en dus al een positieve indruk van jullie relatie hadden - ongeacht leeftijden.
Datzelfde geldt ook voor je ouders; vertel eerst dat je een geweldig leuke jongen hebt leren kennen, en dat jullie smoorverliefd zijn, het hele verhaal, en pas als er naar gevraagd wordt hoe oud hij is, zonder daar verder moeilijk over te doen: "Tsja, hij is wel wat oud, al tweeëntwintig, maar hij is zó cute dat het me geen donder uitmaakt". Wedden dat je ouders dan heel schaapachtig kijken, en alleen wat 'wijze raad' en waarschuwingen aan durven te dragen, maar het niet durven te verbieden? En als ze het toch proberen helpt een flinke huilbui ze vast wel in te zien dat het je menens is. Ze weten dat ze je door te gaan zeiken heel verdrietig zouden maken, en ook al lijkt het soms zo dat jou dwarszitten hun eerste levensdoel is, eigenlijk willen ze jou ook gewoon gelukkig zien.
Verwacht niet meteen rozengeur en maneschijn; ik kan je garanderen dat je enorm veel mensen over je heen zult krijgen die het er helemáál niet mee eens zijn, maar hoe jij met die kritiek en met jullie relatie om gaat bepaalt hoe lang het gezeur aanhoudt en hoe erg dat je relatie en stemming beïnvloedt.
"We kiezen voor elkaar, en verder zien we wel" is zeker niet de makkelijkste weg, maar het kàn wel tot iets heel moois leiden. Mijn vriendin en ik - romantici die we zijn - hebben voor die weg gekozen, en ik heb er geen spijt van, en ook nooit gehad ondanks een aantal moeilijke periodes.
...dat ik het wel mooi vind om zulke reacties te krijgen, en dat jij op de site post.
Dat iemand mijn instelling negatief vindt, is... uhm - wel verfrissend. En een teken dat deze site voor sommige mensen een punt is waar ze echt goed en normaal gedachten kunnen uitwisselen zonder alleen in stereotiepen te denken.
Op 't moment dat we door de meerderheid van de mensen als overbodige zeikerds gezien worden, zijn we denk ik waar we wezen willen
Ik ben de 19-jarige anoniem van hierboven. Ik heb maar eens een account aangemaakt (na aardig wat anonieme posts hier in de afgelopen tijd) met een fake e-mail adres enzo...
Ook al zal ik mijn relatie niet snel ontkennen of verbergen... ik ben toch best laf eigenlijk
Maar goed, ik denk dat ik even wat recht moet zetten, want ik zie jullie zeer zeker niet als overbodige zeikerds. Jullie hebben helemaal gelijk, in alles wat hier geschreven is, en zonder twijfel hebben jullie ook veel meer ter zake doende kennis over en ervaring met pedofiele relaties dan ik, maar mijn punt was dat je een jong meisje in -waarschijnlijk- haar eerste relatie niet met die last op hoeft te zadelen.
Er is op dit forum wel eerder de kritiek geleverd dat "jullie" te veel vanuit de pedofiel redeneren (overigens niet door mij) en dit lijkt me daar wel een voorbeeld van. Zoals ik al schreef; de jongen (de pedofiel) is in mijn ogen in dit geval de hoofdverantwoordelijke voor het juridische en ethische aspect, en niet het meisje. Die mag de sociale en romantische aspecten onder handen nemen .
Ik ben dat wel met je eens en bedoelde overigens niet dat JIJ iets over 'overbodige zeikerds' had gezegd.
Verder denk ik dat mijn dikgedrukte zin door 'ieder voor zich' in de gaten moet worden gehouden, dat is het sociale aspect nl. Zoveel nadruk legde ik niet op het juridische/etische.
Maar ik was in mijn vorige reactie niet op de inhoud in gegaan omdat ik dacht dat verdere discussie niet zo nodig was. Inderdaad denken we allebei vanuit ons eigen standpunt, en zo wordt het een completer verhaal waaruit de lezer kan pikken wat ze/hij eruit wil pikken.
Overigens heb ik zelf eens in een bericht foutief 'de jongen' gebruikt waar ik dus 'de jongere partij' bedoelde. Er is nl. helemaal nooit gezegd dat het om een meisje ging (hoewel dat wel het meest waarschijnlijk is) en ik las het eerste bericht alsof het door een jongen was gepost. Laten we het houden op 'beroepsdeformatie' ofzo
Pas na een antwoord van jou kwam ik erachter en heb ik het verbeterd.
Hallo,
het spijt mij dat ik niet duidelijk gemaakt had of ik een jongen of een meisje ben, maar ik ben dus een meisje.
Ik geloof ook dat ik het woord "vereniging" verkeerd gebruikt heb, want het was een theater productie, die inmiddels afgelopen is, het is trouwens wel een gezelschap, maar de volgende productie begint pas over een jaar.
Ik zie hem nu dus buiten de vereniging om en we hebben ondertussen een relatie (inderdaad mijn eerste zoals je al vermoedde). Misschien vinden jullie dit dom of eigenwijs, maar goed.
Nou over mijn ouders. Mijn ouders zijn allebei therapeuten, en je zou verwachten dat ze veel begrijpen, wat ze ook doen, maar dit begrijpen ze niet, en als ik een huilbui krijg zullen ze (naar mijn verwachting) zeggen dat ik "niet zo theatraal" moet doen. Misschien ook zouden ze een beetje kunnen voelen wat ik voel, maar dan nog zouden ze mij verbieden hem te zien, en ik wil hem niet kwijt. Ik heb het ze dus ook niet verteld.
Tenslotte heb ik nog een vraag, en ik hoop dat jullie hem kunnen beantwoorden: hoe (il)legaal is een relatie met hem?
Welkom terug Altijd prettig om te zien dat iemand die om hulp vraagt ook nog eens terugkomt om de eventuele antwoorden te lezen...
Gefeliciteerd met je eerste relatie! Persoonlijk vind ik het helemaal niet dom of eigenwijs van je, maar juist heel goed. Ik vind het wel erg vervelend voor je dat je het verborgen moet houden voor je ouders. Maar als jullie het nog een paar jaar volhouden, dan kun je het ze dan vast wel vertellen. Kun je het er overigens wel met andere mensen over hebben die je vertrouwt? Mensen op school, of vriendinnen?
Mijn complimenten trouwens voor je schrijfstijl. Het is haast ongeloofwaardig dat je 13 bent
En om verder je vraag te beantwoorden: Jullie relatie is hartstikke legaal. Niks mis mee. Het enige wat strafbaar zou zijn (voor hem dan, niet voor jou) is seks hebben met elkaar, in de brede zin van het woord, helaas.
Dat neemt natuurlijk niet weg dat jullie over de relatie ook heel veel gezeur zouden kunnen krijgen, dat ligt helemaal aan je omgeving en hun reactie, maar in principe is er niets strafbaars aan een (in dit geval naar ik vermoed parthenofiele) relatie.
Heel veel succes en sterkte ermee, mocht dat nodig zijn, en geniet ervan!
Ik ben echt 13, als ik ouder zou zijn zou ik hier niet eens een bericht over geplaatst hebben, en ik meen dat ik in mijn eerste bericht gezegd had dat de meeste mensen mij 16 jaar of ouder schatten.
Ja, ik kan er met 2 hele goede vriendinnen van mij over praten. En ik denk dat ik het er ook met mijn mentor over zou kunnen hebben, maar ik ben bang dat hij dan mijn ouder sinzal lichten.
Seks hoef ik trouwens niet, daar ben ik niet aan toe. Dus dat is voor mij geen probleem, en mocht het dat voor hem wel zijn dan heeft hij fijn pech gehad. Sorry voor hem dan, maar als hij mijn gevoel niet respecteerd is het heel snel afgelopen. Ik ken een aantal van zijn vorige vriendinnen, en ze zijn allemaal rond de 20, ik ben zijn eerste jongere vriendin, dat jullie dat weten. Niet dat dat nog iets toevoegt, het blijft parthenofilie.
Van mentoren weet ik het niet zeker, maar vertrouwenspersonen, die elke school zou moeten hebben, zijn officieel gebonden aan een zwijgplicht als daarom gevraagd wordt. Hoewel het in praktijk nog wel eens voorkomt dat zo'n docent het kind meent te helpen door zijn/haar geheimen wel aan de ouders te vertellen. Maar dat is natuurlijk erg afhankelijk van de relatie met zo'n docent, en de mate van liberaalheid van zijn gedachtegoed
Dus wederom; daar kun je het beste zelf een inschatting van maken.
En wat seks betreft lijkt me dat inderdaad de juiste instelling, maar laat je niet te zeer verrassen als die behoefte wel komt . Ook dan zou je eigenlijk zo verstandig moeten zijn om nee te blijven zeggen.
Maar goed, dat lijkt me niet echt iets om verder op in te gaan op een openbaar forum...
Onze school heeft op het moment geen maatschappelijk werker omdat deze werd beschuldigd van seksueel misbruik van leerlingen, wat ook waar bleek te zijn, en de vertrouwenspersonen zijn allemaal leraren van mij die ik liever niet mijn problemen vertel. Mijn mentor daarintegen vind ik wel te vertrouwen, en ik zal hem dan ook eerder in vertrouwen nemen dan een van de daarvoor aangestelde personen.
Mocht ik opeens wel zin krijgen in seks heeft niet alleen hij, maar ook ik pech gehad.=P
Ik wens je veel succes ermee Mocht je je verhaal kwijt willen omdat het effe niet meezit ofzo, of ons op de hoogte willen houden; je weet het forum te vinden.
Fijn trouwens, zo'n maatschappelijk werker... Daar hèb je echt wat aan als school en als leerling...
het is helaas al een tijdje uit met mij en mijn (ex-)vriend. Hij wilde niet en was bang voor de reactie's.
Ondertussen heeft hij een nieuwe vriendin (zegt hij, dat klinkt misschien vreemd, maar hij doet ook vreemd) ik heb zijn nieuwe vriendin, die trouwens 17 is, nooit gezien, ik weet alleen hoe ze heet. In elk geval zegt hij tegen mij nog steeds dat hij me leuk vindt.
Toen wij laatst aan het chatten waren (met webcam aan) wilde hij een kus hebben, ik zei dat hij lang kon wachten, maar hij bleef zeuren.
Hij wilde wel een kus komen brengen als ik hem er een terug gaf. Van mij mocht hij, maar niet voor een kus, die haalt hij maar fijn bij z'n vriendin.
Hij bood mij z'n hart aan in ruil voor een kus, (ontploffingsgevaar aan mijn kant van de verbinding) en ik zei dat het niet hoefde omdat ik zn hart toch al had.
Je had z'n gezicht moeten zien, echt té idioot. Hij:"waarom zeg je dat?" ik:"omdat het waar is".
Ja het was waar, maar ik begrijp hem niet, hij vroeg of ik iets met hem wilde, maar hij heeft een vriendin!
Ik vind ook dat hij tegenover haar heel oneerlijk is, en uiteindelijk ben ik blij dat ik niks meer met hem heb, zoiets zou hij tenslotte ook bij mij kunnen flikken.
Zo, sorry voor mijn bijzonder idioot verhaal, maar ik moest mijn hart ff luchten, sorry dat ik daarvoor deze site uitgekozen heb (ik had ook lkkr veel keus).
Liefs, en bedankt om naar mijn geleuter te luisteren, of beter; om het te lezen, Meisje
P.S.Mijn ouders hadden tegen mijn verwachting in superlief gereageerd, ze vonden het trouwens wel beter dat het uit was, omdat we zoals zij het noemen "allebei in een andere fase van jullie leven zijn, en dus andere interesses hebben" en eigenlijk moet ik ze gelijk geven.
Wat jammer om te horen dat het niets behalve frustraties geworden is. Maarja, welkom in de wereld van jongens en relaties, zou ik willen zeggen. Ik wil niet zeggen dat alle jongens klootzakken zijn (daar zou ik mezelf nogal mee beledigen, en meisjes kunnen er ook wat van ) of dat alle relaties fout lopen (want dat zou niet stroken met mijn eigen relatie tot nog toe), maar het kost vaak wel enige moeite om een partner en een relatie te vinden waar het wel goed mee loopt. Of misschien ben je inderdaad nog te jong voor dat soort dingen, en moet je jezelf eerst nog wat beter leren kennen. Daar kan ik niet over oordelen natuurlijk.
Die reactie van je ouders staat vast in één of ander boekje over opvoeding, of in de "ouders van nu" ofzo, want die hoor ik wel erg vaak . Natuurlijk klopt het dat je andere interesses hebt, in de één of andere mate is dat natuurlijk altijd het geval. Maar mijn bezwaar bij die opmerking blijft dat het geen probleem hoeft te zijn om andere interesses te hebben. Ik denk eigenlijk zelfs dat een relatie tussen mensen met een beetje verschillende interesses een langer leven beschoren is, omdat je dan ook nog een stukje wereld overhoudt waar je partner niet ook in rondloopt, en elkaar dus af en toe nog wat te vertellen hebt
Mocht je zin hebben om eens te kletsen, of te klagen als je deze site daar niet voor wilt gebruiken: lorem-ipsum@hotmail.com (ik gebruik dat adres niet voor MSN, dus toevoegen heeft weinig zin, mailen wel).
Reacties
De zinsnede in mijn onderwerp is volgens mij het allerbelangrijkste.
Je bedoelt het goed, maar ik voel de behoefte om nog even wat nadruk te leggen op dingen die je al (enigzins terloops) gezegd hebt.
Het doet mij namelijk aan als 'de weg van de minste weerstand' als je gewoon aan een relatie begint met de gedachte "we proberen het wel op de vereniging verborgen te houden" en er verder niet zo over nadenkt. (Wat jij natuurlijk niet bedoelt.)
De kans namelijk best aanwezig dat het wel uitkomt, en dan krijg je geheid lastige situaties. Het is wel verstandig om na te gaan of je daar wel tegen bestand bent, en de 'last' ervoor over hebt.
(En natuurlijk is het enorm jammer dat je er zo rationeel mee bezig moet zijn. Dat zou niet nodig moeten zijn. Maar helaas is het dat wel.)
Het is volgens mij enorm belangrijk om na te denken hoe de omgeving op zo'n relatie zou reageren, en of je nog steun hebt aan mensen in je omgeving in het geval dat het uit zou komen.
Ik neem aan dat vooral de ouders (van de [edit: jongere persoon]) hierin belangrijk zijn. Als je een relatie hebt met een ouder iemand, het komt uit dat je die verborgen hebt gehouden en de ouders schrikken daar enorm van, geloven niet dat je het zelf hebt gewild en doen aangifte, dan ben je echt fucked. Dan heb je lastige ondervragingen van rechercheurs die je niet geloven, geen thuis om op terug te vallen (omdat je je ouders hierin ook niet meer kan vertrouwen), waarschijnlijk weten ze het op de vereniging ook, en zal je inmiddels wensen dat je er nooit aan begonnen was.
Natuurlijk zou ik 't ook in eerste instantie proberen verborgen te houden op de vereniging (denk ik). Maar ik vind het belangrijk om niet met zijn tweeen jullie 'wereldje' (relatie/verliefdheid) helemaal buiten de belevingswereld van je omgeving te plaatsen. Als die twee 'wereldjes' niet meer uit elkaar te houden zijn... dan geldt: hoe meer die 'wereldjes' uit elkaar lagen, des te groter de ellende.
Je hebt buiten jullie tweeen nog mensen nodig die het begrijpen, achter je blijven staan, en waar je op terug kunt vallen. Of in ieder geval mensen waarvan je weet dat het zo zou zijn als je het ze later vertelt. Zelfs al doet iemand aangifte en krijg je de daaruit voortkomende shit over je heen.
De ouders zijn het belangrijkst. Niet dat je het meteen moet vertellen, maar: kun je inschatten hoe ze zouden reageren als ze het te weten komen? En moet je niet te moeilijk gaan doen om dingen verborgen te houden?
Je schrijft nagenoeg hetzelfde als ik, maar dan vanuit een negatief standpunt...
Natuurlijk hebben jullie allebei gelijk (Roderik en Tim bedoel ik dan); het is wel degelijk van belang of iemand aan je zorgen toevertrouwd is of niet, het is zeker belangrijk hoe de omgeving reageert, en met name de ouders van het meisje, zoals ik ook al aangeduid had, et cetera. Maar om te beginnen wil ik jullie er even heel sterk op wijzen dat een 13-jarig meisje naar je toekomt om om raad te vragen, omdat ze verliefd is op een 'te oude' jongen. Daar kun je twee dingen mee doen; je ontmoedigt haar met enge verhalen over rechtzaken, over haar complete wereld die instort en zo voorts, en laat haar achter met een rotgevoel, of je probeert haar zo veel mogelijk "wijze raad" te geven zonder daarbij negatief te zijn, en hoopt op een klein beetje menselijkheid van haar ouders en verstandig handelen van de jongen in kwestie. Want ouders die echt van hun dochter houden stappen met zoiets echt niet meteen naar de politie, zeker als er (nog) niets heeft 'plaatsgevonden'. En in mijn ogen is de jongen in dit soort gevallen degene die zich bezig moet houden met onzin zoals de juridische gevolgen, omdat die ook in grotere mate op hem van invloed zijn. Ik probeer de tweede aanpak na te streven, want ik denk dat ze daar meer geholpen mee kan zijn, omdat ik weet dat een relatie met een leeftijdsverschil prima kan werken. Jullie zijn veel meer op de ontmoedigende tour bezig, en dat vind ik jammer.
Maar goed, ik richt me weer tot onze jonge gaste met uw welnemen
Zoals met alles ligt het er bij gevoelige relaties maar helemaal aan hoe je het presenteert. Als jullie samen over straat lopen; denken mensen dan "Jezus, zij is veel te jong voor die vent!" of "Wat een schattig stelletje"? Als jullie keuzes moeten maken (naar welke film gaan we, wat willen we bestellen, et cetera) gaat dat dan in goed overleg, is hij eigenlijk toch degene die bepaalt wat er gebeurt, of doet hij dan overdreven schattig alsof je een klein kind bent en geeft hij je altijd je zin? Dat soort dingen zijn heel belangrijk, omdat ze een eerste indruk van jullie geven. Als jullie je voorstellen aan nieuwe mensen, en vertellen dat jullie zoveel jaar verschillen, dan mag dat eigenlijk al helemaal niets meer uitmaken, omdat die mensen een "normaal" leuk stelletje binnen zagen komen, en dus al een positieve indruk van jullie relatie hadden - ongeacht leeftijden.
Datzelfde geldt ook voor je ouders; vertel eerst dat je een geweldig leuke jongen hebt leren kennen, en dat jullie smoorverliefd zijn, het hele verhaal, en pas als er naar gevraagd wordt hoe oud hij is, zonder daar verder moeilijk over te doen: "Tsja, hij is wel wat oud, al tweeëntwintig, maar hij is zó cute dat het me geen donder uitmaakt". Wedden dat je ouders dan heel schaapachtig kijken, en alleen wat 'wijze raad' en waarschuwingen aan durven te dragen, maar het niet durven te verbieden? En als ze het toch proberen helpt een flinke huilbui ze vast wel in te zien dat het je menens is. Ze weten dat ze je door te gaan zeiken heel verdrietig zouden maken, en ook al lijkt het soms zo dat jou dwarszitten hun eerste levensdoel is, eigenlijk willen ze jou ook gewoon gelukkig zien.
Verwacht niet meteen rozengeur en maneschijn; ik kan je garanderen dat je enorm veel mensen over je heen zult krijgen die het er helemáál niet mee eens zijn, maar hoe jij met die kritiek en met jullie relatie om gaat bepaalt hoe lang het gezeur aanhoudt en hoe erg dat je relatie en stemming beïnvloedt.
"We kiezen voor elkaar, en verder zien we wel" is zeker niet de makkelijkste weg, maar het kàn wel tot iets heel moois leiden. Mijn vriendin en ik - romantici die we zijn - hebben voor die weg gekozen, en ik heb er geen spijt van, en ook nooit gehad ondanks een aantal moeilijke periodes.
...dat ik het wel mooi vind om zulke reacties te krijgen, en dat jij op de site post.
Dat iemand mijn instelling negatief vindt, is... uhm - wel verfrissend. En een teken dat deze site voor sommige mensen een punt is waar ze echt goed en normaal gedachten kunnen uitwisselen zonder alleen in stereotiepen te denken.
Op 't moment dat we door de meerderheid van de mensen als overbodige zeikerds gezien worden, zijn we denk ik waar we wezen willen
Wat een prachtige reactie
Ik ben de 19-jarige anoniem van hierboven. Ik heb maar eens een account aangemaakt (na aardig wat anonieme posts hier in de afgelopen tijd) met een fake e-mail adres enzo...
Ook al zal ik mijn relatie niet snel ontkennen of verbergen... ik ben toch best laf eigenlijk
Maar goed, ik denk dat ik even wat recht moet zetten, want ik zie jullie zeer zeker niet als overbodige zeikerds. Jullie hebben helemaal gelijk, in alles wat hier geschreven is, en zonder twijfel hebben jullie ook veel meer ter zake doende kennis over en ervaring met pedofiele relaties dan ik, maar mijn punt was dat je een jong meisje in -waarschijnlijk- haar eerste relatie niet met die last op hoeft te zadelen.
.
Er is op dit forum wel eerder de kritiek geleverd dat "jullie" te veel vanuit de pedofiel redeneren (overigens niet door mij) en dit lijkt me daar wel een voorbeeld van. Zoals ik al schreef; de jongen (de pedofiel) is in mijn ogen in dit geval de hoofdverantwoordelijke voor het juridische en ethische aspect, en niet het meisje. Die mag de sociale en romantische aspecten onder handen nemen
Of ben je dat niet met me eens?
Ik ben dat wel met je eens en bedoelde overigens niet dat JIJ iets over 'overbodige zeikerds' had gezegd.
Verder denk ik dat mijn dikgedrukte zin door 'ieder voor zich' in de gaten moet worden gehouden, dat is het sociale aspect nl. Zoveel nadruk legde ik niet op het juridische/etische.
Maar ik was in mijn vorige reactie niet op de inhoud in gegaan omdat ik dacht dat verdere discussie niet zo nodig was. Inderdaad denken we allebei vanuit ons eigen standpunt, en zo wordt het een completer verhaal waaruit de lezer kan pikken wat ze/hij eruit wil pikken.
Overigens heb ik zelf eens in een bericht foutief 'de jongen' gebruikt waar ik dus 'de jongere partij' bedoelde. Er is nl. helemaal nooit gezegd dat het om een meisje ging (hoewel dat wel het meest waarschijnlijk is) en ik las het eerste bericht alsof het door een jongen was gepost. Laten we het houden op 'beroepsdeformatie' ofzo
Pas na een antwoord van jou kwam ik erachter en heb ik het verbeterd.
Hallo,
het spijt mij dat ik niet duidelijk gemaakt had of ik een jongen of een meisje ben, maar ik ben dus een meisje.
Ik geloof ook dat ik het woord "vereniging" verkeerd gebruikt heb, want het was een theater productie, die inmiddels afgelopen is, het is trouwens wel een gezelschap, maar de volgende productie begint pas over een jaar.
Ik zie hem nu dus buiten de vereniging om en we hebben ondertussen een relatie (inderdaad mijn eerste zoals je al vermoedde). Misschien vinden jullie dit dom of eigenwijs, maar goed.
Nou over mijn ouders. Mijn ouders zijn allebei therapeuten, en je zou verwachten dat ze veel begrijpen, wat ze ook doen, maar dit begrijpen ze niet, en als ik een huilbui krijg zullen ze (naar mijn verwachting) zeggen dat ik "niet zo theatraal" moet doen. Misschien ook zouden ze een beetje kunnen voelen wat ik voel, maar dan nog zouden ze mij verbieden hem te zien, en ik wil hem niet kwijt. Ik heb het ze dus ook niet verteld.
Tenslotte heb ik nog een vraag, en ik hoop dat jullie hem kunnen beantwoorden: hoe (il)legaal is een relatie met hem?
Welkom terug
Altijd prettig om te zien dat iemand die om hulp vraagt ook nog eens terugkomt om de eventuele antwoorden te lezen...
Gefeliciteerd met je eerste relatie!
Persoonlijk vind ik het helemaal niet dom of eigenwijs van je, maar juist heel goed. Ik vind het wel erg vervelend voor je dat je het verborgen moet houden voor je ouders. Maar als jullie het nog een paar jaar volhouden, dan kun je het ze dan vast wel vertellen. Kun je het er overigens wel met andere mensen over hebben die je vertrouwt? Mensen op school, of vriendinnen?
Mijn complimenten trouwens voor je schrijfstijl. Het is haast ongeloofwaardig dat je 13 bent
En om verder je vraag te beantwoorden: Jullie relatie is hartstikke legaal. Niks mis mee. Het enige wat strafbaar zou zijn (voor hem dan, niet voor jou) is seks hebben met elkaar, in de brede zin van het woord, helaas.
Dat neemt natuurlijk niet weg dat jullie over de relatie ook heel veel gezeur zouden kunnen krijgen, dat ligt helemaal aan je omgeving en hun reactie, maar in principe is er niets strafbaars aan een (in dit geval naar ik vermoed parthenofiele) relatie.
Heel veel succes en sterkte ermee, mocht dat nodig zijn, en geniet ervan!
Hallo,
Bedankt voor de felicitatie =P
Ik ben echt 13, als ik ouder zou zijn zou ik hier niet eens een bericht over geplaatst hebben, en ik meen dat ik in mijn eerste bericht gezegd had dat de meeste mensen mij 16 jaar of ouder schatten.
Ja, ik kan er met 2 hele goede vriendinnen van mij over praten. En ik denk dat ik het er ook met mijn mentor over zou kunnen hebben, maar ik ben bang dat hij dan mijn ouder sinzal lichten.
Seks hoef ik trouwens niet, daar ben ik niet aan toe. Dus dat is voor mij geen probleem, en mocht het dat voor hem wel zijn dan heeft hij fijn pech gehad. Sorry voor hem dan, maar als hij mijn gevoel niet respecteerd is het heel snel afgelopen. Ik ken een aantal van zijn vorige vriendinnen, en ze zijn allemaal rond de 20, ik ben zijn eerste jongere vriendin, dat jullie dat weten. Niet dat dat nog iets toevoegt, het blijft parthenofilie.
De groeten!!
Van mentoren weet ik het niet zeker, maar vertrouwenspersonen, die elke school zou moeten hebben, zijn officieel gebonden aan een zwijgplicht als daarom gevraagd wordt. Hoewel het in praktijk nog wel eens voorkomt dat zo'n docent het kind meent te helpen door zijn/haar geheimen wel aan de ouders te vertellen. Maar dat is natuurlijk erg afhankelijk van de relatie met zo'n docent, en de mate van liberaalheid van zijn gedachtegoed
Dus wederom; daar kun je het beste zelf een inschatting van maken.
En wat seks betreft lijkt me dat inderdaad de juiste instelling, maar laat je niet te zeer verrassen als die behoefte wel komt
. Ook dan zou je eigenlijk zo verstandig moeten zijn om nee te blijven zeggen.
Maar goed, dat lijkt me niet echt iets om verder op in te gaan op een openbaar forum...
Groetjes!
Onze school heeft op het moment geen maatschappelijk werker omdat deze werd beschuldigd van seksueel misbruik van leerlingen, wat ook waar bleek te zijn, en de vertrouwenspersonen zijn allemaal leraren van mij die ik liever niet mijn problemen vertel. Mijn mentor daarintegen vind ik wel te vertrouwen, en ik zal hem dan ook eerder in vertrouwen nemen dan een van de daarvoor aangestelde personen.
Mocht ik opeens wel zin krijgen in seks heeft niet alleen hij, maar ook ik pech gehad.=P
Ik wens je veel succes ermee
Mocht je je verhaal kwijt willen omdat het effe niet meezit ofzo, of ons op de hoogte willen houden; je weet het forum te vinden.
Fijn trouwens, zo'n maatschappelijk werker... Daar hèb je echt wat aan als school en als leerling...
Hallo iedereen,
het is helaas al een tijdje uit met mij en mijn (ex-)vriend. Hij wilde niet en was bang voor de reactie's.
Ondertussen heeft hij een nieuwe vriendin (zegt hij, dat klinkt misschien vreemd, maar hij doet ook vreemd) ik heb zijn nieuwe vriendin, die trouwens 17 is, nooit gezien, ik weet alleen hoe ze heet. In elk geval zegt hij tegen mij nog steeds dat hij me leuk vindt.
Toen wij laatst aan het chatten waren (met webcam aan) wilde hij een kus hebben, ik zei dat hij lang kon wachten, maar hij bleef zeuren.
Hij wilde wel een kus komen brengen als ik hem er een terug gaf. Van mij mocht hij, maar niet voor een kus, die haalt hij maar fijn bij z'n vriendin.
Hij bood mij z'n hart aan in ruil voor een kus, (ontploffingsgevaar aan mijn kant van de verbinding) en ik zei dat het niet hoefde omdat ik zn hart toch al had.
Je had z'n gezicht moeten zien, echt té idioot. Hij:"waarom zeg je dat?" ik:"omdat het waar is".
Ja het was waar, maar ik begrijp hem niet, hij vroeg of ik iets met hem wilde, maar hij heeft een vriendin!
Ik vind ook dat hij tegenover haar heel oneerlijk is, en uiteindelijk ben ik blij dat ik niks meer met hem heb, zoiets zou hij tenslotte ook bij mij kunnen flikken.
Zo, sorry voor mijn bijzonder idioot verhaal, maar ik moest mijn hart ff luchten, sorry dat ik daarvoor deze site uitgekozen heb (ik had ook lkkr veel keus).
Liefs, en bedankt om naar mijn geleuter te luisteren, of beter; om het te lezen, Meisje
P.S.Mijn ouders hadden tegen mijn verwachting in superlief gereageerd, ze vonden het trouwens wel beter dat het uit was, omdat we zoals zij het noemen "allebei in een andere fase van jullie leven zijn, en dus andere interesses hebben" en eigenlijk moet ik ze gelijk geven.
Welkom terug
Wat jammer om te horen dat het niets behalve frustraties geworden is. Maarja, welkom in de wereld van jongens en relaties, zou ik willen zeggen. Ik wil niet zeggen dat alle jongens klootzakken zijn (daar zou ik mezelf nogal mee beledigen, en meisjes kunnen er ook wat van
) of dat alle relaties fout lopen (want dat zou niet stroken met mijn eigen relatie tot nog toe), maar het kost vaak wel enige moeite om een partner en een relatie te vinden waar het wel goed mee loopt. Of misschien ben je inderdaad nog te jong voor dat soort dingen, en moet je jezelf eerst nog wat beter leren kennen. Daar kan ik niet over oordelen natuurlijk.
Die reactie van je ouders staat vast in één of ander boekje over opvoeding, of in de "ouders van nu" ofzo, want die hoor ik wel erg vaak
. Natuurlijk klopt het dat je andere interesses hebt, in de één of andere mate is dat natuurlijk altijd het geval. Maar mijn bezwaar bij die opmerking blijft dat het geen probleem hoeft te zijn om andere interesses te hebben. Ik denk eigenlijk zelfs dat een relatie tussen mensen met een beetje verschillende interesses een langer leven beschoren is, omdat je dan ook nog een stukje wereld overhoudt waar je partner niet ook in rondloopt, en elkaar dus af en toe nog wat te vertellen hebt 
Mocht je zin hebben om eens te kletsen, of te klagen als je deze site daar niet voor wilt gebruiken: lorem-ipsum@hotmail.com (ik gebruik dat adres niet voor MSN, dus toevoegen heeft weinig zin, mailen wel).