Kiezen
Kiezen is soms zo lastig. Keuze in mijn gevoelens heb ik niet altijd. De consequenties zijn vaak niet in te schatten.
Wel is het mijn verantwoording.
Mijn keuzes worden mede beïnvloed door mijn omgeving, deels ben ik hiervan afhankelijk.
Mijn leven
Mijn kracht
voelt regelmatig als:
Mijn leven
Kost kracht!
Gelukkig heb ik kracht en zijn er voldoende energiebronnen!
Een vrouw heeft mij ooit een cirkel laten tekenen die mijn energiebalans voorstelde. Ik moest alle dingen die ik deed in mijn leven daaromheen zetten en met pijlen aangeven hoeveel energie het kost (veel energie = dikke pijl van de activiteit naar de cirkel) en hoeveel energie het oplevert. Ik heb er twee versies van gemaakt: de echte en de gekuisde, want mijn vriendje van toen leverde me twee hele dikke pijlen op, eentje van mijn vriendje naar de cirkel en eentje van de cirkel naar mijn vriendje. Het fijne is dat ik sindsdien zo nu en dan in gedachten even weer die cirkel naar boven haal, en eens kijk welke pijlen er nou allemaal op staan. Is het nog in balans? Momenteel is het dat overigens niet echt, er staat ergens een dikke pijl naar buiten, maar die pijl gaat binnenkort geschrapt worden en dat schept ineens weer een stuk ruimte aan de buitenkant van de cirkel voor nieuwe pijltjes.
En ik heb nog zat pijlen op mijn boog
Heb je het gevoel dat je leven je vooral kracht kost, pak dan eens een stuk papier en ga eens tekenen. Neem effe de tijd ervoor want er zijn meer pijltjes dan je zo een-twee-drie denkt. Dit geeft je overzicht, en door dat overzicht kan je besluiten om bepaalde dingen even te laten zitten, om ruimte te maken voor pijltjes die naar de cirkel toe wijzen.
Een vriendje werkt als een kernreactor, hij levert enorm veel energie. Dan schijnt het zonnetje, voel ik me sterk en gelukkig.
Valt deze energie weg, dan kan het even knap lastig zijn.
Na verloop van tijd merk ik ‘gelukkig’ dat er nog voldoende energievoorraad is, dat ik alleen een manier moet vinden om uit die andere bronnen te putten.
Heel soms dreigt het even echt mis te gaan (meltdown gevaar). Gelukkig gebeurt dit bijna nooit (kernenergie ‘schijnt’ over het algemeen erg veilig te zijn!).
Succes met het schrappen van dikke pijlen naar buiten. Focus je idd maar op pijlen van buiten, misschien zitten er wel hele dikken tussen!
meso
Ps. Ga binnenkort cirkeltjes tekenen. Ben benieuwd!
Ik ben bang dat het voormij straks meltdown is. Vogend jaar zomer wordt ik zeventig. Dan geen kinderen meer ?
Dat betekent voor mij bijna een doodvonnis.
O ja zeggen de mensen dan, maar er zijn toch nog zoveel anderen dingen in het leven. Je moet je daar niet zo op focussen.
Maar die mensen begrijpen niet dat kinderen voor mij een alles overheersende betekenis heeft, waar al het andere bij in het niet valt.
Ik voel me rijk bij kinderen.
Zonder kinderen ben ik een plantje die geen water krijgt en langzaam wegkwijnt.
een plantje moet je koesteren, zonlicht en water geven en verse potaarde om te groeien.
Waarom denk je dat jouw meltdown vanaf je zeventigste gaat beginnen? Houdt het contact met kinderen dan op?
Ik weet natuurlijk in welke fysieke staat je verkeert maar volgens mij kunnen veel zeventigjarigen nog jaren mee!
Groetjes meso
(Ps. een goed onderhoud van de centrale (jij of je energiebronnen) kan een meltdown misschien wel voorkomen )
Misschien heb je gelijk. Ik hoop het. Maar in welke vorm? Ik ben niet goed in het zomaar zoeken van kontakten in het vrije veld. Ik heb het altijd in mijn werk gezocht als kinderoppas, maar ik merk nu al bij solliciteren dat ik overal word afgewezen. te oud is dan het antwoord.
Nu ga ik nog om als oppas met een jongetje van negen jaar. Maar die heeft straks geen oppas meer nodig.En ouders, dat is mijn ervaring zien het dan meestal opeens als alleen maar functioneel en haken na enige tijd af.
Maar even dit: Lees ook eens mijn onderwerp/ gedicht Dendermonde waarin ik al mijn hartocht, verontwaardiging, mededogen voor en angsten van de ouders heb proberen te verwoorden. Ik ben benieuwd, jij als gevoelstype, wat je er van vindt.
Dat vind ik niet vergelijkbaar.
Vrouwen worden daarin veel meer geaccepteerd dan alleenstaande mannen van mijn leeftijd
En zeker getrouwde vrouwen worden veel meer vertrouwd.
Ik denk eerlijk gezegd dat ik dit maar over enige tijd zal moeten accepteren, hoe moeilijk ook
en dat kinderen dan in mijn leven voltooid verledentijd worden. Jullie zijn jonge mensen en ik denk eerlijk gezegd (dat neem ik jullie niet kwalijk) toch geen werkelijk inzicht hebben hoe dit uiteindelijk uitpakt later, als jullie mijn leeftijd hebben zullen jullie mij denk ik gelijk geven.
Een kernreactor laat ook een hoop rotzooi achter... En kan soms exploderen.
Dit vriendje had een hechtingsstoornis. Het is nog steeds een van de mooiste momenten die ik ooit heb meegemaakt dat hij me, na zeker een half jaar intensief contact, ineens uit dankbaarheid omarmde. Heel kort, maar zó betekenisvol... Het is het enige moment dat hij mij zijn echte oprechte menselijke gevoelens toonde. Tegenover zijn ouders deed hij dat niet, tegenover anderen ook niet, en dat maakte dat ene moment zo bijzonder... en de rest van het contact zo slopend. Je krijgt constant het gevoel inwisselbaar te zijn voor ieder ander, niet nodig en regelmatig zelfs niet gewenst te zijn. Achteraf heb ik dit gedrag denk ik goed ingeschat, want ik heb hem er wel op aangesproken, maar hem er nooit om afgekeurd. Altijd was hij bij mij welkom, altijd was hij bij mij gewenst. Ik heb nooit zoveel pijn ervaren als in de periode dat hij niet bij mij kwam (dat was een periode van bijna een jaar) en ik hem enkel zo heel af en toe op straat tegenkwam waarbij hij mij de ene keer straal negeerde (als ik hem dan riep kreeg ik "rot op" of "wat moet je" naar mijn hoofd, dat heb ik dan ook niet vaak gedaan) en de andere keer even een praatje maakte. Ik had me enorm gebonden aan deze jongen en dat hij er niet meer was was een enorme onzekerheid en een enorm verlies. Later, na een periode wel weer contact, bleek dat zijn ouders mij niet vertrouwden en hem bij mij weghielden. Ik heb ze mijn hulp aangeboden voor (de opvoeding van) hun zoon en wilde graag weten wat de reden was dat ze me niet vertrouwden. Ik kreeg echter geen antwoord en toen heb ik er voor mijzelf een punt achter gezet. Dat voelde ook als een verlies, maar was voor mij veel acceptabeler omdat er geen onzekerheid meer bij was.
Maargoed dit verhaal is een beetje off-topic... Ik wil er wel eens meer over schrijven denk ik, maar ik weet nog niet hoe of wanneer... Ik kwam erop door de grote pijl naar buiten vanuit de energiebalans. Ik denk dat ik zo wel voldoende heb toegelicht waarom die pijl naar buiten toen zo groot was. Op dit moment heb ik ook twee vriendjes, maar daarbij is de pijl naar buiten sowieso kleiner, en bovendien een investering die zich dubbel en dwars terugbetaalt.
Citaat van Jorge:
Ik heb nooit zoveel pijn ervaren als in de periode dat hij niet bij mij kwam
Toen ik moest stoppen met het contact met mijn vriend was de pijn verschrikkelijk. De periode ervoor was al zwaar. De onzekerheid en onduidelijkheid waren slopend en ik heb in die tijd vaak besloten om zelf te stoppen met het contact, maar steeds gebeurde er dan weer iets waardoor ik weer hoop kreeg.
Op een gegeven moment moest ons contact stoppen. Het gevoel hierbij was dubbel. Aan de ene kant miste ik hem enorm aan de andere kant gaf het rust en duidelijkheid.
Sorry voor dit vage verhaal, maar ik kan/ wil op dit moment niet in detail treden.
Laatst kwam ik mijn vriend, samen met zijn moeder weer tegen. Ik kon aan hem merken dat hij het fijn vond om me te zien. Hij gaf me een stevige hand en vertelde veel. Ook zijn moeder was vriendelijk en begripvol. Geweldig ! Voor mij het moment waarop ik er echt een punt achter kon zetten. Het is nu alweer een poosje geleden, maar de pijn is nog niet helemaal weg.
Ik besef nu goed dat ik me veel te veel aan hem had gehecht. Voor mij was het contact heerlijk. Een pracht joch dat mij vaak even een sms’je of mailtje stuurde. Soms zeurde hij net zo lang totdat zijn moeder hem met de auto op mijn stoep kwam afleveren! Mijn vrouw zei wel een spottend: Hij lijkt wel verliefd op jou!
Ik mis zijn vriendschap erg. Maar mijn gevoel is dubbel. Ik ben bang dat ik me weer teveel ga hechten. Hebben jullie dat nooit?
Ik ben bang voor de rotzooi die de kernreactor achterlaat.
Misschien moet ik een schonere energiebron zoeken. Misschien levert die wel minder energie, maar laat die wel minder afval achter als het mis gaat!
Overigens vind ik deze metafoor niet echt passend. Mijn jochie vergelijken met een kerncentrale!
Ik wil me niet meer hechten aan kinderen en eigenlijk aan helemaal niemand meer. Ook volwassenen niet. Een fantastisch goede volwassen vriend van mij, die homo was, heeft bijna 12 jaar geleden een sluipende zelfmoord gepleegd. Elke dag glazen wodka drinken. Ik vond hem een keer op de grond liggen. Hij had 9 glazen wodka gedronken. We gingen elke zondag naar het Amstelpark in Amsterdam. Toen wist hij aan het eind van zijn leven, drie minuten later niet meer wat we gedaan hadden. Terwijl hij voorheen altijd zo monter was. Hij kon zijn homo zijn niet verwerken en accepteren. Zijn ouders accepteerden hem niet als homo en vonden het smerig en zondig. Hij kwam daardoor in de Valeriuskliniek terecht. Hij is 48 jaar geworden. Begrijp me goed, het was geen homorelatie, maar een hele goede vriend. Hij wist alles van mijn pedo zijn en accepteerde dit volkomen.
Het is mooi zo.
De spanningen hebben mij in mijn leven bijna de afgrond ingesleurd tot zelfmoordpogingen aan toe !
Voor mij is 'gehecht raken' geen keuze, dat overkomt me. Ik vind dit overigens prima. Aan mijn vrienden (bijvoorbeeld) ben ik gehecht. Als er iets met ze is dan leef ik met ze mee, dan voel ik me blij, bezorgd, gelukkig etc.. Ik merk dat dit gehecht zijn en deze betrokkenheid wederzijds is, en dat voelt goed!!
Hechten aan een jongetje vind ik ook prima - dat schept een band - Verliefd worden - daar ben ik wel een beetje bang voor. Dan is mijn gevoel voor het kind zo groot dat ik er ongelukkig van word (verhaal van die Serenen) . Gelukkig komt dat maar selden voor!
Overigens voelt verliefd zijn heerlijk - Het is zo dubbel allemaal -
Groetjes meso
Je schrijft: 'Ik wil me niet meer hechten aan kinderen en eigenlijk aan helemaal niemand meer'
Is dat echt zo? Is het niet meer een wens om je niet meer te willen hechten? Hoe zit het dan met het contact dat je hebt met dat jongetje waar je op past. Is dat joch vervangbaar voor een willekeurig ander joch?
Ik begrijp het niet helemaal - streef je naar een autonoom bestaan? Zijn er geen mensen in je omgeving die je dierbaar zijn en die je mist als ze er niet meer zijn. Jezelf hechten aan iets of iemand is toch heel natuurlijk.
Gevoelsmatig voor mij onvoorstelbaar.
Hoe zit het dan met het contact dat je hebt met dat jongetje waar je op past.
-------------------------------------------------------------------------------------------------------
Ik ben stapel gek op hem. Maar ik vind dat daar een levensgroot gevaar in schuilt. Met iedereen waar je je aan hecht. Ik heb te veel mensen, kinderen verloren. Ik pas er nu voor. Dat kwetst me te veel. Ik probeer nu zoveel mogekijk afstand te nemen van mijn emoties.
Maar is dat een te maken keuze. Ik bedoel: Kun je ervoor kiezen om je niet te hechten aan iemand waarvan je houdt?
Misschien is het woord 'hechten' in dit geval verkeerd gekozen. Ik bedoel een gevoel van verbonden zijn - vriendschap, dat is toch een soort van hechten. Je kunt toch niet bevriend zijn zonder op een een of andere manier gehecht te zijn?
Je zegt dat er een levensgroot gevaar in schuilt. Waarom? Als je met gehecht zijn bedoelt 'verliefd zijn', dan ben ik het met je eens.
Maar gehecht zijn in de vorm van vriendschap vind ik absoluut niet gevaarlijk - je kunt je namelijk ook onthechten.
In het verleden ben ik ook best vrienden uit het oog verloren. Het contact verwaterde of was niet interessant meer - prima toch!
Soms is onthechten lastig, soms gaat het vanzelf - niets gevaarlijks aan!
Soms is onthechten lastig, soms gaat het vanzelf - niets gevaarlijks aan!
-----------------------------------------------------------------------------------------------------
Voor jou dan. Ik heb me te vaak gehecht aan, wat achteraf bleek, de verkeerde mensen te zijn.
Ja zo ontstellend naief was ik, dat ik iedereen maar vertrouwde. Dat geeft je een behoorlijk knauw en schuldgevoel achteraf.
Mijn spaarzame vrienden draag ik goed hart toe. Daar niet van. Maar ik doseer de afspraken met hen.
Ik heb liever dat mensen een hekel aan mij hebben om wat ik ben, dan dat ze mij aardig vinden om wat ik niet ben.
Voor mij zijn vrienden meer kennisen. Dat wil ik zo houden.
Kennissen kan je overal op doen en van alle leeftijden. Vrienden vind ik zo close.
Nadat ik in het ziekenhuis was opgenomen, begreep niemand dat ondanks dat ik barste van de pijn door mijn gescheurde spier, dat ik zo vrolijk was.
Het scheen bij de mensen die toch ziek waren aanstekelijk te werken, ik heb er één goede kennis aan overgehouden die zelfs zondag bij mij thuiskomt.
Hij noemt mij lachend: Prettig gestoord.
Vanmiddag was er een vriendje van mijn oppasvriendje bij mijn vriendje op bezoek. Een tais jongetje van acht jaar.een bloedmooi jochie.Vrolijk, spontaan. Ik mag hem zelfs aanhalen. Dat vond hij prettig en kroop helemaal tegen mij aan. Ik heb de kinderen voetbalplaatjes gegeven waar ze verguld mee waren. Ik heb hem gevraagd of hij een oppas nodig had. Helaas niet. Ik zou hem beter willen kennen maar ik weet bij god niet hoe ik dat zou moeten realiseren.
Ik maak altijd omtrekkende bewegingen, maar daarmee kan je niets konkretiseren. Ik vind het zo raar om zomaar bij zijn moeder aan te komen of hij een keer met mee naar huis mag komen.
Ik ken een aantal kinderen van het schoolplein.En ze roepen mij vaak lachend na met: Hansepanse kevertje en zelfs Hansje. Ach ik laat dat maar zo. Ik beschouw het als een bewijs dat ze me aardig vinden.
Zelf heb ik na mijn persoonlijke Tsjernobyl-ervaring (ok, ok, dat is nogal gecharcheerd) de beveiliging in de kerncentrales zover opgevoerd dat er weinig meer mis kan gaan. Er komt daardoor iets minder energie uit, maar het risico is een stuk kleiner geworden. Groene energie zou voor mij betekenen dat ik geen jongens meer als mijn vriendjes kan beschouwen, en dat wil ik niet. Wel is het aandeel groene energie gegroeid, maar eigenlijk is de totale energieproductie ook flink opgeschroefd. Het biedt me de ruimte om af en toe wat energie te exporteren (vrienden of vreemden te helpen met problemen), en ik moet zeggen dat ik tegenwoordig eigenlijk geen kernafval meer produceer... (sorry ziekenhuizen)
Ik vind de metafoor zoals je ziet best mooi, ondanks dat een kerncentrale een wat negatief gevoel oproept in tegenstelling tot een vriendje
Als je het zo bekijkt kan ik ook niet zonder kernenergie. Ik moet nog erg werken aan de beveiliging! Heb je beveiligingstips?
Na een heerlijke periode van vriendschap is er een leegte. Soms voelt het zelfs een beetje als eenzaamheid, terwijl ik feitelijk niet eenzaam ben. Ooit sprak iemand over 'existentiele eenzaamheid'. Een uitspraak die in dit geval bij me past.
Misschien verlang ik teveel naar duurzame energie - vriendschap die blijft, ook op volwassen leerftijd! Ik vind het zo jammer dat ik die jochies vaak uit het oog verlies. De fysieke aantrekkelijkheid mag dan wel verdwijnen, maar het gehecht zijn blijft! Ik ben geloof ik niet zo goed met pubers - contacten verwateren dan meestal.
Ik verbruik, geloof ik, vrij veel energie. Gelukkig is de toevoer voldoende. Zelfs genoeg om te exporteren! Ik denk dat ik moet leren zuiniger met energie om te gaan!
Ja, die heb ik. Als je met een kind omgaat als een verantwoordelijke volwassene en je telkens bij alles wat je doet bedenkt of je datgene kan verantwoorden tegenover de sociale omgeving (met name ouders) van het kind, kan er weinig fout gaan. Als een kind gewoon z'n interesse in je verliest... sja dan houdt het een beetje op denk ik. Ik ben niet de persoon om je gevoel van existentiële eenzaamheid te erkennen aangezien ik met een vaste relatie dat gevoel niet heb, maar ik snap je gevoel zeker. Het helpt om ook een paar vrienden met gevoelens voor jochies te hebben, daar kan je een hoop in kwijt.
Meer concrete tips kan ik je zo niet geven, dan zou ik jou beter moeten leren kennen en zou je je vraag met allerlei voorbeelden moeten verduidelijken.
Het helpt om ook een paar vrienden met gevoelens voor jochies te hebben, daar kan je een hoop in kwijt.
----------------------------------------------------------------------------------------------------------------------
Daar heb ik mijn twijfels over. Ik bedoel in persoonlijk kontakt, niet over internet.
De rest van de maatschapij bestaat altijd ook nog en is misschien de slinger om je met andere dingen bezig te houden dan pedofilie.
Alhoewel ik begrijp dat er pedofielen zijn, die lotgenoten opzoeken, heb ik altijd het gevoel gehad dat ik er maar wat aan de zijkant bijbungelde en me ook niet kon identificeren met ze. Ook degenen die zich keurig aan de wet hielden. mijn ''kleur'' was altijd anders en ik voelde me op open avonden altijd een vreemde eend in de bijt. Hoe dat komt ? Dat weet ik niet of misschien toch wel. Ik ben te veel op me zelf en te veel een individualist om me in groepen te mengen. Ik ben vaak het liefste alleen wat volwassenen betreft.
En met kinderen wil ik het liefst mijn gevoelens aan hun kwijt als dat kan. Dan zit ik niet zo op medepedo's te wachten in de praktijk.
Ik zei ook "vrienden", Hans. Wat jij beschrijft noem ik geen vrienden maar kennissen. Zulke contacten heb ik ook zat gehad maar geen behoefte meer aan dus die zijn inmiddels allemaal zo'n beetje wel verwaterd. Ik heb nog een paar contacten over die ik gewoon tot mijn vriendengroep reken om wie ze zijn en niet zozeer omdat ze pedofiel zijn. Ze mengen ook gewoon prima met de rest van mijn vrienden op verjaardagen enzo. Maar dat neemt niet weg dat de gemeenschappelijke gevoelens voor jochies wel een extra factor in die vriendschap zijn, een die ik ook alleen met hen kan hebben. En wees gerust: ik sta midden in de maatschappij, daar doen een paar pedofiele vrienden niets aan af. Ik besteed wel teveel tijd aan dingen als deze website, maarja als ik dat niet doe stort de zaak min of meer in en dat wil ik niet laten gebeuren.
Dat stukje existentiële eenzaamheid is ook niet dramatisch. Maar soms komt het even boven drijven. Het is een vaag gevoel dat er af en toe is en dat met afleiding verdwijnt.
Het ‘existentiële’ is – dat ik gevoelens heb die mensen uit mijn omgeving niet hebben en niet weten. Gevoelens die ik aan mijn naaste vrienden (waarschijnlijk) nooit kwijt kan. Echte eenzaamheid is het niet. Dit existentiële (mooi woord !) gevoel is, sinds mijn vrouw ervan weet, veel minder. Ze accepteert mijn gevoelens en probeert ze te begrijpen – echt ‘voelen’ doet ze het niet. Het eenzame gevoel was vooral sterk toen ik het contact met mijn vriendje moest verbreken.
Schrijven op dit forum voelt ook als een stukje gevoelserkenning. Dus, voor mij de reden om te blijven schrijven. Kennissen/ vrienden hebben met dezelfde gevoelens zou idd. ook kunnen helpen, al is dat praktisch misschien wat lastig (druk bestaan).
De toon van mijn laatste schrijven (veilige reactoren) is, bij nader inzien wat deprimerend en dat was niet de bedoeling.
Duidelijk en open zijn, verantwoordelijkheid nemen staan ook bij mij hoog in het vaandel. Om met kinderen te blijven omgaan zelfs noodzakelijk.
Van nature bewaak ik goed mijn grenzen, dat kost soms aardig wat energie. In mijn ‘crisistijd’ werd ik er depressief van (disbalans energieverbruik/ energie toevoer). Belangrijk is dat ik mijn moeilijkheden niet projecteer of afschuif op een ander. Vooral de jongen met wie ik om ging heb ik er niet mee lastig gevallen – hij heeft nooit iets gemerkt van mijn gevoelens (helemaal zeker ben ik hier overigens niet van). Hij heeft wel (indirect) aan mij gemerkt hebben dat het wat minder met mij ging, maar ja, dat hoort bij het leven.
Dat ik verliefd werd was niet de bedoeling. Verliefd zijn is anders dan gehecht zijn en vriendschap. Verliefdheid zorgde ervoor dat me teveel verbonden ging voelen. Ik verloor hierdoor een stukje objectief denken en redeneren – dit heeft er overigens nooit toe geleid dat deze jongen er mee belast werd. Het ging ten koste van mijn eigen functioneren.
Als ik terug kijk en de ‘dramatische’ teksten lees die ik in die tijd geschreven heb dan kan ik nu alleen maar concluderen dat mijn blik op de werkelijkheid toen vertroebeld was.
Mijn verlangen naar hem en mijn onzekerheid zorgden ervoor dat ik ging denken dat hij zijn interesse in mij verloren had. Mijn dagbesteding bestond voor een groot deel uit wachten.
Feitelijk was er geen sprake van interesseverlies, ik vergat gewoon verder te leven.
Mijn les voor de toekomst – Voorkom verliefdheid – op tijd afstand houden.
Aan een verbeterd beveiligingssysteem ter voorkoming hiervan wordt gewerkt. Tips zijn welkom!
Mijn leven
Kost kracht!
--------------------------------------------------------------------------------------------------------------
Dat komt misschien omdat je je energie verspeelt aan mensen die het niet waard zijn.
Als er mensen zijn , zoals sommige Anoniemen, die mensen hier maar voortdurend schofferen en beledigen. En maar niet van dat plaatje afkomen dat wij allemaal kindermisbruikers zijn, kunnen je af vragen waarom ze dat doen. Het is denk eerder hun probleem dan de onze. Wij weten beter en houd daar aan vast.
Laat het van je schouder afglijden en haal je schouder op. We weten gewoon dat we kinderen geen kwaad doen toch?
Ik heb geprobeerd dit aan Anoniemen uitteleggen, maar het blijkt niet te werken, we moeten gewoon niet meer op dit soort mensen reageren. Er is wel wat beters te doen. Er zijn nou eenmaal mensen, en niet alleen wat dit onderwerp betreft, maar ook in zijn algemeenheid die er van genieten om anderen te treiteren, en hoe verder je gaat hoe meer ze treiteren. Dat is waarschijnlijk hun levensdoel. Die mensen zijn arm want uiteindelijk keert het tegen hun zelf.
Er zijn gelukkig ook genoeg energiebronnen. Zolang het maar in goede balans is!
Reageren op irritante berichtjes lucht ook op. Even lekker bot zeggen wat ik ervan vind! Negatieve berichtjes raken me - niet ernstig, maar toch. Als ik er niet op reageer, blijft de irritatie bij mij. Als ik reageer schrijf ik het van me af. (vind ik vaak best leuk om te doen )
Dat mijn leven mij af en toe kracht kost heeft meer te maken met mijn persoonlijkheid - Helaas ben ik niet een echte optimist en vind ik het af en toe moeilijk om van het leven te genieten. Dit heeft geloof ik maar weinig met mijn geaardheid te maken, het is een familiair trekje!
Ik heb overigens wel overwogen om te stoppen met het forum. Ik merk namelijk dat ik soms wat teveel bezig ben met het onderwerp 'pedofilie'. Als ik dan ergens iets negatiefs (en dat is in verre weg de meeste gevallen zo!) over dit onderwerp lees, blijft het in mijn hoofd hangen. Op dit moment gaat het best goed met me - en dat wil ik graag zo houden! Misschien moet ik me er wat minder mee bezig houden en me meer gaan richten op andere energie bronnen.
Maar ja, ik heb gemerkt toch ook wel gehecht ben geraakt aan dit forum !
Overigens hoop ik wel dat het hier weer wat drukker wordt.
Mijn psycholoog vond het geloof ik ook geen goed idee om er mee te stoppen - hij is bang dat ik het dan weer ergens wegstop, waardoor de kans op een nieuwe depressie toeneemt! (heeft hij overigens niet letterlijk zo gezegd - maar dit heb ik uit zijn woorden geconcludeerd!)
Met zoveel woorden heeft hij het niet gezegd.
Hij had zoiets van - Als het je helpt - dus als het goed voor je is -waarom zou je er dan mee stoppen?
(nadat ik aangegeven had dat ik er misschien mee wilde stoppen)
Hij houdt voornamelijk een spiegel voor en vraagt door. Hij oordeelt niet. Fantaseren is menselijk, zelfs als ze niet sociaal wenselijk zijn. Zo zullen er ook mensen zijn die stiekem fantaseren over het in elkaar meppen van hun baas of over het in de fik steken van de auto van de buurman, om maar wat te noemen.
Fantasieën mag je hebben, zolang je de werkelijkheid maar niet uit het oog verliest.
Deze voorbeelden zijn overigens niet vergelijkbaar met pedofiele gevoelens. Pedofiele gevoelens op zich zijn positief en waardevol.
Hij ziet pedofilie in ieder gevan niet als een ziekte. De behandeling is er dan ook zeker niet op gericht om van deze gevoelens af te komen.
Ik heb mijn psycholoog een aantal dingen laten lezen, die ik gepost heb. Of hij verder nog op deze site gelezen heeft weet ik niet.
Kiezen
Kiezen is soms zo lastig. Keuze in mijn gevoelens heb ik niet altijd. De consequenties zijn vaak niet in te schatten.
Wel is het mijn verantwoording.
Mijn keuzes worden mede beïnvloed door mijn omgeving, deels ben ik hiervan afhankelijk.
Mijn leven
Mijn kracht
voelt regelmatig als:
Mijn leven
Kost kracht!
Gelukkig heb ik kracht en zijn er voldoende energiebronnen!
groetjes Meso
Een vrouw heeft mij ooit een cirkel laten tekenen die mijn energiebalans voorstelde. Ik moest alle dingen die ik deed in mijn leven daaromheen zetten en met pijlen aangeven hoeveel energie het kost (veel energie = dikke pijl van de activiteit naar de cirkel) en hoeveel energie het oplevert. Ik heb er twee versies van gemaakt: de echte en de gekuisde, want mijn vriendje van toen leverde me twee hele dikke pijlen op, eentje van mijn vriendje naar de cirkel en eentje van de cirkel naar mijn vriendje. Het fijne is dat ik sindsdien zo nu en dan in gedachten even weer die cirkel naar boven haal, en eens kijk welke pijlen er nou allemaal op staan. Is het nog in balans? Momenteel is het dat overigens niet echt, er staat ergens een dikke pijl naar buiten, maar die pijl gaat binnenkort geschrapt worden en dat schept ineens weer een stuk ruimte aan de buitenkant van de cirkel voor nieuwe pijltjes.
En ik heb nog zat pijlen op mijn boog
Heb je het gevoel dat je leven je vooral kracht kost, pak dan eens een stuk papier en ga eens tekenen. Neem effe de tijd ervoor want er zijn meer pijltjes dan je zo een-twee-drie denkt. Dit geeft je overzicht, en door dat overzicht kan je besluiten om bepaalde dingen even te laten zitten, om ruimte te maken voor pijltjes die naar de cirkel toe wijzen.
Hoi!
Een vriendje werkt als een kernreactor, hij levert enorm veel energie. Dan schijnt het zonnetje, voel ik me sterk en gelukkig.
Valt deze energie weg, dan kan het even knap lastig zijn.
Na verloop van tijd merk ik ‘gelukkig’ dat er nog voldoende energievoorraad is, dat ik alleen een manier moet vinden om uit die andere bronnen te putten.
Heel soms dreigt het even echt mis te gaan (meltdown gevaar). Gelukkig gebeurt dit bijna nooit (kernenergie ‘schijnt’ over het algemeen erg veilig te zijn!).
Succes met het schrappen van dikke pijlen naar buiten. Focus je idd maar op pijlen van buiten, misschien zitten er wel hele dikken tussen!
meso
Ps. Ga binnenkort cirkeltjes tekenen. Ben benieuwd!
Ik ben bang dat het voormij straks meltdown is. Vogend jaar zomer wordt ik zeventig. Dan geen kinderen meer ?
Dat betekent voor mij bijna een doodvonnis.
O ja zeggen de mensen dan, maar er zijn toch nog zoveel anderen dingen in het leven. Je moet je daar niet zo op focussen.
Maar die mensen begrijpen niet dat kinderen voor mij een alles overheersende betekenis heeft, waar al het andere bij in het niet valt.
Ik voel me rijk bij kinderen.
Zonder kinderen ben ik een plantje die geen water krijgt en langzaam wegkwijnt.
een plantje moet je koesteren, zonlicht en water geven en verse potaarde om te groeien.
Ja is dit misschien pedofilie ?
Hans
Waarom denk je dat jouw meltdown vanaf je zeventigste gaat beginnen? Houdt het contact met kinderen dan op?
Ik weet natuurlijk in welke fysieke staat je verkeert maar volgens mij kunnen veel zeventigjarigen nog jaren mee!
Groetjes meso
(Ps. een goed onderhoud van de centrale (jij of je energiebronnen) kan een meltdown misschien wel voorkomen
)
Misschien heb je gelijk. Ik hoop het. Maar in welke vorm? Ik ben niet goed in het zomaar zoeken van kontakten in het vrije veld. Ik heb het altijd in mijn werk gezocht als kinderoppas, maar ik merk nu al bij solliciteren dat ik overal word afgewezen. te oud is dan het antwoord.
Nu ga ik nog om als oppas met een jongetje van negen jaar. Maar die heeft straks geen oppas meer nodig.En ouders, dat is mijn ervaring zien het dan meestal opeens als alleen maar functioneel en haken na enige tijd af.
Maar even dit: Lees ook eens mijn onderwerp/ gedicht Dendermonde waarin ik al mijn hartocht, verontwaardiging, mededogen voor en angsten van de ouders heb proberen te verwoorden. Ik ben benieuwd, jij als gevoelstype, wat je er van vindt.
Hans
Mijn moeder is ook 70 jaar, die gaat ook nog best wel met kinderen om. En waarom ook niet!
Dat vind ik niet vergelijkbaar.
Vrouwen worden daarin veel meer geaccepteerd dan alleenstaande mannen van mijn leeftijd
En zeker getrouwde vrouwen worden veel meer vertrouwd.
Ik denk eerlijk gezegd dat ik dit maar over enige tijd zal moeten accepteren, hoe moeilijk ook
en dat kinderen dan in mijn leven voltooid verledentijd worden. Jullie zijn jonge mensen en ik denk eerlijk gezegd (dat neem ik jullie niet kwalijk) toch geen werkelijk inzicht hebben hoe dit uiteindelijk uitpakt later, als jullie mijn leeftijd hebben zullen jullie mij denk ik gelijk geven.
Hans
Een kernreactor laat ook een hoop rotzooi achter... En kan soms exploderen.
Dit vriendje had een hechtingsstoornis. Het is nog steeds een van de mooiste momenten die ik ooit heb meegemaakt dat hij me, na zeker een half jaar intensief contact, ineens uit dankbaarheid omarmde. Heel kort, maar zó betekenisvol... Het is het enige moment dat hij mij zijn echte oprechte menselijke gevoelens toonde. Tegenover zijn ouders deed hij dat niet, tegenover anderen ook niet, en dat maakte dat ene moment zo bijzonder... en de rest van het contact zo slopend. Je krijgt constant het gevoel inwisselbaar te zijn voor ieder ander, niet nodig en regelmatig zelfs niet gewenst te zijn. Achteraf heb ik dit gedrag denk ik goed ingeschat, want ik heb hem er wel op aangesproken, maar hem er nooit om afgekeurd. Altijd was hij bij mij welkom, altijd was hij bij mij gewenst. Ik heb nooit zoveel pijn ervaren als in de periode dat hij niet bij mij kwam (dat was een periode van bijna een jaar) en ik hem enkel zo heel af en toe op straat tegenkwam waarbij hij mij de ene keer straal negeerde (als ik hem dan riep kreeg ik "rot op" of "wat moet je" naar mijn hoofd, dat heb ik dan ook niet vaak gedaan) en de andere keer even een praatje maakte. Ik had me enorm gebonden aan deze jongen en dat hij er niet meer was was een enorme onzekerheid en een enorm verlies. Later, na een periode wel weer contact, bleek dat zijn ouders mij niet vertrouwden en hem bij mij weghielden. Ik heb ze mijn hulp aangeboden voor (de opvoeding van) hun zoon en wilde graag weten wat de reden was dat ze me niet vertrouwden. Ik kreeg echter geen antwoord en toen heb ik er voor mijzelf een punt achter gezet. Dat voelde ook als een verlies, maar was voor mij veel acceptabeler omdat er geen onzekerheid meer bij was.
Maargoed dit verhaal is een beetje off-topic... Ik wil er wel eens meer over schrijven denk ik, maar ik weet nog niet hoe of wanneer... Ik kwam erop door de grote pijl naar buiten vanuit de energiebalans. Ik denk dat ik zo wel voldoende heb toegelicht waarom die pijl naar buiten toen zo groot was. Op dit moment heb ik ook twee vriendjes, maar daarbij is de pijl naar buiten sowieso kleiner, en bovendien een investering die zich dubbel en dwars terugbetaalt.
Dit gevoel is voor mij erg herkenbaar:
Citaat van Jorge:
Ik heb nooit zoveel pijn ervaren als in de periode dat hij niet bij mij kwam
Toen ik moest stoppen met het contact met mijn vriend was de pijn verschrikkelijk. De periode ervoor was al zwaar. De onzekerheid en onduidelijkheid waren slopend en ik heb in die tijd vaak besloten om zelf te stoppen met het contact, maar steeds gebeurde er dan weer iets waardoor ik weer hoop kreeg.
Op een gegeven moment moest ons contact stoppen. Het gevoel hierbij was dubbel. Aan de ene kant miste ik hem enorm aan de andere kant gaf het rust en duidelijkheid.
Sorry voor dit vage verhaal, maar ik kan/ wil op dit moment niet in detail treden.
Laatst kwam ik mijn vriend, samen met zijn moeder weer tegen. Ik kon aan hem merken dat hij het fijn vond om me te zien. Hij gaf me een stevige hand en vertelde veel. Ook zijn moeder was vriendelijk en begripvol. Geweldig ! Voor mij het moment waarop ik er echt een punt achter kon zetten. Het is nu alweer een poosje geleden, maar de pijn is nog niet helemaal weg.
Ik besef nu goed dat ik me veel te veel aan hem had gehecht. Voor mij was het contact heerlijk. Een pracht joch dat mij vaak even een sms’je of mailtje stuurde. Soms zeurde hij net zo lang totdat zijn moeder hem met de auto op mijn stoep kwam afleveren! Mijn vrouw zei wel een spottend: Hij lijkt wel verliefd op jou!
Ik mis zijn vriendschap erg. Maar mijn gevoel is dubbel. Ik ben bang dat ik me weer teveel ga hechten. Hebben jullie dat nooit?
Ik ben bang voor de rotzooi die de kernreactor achterlaat.
Misschien moet ik een schonere energiebron zoeken. Misschien levert die wel minder energie, maar laat die wel minder afval achter als het mis gaat!
Overigens vind ik deze metafoor niet echt passend. Mijn jochie vergelijken met een kerncentrale!
Groetjes meso
Ik wil me niet meer hechten aan kinderen en eigenlijk aan helemaal niemand meer. Ook volwassenen niet. Een fantastisch goede volwassen vriend van mij, die homo was, heeft bijna 12 jaar geleden een sluipende zelfmoord gepleegd. Elke dag glazen wodka drinken. Ik vond hem een keer op de grond liggen. Hij had 9 glazen wodka gedronken. We gingen elke zondag naar het Amstelpark in Amsterdam. Toen wist hij aan het eind van zijn leven, drie minuten later niet meer wat we gedaan hadden. Terwijl hij voorheen altijd zo monter was. Hij kon zijn homo zijn niet verwerken en accepteren. Zijn ouders accepteerden hem niet als homo en vonden het smerig en zondig. Hij kwam daardoor in de Valeriuskliniek terecht. Hij is 48 jaar geworden. Begrijp me goed, het was geen homorelatie, maar een hele goede vriend. Hij wist alles van mijn pedo zijn en accepteerde dit volkomen.
Het is mooi zo.
De spanningen hebben mij in mijn leven bijna de afgrond ingesleurd tot zelfmoordpogingen aan toe !
NOOIT, NOOIT MEER !!!!!!!
Hans
Voor mij is 'gehecht raken' geen keuze, dat overkomt me. Ik vind dit overigens prima. Aan mijn vrienden (bijvoorbeeld) ben ik gehecht. Als er iets met ze is dan leef ik met ze mee, dan voel ik me blij, bezorgd, gelukkig etc.. Ik merk dat dit gehecht zijn en deze betrokkenheid wederzijds is, en dat voelt goed!!
Hechten aan een jongetje vind ik ook prima - dat schept een band - Verliefd worden - daar ben ik wel een beetje bang voor. Dan is mijn gevoel voor het kind zo groot dat ik er ongelukkig van word (verhaal van die Serenen) . Gelukkig komt dat maar selden voor!
Overigens voelt verliefd zijn heerlijk - Het is zo dubbel allemaal -
Groetjes meso
Je schrijft: 'Ik wil me niet meer hechten aan kinderen en eigenlijk aan helemaal niemand meer'
Is dat echt zo? Is het niet meer een wens om je niet meer te willen hechten? Hoe zit het dan met het contact dat je hebt met dat jongetje waar je op past. Is dat joch vervangbaar voor een willekeurig ander joch?
Ik begrijp het niet helemaal - streef je naar een autonoom bestaan? Zijn er geen mensen in je omgeving die je dierbaar zijn en die je mist als ze er niet meer zijn. Jezelf hechten aan iets of iemand is toch heel natuurlijk.
Gevoelsmatig voor mij onvoorstelbaar.
Groetjes meso
Hoe zit het dan met het contact dat je hebt met dat jongetje waar je op past.
-------------------------------------------------------------------------------------------------------
Ik ben stapel gek op hem. Maar ik vind dat daar een levensgroot gevaar in schuilt. Met iedereen waar je je aan hecht. Ik heb te veel mensen, kinderen verloren. Ik pas er nu voor. Dat kwetst me te veel. Ik probeer nu zoveel mogekijk afstand te nemen van mijn emoties.
Hans
Maar is dat een te maken keuze. Ik bedoel: Kun je ervoor kiezen om je niet te hechten aan iemand waarvan je houdt?
Misschien is het woord 'hechten' in dit geval verkeerd gekozen. Ik bedoel een gevoel van verbonden zijn - vriendschap, dat is toch een soort van hechten. Je kunt toch niet bevriend zijn zonder op een een of andere manier gehecht te zijn?
Je zegt dat er een levensgroot gevaar in schuilt. Waarom? Als je met gehecht zijn bedoelt 'verliefd zijn', dan ben ik het met je eens.
Maar gehecht zijn in de vorm van vriendschap vind ik absoluut niet gevaarlijk - je kunt je namelijk ook onthechten.
In het verleden ben ik ook best vrienden uit het oog verloren. Het contact verwaterde of was niet interessant meer - prima toch!
Soms is onthechten lastig, soms gaat het vanzelf - niets gevaarlijks aan!
meso
Soms is onthechten lastig, soms gaat het vanzelf - niets gevaarlijks aan!
-----------------------------------------------------------------------------------------------------
Voor jou dan. Ik heb me te vaak gehecht aan, wat achteraf bleek, de verkeerde mensen te zijn.
Ja zo ontstellend naief was ik, dat ik iedereen maar vertrouwde. Dat geeft je een behoorlijk knauw en schuldgevoel achteraf.
Mijn spaarzame vrienden draag ik goed hart toe. Daar niet van. Maar ik doseer de afspraken met hen.
Ik heb liever dat mensen een hekel aan mij hebben om wat ik ben, dan dat ze mij aardig vinden om wat ik niet ben.
Hans
Voor mij zijn vrienden meer kennisen. Dat wil ik zo houden.
Kennissen kan je overal op doen en van alle leeftijden. Vrienden vind ik zo close.
Nadat ik in het ziekenhuis was opgenomen, begreep niemand dat ondanks dat ik barste van de pijn door mijn gescheurde spier, dat ik zo vrolijk was.
Het scheen bij de mensen die toch ziek waren aanstekelijk te werken, ik heb er één goede kennis aan overgehouden die zelfs zondag bij mij thuiskomt.
Hij noemt mij lachend: Prettig gestoord.
Vanmiddag was er een vriendje van mijn oppasvriendje bij mijn vriendje op bezoek. Een tais jongetje van acht jaar.een bloedmooi jochie.Vrolijk, spontaan. Ik mag hem zelfs aanhalen. Dat vond hij prettig en kroop helemaal tegen mij aan. Ik heb de kinderen voetbalplaatjes gegeven waar ze verguld mee waren. Ik heb hem gevraagd of hij een oppas nodig had. Helaas niet. Ik zou hem beter willen kennen maar ik weet bij god niet hoe ik dat zou moeten realiseren.
Ik maak altijd omtrekkende bewegingen, maar daarmee kan je niets konkretiseren. Ik vind het zo raar om zomaar bij zijn moeder aan te komen of hij een keer met mee naar huis mag komen.
Ik ken een aantal kinderen van het schoolplein.En ze roepen mij vaak lachend na met: Hansepanse kevertje en zelfs Hansje. Ach ik laat dat maar zo. Ik beschouw het als een bewijs dat ze me aardig vinden.
Hans
Zelf heb ik na mijn persoonlijke Tsjernobyl-ervaring (ok, ok, dat is nogal gecharcheerd) de beveiliging in de kerncentrales zover opgevoerd dat er weinig meer mis kan gaan. Er komt daardoor iets minder energie uit, maar het risico is een stuk kleiner geworden. Groene energie zou voor mij betekenen dat ik geen jongens meer als mijn vriendjes kan beschouwen, en dat wil ik niet. Wel is het aandeel groene energie gegroeid, maar eigenlijk is de totale energieproductie ook flink opgeschroefd. Het biedt me de ruimte om af en toe wat energie te exporteren (vrienden of vreemden te helpen met problemen), en ik moet zeggen dat ik tegenwoordig eigenlijk geen kernafval meer produceer... (sorry ziekenhuizen)
Ik vind de metafoor zoals je ziet best mooi, ondanks dat een kerncentrale een wat negatief gevoel oproept in tegenstelling tot een vriendje
Als je het zo bekijkt kan ik ook niet zonder kernenergie. Ik moet nog erg werken aan de beveiliging! Heb je beveiligingstips?
Na een heerlijke periode van vriendschap is er een leegte. Soms voelt het zelfs een beetje als eenzaamheid, terwijl ik feitelijk niet eenzaam ben. Ooit sprak iemand over 'existentiele eenzaamheid'. Een uitspraak die in dit geval bij me past.
Misschien verlang ik teveel naar duurzame energie - vriendschap die blijft, ook op volwassen leerftijd! Ik vind het zo jammer dat ik die jochies vaak uit het oog verlies. De fysieke aantrekkelijkheid mag dan wel verdwijnen, maar het gehecht zijn blijft! Ik ben geloof ik niet zo goed met pubers - contacten verwateren dan meestal.
Ik verbruik, geloof ik, vrij veel energie. Gelukkig is de toevoer voldoende. Zelfs genoeg om te exporteren! Ik denk dat ik moet leren zuiniger met energie om te gaan!
Groetjes!
Ja, die heb ik. Als je met een kind omgaat als een verantwoordelijke volwassene en je telkens bij alles wat je doet bedenkt of je datgene kan verantwoorden tegenover de sociale omgeving (met name ouders) van het kind, kan er weinig fout gaan. Als een kind gewoon z'n interesse in je verliest... sja dan houdt het een beetje op denk ik. Ik ben niet de persoon om je gevoel van existentiële eenzaamheid te erkennen aangezien ik met een vaste relatie dat gevoel niet heb, maar ik snap je gevoel zeker. Het helpt om ook een paar vrienden met gevoelens voor jochies te hebben, daar kan je een hoop in kwijt.
Meer concrete tips kan ik je zo niet geven, dan zou ik jou beter moeten leren kennen en zou je je vraag met allerlei voorbeelden moeten verduidelijken.
Het helpt om ook een paar vrienden met gevoelens voor jochies te hebben, daar kan je een hoop in kwijt.
----------------------------------------------------------------------------------------------------------------------
Daar heb ik mijn twijfels over. Ik bedoel in persoonlijk kontakt, niet over internet.
De rest van de maatschapij bestaat altijd ook nog en is misschien de slinger om je met andere dingen bezig te houden dan pedofilie.
Alhoewel ik begrijp dat er pedofielen zijn, die lotgenoten opzoeken, heb ik altijd het gevoel gehad dat ik er maar wat aan de zijkant bijbungelde en me ook niet kon identificeren met ze. Ook degenen die zich keurig aan de wet hielden. mijn ''kleur'' was altijd anders en ik voelde me op open avonden altijd een vreemde eend in de bijt. Hoe dat komt ? Dat weet ik niet of misschien toch wel. Ik ben te veel op me zelf en te veel een individualist om me in groepen te mengen. Ik ben vaak het liefste alleen wat volwassenen betreft.
En met kinderen wil ik het liefst mijn gevoelens aan hun kwijt als dat kan. Dan zit ik niet zo op medepedo's te wachten in de praktijk.
Hans
Ik zei ook "vrienden", Hans. Wat jij beschrijft noem ik geen vrienden maar kennissen. Zulke contacten heb ik ook zat gehad maar geen behoefte meer aan dus die zijn inmiddels allemaal zo'n beetje wel verwaterd. Ik heb nog een paar contacten over die ik gewoon tot mijn vriendengroep reken om wie ze zijn en niet zozeer omdat ze pedofiel zijn. Ze mengen ook gewoon prima met de rest van mijn vrienden op verjaardagen enzo. Maar dat neemt niet weg dat de gemeenschappelijke gevoelens voor jochies wel een extra factor in die vriendschap zijn, een die ik ook alleen met hen kan hebben. En wees gerust: ik sta midden in de maatschappij, daar doen een paar pedofiele vrienden niets aan af. Ik besteed wel teveel tijd aan dingen als deze website, maarja als ik dat niet doe stort de zaak min of meer in en dat wil ik niet laten gebeuren.
Dat stukje existentiële eenzaamheid is ook niet dramatisch. Maar soms komt het even boven drijven. Het is een vaag gevoel dat er af en toe is en dat met afleiding verdwijnt.
!) gevoel is, sinds mijn vrouw ervan weet, veel minder. Ze accepteert mijn gevoelens en probeert ze te begrijpen – echt ‘voelen’ doet ze het niet. Het eenzame gevoel was vooral sterk toen ik het contact met mijn vriendje moest verbreken.
Het ‘existentiële’ is – dat ik gevoelens heb die mensen uit mijn omgeving niet hebben en niet weten. Gevoelens die ik aan mijn naaste vrienden (waarschijnlijk) nooit kwijt kan. Echte eenzaamheid is het niet. Dit existentiële (mooi woord
Schrijven op dit forum voelt ook als een stukje gevoelserkenning. Dus, voor mij de reden om te blijven schrijven. Kennissen/ vrienden hebben met dezelfde gevoelens zou idd. ook kunnen helpen, al is dat praktisch misschien wat lastig (druk bestaan).
De toon van mijn laatste schrijven (veilige reactoren) is, bij nader inzien wat deprimerend en dat was niet de bedoeling.
Duidelijk en open zijn, verantwoordelijkheid nemen staan ook bij mij hoog in het vaandel. Om met kinderen te blijven omgaan zelfs noodzakelijk.
Van nature bewaak ik goed mijn grenzen, dat kost soms aardig wat energie. In mijn ‘crisistijd’ werd ik er depressief van (disbalans energieverbruik/ energie toevoer). Belangrijk is dat ik mijn moeilijkheden niet projecteer of afschuif op een ander. Vooral de jongen met wie ik om ging heb ik er niet mee lastig gevallen – hij heeft nooit iets gemerkt van mijn gevoelens (helemaal zeker ben ik hier overigens niet van). Hij heeft wel (indirect) aan mij gemerkt hebben dat het wat minder met mij ging, maar ja, dat hoort bij het leven.
Dat ik verliefd werd was niet de bedoeling. Verliefd zijn is anders dan gehecht zijn en vriendschap. Verliefdheid zorgde ervoor dat me teveel verbonden ging voelen. Ik verloor hierdoor een stukje objectief denken en redeneren – dit heeft er overigens nooit toe geleid dat deze jongen er mee belast werd. Het ging ten koste van mijn eigen functioneren.
Als ik terug kijk en de ‘dramatische’ teksten lees die ik in die tijd geschreven heb dan kan ik nu alleen maar concluderen dat mijn blik op de werkelijkheid toen vertroebeld was.
Mijn verlangen naar hem en mijn onzekerheid zorgden ervoor dat ik ging denken dat hij zijn interesse in mij verloren had. Mijn dagbesteding bestond voor een groot deel uit wachten.
Feitelijk was er geen sprake van interesseverlies, ik vergat gewoon verder te leven.
Mijn les voor de toekomst – Voorkom verliefdheid – op tijd afstand houden.
Aan een verbeterd beveiligingssysteem ter voorkoming hiervan wordt gewerkt. Tips zijn welkom!
meso
voelt regelmatig als:
Mijn leven
Kost kracht!
--------------------------------------------------------------------------------------------------------------
Dat komt misschien omdat je je energie verspeelt aan mensen die het niet waard zijn.
Als er mensen zijn , zoals sommige Anoniemen, die mensen hier maar voortdurend schofferen en beledigen. En maar niet van dat plaatje afkomen dat wij allemaal kindermisbruikers zijn, kunnen je af vragen waarom ze dat doen. Het is denk eerder hun probleem dan de onze. Wij weten beter en houd daar aan vast.
Laat het van je schouder afglijden en haal je schouder op. We weten gewoon dat we kinderen geen kwaad doen toch?
Ik heb geprobeerd dit aan Anoniemen uitteleggen, maar het blijkt niet te werken, we moeten gewoon niet meer op dit soort mensen reageren. Er is wel wat beters te doen. Er zijn nou eenmaal mensen, en niet alleen wat dit onderwerp betreft, maar ook in zijn algemeenheid die er van genieten om anderen te treiteren, en hoe verder je gaat hoe meer ze treiteren. Dat is waarschijnlijk hun levensdoel. Die mensen zijn arm want uiteindelijk keert het tegen hun zelf.
Hans
Er zijn gelukkig ook genoeg energiebronnen. Zolang het maar in goede balans is!
)
Reageren op irritante berichtjes lucht ook op. Even lekker bot zeggen wat ik ervan vind! Negatieve berichtjes raken me - niet ernstig, maar toch. Als ik er niet op reageer, blijft de irritatie bij mij. Als ik reageer schrijf ik het van me af. (vind ik vaak best leuk om te doen
Dat mijn leven mij af en toe kracht kost heeft meer te maken met mijn persoonlijkheid - Helaas ben ik niet een echte optimist en vind ik het af en toe moeilijk om van het leven te genieten. Dit heeft geloof ik maar weinig met mijn geaardheid te maken, het is een familiair trekje!
Ik heb overigens wel overwogen om te stoppen met het forum. Ik merk namelijk dat ik soms wat teveel bezig ben met het onderwerp 'pedofilie'. Als ik dan ergens iets negatiefs (en dat is in verre weg de meeste gevallen zo!) over dit onderwerp lees, blijft het in mijn hoofd hangen. Op dit moment gaat het best goed met me - en dat wil ik graag zo houden! Misschien moet ik me er wat minder mee bezig houden en me meer gaan richten op andere energie bronnen.
Maar ja, ik heb gemerkt toch ook wel gehecht ben geraakt aan dit forum !
Overigens hoop ik wel dat het hier weer wat drukker wordt.
Mijn psycholoog vond het geloof ik ook geen goed idee om er mee te stoppen - hij is bang dat ik het dan weer ergens wegstop, waardoor de kans op een nieuwe depressie toeneemt! (heeft hij overigens niet letterlijk zo gezegd - maar dit heb ik uit zijn woorden geconcludeerd!)
Groetjes meso
Je psycholoog weet dat je hier je dingen neerschrijft, en vind dat je ermee moet doorgaan?
Wat cool
Psychologen met realiteitszin....
geef mij kalmte, moed, wijsheid, en kracht
Jongens zijn de meest ontembare wezens op deze aarde (Plato)
Met zoveel woorden heeft hij het niet gezegd.
Hij had zoiets van - Als het je helpt - dus als het goed voor je is -waarom zou je er dan mee stoppen?
(nadat ik aangegeven had dat ik er misschien mee wilde stoppen)
Hij houdt voornamelijk een spiegel voor en vraagt door. Hij oordeelt niet. Fantaseren is menselijk, zelfs als ze niet sociaal wenselijk zijn. Zo zullen er ook mensen zijn die stiekem fantaseren over het in elkaar meppen van hun baas of over het in de fik steken van de auto van de buurman, om maar wat te noemen.
Fantasieën mag je hebben, zolang je de werkelijkheid maar niet uit het oog verliest.
Deze voorbeelden zijn overigens niet vergelijkbaar met pedofiele gevoelens. Pedofiele gevoelens op zich zijn positief en waardevol.
Hij ziet pedofilie in ieder gevan niet als een ziekte. De behandeling is er dan ook zeker niet op gericht om van deze gevoelens af te komen.
Ik heb mijn psycholoog een aantal dingen laten lezen, die ik gepost heb. Of hij verder nog op deze site gelezen heeft weet ik niet.
groetjes meso