Beste mensen,
Als schrijver neem ik de brutaliteit jullie te wijzen op mijn laatste boek, waarin pedofilie op een andere manier centraal staat. Ik wilde met dit boek - behalve een aangrijpend verhaal vertellen - ook de (massa-) hysterie aan de kaak stellen zodra het over pedofilie gaat. Als het ware het onderscheid te maken tussen een integer iemand met eventuele pedofiele gevoelens en de praktijken van Robert M. De roman is verteld vanuit het gezichtspunt van de elfjarige hoofdpersoon. Of het goed afloopt? Ja en nee, maar dat is aan jullie om te beoordelen.
Zeer korte inhoud
Luuc is een slimme jongen van elf jaar en thuis erg ongelukkig. Zijn stiefvader slaat hem regelmatig zonder aanleiding in elkaar terwijl zijn moeder de andere kant op kijkt. Luuc valt voor zijn nieuwe buurman, de enige persoon die echt vriendelijk voor hem is. Luucs verlangen naar een echte liefdevolle vader is zo groot dat hij alles doet om steeds dichter bij zijn buurman te komen, die niet ongevoelig is voor het pientere ventje.
In dezelfde periode krijgt hij seksuele voorlichting van zijn zestienjarige zwemkameraad Peter. Aanvankelijk is dat erg spannend.
Als Luuc bijna dertig is, kijkt hij terug op zijn jeugd. Hij wil niet dat zijn zevenjarig zoontje hetzelfde overkomt als wat hij heeft moeten doormaken en neemt maatregelen.
Overweging van de schrijver (Maurits van Friesland)
"Het lijkt erop dat niets de massa zo kan emotioneren als het seksuele misbruik van een kind. Tegelijkertijd wordt veel pubers de zo noodzakelijke affectie van ouders, verzorgers, leraren, opvoeders uit angst voor een aanklacht onthouden.
Is de kwetsbaarheid van een kind echt zo groot of schatten volwassenen de argeloosheid van de huidige Internetpuber te hoog in? Is de hysterie terecht of is dat juist een nog groter kwaad? Bestrijden we wel de juiste pijn?"
