Artikelen

Perverse genoegens

Bron: Planet.nl, door Mariël

“Mijn man is vaak voor zaken op reis. (…) een paar weken geleden merkte ik (…) dat mijn twaalfjarige zoon bijna al zijn beddengoed had afgegooid. (…) Ik werd opgewonden door de aanblik en het gevoel van zijn passieve, naakte lichaam met het eerste zachte dons van zijn schaamhaar. Ik kon geen weerstand bieden…”

Bovenstaande is een bekentenis van een moeder die zich afvraagt wat verkeerd is aan ‘volledige familieliefde’.
Wat voor knoop zit er in de hersenen van een pedofiel dat moederliefde omslaat in pervers seksueel gedrag? Welke kronkel maakt, dat een vader zijn kind seksueel molesteert vanaf haar geboorte?

Pedofiel: vriend of vijand?

Bij het woord 'pedofiel' hebben de meeste mensen associaties als kinderverkrachters, ontvoerders en dergelijke. Of dat in alle gevallen klopt, is zeer de vraag. Natuurlijk zijn er pedofielen die met hun kruis denken, evengoed zullen er ook veel pedofielen zijn die wel nadenken en geen 'maatschappelijk ongewenste' actie ondernemen op hun gevoelens voor kinderen.

Psychiater: niet iedere pedofiel is een kindermisbruiker

Interview met psychiater Frank van Ree, in Trouw, 14 september 1996, door Joop Bouma

Pedofielen kun je niet veranderen. Waarom zou je ook, vindt Frank van Ree, psychiater. "Mensen die zeggen: je moet ze castreren, maken me woedend. Niet iedere pedofiel is een kindermisbruiker.'

'Pedoseksualiteit elitekwestie'

Interview ter gelegenheid van het afscheid van zedenspecialist Jaap Hoek
Bron: NRC Handelsblad, 3 november 1999
Door: Margriet Oostveen

Na zeven jaar neemt Jaap Hoek afscheid als zedenspecialist bij de Amsterdamse politie.

Laat dit duidelijk zijn, zegt zedenrechercheur Jaap Hoek: het misbruik van kinderen is niet toegenomen. 'Het taboe is weggevallen. Vroeger werd een kind naar kostschool gestuurd als zijn oom niet van hem af kon blijven en daarna hoorde je er nooit meer iets over. Nu is er aandacht voor het slachtoffer.'

Repressie pedo's leidt tot moord

Interview met de Vlaamse criminologe Carine Hutsebaut naar aanleiding van haar boek ‘Kinderen houden niet van krokodillen’
Bron: Het Parool, 30 september 1999
Door: Edith van Zalinge

Kindermoordenaars en pedoseksuelen zijn haar specialiteit. Al meer dan tien jaar probeert de Vlaamse criminologe Carine Hutsebaut het hoe en waarom van hun misdaden te doorgronden. Ze schreef er een boek over.

Virtuele kinderporno: Luguber, maar niet verwerpelijk?

U wilt er liever niet mee te maken hebben, u zou schrikken wanneer het op uw pad kwam. Virtuele kinderporno doet gevoelsmatig helemaal niets onder voor echte kinderporno, het zijn voor de meeste mensen afbeeldingen die je liever niet onder ogen krijgt. Maar waarom schrikt u zo van kinderporno?

Wet virtuele kinderporno deugt niet

Bron: NRC Handelsblad, 23 april 2002

De uitspraak van het Amerikaanse Hooggerechtshof dat virtuele kinderporno iets anders is dan het misbruiken van kinderen onderstreept hoe zwak gefundeerd het desbetreffende Nederlandse wetsontwerp is, meent F. Kuitenbrouwer.

Virtuele kinderporno

Bron: GroenLinks Magazine, juli 2001
Door: Femke Halsma

In de marge van de grote politieke onderwerpen zoals de WAO, het rekeningrijden en beledigde imams, voltrekt zich een piepklein politiek debat. Nee, ik moet preciezer zijn. Ongemerkt en eigenlijk zonder enig politiek debat, lijkt het parlement akkoord te gaan met de strafbaarstelling van 'virtuele kinderpornografie'. Misschien denkt u: terecht dat hieraan geen aandacht wordt besteed. Ik realiseer me dat een politicus die op de barricade klimt tegen uitbreiding van de strafbaarheid van kinderporno snel zakt in de populariteitsindexen.
Toch wil ik het er niet bij laten. Het verschijnsel virtuele kinderpornografie danken wij aan de voortschrijdende technologie. het gaat om kinderpornografische afbeeldingen gemaakt met computermanipulaties. Soms zijn de hoofden van bestaande kinderen uit postordertijdschriften op niet-bestaande lichamen geplakt. Soms zijn de afbeeldingen helemaal gefantaseerd en bestaan de afgebeelde kinderen niet.

De seksualiteit van de pedofiel

Over de seksualiteit van de pedofiel is weinig bekend. Dat heeft verschillende redenen. Pedofielen komen niet graag uit voor hun geaardheid, en mede daardoor is moeilijk onderzoek te doen naar het onderwerp. Wetenschappelijke onderzoeken zijn meestal gebaseerd op resultaten uit de groep ‘mensen die pedoseksueel misbruik gepleegd hebben’, en dus niet uit de groep ‘mensen met pedofiele gevoelens’.


Als bij bespreking van pedofilie het onderwerp seksualiteit aan de orde komt, gaat het bijna altijd over de seksualiteit van kinderen. Daar zijn veel standpunten over, ook van pedofielen zelf. Die hebben vaak de neiging zich te gaan verdedigen tegen allerlei beschuldigingen, en hebben daarom uitgebreide theorieën over de seksuele gevoelens van kinderen ontwikkeld. Ook daarover is overigens nog weinig met (wetenschappelijke) zekerheid te zeggen.Maar nog minder is er te zeggen over de seksualiteit van de pedofiel. En dat terwijl het toch zelfs voor mensen die pedofilie radicaal afwijzen een interessant onderwerp zou moeten zijn. In hun perceptie, vanuit het oogpunt van ‘preventie van pedoseksueel misbruik’, moet het toch interessant zijn om te weten wat de (volgens hen) potentiële dader beweegt. Er is dus alle reden dit onderwerp eens in de schijnwerpers te zetten.