Artikelen

Het zuiveren van 'pedofilie'

Ik draai nog niet zo lang op deze aarde mee als sommige van de "oude rotten" in de pedofilie-wereld. De jaren '70 heb ik bijvoorbeeld nooit meegemaakt. Wel ben ik een hele lange tijd actief geweest in oprukkende internetcommunities rondom (met name) homoseksuele pedofielen. Via die communities heb ik meer dan honderd andere pedofielen ontmoet en gesproken.

Het taboe en Robert M.

Bron: 
NOS
Publicatiedatum: 
14 maart 2012
Het taboe en Robert M.

Robert M. Sprak vandaag uitgebreid voor de rechtbank. Hij betoogde wat zoveel pedofielen zeggen: Als pedofiel worstel je altijd met een dilemma. Je gevoelens wegstoppen of kinderen misbruiken. Robert M. vergeet de derde optie: Je gevoelens accepteren en de ruimte geven, maar geen seks hebben met kinderen.

Nu stel ik mezelf de vraag: kan je het M. kwalijk nemen dat hij die optie vergeet? Ik weet het niet. Wat hij gedaan heeft kan je hem kwalijk nemen, daar heb ik geen goed woord voor over, maar hoe hij tot die daden gekomen is... ik vind zijn verhaal geloofwaardig.

Het voorkomen van seksueel misbruik van minderjarigen

Het lezen van de titel wekt de verwachting dat hier een pleidooi volgt over het gevaar
van pedofielen en de plicht van de maatschappij om kinderen tegen deze monsters te
beschermen door foto’s en namen van pedofielen openbaar te maken en zo pedofielen te
weren uit onze maatschappij. Integendeel. In de nu volgende uiteenzetting wordt
aandacht besteed aan het averechtse effect van het maatschappelijk optreden als het
gaat om het voorkomen van seksueel misbruik van minderjarigen.

De gelijkwaardigheid binnen een pedofiele relatie

Het staat bekend als het ‘Peter Pan-syndroom’, naar het beroemde toneelstuk over het jongetje dat niet op wilde groeien. Michael Jackson is er misschien wel het beste voorbeeld van: een man die constant bouwt aan een fantasiewereld uit zijn jeugd, die hij ook nog eens Neverland heeft genoemd. Maar er zijn er meer: mannen die voor altijd de wereld van hun jongenstijd willen behouden en de strijd met volwassenheid niet aan durven of willen gaan. Ook Steven Spielberg heeft al eens toegegeven zich als Peter Pan te voelen (hij maakte niet voor niets de film Hook), evenals Kevin Costner.

Veel pedofielen zullen zich met dit gevoel kunnen identificeren: (weer) jongen willen zijn onder de jongetjes (en/of meisjes). Een ideale, probleemloze omgang, waarbij pedofiel en kind van elkaar kunnen genieten. De vervolgredenering kan dan zijn dat je als kind onder de kinderen op basis van gelijkwaardigheid met elkaar kunt omgaan. Sommige pedofielen doen grote moeite om aan te tonen dat de relatie die ze hebben aan die belangrijke voorwaarde voldoet: gelijkheid, of gelijkwaardigheid van de partners.

Kinderporno, ranzig en verwerpelijk?

Ik denk dat de meeste mensen die dit lezen het er wel mee eens zijn dat de productie en verspreiding van kinderporno en vooral het misbruik dat daarvoor wordt gepleegd kwalijke zaken zijn. Kinderporno is iets ranzigs dat alleen door pedofielen wordt bekeken, wordt vaak gezegd. Helaas is de werkelijkheid dat veel vaker onschuldige, niet-pedofiele mensen en zelfs kinderen met kinderporno geconfronteerd worden via surfen op internet of zogenaamde spam-mails. Het is verschrikkelijk moeilijk om dit probleem tegen te gaan, en een eenduidige oplossing zal dit artikel er ook niet voor geven, maar wel wil ik enkele relativeringen in de algemene opinie en de wetgeving aanbrengen, en als pedofiel mijn ‘pedofiele visie’ over het onderwerp geven.

Maar relativeringen over een onderwerp als kinderporno – is dat überhaupt wel mogelijk?

Virtuele kinderporno: Luguber, maar niet verwerpelijk?

U wilt er liever niet mee te maken hebben, u zou schrikken wanneer het op uw pad kwam. Virtuele kinderporno doet gevoelsmatig helemaal niets onder voor echte kinderporno, het zijn voor de meeste mensen afbeeldingen die je liever niet onder ogen krijgt. Maar waarom schrikt u zo van kinderporno?

Acceptatie en vooroordelen: een onlosmakelijk probleem

Pedofielen zijn vieze, oude, kalende mannetjes met dikke jampotglazen in hun montuur en die lange jassen dragen om wat ze daaronder hebben plotsklaps aan kleine meisjes of jongetjes te kunnen laten zien, als ze in het park vanuit de struiken tevoorschijn springen. Het onderwerp is onbespreekbaar, of anders iets waar spottend om gelachen of flink op gescholden kan worden. En waarom moeten we het eigenlijk accepteren? Kunnen we niet gewoon onze vooroordelen blijven koesteren en het lekker ver van huis wegstoppen in een hoekje?

De publieke opinie rond pedofilie

Vraag 10 willekeurige personen wat ze vinden van pedofilie, en je krijgt net zo veel verschillende antwoorden. De meningen zijn verdeeld. In dit artikel ga ik in op wat mensen van pedofilie vinden en waarom daar zulke grote verschillen in zitten. Ik wil beginnen met het verdelen van de mensen in groepen, en daarna zal ik kort de verschillen in meningen behandelen.

Pedofilie - een mening

Geschreven door Bas van Amersfoort, DWARS

Zo af en toe is het fijn om onwetend te zijn. Hoewel ik van veel onderwerpen graag iets afweet om over mee te praten, geldt dat niet voor alle discussies. Sommige onderwerpen lijken geen voorafgaande informatie of discussie nodig te hebben om een mening over vast te stellen: de conclusie staat toch al vast. Pedofilie was zo'n soort onderwerp voor mij. Een ver-van-mijn-bed-show waar ik niets van begreep, ook niet wilde begrijpen en al helemaal niets over wilde weten.

Door het Dwars congres werd ik met mijn neus op de feiten gedrukt. Ook dit onderwerp diende niet geschuwd te worden: je kop in het zand steken volstaat nooit. Door mijn kritische houding werd ik door zowel de voorstanders als de tegenstanders aangesproken. Bovendien raakte het item mij meer dan ik had verdacht. Zoveel zelfs dat ik vond dat er iets mee gedaan diende te worden, vandaar dit artikel.

Al op het congres moest ik concluderen dat ik niets zinnigs over pedofilie wist. Maar ik had wel een heleboel vragen. In dit artikel heb ik geprobeerd die vragen te stellen en te beantwoorden om zo de eindjes aan elkaar te knopen. Ik ben ervan uitgegaan dat er bij dit onderwerp drie eindjes te knopen zijn: de pedofiel, het kind en de samenleving.
Moet pedofilie kunnen? Dit is de alles omvattende vraag. Wat mag en wat niet? Met wie wel en met wie niet? Wanneer wel, maar wanneer niet? Slechts op deze simpele vragen probeer ik een antwoord te geven. Hierbij probeer ik het belang van het kind voorop te stellen.

De seksualiteit van de pedofiel

Over de seksualiteit van de pedofiel is weinig bekend. Dat heeft verschillende redenen. Pedofielen komen niet graag uit voor hun geaardheid, en mede daardoor is moeilijk onderzoek te doen naar het onderwerp. Wetenschappelijke onderzoeken zijn meestal gebaseerd op resultaten uit de groep ‘mensen die pedoseksueel misbruik gepleegd hebben’, en dus niet uit de groep ‘mensen met pedofiele gevoelens’.


Als bij bespreking van pedofilie het onderwerp seksualiteit aan de orde komt, gaat het bijna altijd over de seksualiteit van kinderen. Daar zijn veel standpunten over, ook van pedofielen zelf. Die hebben vaak de neiging zich te gaan verdedigen tegen allerlei beschuldigingen, en hebben daarom uitgebreide theorieën over de seksuele gevoelens van kinderen ontwikkeld. Ook daarover is overigens nog weinig met (wetenschappelijke) zekerheid te zeggen.Maar nog minder is er te zeggen over de seksualiteit van de pedofiel. En dat terwijl het toch zelfs voor mensen die pedofilie radicaal afwijzen een interessant onderwerp zou moeten zijn. In hun perceptie, vanuit het oogpunt van ‘preventie van pedoseksueel misbruik’, moet het toch interessant zijn om te weten wat de (volgens hen) potentiële dader beweegt. Er is dus alle reden dit onderwerp eens in de schijnwerpers te zetten.