Hoe een pedofiel van 16 zijn eigen leven én dat van 10 kinderen verwoestte

Geen reacties

Gisteren begon de beladen rechtszaak van een jonge muzikant van 26, die al vanaf zijn 16e jonge jongetjes had misbruikt en verkracht, waarbij hij zelfs pornografisch materiaal hiervan had gemaakt. Een emotionele zaak met slachtoffertjes die voor het leven getekend zijn, ouders wiens vertrouwen is beschaamd en een berouwvolle dader die ook zijn eigen leven volledig heeft verwoest. De eis: 6 jaar cel met TBS.

Het is natuurlijk verschrikkelijk dat deze jongen zich niet heeft kunnen beheersen en actief kinderen heeft beschadigd door zijn driften. En ik vraag me ook af waar dat begonnen is. Is er misschien een moment geweest, toen die jongen 15 of 16 was, waarop iemand hem had kunnen helpen met zijn gevoelens?

Ik was zelf net zo oud als deze jongen toen ik merkte "dat er iets met me was". En dat was best heel heftig. In mijn voorstelpost op dit forum heb ik ook geschreven over zelfmoordgedachten die ik destijds had. Maar als je zelf nog een puber bent met gierende hormonen, liggen er talloze verleidingen op de loer. Je gaat dan toch bepaalde dingen verkennen, op zoek naar bepaalde beelden, waarna je jezelf haat omdat je dat hebt gedaan. En zeker als je (zoals in het geval van deze jongen) wel wat affectieve aandacht krijgt van kinderen, wordt de drempel naar het daadwerkelijk uiting geven aan je gevoelens een stuk lager. Ik ben blij dat ik daar zelf nooit aan toegegeven heb, zoals deze jongen dat heeft gedaan.

Als je als jongere afwijkende seksuele gevoelens hebt - homofiel, biseksueel, transgender of wat dan ook - kun je doorgaans wel rekenen op alle begrip en hulp van de wereld. Je leert op school dat het oké is om die gevoelens te hebben. Je leert dat je erover kunt praten en hoe je ermee om kunt gaan. Je leert dat er rolmodellen zijn waarmee je je kunt identificeren. En anderen leren dat ze jou gewoon met respect moeten behandelen. Behalve als je pedofiele gevoelens hebt, dus.

Er zijn genoeg posts op dit forum die bewijzen dat er veel meer jongeren met zulke gevoelens zijn. Enkele vinden misschien hun weg naar hulpplekken zoals dit forum, maar de meeste worstelen waarschijnlijk in alle eenzaamheid met hun gevoelens. Vaak resulteert dat in onzekerheid, een laag zelfbeeld en depressieve gedachtes. Maar soms gaat het nog verder in een negatieve spiraal, waarbij de jongere keuzes maakt waarmee hij zijn eigen leven en dat van anderen (kinderen) vergooit.

Wat zou het mooi zijn als jongeren met deze gevoelens in ieder geval horen dat hun gevoelens op zichzelf niet verkeerd zijn. Wat zou het mooi zijn als een leraar tijdens een les over seksuele diversiteit zou zeggen: "Het kan ook gebeuren dat je een heel moeilijke seksuele voorkeur hebt, bijvoorbeeld dat je je aangetrokken voelt tot kinderen. Dat is iets waar je verder helemaal niets aan kunt doen, maar je moet dan wel goed weten hoe je daarmee om kunt gaan. Gelukkig zijn er dan plekken die je daarbij kunnen helpen, zoals pedofilie.nl."

Misschien kan er dan een hoop leed voorkomen worden.