Psychiater: niet iedere pedofiel is een kindermisbruiker

Interview met psychiater Frank van Ree, in Trouw, 14 september 1996, door Joop Bouma

Pedofielen kun je niet veranderen. Waarom zou je ook, vindt Frank van Ree, psychiater. "Mensen die zeggen: je moet ze castreren, maken me woedend. Niet iedere pedofiel is een kindermisbruiker.'

BENNEBROEK - Het kan hoog oplopen. "Ik was nog psychiater in Vogelenzang. Er kwam een man van net in de dertig bij ons. Hij had geprobeerd zich met een stiletto te doden, maar was op het nippertje gered. Het was een weloverwogen stap geweest. Een buitengewoon rationele man, die zijn gevoel diep had weggesloten.'

"Zijn vader was zakelijk sterk, maar emotioneel zwak. Zijn zoon was artistiek, tekende graag, maar daar moest-ie mee ophouden, z'n vader vond dat belachelijk. Ik kon niet goed tot 'm doordringen. Voor zijn daad was hij al zeven jaar psycho-analytisch behandeld. Bij alles wat ik probeerde, zei hij: dat heb ik verdrongen. Ik hem hem LSD gegeven en tijdens zijn trip zijn we naar die tekeningen van vroeger gaan kijken. Toen brak hij door. Geweldige herinneringen en emoties. En toen kwam er ook uit, waarom hij dood wilde. Hij had al op jongere leeftijd ontdekt, dat hij op jonge jongens viel en dat vond hij vreselijk. Maar zijn verlangen was groot, daarom zag hij maar een uitweg.'

Van Ree heeft de man langdurig behandeld en contact gehouden. De ex-patient huwde nooit, maar kwam in contact met een gezin, waar hij zich als een tweede vader ontfermde over een van de kinderen, een jongen. "Hij steunde het gezin om de jongen te laten studeren. Die groeide op, huwde en kreeg kinderen. Ze hebben nu nog een hechte relatie. Er is nooit seksueel contact geweest.'

Het zit hem dwars, de manier waarop er sinds de Belgische zedenzaak en een wereldcongres in Stockholm wordt gesproken over de rol van pedofielen. Met name de Angelsaksische landen plakken nu op iedere sekstoerist het etiket pedofiel.

In Nederland heerste tot dusver een redelijk liberaal klimaat jegens pedofilie. Je kon er voor uitkomen bestuurslid te zijn van 'Martijn', de 'vereniging voor acceptatie van pedofilie', zonder ter plekke te worden gemolesteerd. Dat ligt inmiddels iets anders. Theo Sandfort, onderzoeker aan de Universiteit van Utrecht, beweerde in NRC Handelsblad op basis van jarenlang onderzoek naar de beleving door jongens van pedofiele contacten, dat zulke contacten als zinvol en verrijkend kunnen worden ervaren. Hij kreeg de wind van voren van mede-wetenschappers, die hem miskenning van de traumatische gevolgen voor kinderen verweten. In deze krant liet de Rotterdamse dominee Hans Visser zich mild uit over pedofielen - een verantwoorde vorm van pedoseksualiteit is mogelijk, schreef hij. Nee, reageerde Aak van den Akker, vader van een dochter, 'een verantwoorde seksuele relatie kan niet bestaan tussen een kind en een volwassene.'

Psychiater Frank van Ree (69) behandelde pedofielen, meestal nadat die geaardheid had geleid tot ernstige ontsporingen. "Pedofielen melden zich niet bij psychiaters om zich te laten behandelen. Die voelen zich niet ziek. Ik ben er van overtuigd, dat je van een pedofiel door therapie niet iets anders kunt maken. Chemische castratie kan wel een functie hebben, het verlaagt de seksuele verlangens. Maar het is een kunstfout, als je alleen met een pil wilt helpen, zeker als dat onder dwang gebeurt. Dit soort ingrepen leveren vaak extra risico's op door verhoging van de agressie. We hebben dat gezien bij de castraties, die op kleine schaal in Nederland zijn toegepast. Er is bij dit soort maatregelen een ongelooflijke hoop psychologie en psychotherapie nodig.'

Pedofilie is in letterlijke zin eigenlijk volstrekt normaal, zegt Van Ree. "Iedere ouder is pedofiel. Een ouder die niet pedofiel is, is ontaard. Pedofilie is op zichzelf een volstrekt normaal liefdesgevoel voor kinderen.' Maar waar pedofilie overgaat in pedoseksualiteit of ontaardt in pedo-criminaliteit, ligt ook voor Van Ree de grens. "Bij pedoseksualiteit moet je denken aan lichamelijkheid die niet aangepast is aan de kinderleeftijd en de kinderbehoefte. Bij pedocriminaliteit draait het om dwang en misbruik. Je hebt in de pedofilie te maken met de uiteinden van een glijdende schaal. Je kunt zuiver platonisch pedofiel zijn en daar kan niemand aanstoot aan nemen, maar het kan ook zo ontsporen als in de zaak-Dutroux. Van kinderliefhebbers tot zakelijke, gedistantieerde misbruikers. Het is net als bij homo's en hetero's.'

Van Ree raakte, toen hij als plaatsvervangend geneesheer-directeur bij de psychiatrische inrichting Vogelenzang in Bennebroek werkte, zeer nauw betrokken bij een geruchtmakende pedofilie-zaak. Hij schreef een boek over die zaak, getiteld 'De man die een kind doodde'. "Ik werd benaderd door Justitie. Ze vroegen me, of wij plaats hadden voor een gedetineerde, die al 22 jaar tbs had. Justitie wist niet wat ze met deze man aanmoesten. Op enig moment moest die tbs toch wel een keer ophouden, en daarom vroegen ze ons een deskundigenrapport over hem.'

"De man had in 1958 een negenjarig jongetje vermoord, nadat hij het kind seksueel had misbruikt. Een gruwelijke zaak. Geen lustmoord, het was een paniekreactie geweest. De angst dat de zaak kon uitkomen. De rechtbank wilde weten, of er een kans bestond dat de man na vrijlating opnieuw een kind zou vermoorden. De man had een vreselijk leven achter de rug, dat niet alleen op seksueel gebied z'n sporen had achtergelaten.'

"Voordat de beslissende rechtszitting over opheffing van de tbs kwam, ben ik met de man gaan praten. Ik zei: ik ben van mening dat je niet zonder meer kunt vertrekken uit Vogelenzang. Ik wil dat je vrijwillig een rechterlijke machtiging aanvraagt voor verdere behandeling, want ik ben bang dat je nog wel problemen hebt met je pedoseksualiteit. De man weigerde. Waarop ik heb gezegd: dan ga ik proberen je ertoe te dwingen. Daarvoor moest een andere psychiater worden ingeschakeld. Die heeft het dossier bestudeerd en kwam tot de slotsom: deze man is niet ziek. Mijn aanvraag voor de rechterlijke machtiging werd niet toegekend. Dat betekende dat na ontslag de kans op begeleiding en herhaalde behandeling veel minder werd.'

"Op de dag van de zitting stond ik tegenover de rechtbank in Utrecht en heb daar tegen de rechtbankpresident gezegd: 'Ik kan niet zeggen, of u ooit een kind zult vermoorden, evenmin kan ik met zekerheid zeggen, of ik ooit een kind zal vermoorden. Zo kan ik ook niet zeggen, of deze man ooit nog een kind zal vermoorden, maar ik ben er wel van overtuigd, dat de kans daarop zeer klein is.' Het tbs werd opgeheven.'

De ex-tbs'er kwam vrij. Sinds zijn vrijlating in 1980 werd hij driemaal veroordeeld wegens ontucht. Vorig jaar stond de man, inmiddels 65 jaar, opnieuw voor de rechtbank in Amsterdam wegens ontucht met minderjarigen. Elf kinderen tussen de 7 en 14 jaar waren het slachtoffer geworden. "Beseft u dat het heel schadelijk is voor kinderen, wat u hebt gedaan', vroeg de rechtbankpresidente hem. "Ik heb geleerd van niet', antwoordde de man. Volgens hem ontstaat schade bij kinderen pas, als volwassenen geschokt gaan reageren.

Van Ree: "Deze voorbeelden bewijzen, dat je zeer gestoorde pedofielen hebt en hoog ethisch gemotiveerden. Maar in een cultuur waar pedofilie als misdadig en smeerlapperij wordt gezien, komen de kinderen en de pedofielen in de problemen. Dat lijkt me uiterst zorgelijk.'

Reacties

ik heb pas ondekt dat mijn zoon van 35 jaar pedofiel is ik ben vreselijk geschrokken hij is nog vreigezel ik heb bij hem naakte kinderfotos ondekt ik heb hem gevraag of hij pedofiel was en hij zij ja maar wil er verder niet met me over praten wat kan ik doen om hem te helpen ik heb hem gezegd dat ik daarom niet minder van hem hou ik heb hem wel gevraag zich nooid aan kinderen te vergrijpen hij zeg dit ook nooid te doen hij hangt een naakte kinderfoto op boven het bad en bevredicht zich dan zelf toch maak ik me grote zorgen hoe dat verder moet ik wil hem hiervoor niet verstoten maar hoe moet ik hiermee omgaan ik heb altijd gehoopt dat hij een goed meisje zou vinden hij is eenigs kind kan zoiemand toch een relatie aangaan ik ben bang dat hij vereenzaamd als wij er eens niet meer zijn wat kan ik voor hem doen hij woond voor zich alleen en wij maken ons grote zorgen bij voorbaat dank voor een goede raad

Beste bezorgde moeder,

Ik kan me goed voorstellen dat u geschrokken bent van uw ontdekking. Het lijkt me erg moeilijk om daar op zo'n manier achter te moeten komen. Zoals u zelf schrijft, u heeft altijd gehoopt dat hij een goed meisje zou vinden: volgens mij wil elke moeder dat in eerste instantie voor haar zoon. De ontdekking dat dat waarschijnlijk niet gaat gebeuren is moeilijk en dat gaat met zorgen gepaard: dat u zich zorgen maakt, lijkt me niet meer dan normaal.

Maar misschien kunnen die zorgen voor een deel weggenomen worden als u probeert toch eens met uw zoon over zijn gevoelens te praten.
Zo krijgt u hopelijk een beter beeld van de manier waarop uw zoon met zijn gevoelens omgaat. Iemand met pedofiele gevoelens hoeft helemaal niet ongelukkig te zijn, als hij zijn gevoelens geaccepteerd heeft en een goede manier heeft gevonden om met die gevoelens om te gaan.

Uw zorg dat hij zich nooit aan kinderen vergrijpt, lijkt me ook een heel logische reactie. Dat is immers wat u altijd hoort over pedofielen: dat het misgegaan is, dat ze kinderen misbruikt hebben. Ik hoop dat u, bijvoorbeeld door verder rond te kijken op deze site, merkt dat dat een vertekend beeld is, dat zeker niet voor alle pedofielen geldt.

Waarschijnlijk zit uw zoon nu ook in de zorgen, nu u het van hem weet, maar u het er samen niet uitgebreid over heeft gehad. Het zal moeilijk zijn om er weer over te beginnen, voor hem én voor u, maar als u er toch met elkaar over weet te praten kan dat waarschijnlijk veel zorgen en onzekerheden wegnemen.

Groeten en succes,
Maarten

Ik had een vraag.
Ik ben vroeger betast door de vriend van mijn moeder.
Hij woont nog bij mijn moeder,en hij is ook in behandeling geweest(2 jaar)
Hij zegt zich toen niet te hebben gerealiseerd dat hij mij daar schade mee kon aanrichten.
Nu is het zo dat mijn dochter graag bij oma willen logeren en oma wil dit ook graag.Kan ik de vriend van mijn moeder er op vertrouwen dat hij niks doet?Ik kan er vrij met hem over praten.Hij staat open voor al mijn angsten en kan alles verwoorden en mijn vragen beandwoorden.
Ik vind dit een vreselijk moeilijk dilema,want ben bang dat hij toch de weerstand niet kan weerstaan,en dan ben ik als moeder mede schuldig,want ik wis t toch dat hij die dingen heeft gedaan.
anoniepje

't Is heel moeilijk om zo'n situatie te beoordelen zonder de betrokkenen te kennen. Dat de vriend van je moeder er met jouw open over praat is al een heel goed teken, maar je angst dat hij zich nog steeds niet kan beheersen is heel begrijpelijk.

Het zou natuurlijk zonde zijn dat je kind nooit bij haar oma kan logeren vanwege een fout die je moeders vriend lang geleden heeft gemaakt. Aan de andere kant is het begrijpelijk dat je de kind wil behoeden voor wat jij zelf hebt meegemaakt.

Is er geen mogelijkheid om bij de eerste logeerpartijtjes er zelf bij te zijn zodat je nog beter kan inschatten of die vriend nog enig gevaar vormt?
Of kan je niet bepaalde heel concrete afspraken maken met je moeder en diens vriend om te voorkomen dat hij in de fout zou gaan?

Succes met het zoeken naar een oplossing die je dochter wel de nodige garantie op veiligheid geeft, maar haar vrijheid niet te veel beperkt.

Ik heb er open met mijn moeders vriend over gesproken,en hij zegt zelf ook van als het ooit weer gebeurd laat ik me zelf opsluiten.
Ik weet dat hij zich meestal pas aangetrokken voelt tot iemand als een meisje begint te groeien.
Mijn dochters zijn nu pas 5 en 3.
Dus er is opzich geen reel gevaar op dit moment zou je zeggen.
Ik vroeg me af of het slim is om het ook met mijn oudste dochter open te bespreken.K wil haar niet met angst opzadelen,maar misschien snapt ze wel waarom ik niet wil dat ze bij hem op schoot gaat zitten op paardje hop tedoen.
Met mijn moeder heb ik er ook over gesproken en die zegt weer van nee hij doet dat echt niet meer,want hij weet nu wat de consquenties zijn.
Ook zegt ze ik hou de kinderen heus wel in de gaten.
Het moeilijk is ook dat die vriend van mijn moeder naast alle dingen die hij gedaan heeft een heel goed hart heeft.Hij is iemand die voor iedereen klaar staat en nogmaals ik heb ook wel een bepaald respect opgebouwd voor hem omdat hij er open over durft te praten hij zegt dat is het minste wat ik kan doen voor jou.
Pfff ik vind het zo beangstigend,want ja stel dat er wel wat gebeurd voel ik me natuurlijk schuldig voor de rest van me leven.
Ik ben blij deze site te hebben gevonden,want ik kan er moeilijk over praten met andere mensen.Iedereen heeft natuurlijk maar 1 mening en dat is niet doen!
Hij heeft jou betast en nou stel je je eigen kinderen hier aan bloot.
Misschien dat ik ooit deze site aan de vriend van mijn moeder geef.Als hij dat wil.
Maar zou het slim zijn om dit met mijn dochter te bespreken?Of zal ik haar dan met angst opzadelen?
liefs wen(bedankt voor jullie lieve reactie's.)

Als ik dit zo lees kan ik maar één advies uit de grond van mijn hart geven: Laat uw dochter hier voorlopig even lekker buiten; ze zal er niets van begrijpen en het zal haar alleen verwarren ("waarom wil opa dat dan?"; "waarom mag dat dan niet?" en de vraag die ze waarschijnlijk niet eens zal stellen: "kan ik me dan wel veilig voelen bij opa?"). Ik denk niet dat kinderen van 5 in staat zijn om uit die informatie te begrijpen hoe ze er mee om moeten gaan.

Maar het andere gevoel wat ik er bij krijg is dat uw moeders vriend best te vertrouwen is. Maar dat gevoel komt alleen voort uit wat ik van u gelezen heb en ik wil het dan ook zeker niet als een advies brengen. Niemand anders dan uzelf kan deze beslissing nemen, hoe moeilijk dat ook is...

Tenslotte nog even los van uw situatie: U schrijft: "Iedereen heeft natuurlijk maar 1 mening en dat is niet doen!", ik ga er vanuit dat u bedoelt: kinderen misbruiken, of tenminste toch hetgeen de vriend van uw moeder bij u gedaan heeft in het verleden. Ik denk dat er heel veel kanten aan het verhaal zitten, en dat een zekere mate van intimiteit tussen volwassenen en kinderen vaak heel positief is (kinderen die nooit eens intiem kunnen zijn met een volwassen iemand krijgen daar op latere leeftijd vaak juist last van). Het punt waar intimiteit overslaat van positief naar negatief is bij best veel kinderen anders dan het punt waar het overgaat van gewenst naar ongewenst. Het omslagpunt positief-negatief is echter heel moeilijk te vinden, het is namelijk niet te voorspellen of een kind op latere leeftijd moeite krijgt met wat het in zijn/haar jeugd nog plezierig vindt. Daarom is het belangrijk om heel goed de grenzen te bewaken en uit te gaan van openheid; zo lang het kind niet voor de sociale omgeving hoeft te verbergen hoe intiem het is met een volwassene is er naar mijn idee niets aan de hand.

Jorge, ik ben het wel met je eens maar ik denk dat je de Iedereen heeft natuurlijk maar 1 mening en dat is niet doen! verkeerd begrijpt. Ik denk niet dat het hier niet over de mening van anderen gaat over de grenzen van aanvaardbare intimiteit gaat (zoals jij dat lijkt te interpreteren) maar wel over de mening over het al dan niet laten logeren van haar dochters bij hun grootmoeder. Daar is de mening van anderen bijna altijd niet doen!!.

De posters op dit forum zijn daarmee een uitzondering op de regel met een meer genuanceerde houding.

Ja ik bedoel inderdaad wat seeking zegt.
Ik ben het nameijk helemaal niet eens met de stelling dat er dan niks aan de hand is,want een kind kan dat helemaal nog niet aangeven.
door die hele toestand met de vriend van mijn moeder is er heel veel kapot gegaan!
Hij heeft zich nooit gerealisserd wat voor schade hij mij aan deed.Hij dacht immers lief te zijn voor mij.
Dit werkt niet zo bij kinderen.
Maar goed het gaat mij over mijn kinderen,en mijn moeder vertrouwd hem ja.Ze zegt ik ben er niet zo bang voor,want hij weet wat ik met hem doe als hij het wel zou doen.
Het is een hele moeilijke beslissing voor mij.
En ik weet dat ik hem moet nemen,maar ik wilde graag weten hoe jullie er tegen over staan.Jullie weten zoiets den ik van de andere kant inteschatten.
Het was voor mij niet makkelijk om hier naar toe tegaan,omdat ik zelf slachtoffer van seksueel geweld ben en betast door de vriend van mij moeder,dus zit ik juist weer in dat andere bootje.
pfff moeilijk.
maar in ieder geval bedankt

Goed dat u deze vraag stelt. Ik kan me goed voorstellen dat het een moeilijk dilemma is en vind het knap dat u uw vraag hier durft te stellen.

Wij kunnen op uw vraag natuurlijk moeilijk zeggen "ja hoor dat kan wel", net zo min als dat we kunnen zeggen dat omdat deze man jaaaren geleden handtastelijk is geweest hij dat nu weer zou doen. Wij kennen de man niet en kunnen dus zijn gedrag niet voorspellen.

Het is goed dat u openlijk in gesprek kunt gaan met de man. Ik zou het dilemma aan hemzelf voorleggen, en hem ook eens vragen of hij zich tot uw dochter aangetrokken voelt. Kunt u hier met uw moeder ook gewoon over praten? Ik denk dat zij toch wel behoorlijk zal kunnen inschatten of er een verleiding is, hoe groot die dan is en of dat een risico vormt voor uw dochter.

Mocht u verder nog vragen hebben, stel ze dan gerust; wij doen ons best om ze te beantwoorden.

Met vriendelijke groet,
Jorge

Allereerst dank voor uw bericht. In antwoord op uw vragen het volgende;

U schrijft dat U zoon 35 jaar oud is. Als we er van uitgaan dat uw zoon vanaf zijn pubertijd deze gevoelens kent, dan mogen we er tevens vanuit gaan dat uw zoon al ruim 20 jaar bewust bezig is met zijn seksuele gevoelens en zijn identiteit. De meeste mensen hebben rond hun 30e wel uitgevonden hoe ze een stabiele draai aan het leven moeten geven. Ik heb geen enkele aanleiding om te veronderstellen dat uw zoon deze draai inmiddels niet gevonden heeft.

U bent bang dat hij zich aan een kind zal vergrijpen. Is er enige grond om aan te nemen dat hij dit de afgelopen 20 jaar heeft gedaan? Als dit niet het geval is, is er ook geen gegronde reden om U zorgen te maken voor de toekomst. (ik kom hier later op terug)

Verder schrijft U dat U angst heeft dat uw zoon zal vereenzamen. Het feit dat hij geen partner heeft of niet omgaat met meisjes van zijn leeftijd, betekent niet automatisch dat hij eenzaam is. Het kan zo maar zijn dat er tientallen kinderen zijn die een belangrijke plaats in zijn leven vervullen en waar hij al zijn tijd in steekt. Bij een pedofiel is het namelijk zo dat kinderen de meest waardevolle invulling geven aan het leven.

U vraagt wat U voor hem kunt betekenen en hoe U hem kunt helpen. Het is de vraag of er hulp nodig is. Acceptatie is wel belangrijk. Na de schok en uw teleurstelling is het van uiterst belang dat U uw zoon leert accepteren zoals hij is. Dit kost tijd. Er met uw zoon over praten kan voor beide positief bijdragen.

Om uw zoon te leren begrijpen en te accepteren zal hij U openlijk moeten en durven vertellen over de pracht die hij in kinderen ziet. Hij zal in ieder geval één plek in zijn bestaan moeten hebben, waar hij openlijk en geheel geaccepteerd over zijn gevoelens kan praten. Als dit zijn eigen ouders zijn, heeft dit wat mij betreft de meeste voorkeur.

U heeft tot slot terechte bezorgdheid als het gaat om opkropping en verdrukking van gevoelens in een situatie van totaalisolement. U kunt op deze website en in alle media lezen waar dit toe kan leiden. Als hij zich werkelijk isoleert, haal hem daar dan uit door hem te accepteren en er met hem op een positieve manier over te praten.

Het is wellicht een suggestie om hem eveneens een bezoek te laten brengen aan deze website en de vele andere websites over dit onderwerp. (mocht hij die niet al lang gevonden hebben)

Nu ik op deze site ben terecht gekomen ben ik toch zeer verontrust!!
Ik ben hier terecht gekomen naar aanleiding van mijn studie waarvoor ik naslag doe over pedofilie..

Bezorgde moeder, wanneer u meer wil weten over pedofilie dan zou ik u aanraden om "kinderen houden niet van krokodillen" te lezen van Karine Hutsebout. Hierin worden niet alleen verhalen verteld van misbruikte kinderen maar ook staan er theoriën in uitgewerkt! Deze kunnen heel nuttig zijn om uw zoon te analiseren en te achterhalen of hij gevaarlijk is voor onze maatschappij.

Tot slot wil ik tegen iedereen zeggen:

"Denk nooit dat je een kind geen kwaad kan doen door even met haar te "spelen", een kind zal je nooit uitdagen ookal ben je daar sterk van overtuigd, en JIJ moet een kind zeker niet gaan vertellen "hoe het allemaal in zijn werk gaat".

Een kind is een kind, het is kwetsbaar en dient beschermd te worden!!

HELP HEN

Ik heb het boek 'kinderen houden niet van krokodillen' nog niet gelezen. Maar voor zover ik weet gaat het over misbruiksituaties. Vermits een niet onaanzienlijk deel van de pedofielen nooit kinderen misbruiken lijkt het me een veel te eenzijdige informatiebron om pedofielen te begrijpen.
Het kan interessant zijn, maar niet als enige (of belangrijkste) informatiebron voor die moeder om haar kind te begrijpen.

"Denk nooit dat je een kind geen kwaad kan doen door even met haar te "spelen", een kind zal je nooit uitdagen ookal ben je daar sterk van overtuigd, en JIJ moet een kind zeker niet gaan vertellen "hoe het allemaal in zijn werk gaat".

Je zal me in de huidige maatschappij niet horen pleiten voor het aangaan van seksuele contacten met kinderen. Elk mens, en zeker ook kinderen, verdienen een bepaalde bescherming en het gemiddelde kind is kwetsbaarder, minder weerbaar en makkelijker te manipuleren dan de gemiddelde volwassene. Tot zover ben ik het met je eens.

Maar als je denkt dat kinderen nooit uitdagen dan doet me dat vermoeden dat je nooit veel spontaan contact hebt gehad met kinderen. Want er zijn zeker kinderen die seksueel uitdagen. Er zijn zeker kinderen die grenzen testen en die, als je zou laten doen, de grenzen van wat in Nederland en België wettelijk is (en/of maatschappelijk aanvaard wordt) zouden overschrijden.
Natuurlijk is er vaak sprake van vooral nieuwsgierigheid, al blijft het daar niet altijd bij. Dit betekent niet dat het wijs is om op de initiatieven van die kinderen in te gaan. Ik ben er van overtuigd dat het (op dit ogenblik) zo goed als altijd het beste is om zelf een grens te trekken als het kind wettelijke of maatschappelijke grenzen dreigt te overschrijden.
Maar sommige kinderen zijn wel degelijk met seks bezig, sommige kinderen dagen wel uit en voor sommige kinderen is seksueel contact met volwassenen iets waar ze geen neen tegen zouden zeggen.
De meeste volwassenen zien dit niet omdat ze dat niet willen zien, omdat ze de 'signalen' bewust negeren of anders interpreteren maar ook omdat kinderen slechts 'iets zullen proberen' bij een volwassene waar ze zich goed bij voelen en waarvan ze het gevoel hebben dat ze geen overdreven negatieve reactie zullen krijgen.

Anoniem schreef:

Hierin worden niet alleen verhalen verteld van misbruikte kinderen maar ook staan er theoriën in uitgewerkt! Deze kunnen heel nuttig zijn om uw zoon te analiseren en te achterhalen of hij gevaarlijk is voor onze maatschappij.

Het is inderdaad heel nuttig om van je kind te achterhalen of hij gevaarlijk is voor de maatschappij.

Dat doet elke moeder graag.

Logisch.

Ha eindelijk eens een van de weinigen die onze geaardheid serieus neemt en met veel middelen motiveert, dat seksuele ervaringen tussen volwassenen en kinderen niet per definitie schadelijk hoeven te zijn !!! Dit is nota bene gepubliceerd in september 1996, toen het gedoe rond Marc Dutroux hoogtij vierde. Deze periode zie ik helaas nog glashelder voor me. Ik weet al vanaf mijn zeventiende dat ik me bijzonder aangetrokken voel tot schoolkinderen tussen de 8 en 12 jaar (zowel jongens als meisjes).
Eind 1996 dacht ik met de massahysterie mee te kunnen komen en probeerde ik deze pedofiele gevoelens te verdringen en van me af te zetten. Het werd me snel duidelijk, dat dit met de beste wil van de wereld niet lukt en zelfs psychologen en psychiaters geven dit toe.

Verreweg de meeste tijd ga ik met mijn generatiegenoten (personen tussen 1965 en 1980 geboren) om en praat en lach heel wat met ze af, maar... bij hun voel ik niet dat speciale wat ik bij kinderen voel. Tussen 1996 en eind 2000 had ik helaas erg weinig contact met kinderen en die enkele keer dat ik contact met ze had, was het net of de wereld mij toelachte ! Vanaf ongeveer 2001 krijg ik steeds meer contact met kinderen tussen de 8 en 12 jaar en elke dag dat ik met een van hen heb opgetrokken, is het net of mijn dag niet meer stuk te krijgen is.

Met ouders van deze kinderen leef ik gelukkig ook op goede voet. Een moeder die mij een paar jaar kende vroeg mij om regelmatig op haar zoontjes van 7 en 4 te passen, omdat ze er waarde aan hecht dat deze jochies ook een mannelijke kinderoppas hebben. Dit beschouw ik zeker in deze tijd als een prachtig compliment. Het oudste jongetje is heel erg aanhankelijk. Hij kruipt altijd bij mij op schoot, alsof het de normaalste zaak van de wereld is. Vaak stoeit hij ook spontaan met me en een van de laatste keren was zo'n stoeipartij uitgelopen op een soort vrijpartij, waarin hij zich stevig tegen mij aandrukte en zelfs mijn wijsvinger in zijn mond stopte en erop sabbelde.

Een andere keer dat ik oppaste las ik beide knulletjes voor en ze zaten beiden op mijn schoot. Hun vader kwam op dat moment thuis. Ik was totaal geconcentreerd op het voorlezen en scheppen van sfeer. Met moeite keek ik vanuit mijn ooghoeken en merkte op dat de vader een erg lief gezicht trok en keek alsof het erg gezellig was. Hij pakte zijn camera en schoot een paar foto's. Hopelijk krijg ik ze binnenkort.

Mijn moeder en broer merken dat ik goed met kinderen kan omgaan en mijn broer zei zelfs sterk de indruk te hebben dat ik kinderen uit mijn favoriete doelgroep goed kan aanvoelen. Ik hoop niet dat ze verkeerde dingen denken. Ik durf echt niet zoals ik hieronder lees in sommige artikelen, mijn pedofiele geaardheid te bespreken. Mijn moeder zal denk ik constant lopen te piekeren; "Als mijn Aleksej maar niet te ver gaat, dat hij een kind verkracht". Zij heeft de indruk dat pedofilie kinderen sowieso schade berokkent. Mijn broer is in dienst van Vrouwe Justitia, dus hij krijgt regelmatig boefjes en criminelen. Misschien zal hij mij overtuigen dat seks met kinderen hoe dan ook strafbaar is.

Van mijn vader hoeft ik sowieso geen begrip te verwachten. Hij vind het erg belangrijk dat mannen hun leven moeten delen met vrouwen. Van homofilie moet hij absoluut niks hebben, laat staan van pedofilie. Hij zou mij proberen om te praten dat ik beter naar vrouwen kan kijken en met een vrouw mijn leven moet delen.

Hopelijk staan er meer Frank van Reeen op en wordt pedofilie ook een geaccepteerd fenomeen, maar ik vrees dat dit nog jaren en jaren zal duren en wij zullen toch moeten proberen te strijden, heel hard !

Uit het laatste deel van je post (het eerste deel is gewoon een OK persoonlijk verhaal, goed om hier te hebben, en daar heb ik verder geen commentaar op: )

Misschien zal hij mij overtuigen dat seks met kinderen hoe dan ook strafbaar is.

Aleksej, ik heb nieuws voor je.

Seks met kinderen IS hoe dan ook strafbaar.

Ben ik nu zo dom? Bedoelde je dit anders als je het schreef? Of moet ik me zorgen gaan maken?

en wij zullen toch moeten proberen te strijden, heel hard !

Ik krijg een beetje de kriebels als iemand die zelf ook in zijn persoonlijke kring niet over zijn gevoelens durft te praten, zegt dat "wij" zullen moeten strijden.

Wie bedoel je? 'Wij, de pedofielen' moeten niks. Niet iedereen met pedofiele gevoelens zit in eenzelfde schuitje, en niet iedereen met pedofiele gevoelens heeft dezelfde bedoelingen. Ik zie er geen heil in om te doen alsof alle pedofielen 'een blok moeten vormen', of iets dergelijks.

En zeker niet 'strijden, heel hard', of toch zeker niet tegen een of ander anoniem, vaag gedefinieerd onrecht dat 'ons' aangedaan zou worden.

Ik vind: 'wij, als individuele mensen met pedofiele gevoelens' zullen moeten proberen om ons leven zo goed mogelijk vorm te geven. Waar we daarin moeilijkheden tegenkomen, zullen we ons altijd moeten afvragen of we daar zelf een verantwoordelijkheid in hebben, in plaats van alleen 'de maatschappij' de schuld te geven. En als er echt iets duidelijk aanwijsbaars mis is, dan zullen er hopelijk mensen zijn die zich op dat punt gaan organiseren en daar iets aan gaan doen.

En het is best OK om (ook als je niet een van die mensen bent) een mening over misstanden te hebben, of commentaar te hebben dat voor die mensen nuttig kan zijn.

Maar van mensen die zelf niets willen/kunnen doen en verder alleen zeggen dat "wij pedofielen zullen moeten strijden" heb ik nog niet veel goeds gezien. Naar mijn gevoel zijn dat veelal mensen die de aandacht willen afleiden van zichzelf.
(Bijvoorbeeld omdat niet onder ogen willen zien hoe ze zelf verandering in hun eigen leven kunnen brengen, of omdat ze iets te verbergen hebben.)

Opmerking: mijn laatste paragraaf kan een vooroordeel zijn, hoor.
Ik zeg ook niet dat het voor jou per se opgaat.
Misschien stel ik het wel een beetje scherp zodat ik tegenreacties kan krijgen die mijn gevoel weerleggen...

ik ben van mening dat een kind van 7 niet seksueel ontwikkeld is en het beter is dat ze nog een tijdje wachten voordat ze daar mee in aanraking komen, en stel je eens voor hoe de ouder van z'n kind zich voelt, als je zelf kinderen hebt moet je daar niet aan denken.
en denk ook hier eens over na als de kinderen ouder worden vind je ze niet meer aantrekkelijk en worden ze als het ware gedumt, dat is een zware klap voor z'n kind vooral als er seksueel kontakt is geweest.

Vanwege het déjà vu gevoel dat je post bij me oproept kan ik je aanraden wat meer posts op deze site te lezen omdat deze opmerkingen al vaker aan bod zijn gekomen. Dan zal je merken dat:

- de meeste pedofielen die actief op deze site posten nooit een kind zouden 'dumpen'. De fysieke aantrekking mag dan minderen bij het ouder worden van het kind, de liefde verdwijnt daarmee niet.

- bijna iedereen het er met eens is dat de seksuele ontwikkeling van een kind van 7 niet te vergelijken is met de seksuele ontwikkeling van een volwassene en dat de velen het er met eens zullen zijn dat heel wat 7-jarigen nauwelijks (of niet) met seks bezig zijn en al helemaal niet op een 'volwassen' manier.

- de meeste 'pedofielen' die vaak op deze site posten (en ik vermoed zelf de meerderheid van de pedofielen op zich) om deze en nog verschillende andere redenen nooit seks hebben gehad met een kind en waarschijnlijk ook nooit seks zullen hebben met een kind, en al helemaal niet met 7-jarigen.

Hopelijk is deze site nog actief, ondanks dat het laatste bericht in deze categorie uit 2005 komt. Ik zit namelijk met een probleem in dezelfde richting als de bezorgde moeder van de 35jarige. Ik ben echter een bezorgde zus (en dochter van bezorgde ouders!) die er net achter gekomen is dat haar 40jarige broer kinderporno op zijn telefoon had staan.
Mijn broer is altijd al erg gesloten geweest over zijn gevoelens, in algemene zin. Als hij in de problemen kwam, gaf hij daar altijd al niets van aan tot het op de een of andere manier ontdekt werd. Op zijn werk en bij de (niet frequente) familiecontacten was hij altijd vrolijk, een niets-aan-de-hand-houding. Op andere momenten bleek dan dat hij in diezelfde periode toch erg met zichzelf in de knoop zat.
Zo'n 2 jaar geleden kwamen we er achter dat hij homofiel was. Dat is iets waar hij ook nooit over praat. Als ik hem er iets over vraag of een opmerking over maak, maakt hij zich er zo kort en nietszeggend mogelijk van af. Nu dus die kinderporno, waarvan ik helemaal niet weet hoe veel, hoe lang, welke aard, welke leeftijden etc. Hij heeft weinig (maar wel enkele) volwassen vrienden en gaat intensief om met een (ong. 13-jarige) zoon van een goede vriendin van hem en heeft schijnbaar ook nogal eens andere kinderen over de vloer. Die zoon heeft de kinderporno ontdekt en was er erg ontdaan over. De vriendin is er (ook nu nog) van overtuigd dat hij nooit haar zoon sexueel benaderd heeft, maar we weten niets zeker en maken ons zorgen dat hij dat evt wel zal gaan doen, met welk kind dan ook. Hij houdt alle contact af sinds die kinderporno ontdekt is, zowel met zijn ouders als met die vriendin. Hij lijkt helemaal geïsoleerd. Eerder de laatste weken, bij financiële problemen, reageerde hij div. malen agressief, waarbij hij oa uitriep dat hij zichzelf nog eens van kant zou maken, en wilde verder ook toen nauwelijks praten. Mijn grootste zorg is die geslotenheid, waarbij hij steeds meer in het nauw lijkt te zitten en niet lijkt te durven praten. Wie weet waartoe die toenemende druk zal leiden. Wie heeft een tip hoe hij toch hulp kan krijgen, zijn stilzwijgen doorbroken kan worden?

Misschien is het een idee om het een brief te sturen waarin u uw zorgen verwoordt, maar waarin u ook duidelijk laat blijken hem te willen steunen. Jullie zorgen zijn heel begrijpelijk.
De kans dat hij pedofiele gevoelens heeft, lijkt me groot. Overigens hoeft dit geen ramp te zijn.
Mijn ervaring is, dat het schrijven over dit onderwerp erg prettig en verhelderend kan zijn, misschien doorbreekt het de geslotenheid. Misschien kunt u hem vragen of hij zich aangetrokken voelt tot jonge jongens/ kinderen, zonder het woord pedofilie te noemen. Ik zou er dan ook bij schrijven dat, als dit zo is, dit niet betekent dat hij een slecht, gevaarlijk of onbetrouwbaar mens is.
Overigens begrijp de zorg over zijn omgang met kinderen. Persoonlijk denk ik dat veel mensen die zich aangetrokken voelen tot kinderen in staat zijn vriendschappen op te bouwen met kinderen zonder dat ze daarbij seksuele toenadering zoeken. Ik spreek uit eigen ervaring.
Zelf ben ik ook bevriend geweest met jonge jongen. Mij ging het om de vriendschap en de gezelligheid, niet om het fysieke contact, al zal ik niet ontkennen dat ik hem ontzettend knap en aantrekkelijk vond. Seksuele toenadering heb ik nooit gezocht. Ik wist best dat dit niet mocht en wenselijk was. Ik begreep best dat mijn gevoel voor hem anders was dan zijn gevoel voor mij. We waren goede vrienden.
Zelf ben ik altijd erg bang geweest dat anderen mijn geaardheid zouden ontdekken. Een rampscenario met niet te overziende gevolgen. De praktijk viel mee. Ik ken nu een aantal mensen die het van me weten en dat lucht enorm op.
Ik kan me enorm goed voorstellen dat uw broer hier niet over durft te praten. Vooral nu niet, na de vondst van kinderporno.
In de tijd van mijn ‘coming- out’ ben ik gaan schrijven. Eerst voor mezelf, niet veel later op dit forum. Het heeft me erg geholpen.
Toen heb ik de stap gewaagd naar de hulpverlening. Ook deze stap viel mee en heeft iets gebracht.

De zorgen over zijn isolement lijken me erg terecht. Misschien kunt u dit forum noemen. Misschien is er herkenning. Mailcontact is ook mogelijk.
Probeer in ieder geval zo min mogelijk verwijtend te zijn en laat hem niet vallen.

Heel veel sterkte,

meso

bezorgde zus schreef:

Wie heeft een tip hoe hij toch hulp kan krijgen, zijn stilzwijgen doorbroken kan worden?

Misschien is hij homo of pedo of misschien hetero zelfs.
Wat maakt het uit.

Het probleem is dat hij volgens jou te weinig uit over zichzelf.

Misschien komt dat omdat zijn omgeving niet wil luisteren naar zijn verhaal maar misschien komt het doordat hij zichzelf moeilijk uit. Allebei kan.

Ik zie daar geen probleem in.
Beide komen vaak voor en zijn dus geen uitzondering.
In dat opzicht is hij dus normaal.

Als je wilt dat iemand gaat praten dan moet je gaan luisteren.

En luisteren is passief, geen commentaar, geen gedreig, niks geen reactie.

Gewoon vragen: 'en toen?' 'en wat nu?' 'meen je dat nou?' 'en hoe voelt dat?' en verder niks.

Maar luisteren en niks over jezelf zeggen is moeilijk.

Maar er is nog steeds geen cursus voor.

Opties reactieweergave

Kies uw favoriete manier om reacties weer te geven en klik op "instellingen opslaan" om uw veranderingen te activeren.