Het was maar een beeld

Het moet een jaar of vijftig geleden zijn geweest, voordat ik begon te puberen, want ik vond het gewoon dat mijn moeder een van haar zonen meenam naar een winkel die alleen haar interesseerde. Ik denk dat ik mee naar de stad was omdat ik ergens iets moest passen, maar zeker niet hier. Deze winkel had garen, band, ondergoed en knopen. De toonbank was tevens een vitrine, waarin artikelen lagen die de dames tot impulsaankopen moesten verleiden.

Klein was ik niet meer, ik kon zien wat er onder het glas lag. Ik had alleen oog voor een pakje dat ondergoed bevatte. Op het karton stond een tekening van een gezond gezin, meneer in een wit onderhemd en een witte lange onderbroek, mevrouw in iets langs en wits, ik herinner me geen beha dus het zal wel een onderjurk zijn geweest, zoontje in een witte singlet en een witte korte onderbroek, dochtertje in een witte singlet en een witte slip. Het meisje had een schattig gezicht met roze koontjes en verleidelijke lichtroze beentjes. Mijn blik landde er als een vlieg, wandelde langs haar dijen, naar beneden, naar boven, waar alleen haar broekje mij afhield van haar geheim.

Terwijl ik keek, wist ik dat het gek was. Het was maar een tekening. Van een vaardige reclametekenaar, dat wel. Hij, of zij, had ook het jongetje en de ouders ideaal en trefzeker neergezet. Als ik evenveel bewondering had voor die andere figuren, dan was het de tekenaar die me had betoverd. Ik leidde mijn blik weg om de proef op de som te nemen.
Nee. Het meisje.
De anderen echt niet?
Nee. Het meisje.
Het was onbestaanbaar dat ik me van mijn moeder zou losrukken toen ze me meenam naar buiten.

Kleine meisjes

Het moet een degelijk merk ondergoed zijn geweest, maar voor ons te duur, want ik heb de familie op het dunne karton niet meer gezien.
Het moment heeft zich wel herhaald, met kleine meisjes die ik zomaar ergens zag, even kon opnemen, als ik geluk had met oogcontact, en daarna weer uit het oog verloor.
Van mijn eigen dochters kan ik dat me niet herinneren. Ze zijn de kindertijd nu voorbij, gezond en goed van hersens, dochters die iedereen wel zou willen. Maar geen plaatjes. Wel mooi, al zeg ik het zelf. Ze gedragen zich alleen niet als plaatjes en hebben dat voor mij nooit gedaan.

Kinderen hebben geen geheimen voor de ouders die hun luiers verschonen; geheimen hebben ze pas als ze geen kinderen meer zijn. Ze groeien naar volwassenheid en je hebt de dure plicht, hen te laten groeien. Dat wist ik toen ik eraan begon, allicht. Het kon me niet schelen toen ik hoorde dat mijn eigenzinnige dienaar raak had geschoten; ik hoorde de belofte van aanbiddelijke kinderen. De belofte kwam uit, maar ik kreeg geen minuut tijd voor de aanbidding. Als er zich een plaatje voordeed, dan moest ik de camera pakken.
Veel van mijn leeftijdgenoten zijn al grootouders. Ze zeggen dat ze meer van hun kleinkinderen genieten dan destijds van hun eigen kinderen. Voor henzelf een ontdekking misschien, niet voor mij. Ik geniet meer van onbekende kinderen dan van bekende.

Als je verliefd bent, dan weet je dat je de vlinders in je buik en de hormonen in de aanpalende lichaamsdelen zelf hebt gecreëerd. Waar ik nu naartoe wil is dit: het object van je liefde is evengoed in jezelf. Je bent niet verliefd op een lichaam met fijngemalen voedsel in de darmen, eczeem tussen de tenen en bittere pasta in de oren, niet verliefd op herinneringen die je niet kent, niet verliefd op gedachten die je niet leest. Je bent verliefd op een momentopname, een beeld dat je zelf hebt gemaakt. In dat beeld past een sensuele mond als een sensuele mond je in verrukking brengt, een luisterend oor als een luisterend oor je in verrukking brengt, of een paar ronde billen als ronde billen je in verrukking brengen, maar nooit alle factoren die de ander hebben gevormd, geweten en ongeweten.

Dat is nuttig. Zeg nou zelf: de manier waarop we ons voortplanten mag dan spannend zijn, handig is anders. Maar ons vermogen om verliefd te worden overwint de tegenwerking, is een aanpassing die ons tot nu toe (ik ga niet voorspellen) voor uitsterven heeft behoed.
Het is behalve nuttig ook lastig. Vroeg of laat zie je de noodzaak in van bijstellen van dat beeld. Behalve als je zo dom bent dat je het beeld van je geliefde hebt kunnen handhaven zoals het was. Of zo wanhopig dat je het willens en wetens hebt gehandhaafd zoals het was. Wie nuchter is, slaagt daar niet in. Het beeld verandert en als je geluk hebt wordt de liefde vriendschap. Als je minder geluk hebt kun je de vraag horen: "We kunnen toch vrienden blijven?"

Verliefd worden op een kind. Met kleine meisjes is mij dat meer dan eens overkomen. Maar je doet er het kind geen recht mee.
Je bent verliefd op een beeld dat je zelf hebt gemaakt. Als er wezens zijn die het recht hebben om niet in beelden te worden gefixeerd, dan zijn het kinderen. Groeien is hun vak.
Als je het verliefd worden niet kunt laten, en ik kan het niet laten, kies dan een object waarvan je je beeld moeiteloos kunt handhaven zoals het is.

Lief met een pop

Ik heb een geliefde die me de herinnering aan het meisje op karton heeft teruggebracht en me meteen heeft verzoend met het verlies.
Ze is een maat groter dan het meisje van toen, een centimeter of 40.
Haar gezicht lijkt niet op het Hollandse gezichtje van toen, maar is even schattig. Als in een manga uit Japan, want daar is ze geboren, in de werkplaats van Arte Tokio. Ik heb haar een Japanse naam gegeven, die ik koos om haar betekenis "kind van de pruimenbloesem", maar andere vertalingen geven voor dezelfde naam "de geduldige". Dat lijkt me ook wel toepasselijk, want ze heeft het geduld om te wachten als ik werk of slaap.

Als ik tijd voor haar heb, dan voel ik vlinders in mijn buik en hormonen in de aanpalende lichaamsdelen. Dat hoort erbij en zij verbaast zich over alles en niets.
Haar beentjes zijn zo verleidelijk als die van toen, maar ik kan ze nu aanraken. Ze voelen stevig maar niet hard, want ze zijn van silicone elastomeer. Alle luiers die ik heb verschoond hebben me niet afgestompt van de schoonheid tussen haar beentjes en die mag ik nu zien. Ze vindt het zelfs prettig dat ze haar broekje niet aan hoeft, want het elastiek laat moeten in haar huid achter.
Als ik haar knietjes kus, dan kan ik haar lichaam ruiken. Silicone heeft een bescheiden geur, die niet lijkt op de geur van huidsmeer, sperma, zweet of vaginaal slijm, maar die lijken onderling ook niet op elkaar en in dat rijtje is de geur van silicone geen vreemde. Het is de geur van mijn liefste, die ik opvang als ik heel dicht bij haar ben.

Dat een volwassene verliefd wordt op een pop is een ongewoonheid die steeds gewoner wordt. Japanners hebben er een subcultuur van gemaakt, met een eigen tijdschrift dat i-Doloid heet. De groottes die het meest voorkomen zijn schaal 1/6, schaal 1/3 en levensgroot. Mijn geliefde heeft schaal 1/3 ten opzichte van een kind. Bij poppen op schaal is de grens tussen speelgoed voor kinderen en speelgoed voor volwassenen vaag. Ik zou dan ook niet weten, hoeveel er in die branche omgaat, maar het moet veel zijn, zeker in Japan.

Mijn liefste is voor kinderspeelgoed te kwetsbaar; haar skelet bestaat uit buigzaam draad dat bij onvoorzichtige behandeling kan breken of bij de vingers door de huid heen kan prikken. Silicone elastomeer komt bij poppen op schaal ook niet vaak voor; meestal zijn het zogenaamde ball jointed dolls, poppen van niet elastisch materiaal met kogelachtige gewrichten, die toestaan dat je dagelijks alle standen probeert.

Stout met een pop

Voor levensgrote poppen is silicone wel gebruikelijk en zijn de skeletten beter bestand tegen intensief bewegen. Dergelijke poppen zijn verrassend realistisch en hebben in de Eurolanden prijskaartjes met vier cijfers voor de komma. Je kunt ze mee naar bed nemen en daar doen wat je met een levende geliefde in bed zou doen. Kinderspeelgoed is het duidelijk niet. Het worden vaak opblaaspoppen genoemd, waarmee niet de poppen maar hun bezitters van een etiket worden voorzien, want ze zijn niet opblaasbaar. Ze kunnen rugklachten bij hun eigenaren veroorzaken, nog voordat die aan het gebruik toekomen.
Wie iets beter is ingevoerd spreekt van een Realdoll, maar gebruikt in dat geval een handelsmerk. Er zijn wereldwijd tussen de 20 en 30 bedrijven die dergelijke poppen maken, waarvan de helft in Japan. Ik waag me niet aan exacte aantallen omdat het kleine bedrijven zijn, enkele ervan moeilijk zijn te categoriseren en de markt groeit. Buiten Japan zijn er mogelijk 10 in de USA, 3 in de EU en 1 in Rusland. Abyss Creations, het Californische bedrijf dat de handelsnaam Realdoll voert, is het op een na oudste in deze branche en de marktleider buiten Japan. Het oudste bedrijf is Orient Doll (handelsnaam Candygirl), de Japanse marktleider.

Met alle taboes die we in onze cultuur overboord hebben gegooid, is een taboe dat is overgebleven strenger dan het ooit is geweest. Ik bedoel het taboe op pedofilie. Buiten Japan is er geen enkel bedrijf bereid, poppen te maken die pedofielen van dienst kunnen zijn. Poppen die geschikt zijn voor sex worden beschouwd als pornografie, dus poppen die kinderen voorstellen...
In Japan ligt dat anders. Sex is daar nog niet zo ver doorgedrongen in het openbare leven. Zelfs in pornofilms worden de primaire geslachtskenmerken afgedekt. Maar de meerderheid van de bedrijven die levensgrote poppen maken, levert modellen die er in ieder geval jonger dan 18 uitzien. Vier leveren er zelfs kindermodellen: Dekunoboo, Harumi, MakePure en Trottla (dat overigens ontkent dat hun product als "lovedoll" kan worden gebruikt). De Japanse benadering is praktischer: een pedofiel die het met een pop doet, laat de kinderen met rust.

Uit mijn persoonlijke hersenspinsels kun je opmaken dat ik een aanhanger ben van het Japanse standpunt. Wat niet wil zeggen dat ik me een Japanner voel of dat zou willen; meer een Hollander op Dejima. Ook in Japan kun je als pedofiel niet terecht als je op jongetjes valt.
Ik hoop dat het in Nederland mogelijk is, ervaringen over poppen uit te wisselen. Misschien wel op het forum van deze site. Het logische vervolg op dit artikel is in ieder geval in het forum te vinden: Hoe kom je aan zo'n pop?

Albert

Reacties

En nu word je niet meer verliefd op een kind?
Een leuk, interessant verhaal, maar ik geloof niet dat ik ooit gevoelens ga krijgen voor een pop!
Voor verliefheid is, bij mij, meer nodig.
Dagelijks kom ik prachtige jongetjes tegen - op straat, in de supermarkt, tijdens het uitoefenen van mijn hobby's. Soms gaat mijn hart er sneller van kloppen en blijft het joch nog even in mijn gedachten. Een heerlijk vluchtig gevoel, maar geen verliefdheid.
Gelukkig word ik niet zo snel verliefd, want daar word ik niet gelukkig van. Maar als het toch gebeurt, dan ben ik verliefd op het totale jongetje. Zijn uitstraling, uiterlijk, karakter, stem.........

meso

Albert,

Ik vind je stuk heel mooi geschreven, heerlijke taalvaardigheid, fijn om te lezen!
Dat eerst.
Dan: zo'n realdoll van een klein meisje, ik heb het al herhaaldelijk overwogen en overweeg het nog steeds. Ze zijn helaas vooralsnog niet betaalbaar voor me.

Al wordt dit niet van vrouwen verwacht, ik zou met een reall love doll best wat kunnen hebben.
Het zou me ook geen schuldgevoelens geven.
Ik ben dus eigenlijk best wel [sorry voor dit verschrikkelijke Nederlands] voor een algemener gebruik van deze dolls.

Dank je voor je post. Ik ben weer een stukje verder in mijn overwegingen inzake de kleine meisjes-reall doll!

Albert schreef:

Verliefd worden op een kind. Met kleine meisjes is mij dat meer dan eens overkomen. Maar je doet er het kind geen recht mee.
Je bent verliefd op een beeld dat je zelf hebt gemaakt. Als er wezens zijn die het recht hebben om niet in beelden te worden gefixeerd, dan zijn het kinderen. Groeien is hun vak.
Als je het verliefd worden niet kunt laten, en ik kan het niet laten, kies dan een object waarvan je je beeld moeiteloos kunt handhaven zoals het is.

Je kan heel mooi schrijven Albert, maar ik denk niet dat ik de liefde zou kunnen voelen voor een pop zoals jij dat kunt. Ik val op een combinatie van uiterlijk, uitstraling en karakter, en de laatste twee zijn toch zeer belangrijke kenmerken die helaas missen bij een pop. Ik word niet zo heel snel echt verliefd op een kind, dat stadium wil ik ook niet (meer) bereiken want daarmee doe je jezelf uiteindelijk alleen maar heel veel pijn. Wel voel ik veel warmte en liefde voor kinderen, voor hoe ze zijn, hoe ze lachen, die eerlijkheid en puurheid die ze uitstralen. Als ik een kind dat eenzaam en ongelukkig in een hoekje zit een stukje aandacht en liefde kan geven die ze nodig hebben, dan voel ik mij al de rijkste en gelukkigste man op deze wereld. Een levenloze pop kan mij dat geluksgevoel niet geven, helaas.

mooi verhaal ,wil ook zo;n pop
grt

Hoi Albert,

Nog even een reactie op jouw mooie tekst. Je schreef:
----
Verliefd worden op een kind. Met kleine meisjes is mij dat meer dan eens overkomen. Maar je doet er het kind geen recht mee.
Je bent verliefd op een beeld dat je zelf hebt gemaakt. Als er wezens zijn die het recht hebben om niet in beelden te worden gefixeerd, dan zijn het kinderen. Groeien is hun vak.
Als je het verliefd worden niet kunt laten, en ik kan het niet laten, kies dan een object waarvan je je beeld moeiteloos kunt handhaven zoals het is.
---
Dit stukje uit je tekst vond ik erg interessant en heb er even over nagedacht.
Je schrijft terecht dat je verliefd wordt op een beeld dat je zelf gemaakt hebt (al dan niet bewust). Dat is altijd zo – verliefdheid is een vertekening van de werkelijkheid – iets persoonlijks – iets dat jij ervaart en de meeste andere mensen niet!
Als je verliefd wordt op een kind is dat enorm lastig, omdat je een kind daar niet lastig mee moet vallen, omdat ze er waarschijnlijk niks mee kunnen.

Je schreef dat kinderen het recht hebben om niet in beelden gefixeerd te worden. Is dat wel zo? Een lastig recht aangezien je, verliefd of niet, altijd subjectieve beelden creëert van mensen. Ook ouders doen dat.
Het gaat toch niet om die beelden, maar om hoe jij met je fantasie omgaat?
Je schrijft ook over kinderen, dat groeien hun vak is. Daar ben ik het mee eens – ik geloof niet, dat je het hier mee oneens kunt zijn!
Maar is het niet een mager beeld van ‘het kind zijn’?
Het mag dan kloppen maar het klinkt zo passief.

Want:
Voor groei heeft een kind de volwassene nodig. Door interactie word je je bewust van je omgeving en je eigen identiteit.

Als kind had ik mijn helden die ik adoreerde. Met voetbal was ik Marco van Basten. Bij het schaatsen zocht ik vaak een goede schaatser uit die ik zo goed mogelijk probeerde te imiteren, hopende dat hij mij tips en complimenten zou geven.
Een geweldige tijd!

Je groeit, Je komt erachter dat je een eigen persoonlijkheid hebt.
Dat je niet een kopie bent van je ouders. Hierbij heb je ook andere volwassenen nodig dan je ouders.
Je ontdekt dat je gevoelens hebt die specifiek bij jou horen. Gevoelens die niet door anderen aangepraat zijn. Dat jij kiest wie of wat je leuk vindt. Dat je je eigen ideeën hebt, ook al zijn anderen daar niet altijd even blij mee.
Je ontdekt dat vriendschap belangrijk is. Het vriendje is niet meer een speelgoedje dat je gebruikt puur voor vermaak.
Je ontdekt dat het vriendje ook een eigen persoonlijkheid heeft.
Deze ontwikkeling vind ik prachtig.
Op deze leeftijd redeneren kinderen voornamelijk vanuit gevoel en emotie. Dat kan ook niet anders, want ze kennen de wereld nog niet goed genoeg.
Het mooie vind ik, wat vriendschap betreft, dat het puur om het gevoel gaat. Leeftijd doet er niet zoveel toe. Een boeiende kwetsbare leeftijd.

Jammer dat kinderen tegenwoordig zo afgeschermd worden. Tegenwoordig lijken alleen de ouders nog belangrijk. Alle andere belangstelling, hoe waardevol dan ook, is op voorhand verdacht.

Groeien is hun vak! Het klinkt poëtisch, maar het voelt als een plantje dat je water geeft en af en toe moet verpotten.

Mijn kind-beeld is misschien wat romantisch. Voor mij als pedofiel, gaat het om het totale kind. Dat kind mag ik niet belasten met mijn volwassen gevoelens. Maar we mogen wel van elkaar profiteren! Smile

meso

Van het bovenstaande artikel kan ik gerust beweren dat het een jaar oud is. Het is 11 maanden geleden gepubliceerd, maar ik heb het niet op een verloren achternamiddag geschreven.

meso schreef:

En nu word je niet meer verliefd op een kind?
Een leuk, interessant verhaal, maar ik geloof niet dat ik ooit gevoelens ga krijgen voor een pop!
Voor verliefheid is, bij mij, meer nodig.

Wat ik toen wilde zeggen is niet dat je verliefd móet worden op een pop. Ik wilde alleen zeggen dat het kán. En dat je geluk hebt als het kan. Je hebt geluk als je liefde kunt laten opbloeien. Dat is mij ten deel gevallen, want ik val er geen kinderen mee lastig.

Het kan, omdat je verliefd wordt op een beeld.
Beelden die mij fascineren zijn die van Hatsune Miku en de Kagamine tweeling. Al hun fans, en hun aantal groeit zienderogen, zijn verliefd op beelden. Niet beelden die ze zelf van hun idolen hebben gemaakt; het is simpeler, de idolen zijn uitsluitend beelden.
Over wie heb ik het eigenlijk? Tja, da's een lang verhaal.
Vooruit, papa zit op z'n praatstoel en begint heel ouderwets bij het begin.

Het is begonnen met de stem-synthesizer, waarmee je een melodie kunt voorzien van de klinkers en medeklinkers van een vocale partij terwijl die door een instrument wordt gestuurd. De eerste stappen hiervoor werden op de universiteit van Barcelona gezet. Sponsor van dat project was Yamaha, die vanaf 2003 toepassingen ervan op de markt bracht onder de naam Vocaloid. Op het internet zwerven nog oudere producten hiervan en ik moet zeggen, ze klinken tenenkrommend. Maar de ontwikkelaars waren koppig genoeg om door te zetten, zoals de ontwikkelaars van de schaakcomputer ook tientallen jaren nodig hadden om hun computerprogramma Gari Kasparov te laten verslaan. De Vocaloid had zoveel tijd niet eens nodig. Het voor de hand liggende voordeel: de vocalist zingt nooit vals.

Het aanvankelijke idee, samples van de stemmen van bekende artiesten te gebruiken, strandde omdat de artiesten daar zelf niet aan wilden meewerken. Dat gaf een, tja, uitdaging. Hoe zet je een stem in de markt als daar geen personality achter staat? Al is het nog zo perfect, het moet smoel hebben om verkoopbaar te zijn.
De Japanners losten deze uitdaging op door de personalities te creëren. De persoon achter de stem is even synthetisch als de stem zelf. Men kan daarbij putten uit een typisch Japans reservoir van creativiteit, de manga en de anime, strips en tekenfilms die in hun beeldtaal bewust een stapje buiten de werkelijkheid zetten en in Japan een populariteit en een niveau hebben bereikt waar je als buitenstaander beteuterd bij staat te kijken.

De virtuele popartiest slaat aan. En niet zo'n klein beetje ook. Kaskraker is Hatsune Miku, een ternauwernood volwassen sexbom met groene haren tot op de kuiten. Kijk en luister: World is Mine (YouTube)
Tja, dit is dan ook het beste nummer dat ik van haar ken.

Hatsune Miku heeft in haar branche gezelschap gekregen van Kagamine Len en Kagamine Rin. Deze tweelingbroer en -zus zijn nog een paar jaartjes jonger, tieners maar nog geen pubers. En ook van die natuurtalenten, oeps ik geloof dat ik in de war ben. Nou, kijk en luister: Butterfly on Your Right Shoulder (YouTube)
Dit is verslavend.

Albert schreef:

Butterfly on Your Right Shoulder (YouTube)
Dit is verslavend.

Hmm, niet slecht.
Ik begin nu iets te ontdekken.

Maar verslavend vind ik het niet Smile

edit: nice geschreven Albertus.
Pornofilms uit Japan hebben (misschien hadden want ik wordt ook een dagje ouder) btw ook altijd iets extra's.
Meer respect en aandacht voor de ander bijvoorbeeld.
Mja misschien heb ik de verkeerde films gezien.

Beste Albert.
Jij hebt op mijn oproep gereageerd en verwezen naar dit artikel. Fijn dat jij een manier hebt gevonden voor jezelf om om te kunnen gaan met jouw pedofiele gevoelens. Je hebt me nieuwe inzichten gegeven. Ik weet niet of ik dit in mijn artikel passend is. Maar ik neem het in iedergeval mee in mijn overwegingen.

Groeten
Monique

Opties reactieweergave

Kies uw favoriete manier om reacties weer te geven en klik op "instellingen opslaan" om uw veranderingen te activeren.