Jongen 19 verliefd op meisje 10.

43 antwoorden [Laatste bericht]

Hallo allemaal,

Ben erg lang verliefd geweest op een meisje van 18 jaar. Zowat 1,5 jaar maar heb het nooit durven zeggen omdat het een zusje van een erg goede vriend was. Maar toen ik laatst op een feest was en een meisje tegen kwam van 10,5 jaar. Heb altijd al een zwak gehad voor jongere meisjes maar altijd gehoopt dat dit minder werd als ik wat ouder was, wat dus nog steeds niet zo is. Alsof het liefde op het eerste gezicht was echt een meisje uit mijn dromen. We hebben hele avond gelachen en gedaan. Dag erna ook super veel plezier gehad. Ze wou die avond al meteen bij me op schoot komen zitten. Ik heb dat toegelaten, verder niks gedaan. Dag erna heeft ze me zelfs paar keer geknuffeld en ze heeft geSMS't dat ze van me hield en me miste. Ik sta op het moment helemaal op tilt. Weet echt niet wat ik moet doen. Ben helemaal stapel op haar lijkt het wel, denk er hele dag aan en hoop toch stiekem op SMSjes die ik eigenlijk niet durf te beantwoorden omdat ik bang ben dat een van die ouders het te horen krijgt, krijg zelfs kippenvel als ik terugdenk aan het knuffelen. Weet echt niet wat ik er mee aan moet. Vind het echt niet kunnen. Ik zit al paar jaar op een opleiding en zij zit nog op de basisschool. En waar ik nog het meest bang voor ben is eigenlijk die ouders en ook mijn ouders wel eigenlijk. Zou er eigenlijk graag nog een keer wat mee afspreken maar niet op sexueel gebied als jullie dat maar niet denken. (Het wind me wel erg op maar heb wel genoeg verstand om dat niet te doen) Voel me echt klote op het moment (soort van depressief zelfs) omdat ik verliefd ben maar bang ben dat het gewoon te belachelijk is. Is het ook maar het is wel wederzijds blijkbaar. Alleen weet zij dat nog niet. Ik hoop dat iemand me wat kan vertellen want ik kom er in me eentje niet uit. Word er echt gek van. Kan vrijwel nergens anders aan denken.

Alvast bedankt.

Je bent verliefd.
En je bent verliefd op een meisje van 10.
Dat je meisjes van 10 leuk vindt, wist je al langer; en hoewel je misschien hoopte dat dat zou veranderen, is dat (nog) niet gebeurd. De kans dat dit nu nog grootschalig zal gebeuren, is klein!

Ik denk dus dat het gezegd kan worden dat een pedofiele aangetrokkenheid tenminste deel uitmaakt van jouw seksualiteit. Dat is lastig, maar daar is mee om te gaan.

Je concrete situatie is nog iets lastiger: een meisje van 10 is even verliefd op jou aan het wezen, en vice versa. Leuk, en tegelijkertijd moeilijk, omdat je niet weet wat je ermee aan moet. Mijn advies zou zijn om, voor zover mogelijk, met beide benen op de grond te blijven staan.
- Seksuele dingen met dit meisje zijn verboden, en ook riskant. Je wilt dat wel, maar weet dat dat niet kan, en dat is goed.
- Relatie-achtige dingen met een dusdanig jong meisje worden door omgeving vaak afgekeurd, omdat ze "te jong" is voor je.
- De kans is redelijk groot dat haar verliefdheid sneller over zal (kunnen) zijn dan de jouwe.

Binnen die grenzen zou ik, als ik jou was, rondbewegen. Misschien is er iemand die je genoeg vertrouwt aan wie je het zou kunnen vertellen, als je denkt dat dat je goed zou doen. Het lijkt me verstandig om niet in het geheim een 'relatie' aan te gaan. Misschien zou je zelfs met haar een gesprek kunnen voeren. Dat je haar erg leuk vindt, maar niet zomaar een relatie met haar kan hebben. Of je kan haar vragen om het er met haar ouders over te hebben, dat zij verliefd is, als ze dat is (zonder nog te noemen dat jij dat bent). Zij kan op meer begrip rekenen. En verder zou ik dus proberen je niet té veel hierin vast te bijten. Als het voor haar over gaat, wat zomaar kan gebeuren, moet je daarmee om kunnen gaan.

Anoniem schreef:

Zou er eigenlijk graag nog een keer wat mee afspreken maar niet op sexueel gebied als jullie dat maar niet denken.

Ik begin het wèl te denken eigenlijk Smile

Er was ooit een jongetje van zeven ernstig verliefd op mij en ik werd een keer helemaal kapotgekust, ophouden was er niet bij.
Gelukkig was ik niet verliefd op hem zodat ik wat afstand kon nemen en kon zien dat zijn verliefdheid verschilde van de verliefdheid zoals ik die ervaren kon.
Ik heb het idee dat hij eenvoudigweg alles aanbad wat ik deed en had. En dat uitte zich in zoenen.
Veel meer zocht ik er niet achter. Was er ook niet denk ik. Qua lichamelijkheid vond hij het voldoende om twee armen van mij om zich heen te hebben.

Als ik toen verliefd op hem geweest zou zijn, zou ik waarschijnlijk hebben gedacht dat hij méér wilde op lichamelijk gebied.

Geleerde heren stellen dat verliefdheid eigenlijk een staat van psychose is.
En dan denk je dus niet helder.

En dan nu mijn advies waar je niks aan hebt: wacht ff tot je verliefdheid over is en kijk dan wat er aan de hand is Wink

De maatschappij kan echt een monster zijn...Als het meisje al zelf naar je sms heeft gestuurd met hartjes erin..Zelfs dan zal de liefde dood moeten bloeden...

Ik wens je veel sterkte want een liefde laten gaan is geen gemakkelijke taak en velen belanden hierdoor in een gekkenhuis...

ocean depth schreef:

De maatschappij kan echt een monster zijn...Als het meisje al zelf naar je sms heeft gestuurd met hartjes erin..Zelfs dan zal de liefde dood moeten bloeden...

Ik wens je veel sterkte want een liefde laten gaan is geen gemakkelijke taak en velen belanden hierdoor in een gekkenhuis...

Dus met andere woorden als je verliefd wordt en die persoon is niet verliefd op jouw beland je in een gekkenhuis? die mensen ben ik nog niet tegengekomen ...

Als je kijkt naar wat verliefdheid is voor een kind van 10 is dat meestal handje vasthouden en een kusje op de wang, de behoefte elkaar naakt te willen zien of elkaars lichaam (naakt) te willen strelen/ontdekken is er niet bij

De verliefdheid op zo'n jonge leeftijd is vaak ook snel over en de gevoelens gaan niet zo diep dat het kind daarna in een diepe depressie beland en nergens zin meer in heeft

Een kind is simpelweg nog aan het ontdekken en verliefd worden hoort daarbij, het is echter anders dan de verliefdheid van een volwassene en je mag als volwassene je eigen gevoelens van verliefdheid (in dit geval verliefd zijn op een kind van 10) niet op de ander (het kind) projecteren

Oke... ik wilde al beffen toen ik 9 was... Ik vond het toen al intressant iets en ook bij volwassen vrouwen...Dat hoor je niet zo vaak maar ik had dat al op heel jonge leeftijd...zelf vind ik dat puur natuur...maar niet iedereen kan zich dat voorstellen en is het daarmee oneens dus..

Anoniem26 schreef:

Als je kijkt naar wat verliefdheid is voor een kind van 10 is dat meestal handje vasthouden en een kusje op de wang, de behoefte elkaar naakt te willen zien of elkaars lichaam (naakt) te willen strelen/ontdekken is er niet bij

Met alle respect voor de rest van je post maar de behoefte om elkaar naakt te willen zien en elkaars naakte lichaam te willen en laten strelen, is er wèl bij voor een zevenjarige. In ieder geval bij een zevenjarige jongen volgens mijn ervaring. Dat hij die behoeften op een ander level had dan ik, spreekt voor zich.

Voor een tienjarige ligt dat iets anders, het strelen ligt wat 'moeilijker' weet ik. Komt door de toegenomen schaamte, denk ik. Maar de nieuwsgierigheid naar mijn naakte lichaam blijft en is misschien nog wel sterker dan bij een zevenjarige.

Niet om het een of ander maar slechts ter info en aanvulling.

Kinderen op die leeftijd hebben wel verliefdheidsgevoelens, maar totaal anders dan als je ouder bent. Het zijn fladderende verliefdheidsgevoelens. Ze fladderen en adoreren even en dan is het plots weg en blijven ze (als JIJ er goed mee omgegaan bent) je gewoon aardig of heel aardig vinden.
Ik ben moeder van een dochter van 5 en zij kwam met het verhaal dat ze ineens verliefd was op een ander jongetje van 9. Maar dat mocht ik niet vertellen, haha. Wanneer werd je verliefd vroeg ik (ze ziet hem al 2 jaar). Nou gisteren zei ze. En wat voel je dan, vroeg ik. Nou, dat ik hem gewoon heel erg lief vind en ik wil dan wel naast hem zitten, zei ze. En ze ging tekeningen voor hem maken en voor zijn broertje.
Verder heb ik al lang 2 oppaskindjes. De jongste is 3 en de oudste is 9. Die zit altijd als klitteband aan me vast. Dan pakt ze mn gezicht vast en krijg ik een dikke kus op mijn mond en dan zegt ze; ik vind jou zo lief en zo mooi. Ze kruipt op schoot. Ze voelt zicht geborgen. Ik zeg dan altijd; ik vind jou ook heel lief en mooi, hoor! EN klaar. Ik voel daar niets meer dan sympathie en genegenheid voor bij het kind. Gewoon een soort moedergevoelens zeg maar.

Ik zou dus een sms terugsturen naar het betreffende kind in jouw geval en zeggen, ;, ik vind je erg lief en erg aardig, maar ik ben niet verliefd op jou. Je bent ook wel erg jong voor mij, he? Ik hoop dat je snel iemand van je eigen leeftijd vind om verliefd op te worden. Veel succes op school en wie weet zien we elkaar nog eens een keer. Groetjes...
Het kind snapt dat en vind dat ook een normalen reactie en...gaat meteen weer verder en word binnen no-time weer verliefd. Let maar op!

Het fladderende verliefdheidsgevoel herken ik bij mijn eigen kinderen. Erg grappig om te horen, wie op wie is.... en dat de verhoudingen weer heel snel anders kunnen zijn.
Mijn dochtertje wist zich laatst geen raad toen een nogal extravert klasgenootje de hele tijd zei: 'ik ben verliefd op jou!' .... Ze vond het maar lastig.... 'Wat moet je dan zeggen...?' vroeg ze heel serieus aan mij....
Volgens mij zijn ze nu 'officieel' verliefd op elkaar. Maar niet erg lang meer, geloof ik.... ze vindt het reuze irritant dat de hele klas, inclusief juf er vanaf weet.. De buurjongen is misschien toch leuker. Papa 'Kun je ook op twee verliefd zijn?' ..........
Kalverliefde! Mooi!

Tja... en als je op negentienjarige leeftijd verliefd wordt op een tienjarige..... en dat weet ik maar al te goed..... dan is dat erg vervelend. Ik weet eigenlijk alleen maar te zeggen dat het vanzelf weer over gaat. Zoek afleiding en beperk het eventuele contact. Zelf ben ik er erg 'ziek' van geweest, maar het is goed gekomen. Een echte onmogelijke liefde... Toen het weer goed met me ging heb ik besloten, en dat klinkt naief - niet meer verliefd te worden. Toch heb ik de illusie dat dit me lukt omdat ik verliefdheid meestal best voel aankomen. Nu moet ik bekennen dat ik, naarmate ik ouder word, ook steeds minder snel verliefd word (of, dreig te worden, dus!). Mijn herinnering aan de jongen op wie ik ooit verliefd was is me nu dierbaar..... het was een pracht joch... en ik ben blij hem gekend te hebben.

Je staat op een heel belangrijk en moeilijk keuzepunt binnen de relatie met jouw 10 jarige meisje
maar ook in de relatie met haar ouders, jouw ouders en de rest van de maatschappij.

Waarschijnlijk had je dat zelf ook wel aangevoeld. Daarom heb je waarschijnlijk ook besloten om hier advies in te winnen.
En je hoopt dat er mensen die er meer ervaring of kennis van hebben je verder kunnen helpen.
Verder op een weg die het beste is voor jou en je vriendinnetje.

Nou ik heb hetzelfde wel meerdere keren meegemaakt, het is aan het begin goed fout gegaan. Niet in de zin dat ik het meisje had gekwetst maar wel vooral onbegrip uit de omgeving en elkaar niet meer mogen zien.

Ik heb wel een aantal tips opgedaan uit ervaring:

Hang niet teveel aan de vriendschap. het is echt prachtig. maar het kan zo voorbij zijn, doordat het kind een andere interesse krijgt of je niet meer mag zien. Hoe meer je je emotioneel afhankelijk ervan laat worden hoe kwetsbaarder je wordt. Dus ga niet voor de volle 100% erin mee. maar bijvoorbeeld voor 50% Smile

Verder er zijn mensen die zeggen dat je het maar moet (laten) beindigen vanwege het leeftijdsverschil:
of vanwege dat zij het anders beleeft dan jij of vanwege dat het zo over kan zijn of vanwege de mogelijke reacties van de maatschappij.

Op die punten wil ik even ingaan.

1 beindigen vanwege het leeftijdsverschil:

Het kan heel mooi zijn om met verschillende soorten mensen een relatie te hebben. Als je met gelijken omgaat leer je veel minder dan als je met verschillende mensen omgaat. HEt zou juist prachtig zijn als er veel meer vriendschappen zouden zijn tussen generaties. Het zou de banden in de maatschappij veel meer versterken. Waarom kan jong niet bevriend zijn met oud? arm met rijk? en zwart met wit? Je ziet vaak dat mensen uit je omgeving bepaalde ideaalbeelden aanhangen en dat is vaak niet die van vriendschap is mooi als 2 mensen het maar willen...

En toch is het zo...alles wat iedereen wil is uiteindelijk liefde en wat is dan mooier als je het gevonden hebt in een of andere vorm? Waarom kunnen een 10 en 19 jarige niet bij elkaar zijn en plezier hebben als ze dat allebei prettig vinden? Er is geen reden dat dat niet kan het is als sinds mensenheugenis aangetooond dat het wel kan en ik ik heb het ook zelf meegemaakt. Los van de zaken waarbij de oudere persoon zijn macht misbruikte zijn er vele waarbij oude mensen met genoegen terugkijken op een relatie met een ouder iemand in hun jeugd die heel teder was en waar ze veel van hebben geleerd.

2 vanwege dat zij het anders beleeft dan jij

Het is naief om te denken dat alleen vriendschappen van volwassenen met kinderen assymetrisch zouden zijn, er zijn genoeg relaties tussen volwassenen waarbij de man bijv al het geld verdient en de vrouw afhankelijk is van de man, of waarbij de ouders gescheiden zijn en de vrouw haar macht gebruikt zodat de man zijn kinderen niet mag zien.... Er zijn net zoveel soorten relaties als er mensen zijn maar er is bij relaties met groot leeftijdsverschil een valkuil waar degene die als buitenstaander de relatie interpreteerd vaak invalt: relaties tussen kinderen en volwassenen kunnen niet want er is een groot machtsverschil, de volwassene heeft vele meer macht dus de relatie is niet goed.

Er is een verschil tussen macht hebben en de macht gebruiken en dan is er nog en verschil tussen de macht ten goede of ten slechte gebruiken:

Bijvoorbeeld in een auto met 50 km/h door een woonwijk rijdende heeft de bestuurder een bepaalde macht, de macht om een willekeurige voetganger die op de stoep rijdt vrijwel zeker dood te maken door de laagdrempelige actie van zijn stuur een beetje draaien en eroverheen rijden.. Sterker nog niet 1 bestuurder heeft die macht. Maar alle bestuurders in nederland en daarbuiten hebben die macht. Maar zijn er nu miljoenen overreden mensen elke dag?

Natuurlijk niet want, er is een verschil tussen macht hebben en die gebruiken.

Een gemiddelde 19 jarige kan fysiek en mentaal een 10 jarige aan. Wil dit ook zeggen dat dat 19 jarige die macht gaat gebruiken. Dit zou best kunnen. Maar dan gaat het er ook om of de macht ten goede of ten slechte wordt aangewend. Net zoals een auto een machtige bondgenoot kan zijn als ie ten goede wordt aangewend kan een 19 jarige als vriend hebben voor een 10 jarige ook een geweldig voordeel zijn. Alle kennis en ervaring van de 19 jarige komt als het ware te beschikking van de 10 jarige. In onderzoeken uit de jaren 70 en 80 beschrijven kinderen ook vaak de ze het juist prettig vonden om macht te hebben over de volwassene in een vriendschaprelatie...

In een vriendschapsrelatie gaat het niet zozeer om macht maar meer om de wederzijdse behoefte om samen te zijn, vaak mogen beide partijen wel kiezen en zijn er voor beide partijen voordelen aan de relatie anders zou die niet door beide partijen gewenst zijn.

Er zijn absoluut ook volwassenen die hun macht misbruiken tegen anderen volwassenen of kinderen. Maar dat sommige autos fabrieksfouten hebben en sommige bestuurders hun macht misbruiken kan niet een reden zijn om de andere goede 99,99% te veroordelen of zelfs aan te vallen op het gedrag van misbruikers.

maar dit is wel een vooroordeel wat je tegen zal komen in de omgeving.... Dus zorg ervoor dat voor de omgeving en betrokkenen duidelijk is dat zij jouw vriend wil zijn en ook nog het liefst op een subtiele manier.... Breng het niet als een intieme vriendschap daar zijn volwassenen alergisch voor omdat ze geindoctrineerd zijn met het idee dat vrijwel alle relaties tussen kinderen en volwassenen slecht zijn.

3 vanwege dat het zo over kan zijn

Een vriendschap met een kind is vaak maar zolang het kind een bepaalde fase zit van zijn leven, het kind ziet jou als een bron van informatie of kennis of zoekt geborgenheid of vermaak. In de loop van de jaren ontwikkeld het kind zich en zal misschien ook wel van je af groeien zoals het van de ouders afgroeit als het ouder wordt. Dit vond ik een van de moeilijkste zaken om te accepteren ( sommige ouders vinden dat ook) Maar het is nu eenmaal zo en als je dat accepteert kan je een aantal jaren een leuke tijd hebben samen waar je veel van elkaar leert en aan elkaar hebt.

Waarom zou een vriendschap niet waardevol kunnen zijn al duurt hij maar een jaar een maand of zelfs maar een dag? Ik heb mensen ontmoet die ik maar 1 dag kende, en waar ik echt veel van heb geleerd of mee meegemaakt waar ik nog vaak met plezier of dankbaarheid aan terug denkt. Korte duur kan geen argument zijn tegen een vriendschap omdat elke vriendschap een begin en een eind heeft. Op deze manier zouden alleen oneindige vriendschappen rendabel zijn om aan te gaan maar uit de praktijk blijkt dat ook kortere vriendschappen zinvol zijn.

Zie het als het hebben van een hond, die gaat ook maar 12 jaar mee, maar dat wil niet zeggen dat je er 12 jaar plezier van kan hebben en dat je die hond niet een zinvol en mooi plezierig leven kan geven.

HEt kan reuze fijn zijn om een kind kennis te laten maken met relaties en als dat kind jou uitkies wat is nou mooier dan dat. En dat ze over een aantal jaar mogelijk gewoon een leeftijdsgenoot als vriend kiest dat is een kans, maar gezien jullie leeftijdsverschil kiest ze jou misschien ook wel jou never know. Geniet van de dag. en als je gewoon zorgt dat je het beiden leuk hebt is het leuk zolang het duurt.

4 vanwege de mogelijke reacties van de maatschappij.

De maatschappij kan heel verrot reageren van buren die graag roddelen tot vriendjes die haar ermee plagen, ouders die je als doutroux zien en haar verbieden met je om te gaan of de hele buurt vertellen dat je pedofiel bent... bedenk dat alles mogelijk is maar het is allemaal makkelijk te voorkomen..

Nu ga ik eigenlijk de belangrijkste dingen opnoemen.

Zeg zo min mogelijk wat je voor haar voelt via email sms etc..

Deze berichten kunnen inderdaad zoals je zij door haar ouders gelezen worden en er zou eigenlijk geen reden moeten zijn dat jij haar niet gewoon kan smsen maar smsjes met ik vind je ook lief van een onbekend iemand naar hun 10 jarige dochter leidt bij voor ouders tot paniek. Wat begrijpelijk is gezien de eenzijdige negatieve belichting in de media van relaties met leeftijdsverschil. Als ze dat lezen kan het bijna niet anders dan slecht zijn dus doe het niet!!.

KERNPUNT1: GEEN geschreven informatie waarin staat wat je voor haar voelt en die aan jou kan worden gekoppeld!

Je zegt dat je haar op een feest had ontmoet? dan woont ze mogelijk in je buurt. Zoek activiteiten die jullie allebei leuk vinden waarbij jullie elkaar wel moeten zien. Zeg nooit tegen ouders of anderen dat je met elkaar afspreekt om het afspreken, maar ga gewoon naar jullie gemeenschappelijke activiteit en daar kom je elkaar tegen. Dan heb je allebei altijd een " excuus" de ouders hoeven jullie vriendschap ook niet tegenover zichzelf of anderen te verdedigen ze kunnen gewoon zeggen ze kennen elkaar omdat ze op dezelfde schaakclub zitten of hij geeft onze dochter les of zoek een kennis die jullie allebei kennen dan kunnen ze zeggen dat is een kennis van een kennis.

Desnoods als je ver wil gaan kan je info inwinnen over de ouders deelnemen aan iets wat zij en jij leuk vinden ze toevallig leren kennen en dan leer je daarna haar dochter kennen. Dan vinden veel ouders het opeens niet vreemd meer als je eerst hen en dan hun dochter leert kennen... Want dan ben je hun vriend...

KERNPUNT2: zoek een gezamelijke activiteit, maak kennisen rond de ouders, heb een doos met echte excusen klaar als ze vragen waarom jullie samen zijn/spelen etc

KERNPUNT3: Als het gelukt is hou de omgeving te vriend, ouders broers zussen besteedt minstens 30% van de tijd die je met haar besteed aan het onderhouden van die vriendschappen... met haar omgeving.

KERNPUNT4: claim haar niet en laat haar jou niet claimen, jullie mogen elkaar niks opleggen een ieder moet vrij zijn zich te ontrekken van de relatie. Geef haar ook ruimte en tijd om met haar andere vrienden om te gaan.... En zorg dat ze niet van jou verwacht dat je constant contact met haar hebt.

Ik wens je veel succes toe vriend. Denk eraan als jullie beiden gelukkiger worden van de vriendschap dan is het goed. En is het alleen zaak jullie relatie door het mijnenveld te loodsen die het tegenwoordig is om vrienden te zijn met een jonger iemand. Maar als je er heel doorheen komt zal het steeds beter worden. Dus wees verstandig en in geval van twijfel doe het niet! ( het zijn acties die goed voelen voor jou en haar maar die riskant kunnen zijn zoals een sms met ik wil je ik hou van je laten we afspreken)

Bovenstaande post van beenthereseenthat had ik twintig jaren geleden ook geschreven kunnen hebben.
Ben het er dan ook mee eens.
Het verhaal hierboven klinkt wat manipulatief maar zal gaandeweg meer een tweede natuur worden.
Het is geen slecht uitgangspunt voor mensen die actief willen worden met kinderen.

En daarna begint er de concurrentiestrijd tussen de ouders en jou... Smile

Fluctuat nec mergitur schreef:

Bovenstaande post van beenthereseenthat had ik twintig jaren geleden ook geschreven kunnen hebben.
Ben het er dan ook mee eens.Het verhaal hierboven klinkt wat manipulatief maar zal gaandeweg meer een tweede natuur worden.
Het is geen slecht uitgangspunt voor mensen die actief willen worden met kinderen.

En daarna begint er de concurrentiestrijd tussen de ouders en jou... Smile

Shock Hoe dit ook geschreven is?!?! Crying

'.....en daarna begint er de concurrentiestrijd tussen de ouders en jou...'

Een concurrentiestrijd waarbij jullie nog niet voor een millimeter in de schaduw van de ouders zullen staan en gelukkig altijd zullen verliezen!!!!! Crazy

Anoniem schreef:
Fluctuat nec mergitur schreef:

Bovenstaande post van beenthereseenthat had ik twintig jaren geleden ook geschreven kunnen hebben.
Ben het er dan ook mee eens.Het verhaal hierboven klinkt wat manipulatief maar zal gaandeweg meer een tweede natuur worden.
Het is geen slecht uitgangspunt voor mensen die actief willen worden met kinderen.

En daarna begint er de concurrentiestrijd tussen de ouders en jou... Smile

Shock Hoe dit ook geschreven is?!?! Crying

'.....en daarna begint er de concurrentiestrijd tussen de ouders en jou...'

Een concurrentiestrijd waarbij jullie nog niet voor een millimeter in de schaduw van de ouders zullen staan en gelukkig altijd zullen verliezen!!!!! Crazy

Ik vind dit ook geen goed uitgangspunt. Je moet als pedofiel niet de concurrentie aangaan met ouders, dat is echt verkeerd. Er is wat mij betreft maar 1 uitzondering hierop en dat is wanneer de ouders slecht zijn voor hun kind. Dan kan een pedofiel het gemis aan aandacht en liefde opvullen en het kind helpen. Maar dan is er geen sprake van concurrentie.

Buzz schreef:
Fluctuat nec mergitur schreef:

En daarna begint er de concurrentiestrijd tussen de ouders en jou... Smile

Ik vind dit ook geen goed uitgangspunt. Je moet als pedofiel niet de concurrentie aangaan met ouders, dat is echt verkeerd. Er is wat mij betreft maar 1 uitzondering hierop en dat is wanneer de ouders slecht zijn voor hun kind. Dan kan een pedofiel het gemis aan aandacht en liefde opvullen en het kind helpen. Maar dan is er geen sprake van concurrentie.

Je leeft in een droomwereld! Wake up! Als je wat voor relatie dan ook hebt met het kind van een ander dan IS er concurrentie.
Het hopen is dan op 'gezonde' concurrentie maar dat is vaak illusoir.

@ de zoveelste anoniem dat ik door de bomen niet meer weet welke anoniem dit nou weer is:

'Fluctuat nec Mergitur' staat in het stadswapen van Parijs.

Fluctuat nec mergitur

@ (de andere?) anoniem die denkt dat ouders het altijd gaan 'winnen': Pedo's konden kinderen toch 'inpalmen'? Pas op, daar krijg je last van als je zo simpel gaat denken Smile

Fluctuat nec mergitur schreef:

Als je wat voor relatie dan ook hebt met het kind van een ander dan IS er concurrentie.

Als de relatie tussen een kind en zijn/haar ouders goed is dan moet je als pedofiel zorgen dat die relatie niet verstoord wordt. Als je merkt dat jouw contact met het kind een negatief effect heeft op de relatie van het kind met de ouders dan moet je je verantwoordelijkheid nemen en zorgen dat dit niet meer gebeurt. Ouders gaan altijd voor, tenzij ze niet goed zijn voor hun kind. Als pedofiel kun je normaal gesproken hooguit een (positieve) aanvulling zijn op deze relatie. Ken je plek, zou ik zeggen.

Buzz schreef:
Fluctuat nec mergitur schreef:

Als je wat voor relatie dan ook hebt met het kind van een ander dan IS er concurrentie.

Als de relatie tussen een kind en zijn/haar ouders goed is dan moet je als pedofiel zorgen dat die relatie niet verstoord wordt. Als je merkt dat jouw contact met het kind een negatief effect heeft op de relatie van het kind met de ouders dan moet je je verantwoordelijkheid nemen en zorgen dat dit niet meer gebeurt. Ouders gaan altijd voor, tenzij ze niet goed zijn voor hun kind. Als pedofiel kun je normaal gesproken hooguit een (positieve) aanvulling zijn op deze relatie. Ken je plek, zou ik zeggen.

Daar ben ik het helemaal mee eens.
Sterker nog: ouders gaan óók voor als ze (op sommige punten) niet goed zijn voor hun kind.
Ze gaan altijd voor op mij maar niet voor op het kind.
Want de ouders zijn er levenslang voor een kind, en de band tussen kind en ouders is van een andere en meer belangrijke orde dan die van kind en grote vriend.

Je verhaal klinkt wel wat theoretisch, alsof je het bedenkt. Het is in de praktijk niet zo simpel.
Want zo gauw het kind thuis aangeeft dat zijn of haar grote vriend dingen beter doet dan de ouders; tja wat denk je dan zelf?
De ouders of één van de ouders zal zich dan makkelijk bedenken dat de grote vriend positief gezegd een gebrek van (één van) de ouders blootlegt of negatief gezegd dat de grote vriend zit te stoken in een goed gezin.
Hoe dan ook, als je het kind op een goede wijze begeleidt dan worden ouders automatisch op (enkele van) hun tekortkomingen gewezen.
Het hangt van de ouders af hoe ze daarmee omgaan.
De ouders begeleid ik daarom ook.
En omdat elk gezin weer anders is, behandel ik elk kind anders; rekening houdende met hun eigen thuissituatie inderdaad.

Het meest gevaarlijke dat ik ooit deed was een jongen stimuleren naar Havo/HBO terwijl de hele familie maximaal lagere school of VMBO-BBL had.
Voor je het weet is er dan een kloof tussen het kind en de hele familie.

edit: @ anonieme ouders die denken dat ze het gaan 'winnen' van 'pedo's': ik weet van kinderen hoe en waarom en wanneer ze spijbelen, hoe en wanneer ze gaan roken en hoe ze dat voor hun ouders verborgen houden, met welk meisje ze wat hebben gedaan aan seksuele dingen, hoe ze het qua cijfers op school doen vèr vóórdat de ouders dat weten, wat ze aan hun ouders beslist niet leuk vinden en wat wel (en verbeeld je niks, jullie ouders krijgen andere antwoorden), en hoe ze over wiet en drank en roken denken en wat ze daarmee doen en waarom, en hoeveel geld ze jatten uit jullie portemonnee en hoe ze dat voor zichzelf verantwoorden. Ook weet ik wat ze willen aan studie, en wel vóórdat jullie ouders dat weten.
Wat nou dat de ouders altijd aan het langste eind trekken?

Bovenstaande geldt natuurlijk wel grotendeels voor de wat oudere ( 10+ ) kinderen die ik ken.

Beter verplááts je je 'ns in je kinderen. Anders blijf je aan het kortste eind trekken.
Als ouders het altijd zouden 'winnen' van pedo's of oudere vrienden van je kinderen dan was er immers niets aan de hand en zou het gezeik om zwaardere straffen immers niet nodig zijn?
Ouders 'winnen' het dus niet van 'kindervrienden' en trekken vaak aan het kortste eind, ook al is justitie het met ze eens.

Omdat ouders hun kinderen niet serieus nemen vanwege hun overige verantwoordelijkheden.

Welnee, de ouders winnen het WEL altijd van de 'vriend'. Mits de ouders altijd goed voor hen geweest is, zal het kind vroeger of later altijd terugkomen bij de ouders. Vriendschappen zijn vergankelijk en treed op en langere of kortere tijdelijke fases.
vb. Klein kind die op de kleuterschool zit heeft ook een periode dat zon beetje alles wat de juf zegt waar is. Pubers of adolecenten hebben dat met verkering. Als ouders dat afkeuren gooien ze de kop in de wind. Komen ze er achter dat de ouders 'gelijk' hebben, dan komen ze snel genoeg weer terug. Daarom: hoe moeilijk ook als ouders, zo min mogelijk negatief over zijn naar de kinderen, vaak gaat het vanzelf weer over.
En zeker de liefde van moeder en kind, die is onvoorwaardelijk. Maar jezelf nou niks wijs, alsjeblieft zeg...

Anoniem schreef:

Welnee, de ouders winnen het WEL altijd van de 'vriend'. Mits de ouders altijd goed voor hen geweest is, zal het kind vroeger of later altijd terugkomen bij de ouders. Vriendschappen zijn vergankelijk en treed op en langere of kortere tijdelijke fases.
vb. Klein kind die op de kleuterschool zit heeft ook een periode dat zon beetje alles wat de juf zegt waar is. Pubers of adolecenten hebben dat met verkering. Als ouders dat afkeuren gooien ze de kop in de wind. Komen ze er achter dat de ouders 'gelijk' hebben, dan komen ze snel genoeg weer terug. Daarom: hoe moeilijk ook als ouders, zo min mogelijk negatief over zijn naar de kinderen, vaak gaat het vanzelf weer over.
En zeker de liefde van moeder en kind, die is onvoorwaardelijk. Maar jezelf nou niks wijs, alsjeblieft zeg...

Als ik mezelf iets wijs maak dan doe jij het ook.
Want we zeggen exact hetzelfde.

Ga de concurrentie niet aan, zeg ik.
En je zult tevreden zijn.

ik zeg ZEKER NIET hetzelfde als jij, laten we daar even duidelijk over zijn.

Anoniem schreef:

ik zeg ZEKER NIET hetzelfde als jij, laten we daar even duidelijk over zijn.

Wat je wilt.

Maar het was al duidelijk dat het niet duidelijk was.. Sad

Dus: leg uit waar 'm het cruciale verschil 'm volgens jou in zit?

Ik zei zoiets van: een band die veel verder gaat dan tussen 'gewone' mensen en jij had het over: 'onvoorwaardelijke liefde tussen moeder en kind'.

En toch zijn er een hoop kinderen die geen kontakt (willen) hebben met hun ouders.
Het onvoorwaardelijke is er wel maar is geen voorwaarde voor (goed) kontakt tussen moeder en kind.

That's all.

Fluctuat nec mergitur schreef:

Het onvoorwaardelijke is er wel maar is geen voorwaarde voor (goed) kontakt tussen moeder en kind.

Off-topic, voor de gein.
Lees die zin die je daar schreef nou eens 5x, heel nauwkeurig... Big smile

Het is als zeggen: het is niet causaal, maar er is geen oorzaak. (Het is geen tegenstelling. A-causaliteit vereist geen oorzaak. Onvoorwaardelijkheid vereist geen voorwaarde.)

Ontopic:
Ik heb het idee dat ik het meer met Fluctuat eens ben. De moeder speelt een onvervangbare rol in de leven van een kind (behalve als het echt een héél slechte moeder is), maar dat doet niet af aan het feit dat een dergelijke relatie ook enkele beperkingen tot gevolg heeft, die in andere contacten mogelijk niet aanwezig zijn.

De voorbeelden van Fluctuat waren vrij duidelijk. Een kind is van de moeder afhankelijk, houdt van de moeder of komt er in elk geval telkens weer bij terug. Dat gaat ook niet zomaar weg. Maar er zijn dingen die kinderen toch liever aan vriendjes of vrienden vertellen, en niet aan ouders. Roken is daar een goed voorbeeld van. Het zijn díe dingen waarvan de kinderen niet willen dat de ouders ze weten.

Zelf zie ik de vriendschap tussen een volwassene en een kind of jong-puber als een positieve aanvulling. Het kan zorgen voor iets meer inzicht in de situatie van de jongen, er komen dingen boven water die anders niet boven water zouden komen. Het is dan je taak als 'oudere vriend' om verantwoord om te gaan met de informatie die je krijgt. Met betrekking tot roken: toen mijn vriendje me vertelde dat hij voor het eerst gerookt had die dag, heb ik hem verteld dat ik het heel goed vond dat hij daar open over was, maar heb hem wel de risico's ervan nog even kort gemeld. Op een luchtige manier. Dat werkte prima. Ook heb ik hem wel eens uitgelegd hoe het met drugs zat (want ik weet dat dat soort dingen ook wel eens gebeuren na school). En ik ben nota bene een keer door zijn moeder gezegd dat ze het zo op prijs stelde dat haar jongen met mij kon praten over dingen, waar dat met haar of haar man wat moeilijker was. Ze had het toen over seksuele en 'opgroeien-gerelateerde' dingen.

Jij zegt het hier net iets te sterk. Het is niet zo dat jij het hebt over kinderen die geen contact (willen) hebben met de ouders. Je hebt het over dingen waar sommige kinderen niets over kwijt willen aan hun ouders. Voor sommige kinderen zijn dat relatie-zaken, voor andere kinderen juist niet. Roken, drugs, seks komen ook in aanmerking. En dat fenomeen gaat, zoals jij ook erkent, compleet hand in hand met iets als 'onvoorwaardelijke liefde'.

in-limboy schreef:
Fluctuat nec mergitur schreef:

Het onvoorwaardelijke is er wel maar is geen voorwaarde voor (goed) kontakt tussen moeder en kind.

Off-topic, voor de gein.
Lees die zin die je daar schreef nou eens 5x, heel nauwkeurig... Big smile

Maar je kent me ook al langer dan vandaag Big smile
Ik schop graag maar dan wel met een doel: denk 'ns na!
Vandaar dat mijn zinsconstructies soms 'raar' zijn opgebouwd.

In dit geval was het echter best duidelijk: het 'onvoorwaardelijke' verwees naar 'de liefde tussen moeder en kind' en het 'voorwaardelijke' verwees naar het daadwerkelijke contact tussen moeder en kind. Deze zaken staan los van elkaar.

Ik lees mijn posts echt tig keer door vóórdat ik op de 'opslaan' button klik.
Zeker bij 'heftige' boodschappen. Ik componeer mijn posts niet vanwege het enkele doel om te shockeren maar heb juist oog voor de boodschap, wat die waard is, hoe het overkomt en wat mensen er later mee kunnen gaan doen.
(edit: Dat komt door mijn moeder eigenlijk, toen mijn broer overleed op z'n negentiende, draaide ze door en er kwam toen een vrouwelijke tja soort psychologe/hulpverleenster. Mijn moeder zei soms tien jaren later dat ze toen pas begreep wat die vrouw had gezegd tien jaren eerder, en wat ze er dan alsnog aan had. Een antwoord hoeft dus niet gelijk een bevredigend gevoel op te leveren maar kan jaren later tot 'volle wasdom' komen.)
En daarna pas ik 'm ook weer tig keer aan.
Tenminste als het 's nachts is, anders (zoals op dit tijdstip) zorg ik ervoor dat het er ineens goed staat omdat iemand ineens kan reageren.

Met de kinderen die komen heb ik al jaren de 'meereizende vraag'. Dat is een vraag die een antwoord verlangt dat elke navolgende keer een antwoord verlangt. Ze doen het er goed op. Ze snappen het. Ze kunnen me ook 10 keer op een dag vragen hoe het met me gaat en ze gaan niet meer akkoord met 'ja gaat wel'.

Drugs en kinderen: een item these days.
Het enige dat ik doe is ze het verband tussen schoolprestaties en wietgebruik te laten zien.
Ik zeg er dan gelijk bij dat het niet erg is om een sabattical year te nemen maar ook dat het nadelen heeft om drie sabattical years te nemen.
Het is niet echt tjil namelijk om uiteindelijk als 17-jarige met kindertjes van 14 in de klas te zitten.
Mijn boodschap is dan dus: ok, verneuk je schooljaar (en: als je het verneukt, doe het dan goed en niet half) maar wat doe je volgend jaar?

edit: geen idee waarom ik het vertel maar ik wil het ff kwijt: Een vriendje van twee broers die hier komen zei laatst dat hij iets raars had meegemaakt met een oom van hem. Wij lachen natuurlijk. Maar het was toch wel serieus. Maar dat duurde even voordat we dat doorhadden. Hij had er maanden mee rondgelopen en ging er toch op door. Uiteindelijk kwamen we serieus aan de praat erover. Vanwege de privacy ga ik ff niet verder dan te zeggen dat z'n oom alles op alles zette om bij hem in bed te liggen. Niks gebeurd verder. Mja dat kwam misschien ook omdat die jongen uit angst voor het geheel uiteindelijk maar bij z'n tante in bed ging liggen waarna z'n oom toch ook maar daaaar ging slapen. Hij was -ondanks z'n 15 jaren- bang en kon de situatie niet 'handelen'.
Hij had het verhaal nooit eerder verteld, aan niemand.
Hij wilde het op een gegeven moment kwijt en dan maar bij mij want dan komt het wel goed.
(En dat is echt een eer!)
Zo ongeveer verklaarde hij zijn drang om het te vertellen.
De broers waren uiteindelijk flink onder de indruk.
Het is ook niet makkelijk om over zulke dingen te praten.
Is niet cool jeweet.

Ik heb zo'n respect voor dat mannetje dat hij het durfde te vertellen.
Omdat hij het alleen bij mij wilde vertellen ook een grote eer voor mij uiteraard.

En hij wist dat ik had gezeten voor ontucht...

Voor dat mannetje heb ik meer respect dan voor een anonieme sufkut die denkt dat 'ie weet waar het om draait.
Terwijl eigenlijk stiekem alles om hèn moet draaien. Stelletje slappe zakken.

Waarom geeft dat mannetje me steeds een knuffel en doen mensen die me niet kennen steeds zo vijandig?
Ontkennen die mensen het belang dat kinderen bij mij hebben?

Citaat:

Waarom geeft dat mannetje me steeds een knuffel en doen mensen die me niet kennen steeds zo vijandig?
Ontkennen die mensen het belang dat kinderen bij mij hebben?

Ik denk dat ze je gedrag alleen als egoïstisch kunnen of willen begrijpen. Dat ze vinden dat je het vertrouwen dat je hebt, misbruikt. Dat jullie vertrouwensband slechts 'grooming' is om je seksuele lusten te bevredigen. Dat zijn knuffels en zijn jou-aardig-vinden de uitingen zijn van het zogenaamde "Stockholm syndroom"; het geniale syndroom binnen de psychologie dat slachtoffers gaan houden van hun 'captors' (oorspronkelijk gebruikt voor gijzelingen).

Het kan wel zijn dat het kind erbij gebaat is, maar dat zou niet de hoofdzaak zijn, maar een zure (want onoprechte, onbedoelde) positieve bijzaak bij een netto onacceptabele praktijk, die absoluut niet als rechtvaardiging daarvoor mag dienen. Daarom ontkennen ze hem nog liever.
Hoofdpunt is dat jouw seksuele praktijken onacceptabel zijn. Als er ook positieve gevolgen zijn van je gehele vriendschap, dan mogen die geen rechtvaardiging zijn voor je seksuele gedrag. Ofwel ze ontkennen de relevantie, of ze ontkennen ze als geheel. Maakt niet uit. Wat je doet is en blijft slecht.

Ik moet wel zeggen dat je vraag "waarom geeft hij me steeds een knuffel?" inhoudelijk gezien wel wat nietszeggend is. Een kind dat soms misbruikt of mishandeld wordt door zijn of haar vader zal daar best negatieve gevolgen aan kunnen overhouden, maar toch nog steeds positieve affectieve uitingen doen. Een persoon is niet "alleen maar goed" of "alleen maar slecht". Slechte dingen kunnen worden onderdrukt, bewust of onbewust. Als je een kind slaat, en op andere momenten aardig voor hem bent, en hij geeft je een knuffel, dan kan je daaruit niet afleiden dat jouw invloed op dat kind 'netto' goed is.

Ik vind het goed dat zulke jongens een uitlaatklep hebben zoals jij omschreef dat jij voor hen was. Maar ik vind het ook riskant (zelfs al is het misschien op 15-jarige leeftijd nog maar een klein risico) dat je gepakt zou worden, of dat ze er negatief op terug kijken (hoewel ik denk dat dat vooral voor de iets jongere pubers of prepubers op gaat). En je acceptatie van het feit dat je 'met vuur speelt' vind ik maar engig.

De kids vinden het niet engig.

Althans ze denken dat ze het niet eng vinden. Ze voelen zich veilig.
Ze hebben ook niet de indruk dat ze misbruikt worden.
Enige aanknopingspunt hierin is dat geen enkel kind ooit een klacht over mij heeft geuit.
Maar dat zegt wel iets. Welk bewijs kun je méér verlangen?

Die jongen geeft mij knuffels (hugs heet dat). Ik verlang het niet van 'm.
Geven bedoelt dus ook geven in dit geval.
Z'n moeder is psychologe en keurt het goed dat hij bij mij komt, hoorde ik van 'm van 't weekend.
Ik ken die hele lui niet (en zij mij dus niet) want die jongen is 'slechts' een meekomertje.

Citaat:

Wat is er negatief aan een uitlaatklep? Laat staan de enige die ze denken te hebben? En waarom kan iemand daar negatief op terugkijken?
Of mis ik ergens het punt dat je wilde maken?

Ik had het achtereenvolgens over verschillende dingen. In positieve zin dat ze een uitlaatklep hebben. In minder positieve (twijfelachtigere) zin dat seks, die volgens jou ook plaatsvindt, een risico met zich mee draagt. En dan maak ik me wel meer zorgen over jongere tieners dan over de wat oudere.

Citaat:

De kids vinden het niet engig.

Althans ze denken dat ze het niet eng vinden. Ze voelen zich veilig.
Ze hebben ook niet de indruk dat ze misbruikt worden.

Dat weet ik. Ik beweer niet dat de kids zich nu bla voelen. Het risico, heb je me vaak horen zeggen, zou erin liggen dat ze achteraf - mede door de maatschappelijke plaatsing van seks, liefde, en pedoseksualiteit - anders (negatief) terug kijken op die seksuele dingen op jongere leeftijd.

Ik vind dan ook niet dat je louter op basis van "bewijs" wat je op het moment van de daad (en de momenten errond) vergaart, een volledig oordeel kan vellen over het risico dat die handeling met zich mee brengt/bracht. De maatschappelijke mening moet er ook zeker bij betrokken zijn. En ik ben niet van mening dat alleen het bestaan van een risico al meteen betekent dat het onaanvaardbaar is, maar afhankelijk van de grootte van het risico kan het dat wel zijn. Ik heb wel vaker gelezen van meisjes die dachten dat ze verliefd waren en die op latere leeftijd relatieproblemen kregen, om maar wat te noemen. Grotendeels door de maatschappelijke lading, denk ik dan. Maar dat betekent wel dat dit soort dingen mee spelen in de beoordeling over of het nemen van een zo'n risico wel of niet verantwoord is.

Dus jij hebt wel degelijk een sterk weerwoord tegen mensen die zich afkeurend uitspreken over jouw relaties: de kinderen zélf zijn het met negatieve oordelen oneens. Dat is een sterk iets om in handen te hebben, je kan daar ver mee gaan. Maar dat stopt op het moment dat mensen die zich afkeurend uitspreken, die feiten (dat die kinderen dat zo zeggen) afdoende waarderen en meenemen in een desondanks negatief oordeel. En dat is wat ik doe: ik accepteer volledig dat je kindertjes er momenteel positief bij gebaat zijn, maar benadruk dat er een risico bestaat - volgens mij zelfs een reëel risico bij leeftijden onder de, pak 'm beet, 14 jaar - dat ze toch significante spijt krijgen op latere leeftijd. Als je dan de afweging moet maken, en die kinderen denken dat ze met seks liefde krijgen, dan is dat zeker een moeilijke. Maar misschien is dat juist ook wel een risicofactor. Dat zij dat denken, iets waar jij op in zou kunnen springen (ze zouden op latere leeftijd kunnen vinden: had moeten springen).
En jij erkent dat risico ook al, en je erkent dat je met vuur speelt. Dát is waarom ik dan een beetje begin te jeuken. Je accepteert dat dat risico er is, en toch weeg je de positieve dingen zwaarder dan de negatieve. Voor anderen (ook mij) is dat moeilijk te aanvaarden omdat die positieve dingen niet zichtbaar zijn, en het niet uit te sluiten is dat eigenbelang er ook in mee weegt - zal ook vast wel zo zijn. Op het moment dat eigenbelang een significante weegfactor heeft in het al of niet doen van een handeling die een risico oplegt aan een ander, zeker als het een maatschappelijk twijfelachtige of immorele handeling betreft, zullen veel mensen zich daar sterk afkeurend over uitspreken. Zelf vind ik ook dat 't eigenlijk onacceptabel is als dat het geval zou zijn. Omdat ik vind dat 't risico op kind-onwelzijn opweegt tegen de bevrediging van pedofiele lusten.

Het is geen bewijs dat ik verlang, het is verantwoordelijkheid, nuchterheid, openheid. Ik zeg daarmee niet dat de enige houding die daaraan voldoet diegene is die afziet van seksuele handelingen. Ik dénk wel dat het zo zou kunnen zijn, dat verantwoordelijkheid voor jou zou betekenen om er toch van af te zien. Maar ik ben daar niet in beslist. We weten het gewoon niet. Ik heb gewoon een risico-preventievere houding dan jij, misschien.

Merk op dat dit alleen nog de rationele discussie is over "wel of niet". Zelfs als hier een "niet-doen"-aanbeveling uit zou rollen, met een bepaald gewicht, dan is het maar de vraag of dat doorslaggevend genoeg is om je gedrag in een situatie die gevoelsmatig aanlokkelijk is, ook echt aan te passen.

WOOT. mooie post van je en ik begrijp 'm ook helemaal, in-limboy.

Voor wat betreft je bovenste reactie: met de jongens die nu nog komen heb ik op 1 na geen seks.
Wel iets om rekening mee te houden.
Met die jongen van 15 (die z'n uitlaatklep openzette) heb ik ook geen seks en ook nooit gehad.
Komt ook niet, hij is 'het type' er ook niet voor.
Heb een beetje het idee dat je dacht dat ik met die jongen seks had (gehad) namelijk.
Het is niet zo dat ik met elke jongen die hier komt seks heb, integendeel, het is -steeds meer- een minderheid.

Voor wat betreft de rest van je reactie: een boel van 'mijn' jongens zijn nu tussen de 20 en 32.
Nog steeds geen klachten. Integendeel.
Ook niet toen ze gehoord zijn in m'n strafzaak.
Dat telt dus mee voor wat jij noemt: de periode nadat ze 'pak 'm beet' 14 zijn.

Natuurlijk neem ik mee in mijn contact met hen hoe de maatschappij kan reageren en ik bereid ze daarop voor.
Ik maak ze weerbaarder op dat punt.
En al tijdens dat we gaan seks hebben, of vlak ervoor. De voor- en nadelen voor hen. En hoe het er bij de rechtbank aan toe gaat en wat dat weer voor gevolgen heeft, voor hèn, voor hun ouders en voor de rest van de maatschappij. En dat item blijft 'sticky'.
Ik licht ze voor, zodat ze een keus kunnen maken.
Niet vanuit de gedachte aan mijn eigen voordeel maar vanuit de gedachte aan hun voordeel.
Als ze later ooit nog gaan wensen dat ik ervoor moet zitten dan doe ik dat.
Ik zal dan voor de rechter volledig bekennen.
Maar alleen als zij dat wensen. Dan heb ik een fout gemaakt en betaal ik daarvoor.
Het risico dat ze later met ontevredenheid terugkijken op dat ene seksuele stukje contact met mij, delen we dan ook samen.
Dat kan uitmaken.

Als ik het heb over het afwegen van positieve ervaringen en negatieve ervaringen dan heb ik het over de afweging die de kinderen moeten maken.
Als ik die afweging bij mijzelf zou maken dan is het risico op schade achteraf bij de kinderen mij te groot.
Het is natuurlijk niet zo dat ik alles maar op z'n beloop laat.

Ik heb wel eigen belangen en die laat ik zoveel mogelijk tot bloei komen.
Maar ik doe er ook het uiterste aan om de eigen belangen/verlangens van de jongens tot hun recht te laten komen.
Mijn belangen zijn ondergeschikt aan die van de jongens, fouten voorbehouden.
En dat met een praktische kijk op hun toekomst.
De jongens weten dat en stellen dat op prijs.
Dat maakt uit. Het betaalt zich uit. Voor mij en voor hen.

Ik zeg niet dat andere mensen fout zijn als ze niet doen wat ik doe.
Ik zeg dat ik ongeveer weet wat ik doe, en dat zowel ik als de jongens daar tevreden mee zijn.
Ieder z'n eigen geloof.

Klinkt goed.

Zoals ik het begrijp leg je de verantwoordelijkheid bijna volledig bij de kinderen, maar wel nadat je ze ingelicht hebt. Interessant. Je geeft ze wel extreem veel autonomie op die manier, dat is op zich een wonderlijk concept.

Hoe gaat dat bij kinderen waarvan je twijfelt of hun oordeel 'weloverwogen' zou zijn? Laat je 'de seks' dan een dagje wachten?
Want als ik kijk naar de kinderen die ik ken, zelfs eentje die in de puberteit zit (13, hoewel dat nog niet echt 'duidelijk' is fysiek gezien, op bepaalde plaatsen, zoals in de keel en 'van onderen'), dan kan ik me niet voorstellen dat ik een beslissing die hij op dit moment 'weloverwogen' neemt, zou vertrouwen qua stabiliteit. Volgens mij zou hij daadwerkelijk zeer snel van gedachten kunnen veranderen, gewoon omdat hij nog heel erg beïnvloedbaar is. Ik zou het onverantwoord achten om iets seksueels te doen zelfs als hij het 'weloverwogen' zou willen. Nog te beïnvloedbaar. Herken je zoiets, hoe zou je daarmee om gaan?

Citaat:

Ik heb wel eigen belangen en die laat ik zoveel mogelijk tot bloei komen.
Maar ik doe er ook het uiterste aan om de eigen belangen/verlangens van de jongens tot hun recht te laten komen.

Dat vind ik dan ook weer interessant, persoonlijk. Als ik vragen mag: wat zijn jouw belangen, en hoe komen die tot bloei? Zo hoor ik bijvoorbeeld wel van seksuele 'relaties' (zoals die radio-uitzending die ik gisteren linkte) waarin de pedofiel ook zelf bevredigd werd door de - nog steeds gewillige - jongen. Zelf kan ik me totaal niet voorstellen dat ik een kind mij zou laten bevredigen. Ik zou iets seksueels alleen als éénrichtingsverkeer zien, kan me niet voorstellen dat een kind mij zou willen plezieren, en ik zou genoegen nemen met een kind verwennen. Terwijl als je het probeert in relatie-context te bekijken, het misschien juist wel 'leerzamer' zou kunnen zijn - mits de 'relatie' van een min of meer normale vorm is - als het inderdaad van twee kanten zou komen. Dat je zelf behoeftes hebt en de ander ook. Geven en nemen. Dat klonk in die radio-uitzending vooral erg mooi door.
Ik weet niet of ik dat zou kunnen. Of ik kinderen zo kan zien. Dat ligt ongetwijfeld aan mij, en als een (homofiele?) jongen iets zou wíllen, heel expliciet, en het zou legaal en onproblematisch zijn, dan zou ik het hem vast toestaan. Toch vraag ik me af hoe dat bij jou in elkaar steekt.

in-limboy schreef:

Klinkt goed.

Zoals ik het begrijp leg je de verantwoordelijkheid bijna volledig bij de kinderen, maar wel nadat je ze ingelicht hebt. Interessant. Je geeft ze wel extreem veel autonomie op die manier, dat is op zich een wonderlijk concept.

Hoe gaat dat bij kinderen waarvan je twijfelt of hun oordeel 'weloverwogen' zou zijn? Laat je 'de seks' dan een dagje wachten?
Want als ik kijk naar de kinderen die ik ken, zelfs eentje die in de puberteit zit (13, hoewel dat nog niet echt 'duidelijk' is fysiek gezien, op bepaalde plaatsen, zoals in de keel en 'van onderen'), dan kan ik me niet voorstellen dat ik een beslissing die hij op dit moment 'weloverwogen' neemt, zou vertrouwen qua stabiliteit. Volgens mij zou hij daadwerkelijk zeer snel van gedachten kunnen veranderen, gewoon omdat hij nog heel erg beïnvloedbaar is. Ik zou het onverantwoord achten om iets seksueels te doen zelfs als hij het 'weloverwogen' zou willen. Nog te beïnvloedbaar. Herken je zoiets, hoe zou je daarmee om gaan?

De verantwoordelijk bijna volledig bij de kinderen leggen is wat gepeperd gesteld. Want ik heb ook mijn verantwoordelijkheid in het geheel, qua voorlichting en qua vertrouwen niet beschamen, qua rekening houden met hun belangen. Maar wat ik gemerkt heb is dat kinderen in staat zijn om zelf te kunnen kiezen, en hoe meer ze ingelicht worden hoe sterker ze in hun schoentjes staan. Ze kunnen er zelfs mee omgaan als hun keuzes af en toe negatieve gevolgen hebben. Ik wijs ze op hun belangen en op die van mij. Ik eis van ze dat ze enkel voor hun belangen opkomen. Het lijkt gek maar zo krijg ik uiteindelijk het meest waardevolle van ze.

Geen wonderlijk concept wat mij aangaat, een noodzakelijk concept Smile

Als ik twijfel, doe ik niets.
Pas als ik het verantwoord acht, doe ik iets of laat ik iets toe. Als ze iets omstredens doen (in mijn ogen of in die van de maatschappij) dan wijs ik ze daarop en dan leg ik uit wat er omstreden aan is en wat de mogelijke consequenties daarvan kunnen zijn. Dat stukje verantwoordelijkheid komt mij toe.
Op dat punt leg ik geen verantwoordelijkheden bij de jongens. Ze moeten daar op kunnen vertrouwen.
De verantwoordelijkheden die ze zelf hebben, kan ik niet overnemen uiteraard.

in-limboy schreef:
Fluctuat nec mergitur schreef:

Ik heb wel eigen belangen en die laat ik zoveel mogelijk tot bloei komen.
Maar ik doe er ook het uiterste aan om de eigen belangen/verlangens van de jongens tot hun recht te laten komen.

Dat vind ik dan ook weer interessant, persoonlijk. Als ik vragen mag: wat zijn jouw belangen, en hoe komen die tot bloei? Zo hoor ik bijvoorbeeld wel van seksuele 'relaties' (zoals die radio-uitzending die ik gisteren linkte) waarin de pedofiel ook zelf bevredigd werd door de - nog steeds gewillige - jongen. Zelf kan ik me totaal niet voorstellen dat ik een kind mij zou laten bevredigen. Ik zou iets seksueels alleen als éénrichtingsverkeer zien, kan me niet voorstellen dat een kind mij zou willen plezieren, en ik zou genoegen nemen met een kind verwennen. Terwijl als je het probeert in relatie-context te bekijken, het misschien juist wel 'leerzamer' zou kunnen zijn - mits de 'relatie' van een min of meer normale vorm is - als het inderdaad van twee kanten zou komen. Dat je zelf behoeftes hebt en de ander ook. Geven en nemen. Dat klonk in die radio-uitzending vooral erg mooi door.
Ik weet niet of ik dat zou kunnen. Of ik kinderen zo kan zien. Dat ligt ongetwijfeld aan mij, en als een (homofiele?) jongen iets zou wíllen, heel expliciet, en het zou legaal en onproblematisch zijn, dan zou ik het hem vast toestaan. Toch vraag ik me af hoe dat bij jou in elkaar steekt.

Wat zijn mijn belangen en hoe komen die tot bloei? Dat kan toch niet zo moeilijk te begrijpen zijn? Als ik geld wil dan probeer ik dat te regelen en als ik seks wil dan probeer ik dat te regelen. En ga zo maar door. Een doel stellen dat je ligt en dat proberen te bereiken.
Maar dit antwoord ligt zo voor de hand dat ik vermoed dat je op iets anders uit was.

Seks met kinderen is in mijn ervaring voornamelijk gebaseerd op eenrichtingsverkeer inderdaad, voor mij in ieder geval.
Ik voel me er vaak niet lekker onder als een kind méér wil dan mij aftrekken. En ook dat voelt soms niet lekker, ook al willen ze het nòg zo graag.
Ik wil dan eerst hun intenties op een rijtje hebben.
Met jongetjes die mij steeds maar willen pijpen of bevredigen, is wat mis in mijn opinie.
Ik ga dan op zoek naar wat er mis is. Er van profiteren kan ik niet. Want dat voelt gewoon slecht.
En ik wil me goed voelen.

in-limboy schreef:

Hoe gaat dat bij kinderen waarvan je twijfelt of hun oordeel 'weloverwogen' zou zijn? Laat je 'de seks' dan een dagje wachten?
Want als ik kijk naar de kinderen die ik ken, zelfs eentje die in de puberteit zit (13, hoewel dat nog niet echt 'duidelijk' is fysiek gezien, op bepaalde plaatsen, zoals in de keel en 'van onderen'), dan kan ik me niet voorstellen dat ik een beslissing die hij op dit moment 'weloverwogen' neemt, zou vertrouwen qua stabiliteit. Volgens mij zou hij daadwerkelijk zeer snel van gedachten kunnen veranderen, gewoon omdat hij nog heel erg beïnvloedbaar is. Ik zou het onverantwoord achten om iets seksueels te doen zelfs als hij het 'weloverwogen' zou willen. Nog te beïnvloedbaar. Herken je zoiets, hoe zou je daarmee om gaan?

'Dagje' wachten inderdaad.
Als je 'm goed inlicht dan kan hij een goede keuze maken.
Als je hem half inlicht dan maakt hij een halfgoede keuze.
Net zoals ik de meeste volwassenen zie doen.
Ook niet veel mis mee dus.
Het kind heeft dan nog mazzel met zo'n maximale voorlichting. Ook al is het maar voor de helft.
Het valt niet op en niemand heeft er moeite mee.

Mensen hebben enkel moeite met wat ze zelf niet doen.

Even tussendoor....FLuctuat; wat betekend jouw nickname eigenlijk?

Anoniem schreef:

Even tussendoor....FLuctuat; wat betekend jouw nickname eigenlijk?

Zie de tweede (edit: vijfde inmiddels) post van hierboven van mij Wink

heey

ik snap je verhaal maar je moet weten dat dat meisje niet verliefd op je is
okal stuurt ze hartjes en zegt ze ik hou van jou ze is nog te jong om echt te weten wat het verschil is van houden van bijvoorbeeld een vriend moeder vader enz en houden van zoals verliefd ze houd wel van je maar meer als een broer of een hele goede vriend
misschien moet je het is aan haar vragen of ze je als een goede vriend ziet of een broer
maar vind het heel goed van je dat je er niks mee doet Wink

Anoniem schreef:

vind het heel goed van je dat je er niks mee doet Wink

Ik snap je wel hoor, denk ik.

Maar moet er nu NIEMAND iets mee doen? Ook het meisje zèlf niet?

Alleen hij moet iets doen, duidelijk zijn naar haar en zeggen dat t ophoud. Punt uit.

Anoniem schreef:

Alleen hij moet iets doen, duidelijk zijn naar haar en zeggen dat t ophoud. Punt uit.

Punt uit?
Dacht het niet.

Het meisje heeft ook gevoelens, en waarom moet/mag niemand daar iets mee doen?
Dáár had ik het over.

omdat zij een kind is en jij als volwassene de wijste moet zijn en de verantwoording moet nemen

Anoniem schreef:

omdat zij een kind is en jij als volwassene de wijste moet zijn en de verantwoording moet nemen

Ja, da's ok en dat zou ik ook doen,. Maar wie neemt er dan verantwoordelijkheid voor (de gevoelens van) het kind in kwestie?

Die spelen geen rol? Gewoon maar laten waaien?
Niet serieus nemen?

Verantwoordelijkheid nemen wil zeggen dat je de gevoelens erkent en serieus neemt. Dat is alvast het allerbelangrijkste. Als je dat kind uitlegt waarom je er verder niets mee kan en gewoon luistert naar wat het kind er verder over kwijt wil doe je naar mijn idee het beste voor het kind. Verliefdheid is niet zelden een vraag om aandacht. Die kan je beantwoorden met "Je bent een leuk meisje, ik mag je graag, ook zonder verliefdheid".

Jorge schreef:

Verantwoordelijkheid nemen wil zeggen dat je de gevoelens erkent en serieus neemt. Dat is alvast het allerbelangrijkste. Als je dat kind uitlegt waarom je er verder niets mee kan en gewoon luistert naar wat het kind er verder over kwijt wil doe je naar mijn idee het beste voor het kind. Verliefdheid is niet zelden een vraag om aandacht. Die kan je beantwoorden met "Je bent een leuk meisje, ik mag je graag, ook zonder verliefdheid".

Owjee, heb ik dat nou weer?

Toen ik hierop inhaakte, had ik de gevoelens van het meisje in gedachten.

Omdat er iemand zomaar zei dat alles klaar was als de pedo maar zou zeggen dat hij niks van het meisje wilde.

Maar wie vangt het meisje daarna op?
Van mijn part doen de ouders dat maar zo'n belangrijk detail verlies je toch niet uit het oog?

Niemand die daar over repte.

Ik vond het echt zo enorm eenzijdig.

Ik had het idee dat jullie langs elkaar heen praatten en dacht jullie bij elkaar te kunnen brengen door op te schrijven hoe het volgens mij het beste zou kunnen gaan. Ik verwachtte dat dat van jullie allebei wel min of meer instemmende geluiden zou opwekken Smile

Anoniem dacht dat het ging over het aangaan van een seksuele relatie met het meisje, jij dacht dat het ging om het serieus nemen van het gevoel van het meisje. Het ging om allebei, maar dat moet je wel even helder hebben voor je het erover eens kan worden. Dat wilde ik niet allemaal uitkauwen, maar doe ik dan nu alsnog.

Anoniem(niet gecontroleerd) schreef:

Alleen hij moet iets doen, duidelijk zijn naar haar en zeggen dat t ophoud. Punt uit.

de topic starter zei: "maar het is wel wederzijds blijkbaar. Alleen weet zij dat nog niet"

Nu moet hij haar bang maken door te zeggen dat sms'sjes sturen fout is en dat ze verkeerd bezig is en dat het onmiddellijk moet ophouden?

De mogelijkheid bestaat natuurlijk ook dat het meisje het de volgende dag al weer vergeten was en dat de sms'sjes gewoon een uiting waren van haar gevoelens van dat moment (de avond van het feestje)

Niemand heeft het meisje gevraagd waarom ze de sms'sjes heeft gestuurd en wat ze er mee bedoelde, een kind van tien kan ook heel overtuigend zeggen dat ze je verschrikkelijk haat en dan gaat niemand er vanuit dat dat van lange duur is ...

Het ging mij er om dat de belangen of de gedachtenwereld van een kind niet het 'ondergeschoven kind' mag worden.

Dat zou wel raar zijn, toch?

Zeker in een discussie over de belangen van het kind.

Wat een onzin je kan toch gewoon heel goede vrienden zijn. Als je dat allebei wil?
En hoe ver je kan gaan kan je het beste samen bepalen. Zo gaat dat in alle relaties en vriendschappen.

Anoniem schreef:

Wat een onzin je kan toch gewoon heel goede vrienden zijn. Als je dat allebei wil?
En hoe ver je kan gaan kan je het beste samen bepalen. Zo gaat dat in alle relaties en vriendschappen.

Ik neem ff aan dat je niet op de post van mij hier boven reageert.

Maar waar reageer je dan wèl op?

Opties reactieweergave

Kies uw favoriete manier om reacties weer te geven en klik op "instellingen opslaan" om uw veranderingen te activeren.