'Normaal omgaan met kinderen'

Bron: 
De Volkskrant
Publicatiedatum: 
27 januari 2011
'Normaal omgaan met kinderen'

Een groepsgesprek met drie pedofielen

AMSTERDAM - Roderik Muit (36) treedt sinds 2004 af en toe op als spreekbuis van de verder onzichtbare groep pedofielen die hun gevoelens onder controle zeggen te hebben. Vrijdag neemt hij deel aan een publieke discussie in het Amsterdamse debatcentrum De Balie onder de titel 'Pedofilie: wat moeten we ermee?'
Meestal staan pedofiele daders in de belangstelling. Zie de zedenzaak rond Robert M. en de Amsterdamse crèches en de onderzoeken naar kindermisbruik binnen de katholieke kerk en bij jeugdzorg. Maar achter de ontuchtplegers gaat volgens alle deskundigen een grote groep pedofielen schuil die met hun seksuele gevoelens leven, maar er niet aan toegeven.

Op verzoek van de Volkskrant praten Roderik en zijn kennissen Michel (30) en Joris (24) over hoe zij hun grenzen bepalen. De namen Michel en Joris zijn gefingeerd, omdat ook het uit de kast komen van niet-praktiserende pedofielen gevolgen kan hebben voor hun familie, werk en vriendenkring. Hun leeftijden kloppen wel. Alledrie zijn ze opgegroeid ná de tijd van de bevrijdingsbeweging voor pedofilie in de jaren zeventig en tachtig.

Michiel (30): 'Ik ken vooral pedofielen die geen problemen hebben met hun gevoelens. Ze zijn pedo, maar hebben dat onder controle.'

Roderik: ‘Sommige mensen kunnen het wel aan, anderen niet. Ook niet iedere man die op langharige blondines met grote borsten valt, krijgt uiteindelijk zo’n vrouw. Ik weet dat het voor ons een stuk moeilijker is. Maar dat wil niet zeggen dat je leven over is.’
Michel: ‘De pedo’s die ik heb leren kennen toen ik 18 was, zijn allemaal brave homo’s en hetero’s geworden.’
Roderik (36): ‘Maar dat betekent wel dat er iets verborgen zit, waar nooit over wordt gepraat.’
Michel: ‘Ik heb vijf jaar een vriend gehad en toen speelden mijn pedofiele gevoelens geen rol meer.’
Roderik: ‘Die gevoelens zullen altijd blijven. Wij kunnen best denken: ‘Wat zijn die jochies toch lekker.’ Maar we gaan niet in hun broekjes zitten.’
Michel: ‘Maar juist de personen die een normaal leven leiden, zullen nooit meer laten blijken dat ze zo zijn. Zij hebben iets te verliezen.’
Roderik: ‘Vandaar dat de pedo’s die naar buiten treden meestal randfiguren zijn.’

Roderik: ‘Vroeger heb ik me erover opgenaaid, dat ik misschien een keer iemand iets zou aandoen. Maar juist door die gedachtegang raakte ik gefrustreerd. Later ben ik met voor mij zeer aantrekkelijke jongens omgegaan en heb ik gemerkt dat het voor mij helemaal zo snel niet werkt. Ik ga me niet ineens aan kinderen vergrijpen. Absolute garanties geven is onmogelijk. Maar als ik de afgelopen tien jaar overzie, denk ik dat ik ook geen garanties hoef te geven. Ze kunnen me vertrouwen of niet.’
Joris (24): ‘Als je normaal omgaat met kinderen, ontnuchtert je dat. Het wordt minder spannend, minder smakelijk. Daarom moet een pedofiel zijn gevoelens verkennen. In welke situaties spelen ze op? Dan weet je wanneer je moet opletten, en wanneer je je geen zorgen hoeft te maken.’
Roderik: ‘Mensen zullen denken: dat is de kat op het spek binden.’
Joris: ‘Ik moet op mijn tellen passen als een jongen op een rustige, intieme manier tegen mij aanligt, als hij boven op mij ligt terwijl we tv kijken, en dan met mijn hand aan het spelen is. Maar als een kind naakt voor mijn neus staat, doet me dat niks.’
Michel: ‘Mijn grens is: ik wil met kinderen omgaan zoals andere volwassenen met kinderen omgaan.’
Joris:’Is dat wat jij het diepste wilt?’
Michel: ‘Ik wil me gedragen zoals andere volwassenen. Dat lukt nu niet. Als ik bij mijn familie ben en mijn neefje komt op mij afrennen, ga ik daarmee overdreven afstandelijk om.’
Roderik: ‘Ik heb ook een enorme schroom gehad.’
Joris: ‘Ik heb dat niet. Als een kind een vader of een andere man bestormt, dan gaan ze gewoon stoeien. Dat heb ik ook gezien. Dan kom ik op een feestje en dan springt een kind op een andere gast en die gaat met hem klooien. Die gast is van mijn leeftijd en ik geloof er niks van dat hij pedofiel is – dat is een complete hetero, met plaatjes van naakte vrouwen op zijn telefoon. Als zo’n jongetje op mij springt, ga ik ook gewoon met hem spelen.’
Michel: ‘Zijn er dan ook mensen bij die het van jou weten?’
Joris: ‘Nee.’
Michel: ‘Dat maakt een verschil.’
Roderik: ‘Het kan snel heel close gaan. Ik heb niet zo veel omgang met kinderen, maar ik heb dat wel ervaren. Gewoon op verjaardagspartijtjes waar een 10- jarige jongen is. Ik probeer niet speciaal contact met hem te zoeken, maar op het eind hangt hij om me heen. Natuurlijk vind ik dat hartstikke leuk en die paar keer dat dat is gebeurd, heb ik me gelukkig niet meer opgelaten gevoeld. Zat ik ook nog tien seconden verliefd naar de deur te kijken nadat hij was vertrokken. Toen was het over. Normaal omgaan met kinderen, dat is mijn ideaal.

Michel: ‘Laat duidelijk zijn dat wij hier niet de jaren zeventig discussie overdoen met een pleidooi voor legalisatie van seks met kinderen.’
Roderik: ‘Iemand die dertig jaar geleden bij het COC zat, vertelde me dat mannen daar zo’n beetje jongens aan het uitwisselen waren. Daarvan gaan mijn haren overeind staan.’
Joris: ‘Maar we moeten wel nuchter kijken naar seksualiteit van kinderen. Inzien dat het niet een vies, diep zwart gat is, maar een lastiger, grijzer gebied.’
Roderik: ‘Ik zie gevaar opkomen voor alle beginnende pubers die hun eigen seksuele ontwikkeling uitleven voor de webcams. Als een ouder daarachter komt, heb je meteen een compleet circus. Het zou goed zijn als mensen beseffen dat jonge pubers zulke dingen lollig vinden. Dat moeten ze in hun wereldbeeld inbedden, en dan mogen ze zelf weten hoe ze daarmee omgaan.’
Michel: ‘Mijn ex- vriend had op zijn 12de seks met Jan en alleman. Die valt ook op mannen van 40, nu nog.’
Roderik: ‘Er zijn wel tijdschriften voor ouders waarin vragen aan bod komen als ‘Mijn kind van 5 heeft een stijve, hoe zit dat?’ Er worden wel eerlijke discussies gevoerd, gelukkig. Maar de meesten negeren dat.’
Michel: ‘Ik heb progressieve ouders, maar over seks heb ik nog nooit een woord van hun gehoord. Ook toen ze er op mijn 16de achterkwamen dat ik pedo ben, is daarover geen woord gesproken. Ook bij GroenLinks- stemmende, VPRO- kijkende, Volkskrant- lezende ouders is er nog steeds dat krampachtige. Pas nu, de laatste weken, praten we erover. Mijn ouders realiseerden zich ineens dat zij een relatie hebben sinds mijn moeder 13 en mijn vader 16 was. Waarmee ik niet zeg dat mijn vader pedofiel is, maar het relativeert de boel wel.’
Roderik: ‘als mensen dat gesprek aangaan, leveren ze niet ineens hun kindertjes uit aan pedo’s.’
Michel: ‘Maar het uitgangspunt kan alleen zijn: seks met kinderen is strafbaar. Dat is het verschil met de jaren zeventig. Toen was er een blok van pedo’s die legalisering van seks met kinderen wilden.’
Joris:’Kinderleed voorkomen is toch een hartstikke gedeeld uitgangspunt?’
Michel: ‘Als pedo moet je dat niet zeggen. Dat moeten anderen zeggen. Als ik als pedo in de krant nuances aanbreng, ontstaan er misverstanden. Dan denken lezers: daar wringt zich weer iemand in bochten om seks met kinderen goed te praten.’

Reacties

Respect voor de openhartigheid en de moed van deze drie kerels!

Hiermee nemen jullie uiteraard wèl een risico op nadelige gevolgen voor de toekomst en idd: die gevolgen kun je niet geheel overzien.
Vandaar mijn respect!
Want in mijn huidige situatie durf ik dit nog niet.

Ik ben erg blij met zo'n artikel in de huidige tijden!

Ik neem er een wijntje op Smile