Pedofilie - een mening

Geschreven door Bas van Amersfoort, DWARS

Zo af en toe is het fijn om onwetend te zijn. Hoewel ik van veel onderwerpen graag iets afweet om over mee te praten, geldt dat niet voor alle discussies. Sommige onderwerpen lijken geen voorafgaande informatie of discussie nodig te hebben om een mening over vast te stellen: de conclusie staat toch al vast. Pedofilie was zo'n soort onderwerp voor mij. Een ver-van-mijn-bed-show waar ik niets van begreep, ook niet wilde begrijpen en al helemaal niets over wilde weten.

Door het Dwars congres werd ik met mijn neus op de feiten gedrukt. Ook dit onderwerp diende niet geschuwd te worden: je kop in het zand steken volstaat nooit. Door mijn kritische houding werd ik door zowel de voorstanders als de tegenstanders aangesproken. Bovendien raakte het item mij meer dan ik had verdacht. Zoveel zelfs dat ik vond dat er iets mee gedaan diende te worden, vandaar dit artikel.

Al op het congres moest ik concluderen dat ik niets zinnigs over pedofilie wist. Maar ik had wel een heleboel vragen. In dit artikel heb ik geprobeerd die vragen te stellen en te beantwoorden om zo de eindjes aan elkaar te knopen. Ik ben ervan uitgegaan dat er bij dit onderwerp drie eindjes te knopen zijn: de pedofiel, het kind en de samenleving.
Moet pedofilie kunnen? Dit is de alles omvattende vraag. Wat mag en wat niet? Met wie wel en met wie niet? Wanneer wel, maar wanneer niet? Slechts op deze simpele vragen probeer ik een antwoord te geven. Hierbij probeer ik het belang van het kind voorop te stellen.

De pedofiel en het kind

Om te beginnen bij de pedofiel. Wat is dat voor een iemand en wat wil hij (of zij)? Volgens pedofielen zelf zijn zij mensen die op net puberende kinderen tussen de negen en veertien jaar vallen en daarmee een relatie proberen aan te gaan. (In de rest van dit artikel bedoel ik met kind de leeftijdsgroep negen tot veertien jaar). Daarbij gaat het volgens hen meestal niet zozeer om het seksuele aspect als wel om een open vriendschap op basis van gelijkwaardigheid. Want, zo menen zij, een kind heeft een mentor nodig die het kind leert genieten van de ontluikende seksualiteit, het daarin stimuleert en het kind lichamelijke (seksuele) affectie schenkt.

Voor psychologen zijn pedofielen vaak ernstig verstoord in hun seksuele ontwikkeling, is er vaak geen band opgebouwd met ouders (vaak zelfs seksueel of op andere wijze misbruikt) en missen zij de sociale vaardigheden om persoonlijke intieme relaties aan te gaan met leeftijdsgenoten. Volgens deze psychologen zijn pedofielen sociaal geïsoleerde mensen die daarom het contact met zoeken met kleine kinderen. Want zo kunnen zij de baas spelen, voelen zij zich veilig en worden niet afgewezen.

Nu kan ik heel diep ingaan op de psyche van de pedofiel, maar dat is niet mijn doel. Want ik wil het kind en niet de pedofiel als uitgangspunt nemen. Vandaar dat ik mij allereerst afvraag of het kind deze mentor wel echt nodig heeft? Moet een kind geleerd en gestimuleerd worden te genieten van zijn ontluikende seksualiteit en seksuele affectie krijgen van een volwassene? Nee, luidt mijn antwoord, dat moet niet. Kinderen kunnen dit prima met elkaar uitvinden. Sterker nog, zij vinden dit steeds vroeger met elkaar uit, zonder daarbij enige hulp gehad te hebben van een volwassene.

Echter, niets moet. Maar mag het dan wel? Of is deze mentorrol schadelijk voor een kind en is er sprake van misbruik door de volwassene?

Een pedofiel wil een open vriendschap op basis van gelijkwaardigheid. De pedofiel neemt dan het mentale niveau van een kind aan en wordt een 'kind onder kinderen'. Een vader doet hetzelfde wanneer hij met zijn kind speelt. In alle twee de gevallen probeert de volwassene uit te vinden wat het kind wil, leeft zich in en probeert op één lijn te komen met het kind.

Echter, waar de ouder het doet om het kind het naar de zin te maken, handelt de pedofiel uit eigenbelang. Want hoe het ook gewend of gekeerd wordt, een pedofiel hoopt toch seksueel contact met een kind te hebben. Met seksueel contact bedoel ik alles tussen aanraking van geslachtsdelen tot penetratie.

Ook trek ik het gelijkwaardige niveau erg in twijfel. Een volwassene is verder in zijn ontwikkeling en kan bovendien terugswitchen van het kind zijn naar het niet-kind zijn. Iets wat een kind nooit zou kunnen en daarom alleen al ondergeschikt is aan de pedofiel. Maar ook wordt het vertrouwen van het kind gewonnen puur uit eigen belang en mag het kind het gedane niet verder vertellen puur uit zelfbehoud van de pedofiel. Dan is er helemaal geen basis van gelijkwaardigheid, maar juist van ondergeschiktheid.

Bovendien kan het kind de machtsverhouding niet begrijpen en kan het de gevolgen niet zien van zijn acties. De pedofiel wel. Tevens is een pedofiel, als volwassene, verantwoordelijk voor zijn daden. Iets wat een kind niet aangerekend kan worden. Ook nu weer blijkt het kind ondergeschikt te zijn.

De pedofiel gaat in het beste geval niet verder dan het kind wil (dwang komt bij 3 op de 10 kinderen voor). Het lijkt dat het kind beslist, het is namelijk zijn keuze. Dat is mooi, maar volgens mij niet waar. Het kind heeft helemaal geen keuze, want het is geheel afhankelijk van de pedofiel. Een volwassene kan een kind namelijk iets laten doen, terwijl het kind denkt dat zij het is die het wilde.
"Wil je je jas aantrekken, anders vat je kou", "wil je bij die rand weggaan, anders val je in het water en je kan niet zwemmen", "wil je dat eens gauw wegzetten anders krijg je op je donder".
Dit is manipulatie. Niet per definitie slecht, want het kan voortkomen uit de beste bedoelingen voor het kind of de situatie waarin het verkeert. Een pedofiel handelt volgens mij echter niet met de beste bedoelingen voor het kind. De situatie wordt namelijk geheel door de behoeften van de pedofiel gecreëerd en niet op initiatief of de behoeften van het kind. Het argument 'alleen bij gedwongen/ onvrijwillige seksuele handelingen houdt het kind trauma's en psychische klachten over', geldt dan niet meer. Het kind heeft er niet om gevraagd. De situatie kan dus bij voorbaat als onvrijwillig worden beschouwd.

Zelfs wanneer een kind er wel om zou vragen, heeft het geen overzicht over de situatie en de gevolgen. De situatie wordt dan alsnog door de volwassene gecreëerd en het kind min of meer gemanipuleerd.
Het voordeel voor het kind vind ik ver te zoeken, het heeft niet het initiatief genomen en daarbij is er geen basis van gelijkwaardigheid, niet de seksuele behoeften van het kind telt maar die van de pedofiel zelf die hij door manipulatie door probeert te drukken, ik vind dit misbruik. Misbruik van de situatie, misbruik van de goedgelovigheid, misbruik van het kind.

De samenleving

De samenleving reageert geschokt als er ergens ver achteraf of ergens heel dichtbij een pedofiel wordt opgepakt voor ontucht. Men begrijpt het niet. Wat bezielt zo'n man (of vrouw), hoe kon dit gebeuren, hoe kon het dat niemand het zag of ingreep.

Onbegrip leidt tot het verstoten van de pedofiel en tot onwetendheid over het onderwerp. De toon is daarmee gezet: pedofielen zijn vies en eng, een gevaar voor de samenleving.

Maar zijn ze dat eigenlijk wel? Hun verlangens en fantasieën zijn niet doorsnee, misschien zelf pervers maar dat maakt de gedachten nog niet vies. De kans dat een pedofiel zijn gedachten ten uitvoer brengt vind ik wél eng, want een kind wordt daar het slachtoffer van. Zelfs bij de meest verantwoordelijke pedofiel bestaat die kans, hij is namelijk ook niet van steen. Maar dat is nog geen reden om een pedofiel te verstoten, of nog erger de hele discussie uit de weg te gaan. Want dat je iets wegmoffelt wil niet zeggen dat het er niet is. Begrip en kennis over het onderwerp is dus noodzakelijk.

Kennis gaat nog wel, maar begrip is makkelijker gezegd dan gedaan. Pedofielen draaien de bewijslast namelijk om. Het is volgens hen niet zozeer dat zíj een gevaar zijn voor de samenleving, maar de huidige seksuele moraal, dat kinderen plaatst op een voetstuk van onschuld, is dat wel. Deze onschuld maakt het dat kinderen onaanraakbaar worden en zorgt ervoor dat men zich niet meer voor kan stellen dat ook kinderen seksuele 'lusten' hebben. De eigen maatschappelijk bekrompen seksuele moraal is dus het gevaar voor de maatschappij. Pedofielen koppelen daar gelijk aan vast dat kinderen hier ook de dupe van worden. Want net als de pedofiel zelf moet het de eigen gevoelens verloochenen.

Want worden de zedelijkheidswetten niet aangescherpt en zijn vele ouders niet onmachtig om het met hun kinderen over seks te hebben (en vice versa).

Ik vind dit allemaal wel een beetje ver gaan. Kijk, dat ouders en kinderen soms wat moeilijk persoonlijke gesprekken aangaan, wil niet zeggen dat een kind met niemand en helemaal niet kan praten. Laat staan dat een kind zijn gevoelens ervoor zou moeten onderdrukken. Naar mijn beleving wordt dat juist een stuk soepeler. Zelfs worden tegenwoordig leeftijdsverschillen niet (echt) raar meer gevonden. Maar nog wel tussen kinderen jonger dan veertien en volwassenen. Kinderen zijn dan niet de dupe van de huidige seksuele moraal, pedofielen wel. Het moraal bestempelen als de grote vijand, ondanks welke zedelijkheidswet dan ook, vindt ik narcistisch.

Niet zozeer het moraal of wetten moeten veranderd worden ten aanzien van de legaliteit van seks met kinderen, maar wel dat pedofielen uit hun isolatie worden gehaald. Praten dus. Niet alleen tussen hoogbegaafden die een visie geven, maar juist met de gewone burger. En niet alleen tussen de burgers onderling, maar ook juist met de pedofiel. En dan moet het niet zo zijn dat de burgers aanvallend zijn of dat de pedofielen elkaar de hand boven het hoofd houden, dat levert niets op. Open en eerlijk discussiëren met duidelijke argumenten.

Daarbij moet meer wetenschappelijk onderzoek worden gedaan uit verschillende invalshoeken naar het onderwerp. De uitkomsten moeten niet worden geschuwd, ook als blijkt dat pedofiele relaties wel kunnen - hoe schokkend dat misschien ook is - en het moet mogelijk zijn dat de resultaten worden aangedragen bij rechtzaken.

Tot de tijd dat pedofiele relaties legaal worden, lijkt mij het noodzakelijk dat pedofielen psychische hulp krijgen. Veel mensen beschouwen pedofilie als een psychische aandoening. Ik wil hier geen uitspraak over doen, ik heb er zelfs geen mening over. Maar mocht dit juist zijn, dan is hulp nodig. Mocht het niet juist zijn, is die hulp nog steeds nodig. Want het feit blijft dat in onze maatschappij pedofilie niet uitgeoefend mag worden. Een pedofiel moet dus zijn gevoelens onderdrukken en opkroppen. Psychische hulp kan een middel zijn om dit in goede banen te leiden.

Conclusie

Ik heb bij het onderwerp pedofilie het belang van het kind voorop gesteld. En naar mijn mening moet een volwassene geen seksuele relatie, op wat voor wijze dan ook, kunnen hebben met een kind van jonger dan veertien. Een (open) vriendschap is uiteraard wel goed, mits zij door het kind is aangegaan. Ik heb getracht mij te verplaatsen in zowel het kind als de pedofiel en heb de mogelijkheid proberen voor te stellen dat het allemaal toch kan. Echter, het enige argument die ik hoor van de pedofielen, is dat een seksuele vriendschap tussen een volwassene en een kind goed zou zijn voor de ontwikkeling van deze laatste. Buiten de maatschappelijke vraag of het überhaupt wenselijk is dat kinderen (seksuele) relaties aangaan met volwassenen, blijf ik het voordeel voor het kind miniem vinden. Het gaat niet om hun behoeften maar om die van de volwassene en er is geen sprake van gelijkwaardigheid maar juist van manipulatie. Daarbij moet ook de definities van de psychologen niet vergeten worden die spreken over een pedofiel als iemand met een, in ieder geval, emotionele achterstand.

Ik heb in dit artikel geen argumenten proberen te gebruiken die discussie uitsluiten, maar wel geprobeerd mijn mening met goede argumenten te onderbouwen. Want pedofilie moet begrepen en besproken gaan worden, in ieder geval niet meer weggemoffeld. Een pedofiel moet ervoor uit kunnen komen dat hij op kinderen valt, zonder dat de maatschappij hem daardoor links laat liggen. Dit vooral om vat te krijgen op het onderwerp. Daarom moet onderzoek worden gedaan, naar het gevaar van pedofilie, oorzaken van pedofilie et cetera, maar waarbij niet uitsluitend één kant wordt opgekeken.

Ook denk ik dat psychische hulp noodzakelijk is. Dit niet omdat pedofilie door velen als een ziekte wordt gezien, maar voor de gezondheid van de pedofiel zelf.

Maar wat dan? Verplichtingen stellen aan pedofielen kan niet, want dit vergroot de kans dat zij niet openlijk meer spreken en leven. Goede wil van beide kanten dus.

Ik weet dat het dubbel klinkt dat de pedofiel aan de ene kant moet worden geaccepteerd zoals hij is, maar dat hij/ zij aan de andere kant pedofilie niet mag uitvoeren. Misschien klinkt het zo beter: de pedofiel heeft recht op een eigen levenssfeer en men moet dat accepteren (als in artikel 12 resp.1 Universele verklaring van de rechten van de mens) en het kind moet worden beschermd tegen seksueel misbruik (als in artikel 34 Verdrag inzake de rechten van het kind).

Hoe het ook zij, pedofilie moet in de openheid worden gebracht ter bescherming van zowel het kind als de pedofiel. Nog belangrijker is het dat het kind boven de behoeftes van een volwassene blijft gesteld en in eigen tempo kan opgroeien.

Reacties

Hallo.
Ik ben 13 jaar oud (de meeste mensen schatten mij zo'n 16 jaar), en ik ben verliefd op een man van 22. Nu is het zo dat hij mij ook leuk vind. Wij hebben echter geen relatie, omdat wij daar enkel problemen mee zouden krijgen. Dit doet mij heel veel pijn, want ik zou eigenlijk niets liever willen. Ik zeg niet dat ik wil dat pedofilie legaal wordt, ik weet er te weinig vanaf om daar een mening over te hebben, maar ik ben ook niet enthousiast over huidige regeling. Ik houd van deze man namelijk heel veel, en dat is niet omdat hij contact met mij gezocht heeft, maar doordat wij beiden lid zijn van een regionale vereniging waar hij de kinderen begeleid. Graag zou ik uw mening over dit verhaal kennen.
Groeten van mij

Hoi,

Pedofilie is legaal. Alleen sex met kinderen (onder de 16) is verboden. Pedofilie kan ook niet strafbaar zijn omdat het geen daad is maar een gevoel, en je gevoelens heb je niet voor het kiezen.

Hoe je met je gevoelens omgaat heb je dan weer wel voor het kiezen, en zoals jij het nu schrijft lijkt het me dat de man over wie je het hebt er voor kiest om zich aan de wet te houden. In dat geval lijkt het me geen enkel probleem dat hij gewoon zijn werk doet binnen die vereniging en ook niet dat jij en hij met elkaar omgaan. Ik denk wel dat het verstandig is als jij er ook voor kiest om de vriendschap precies dat te laten; een vriendschap en meer niet. Een pedoseksuele relatie kan jullie allebei in de problemen brengen, en ik weet eigenlijk wel zeker dat dat risico het niet waard is. Ik begrijp dat je het daar misschien wel moeilijk mee hebt, maar ja, alles wat met pedofilie te maken heeft is fout in de ogen van de meeste mensen.

Groet, Jorge

Ik bevind me aan de andere kant van een soortgelijke situatie (Zij 14 en ik 19 in mijn geval, maar dat maakt qua maatschappelijke positie en levenservaring lijkt me niet zo gek veel uit). Een dik half jaar geleden hebben we na een maand van geheimen onze gevoelens "wereldkundig" gemaakt, niet geheel vrijwillig overigens. Het was nogal een schok voor iedereen om ons heen, maar nu - na meer dan een half jaar dus - beginnen de meeste mensen in te zien dat we enorm gelukkig zijn samen, dat het leeftijdsverschil helemaal geen probleem is, en maken we er ook geen geheim meer van dat we van elkaar houden.

Ik sta daarom een beetje te kijken van de reactie van Jorge; als ik me aan dat advies (dat ik destijds natuurlijk ook gekregen heb van mijn vrienden) had gehouden, dan zou ik nu niet al een half jaar gelukkig zijn met het meisje van mijn dromen...

Ik realiseer me dat ik me juridisch gezien nogal op glad ijs bevind, want een seksueel getinte relatie tussen ons beiden is natuurlijk in feite gewoon strafbaar, en in jouw geval zal dat nog iets meer spelen door het grotere leeftijdsverschil, maar de manier om dat probleem te omzeilen is volgens mij gewoon geen domme dingen doen. Want voor een knuffel en een zoen is nog nooit iemand veroordeeld, maar maak geen naaktfoto's van jezelf met je webcam op een saaie zondagmiddag om naar hem te mailen, hoe leuk en opwindend jullie dat ook kunnen vinden. Mochten jullie zo onverstandig zijn om echt seksueel actief te worden, zorg er dan tenminste voor dat dat niet te bewijzen valt. Geen bewijzen is geen rechtzaak.

Veel meer heb ik niet op te merken; doe wat je hart je ingeeft zou ik zeggen, maar houd je verstand erbij. Want je wilt hem natuurlijk geen problemen bezorgen met justitie, of met die vereniging - die er ook wel eens niet happy mee kan zijn. En misschien is het een idee om voorzichtig je ouders te polsen; zij zijn degenen die jullie de meeste problemen kunnen bezorgen. Geloof me Smile

Succes ermee!

Je geeft naar mijn gevoel een terechte aanvulling op Jorge's (volgens mij terechte) waarschuwing tot voorzichtigheid.

Maar ik denk dat het feit dat er in het ene geval contact is via een vereniging toch wel een behoorlijk verschil kan maken. De kans op problemen vergroot daarmee toch aanzienlijk.

Bovendien vermoed ik dat het leeftijdsverschil tussen 14 en 19 jaar voor velen veel acceptabeler is dan het verschil tussen 13 en 22. Terwijl in het ene geval (14-19 jaar) men de relatie zal beschouwen als een relatie tussen een puber/jonge adolescent en een adolescent zullen velen het andere geval (13-22 jaar) eerder beschouwen als een relatie tussen een kind en ene volwassene. Dit strikte onderscheid is volgens mij absurd, maar het zou me niet verbazen dat het er voor velen wel is.

Daar geef ik je helemaal gelijk in. Maar goed, je hoeft zo'n relatie natuurlijk ook niet overal rond te bazuinen. Het lijkt me een verstandig idee om te proberen het op je vereniging verborgen te houden, omdat de situatie anders wel heel vreemd wordt.

Maar waar het mij om gaat is dat leeftijd niets uit hoeft te maken als je mentaal maar op één lijn zit, elkaar respecteert, en als mensen dat ook kunnen zien. Als dat het geval is, dan is er voor 'de buitenwereld' geen sprake van een 'vieze pedo' die een kind misbruikt, en dan heb je ook niets te verbergen. En omdat er sociaal en educatief niet zo veel verschil hoeft te zitten tussen 13 en 14 of tussen 19 en 22 zie ik niet in waarom het niet ook goed zou moeten kunnen gaan.

En op basis van die redenering lijkt het me een beetje makkelijk afgedaan om te zeggen dat ze beter vrienden kunnen blijven... De weg van de minste weerstand leidt niet altijd naar het meest happy end...

De zinsnede in mijn onderwerp is volgens mij het allerbelangrijkste.

Je bedoelt het goed, maar ik voel de behoefte om nog even wat nadruk te leggen op dingen die je al (enigzins terloops) gezegd hebt.
Het doet mij namelijk aan als 'de weg van de minste weerstand' als je gewoon aan een relatie begint met de gedachte "we proberen het wel op de vereniging verborgen te houden" en er verder niet zo over nadenkt. (Wat jij natuurlijk niet bedoelt.)

De kans namelijk best aanwezig dat het wel uitkomt, en dan krijg je geheid lastige situaties. Het is wel verstandig om na te gaan of je daar wel tegen bestand bent, en de 'last' ervoor over hebt.

(En natuurlijk is het enorm jammer dat je er zo rationeel mee bezig moet zijn. Dat zou niet nodig moeten zijn. Maar helaas is het dat wel.)

Het is volgens mij enorm belangrijk om na te denken hoe de omgeving op zo'n relatie zou reageren, en of je nog steun hebt aan mensen in je omgeving in het geval dat het uit zou komen.

Ik neem aan dat vooral de ouders (van de [edit: jongere persoon]) hierin belangrijk zijn. Als je een relatie hebt met een ouder iemand, het komt uit dat je die verborgen hebt gehouden en de ouders schrikken daar enorm van, geloven niet dat je het zelf hebt gewild en doen aangifte, dan ben je echt fucked. Dan heb je lastige ondervragingen van rechercheurs die je niet geloven, geen thuis om op terug te vallen (omdat je je ouders hierin ook niet meer kan vertrouwen), waarschijnlijk weten ze het op de vereniging ook, en zal je inmiddels wensen dat je er nooit aan begonnen was.

Natuurlijk zou ik 't ook in eerste instantie proberen verborgen te houden op de vereniging (denk ik). Maar ik vind het belangrijk om niet met zijn tweeen jullie 'wereldje' (relatie/verliefdheid) helemaal buiten de belevingswereld van je omgeving te plaatsen. Als die twee 'wereldjes' niet meer uit elkaar te houden zijn... dan geldt: hoe meer die 'wereldjes' uit elkaar lagen, des te groter de ellende.

Je hebt buiten jullie tweeen nog mensen nodig die het begrijpen, achter je blijven staan, en waar je op terug kunt vallen. Of in ieder geval mensen waarvan je weet dat het zo zou zijn als je het ze later vertelt. Zelfs al doet iemand aangifte en krijg je de daaruit voortkomende shit over je heen.
De ouders zijn het belangrijkst. Niet dat je het meteen moet vertellen, maar: kun je inschatten hoe ze zouden reageren als ze het te weten komen? En moet je niet te moeilijk gaan doen om dingen verborgen te houden?

Je schrijft nagenoeg hetzelfde als ik, maar dan vanuit een negatief standpunt...

Natuurlijk hebben jullie allebei gelijk (Roderik en Tim bedoel ik dan); het is wel degelijk van belang of iemand aan je zorgen toevertrouwd is of niet, het is zeker belangrijk hoe de omgeving reageert, en met name de ouders van het meisje, zoals ik ook al aangeduid had, et cetera. Maar om te beginnen wil ik jullie er even heel sterk op wijzen dat een 13-jarig meisje naar je toekomt om om raad te vragen, omdat ze verliefd is op een 'te oude' jongen. Daar kun je twee dingen mee doen; je ontmoedigt haar met enge verhalen over rechtzaken, over haar complete wereld die instort en zo voorts, en laat haar achter met een rotgevoel, of je probeert haar zo veel mogelijk "wijze raad" te geven zonder daarbij negatief te zijn, en hoopt op een klein beetje menselijkheid van haar ouders en verstandig handelen van de jongen in kwestie. Want ouders die echt van hun dochter houden stappen met zoiets echt niet meteen naar de politie, zeker als er (nog) niets heeft 'plaatsgevonden'. En in mijn ogen is de jongen in dit soort gevallen degene die zich bezig moet houden met onzin zoals de juridische gevolgen, omdat die ook in grotere mate op hem van invloed zijn. Ik probeer de tweede aanpak na te streven, want ik denk dat ze daar meer geholpen mee kan zijn, omdat ik weet dat een relatie met een leeftijdsverschil prima kan werken. Jullie zijn veel meer op de ontmoedigende tour bezig, en dat vind ik jammer.

Maar goed, ik richt me weer tot onze jonge gaste met uw welnemen Smile

Zoals met alles ligt het er bij gevoelige relaties maar helemaal aan hoe je het presenteert. Als jullie samen over straat lopen; denken mensen dan "Jezus, zij is veel te jong voor die vent!" of "Wat een schattig stelletje"? Als jullie keuzes moeten maken (naar welke film gaan we, wat willen we bestellen, et cetera) gaat dat dan in goed overleg, is hij eigenlijk toch degene die bepaalt wat er gebeurt, of doet hij dan overdreven schattig alsof je een klein kind bent en geeft hij je altijd je zin? Dat soort dingen zijn heel belangrijk, omdat ze een eerste indruk van jullie geven. Als jullie je voorstellen aan nieuwe mensen, en vertellen dat jullie zoveel jaar verschillen, dan mag dat eigenlijk al helemaal niets meer uitmaken, omdat die mensen een "normaal" leuk stelletje binnen zagen komen, en dus al een positieve indruk van jullie relatie hadden - ongeacht leeftijden.

Datzelfde geldt ook voor je ouders; vertel eerst dat je een geweldig leuke jongen hebt leren kennen, en dat jullie smoorverliefd zijn, het hele verhaal, en pas als er naar gevraagd wordt hoe oud hij is, zonder daar verder moeilijk over te doen: "Tsja, hij is wel wat oud, al tweeëntwintig, maar hij is zó cute dat het me geen donder uitmaakt". Wedden dat je ouders dan heel schaapachtig kijken, en alleen wat 'wijze raad' en waarschuwingen aan durven te dragen, maar het niet durven te verbieden? En als ze het toch proberen helpt een flinke huilbui ze vast wel in te zien dat het je menens is. Ze weten dat ze je door te gaan zeiken heel verdrietig zouden maken, en ook al lijkt het soms zo dat jou dwarszitten hun eerste levensdoel is, eigenlijk willen ze jou ook gewoon gelukkig zien.

Verwacht niet meteen rozengeur en maneschijn; ik kan je garanderen dat je enorm veel mensen over je heen zult krijgen die het er helemáál niet mee eens zijn, maar hoe jij met die kritiek en met jullie relatie om gaat bepaalt hoe lang het gezeur aanhoudt en hoe erg dat je relatie en stemming beïnvloedt.

"We kiezen voor elkaar, en verder zien we wel" is zeker niet de makkelijkste weg, maar het kàn wel tot iets heel moois leiden. Mijn vriendin en ik - romantici die we zijn - hebben voor die weg gekozen, en ik heb er geen spijt van, en ook nooit gehad ondanks een aantal moeilijke periodes.

...dat ik het wel mooi vind om zulke reacties te krijgen, en dat jij op de site post.

Dat iemand mijn instelling negatief vindt, is... uhm - wel verfrissend. En een teken dat deze site voor sommige mensen een punt is waar ze echt goed en normaal gedachten kunnen uitwisselen zonder alleen in stereotiepen te denken.
Op 't moment dat we door de meerderheid van de mensen als overbodige zeikerds gezien worden, zijn we denk ik waar we wezen willen Smile

Wat een prachtige reactie Smile

Ik ben de 19-jarige anoniem van hierboven. Ik heb maar eens een account aangemaakt (na aardig wat anonieme posts hier in de afgelopen tijd) met een fake e-mail adres enzo...
Ook al zal ik mijn relatie niet snel ontkennen of verbergen... ik ben toch best laf eigenlijk Smile

Maar goed, ik denk dat ik even wat recht moet zetten, want ik zie jullie zeer zeker niet als overbodige zeikerds. Jullie hebben helemaal gelijk, in alles wat hier geschreven is, en zonder twijfel hebben jullie ook veel meer ter zake doende kennis over en ervaring met pedofiele relaties dan ik, maar mijn punt was dat je een jong meisje in -waarschijnlijk- haar eerste relatie niet met die last op hoeft te zadelen.
Er is op dit forum wel eerder de kritiek geleverd dat "jullie" te veel vanuit de pedofiel redeneren (overigens niet door mij) en dit lijkt me daar wel een voorbeeld van. Zoals ik al schreef; de jongen (de pedofiel) is in mijn ogen in dit geval de hoofdverantwoordelijke voor het juridische en ethische aspect, en niet het meisje. Die mag de sociale en romantische aspecten onder handen nemen Smile.

Of ben je dat niet met me eens?

Ik ben dat wel met je eens en bedoelde overigens niet dat JIJ iets over 'overbodige zeikerds' had gezegd.

Verder denk ik dat mijn dikgedrukte zin door 'ieder voor zich' in de gaten moet worden gehouden, dat is het sociale aspect nl. Zoveel nadruk legde ik niet op het juridische/etische.
Maar ik was in mijn vorige reactie niet op de inhoud in gegaan omdat ik dacht dat verdere discussie niet zo nodig was. Inderdaad denken we allebei vanuit ons eigen standpunt, en zo wordt het een completer verhaal waaruit de lezer kan pikken wat ze/hij eruit wil pikken.

Overigens heb ik zelf eens in een bericht foutief 'de jongen' gebruikt waar ik dus 'de jongere partij' bedoelde. Er is nl. helemaal nooit gezegd dat het om een meisje ging (hoewel dat wel het meest waarschijnlijk is) en ik las het eerste bericht alsof het door een jongen was gepost. Laten we het houden op 'beroepsdeformatie' ofzo Wink
Pas na een antwoord van jou kwam ik erachter en heb ik het verbeterd.

Hallo,
het spijt mij dat ik niet duidelijk gemaakt had of ik een jongen of een meisje ben, maar ik ben dus een meisje.

Ik geloof ook dat ik het woord "vereniging" verkeerd gebruikt heb, want het was een theater productie, die inmiddels afgelopen is, het is trouwens wel een gezelschap, maar de volgende productie begint pas over een jaar.

Ik zie hem nu dus buiten de vereniging om en we hebben ondertussen een relatie (inderdaad mijn eerste zoals je al vermoedde). Misschien vinden jullie dit dom of eigenwijs, maar goed.

Nou over mijn ouders. Mijn ouders zijn allebei therapeuten, en je zou verwachten dat ze veel begrijpen, wat ze ook doen, maar dit begrijpen ze niet, en als ik een huilbui krijg zullen ze (naar mijn verwachting) zeggen dat ik "niet zo theatraal" moet doen. Misschien ook zouden ze een beetje kunnen voelen wat ik voel, maar dan nog zouden ze mij verbieden hem te zien, en ik wil hem niet kwijt. Ik heb het ze dus ook niet verteld.

Tenslotte heb ik nog een vraag, en ik hoop dat jullie hem kunnen beantwoorden: hoe (il)legaal is een relatie met hem?

Welkom terug Smile Altijd prettig om te zien dat iemand die om hulp vraagt ook nog eens terugkomt om de eventuele antwoorden te lezen...

Gefeliciteerd met je eerste relatie! Smile Persoonlijk vind ik het helemaal niet dom of eigenwijs van je, maar juist heel goed. Ik vind het wel erg vervelend voor je dat je het verborgen moet houden voor je ouders. Maar als jullie het nog een paar jaar volhouden, dan kun je het ze dan vast wel vertellen. Kun je het er overigens wel met andere mensen over hebben die je vertrouwt? Mensen op school, of vriendinnen?

Mijn complimenten trouwens voor je schrijfstijl. Het is haast ongeloofwaardig dat je 13 bent Smile

En om verder je vraag te beantwoorden: Jullie relatie is hartstikke legaal. Niks mis mee. Het enige wat strafbaar zou zijn (voor hem dan, niet voor jou) is seks hebben met elkaar, in de brede zin van het woord, helaas.
Dat neemt natuurlijk niet weg dat jullie over de relatie ook heel veel gezeur zouden kunnen krijgen, dat ligt helemaal aan je omgeving en hun reactie, maar in principe is er niets strafbaars aan een (in dit geval naar ik vermoed parthenofiele) relatie.

Heel veel succes en sterkte ermee, mocht dat nodig zijn, en geniet ervan!

Hallo,

Bedankt voor de felicitatie =P

Ik ben echt 13, als ik ouder zou zijn zou ik hier niet eens een bericht over geplaatst hebben, en ik meen dat ik in mijn eerste bericht gezegd had dat de meeste mensen mij 16 jaar of ouder schatten.

Ja, ik kan er met 2 hele goede vriendinnen van mij over praten. En ik denk dat ik het er ook met mijn mentor over zou kunnen hebben, maar ik ben bang dat hij dan mijn ouder sinzal lichten.

Seks hoef ik trouwens niet, daar ben ik niet aan toe. Dus dat is voor mij geen probleem, en mocht het dat voor hem wel zijn dan heeft hij fijn pech gehad. Sorry voor hem dan, maar als hij mijn gevoel niet respecteerd is het heel snel afgelopen. Ik ken een aantal van zijn vorige vriendinnen, en ze zijn allemaal rond de 20, ik ben zijn eerste jongere vriendin, dat jullie dat weten. Niet dat dat nog iets toevoegt, het blijft parthenofilie.

De groeten!!

Van mentoren weet ik het niet zeker, maar vertrouwenspersonen, die elke school zou moeten hebben, zijn officieel gebonden aan een zwijgplicht als daarom gevraagd wordt. Hoewel het in praktijk nog wel eens voorkomt dat zo'n docent het kind meent te helpen door zijn/haar geheimen wel aan de ouders te vertellen. Maar dat is natuurlijk erg afhankelijk van de relatie met zo'n docent, en de mate van liberaalheid van zijn gedachtegoed Smile
Dus wederom; daar kun je het beste zelf een inschatting van maken.

En wat seks betreft lijkt me dat inderdaad de juiste instelling, maar laat je niet te zeer verrassen als die behoefte wel komt Smile. Ook dan zou je eigenlijk zo verstandig moeten zijn om nee te blijven zeggen.
Maar goed, dat lijkt me niet echt iets om verder op in te gaan op een openbaar forum...

Groetjes!

Onze school heeft op het moment geen maatschappelijk werker omdat deze werd beschuldigd van seksueel misbruik van leerlingen, wat ook waar bleek te zijn, en de vertrouwenspersonen zijn allemaal leraren van mij die ik liever niet mijn problemen vertel. Mijn mentor daarintegen vind ik wel te vertrouwen, en ik zal hem dan ook eerder in vertrouwen nemen dan een van de daarvoor aangestelde personen.

Mocht ik opeens wel zin krijgen in seks heeft niet alleen hij, maar ook ik pech gehad.=P

Ik wens je veel succes ermee Smile Mocht je je verhaal kwijt willen omdat het effe niet meezit ofzo, of ons op de hoogte willen houden; je weet het forum te vinden.

Fijn trouwens, zo'n maatschappelijk werker... Daar hèb je echt wat aan als school en als leerling...

Hallo iedereen,

het is helaas al een tijdje uit met mij en mijn (ex-)vriend. Hij wilde niet en was bang voor de reactie's.

Ondertussen heeft hij een nieuwe vriendin (zegt hij, dat klinkt misschien vreemd, maar hij doet ook vreemd) ik heb zijn nieuwe vriendin, die trouwens 17 is, nooit gezien, ik weet alleen hoe ze heet. In elk geval zegt hij tegen mij nog steeds dat hij me leuk vindt.

Toen wij laatst aan het chatten waren (met webcam aan) wilde hij een kus hebben, ik zei dat hij lang kon wachten, maar hij bleef zeuren.
Hij wilde wel een kus komen brengen als ik hem er een terug gaf. Van mij mocht hij, maar niet voor een kus, die haalt hij maar fijn bij z'n vriendin.
Hij bood mij z'n hart aan in ruil voor een kus, (ontploffingsgevaar aan mijn kant van de verbinding) en ik zei dat het niet hoefde omdat ik zn hart toch al had.
Je had z'n gezicht moeten zien, echt té idioot. Hij:"waarom zeg je dat?" ik:"omdat het waar is".
Ja het was waar, maar ik begrijp hem niet, hij vroeg of ik iets met hem wilde, maar hij heeft een vriendin!

Ik vind ook dat hij tegenover haar heel oneerlijk is, en uiteindelijk ben ik blij dat ik niks meer met hem heb, zoiets zou hij tenslotte ook bij mij kunnen flikken.

Zo, sorry voor mijn bijzonder idioot verhaal, maar ik moest mijn hart ff luchten, sorry dat ik daarvoor deze site uitgekozen heb (ik had ook lkkr veel keus).

Liefs, en bedankt om naar mijn geleuter te luisteren, of beter; om het te lezen, Meisje

P.S.Mijn ouders hadden tegen mijn verwachting in superlief gereageerd, ze vonden het trouwens wel beter dat het uit was, omdat we zoals zij het noemen "allebei in een andere fase van jullie leven zijn, en dus andere interesses hebben" en eigenlijk moet ik ze gelijk geven.

Welkom terug Smile

Wat jammer om te horen dat het niets behalve frustraties geworden is. Maarja, welkom in de wereld van jongens en relaties, zou ik willen zeggen. Ik wil niet zeggen dat alle jongens klootzakken zijn (daar zou ik mezelf nogal mee beledigen, en meisjes kunnen er ook wat van Wink) of dat alle relaties fout lopen (want dat zou niet stroken met mijn eigen relatie tot nog toe), maar het kost vaak wel enige moeite om een partner en een relatie te vinden waar het wel goed mee loopt. Of misschien ben je inderdaad nog te jong voor dat soort dingen, en moet je jezelf eerst nog wat beter leren kennen. Daar kan ik niet over oordelen natuurlijk.

Die reactie van je ouders staat vast in één of ander boekje over opvoeding, of in de "ouders van nu" ofzo, want die hoor ik wel erg vaak Smile. Natuurlijk klopt het dat je andere interesses hebt, in de één of andere mate is dat natuurlijk altijd het geval. Maar mijn bezwaar bij die opmerking blijft dat het geen probleem hoeft te zijn om andere interesses te hebben. Ik denk eigenlijk zelfs dat een relatie tussen mensen met een beetje verschillende interesses een langer leven beschoren is, omdat je dan ook nog een stukje wereld overhoudt waar je partner niet ook in rondloopt, en elkaar dus af en toe nog wat te vertellen hebt Wink

Mocht je zin hebben om eens te kletsen, of te klagen als je deze site daar niet voor wilt gebruiken: lorem-ipsum@hotmail.com (ik gebruik dat adres niet voor MSN, dus toevoegen heeft weinig zin, mailen wel).

Je mag je gelukkig prijzen dat er zo gereageerd is. In sommige situaties kan het blijkbaar wel. Uit je verhaal begrijp ik dat er bij jou geen sprake is van een situatie waarin dat meisje aan je zorg is toevertrouwd. Zoals Seeking reeds opmerkte is dat wel degelijk van belang.

Overigens is je stelling dat geen bewijs = geen rechtzaal natuurlijk niet waar. Een rechtzaak kan er dan zeker wel komen, alleen een veroordeling zal misschien lastiger zijn, maar de schade is dan al geleden hoor.

Tim

dit is dus typisch een promotie-verhaal zogenaamd geschreven door een "kind van 13",maar in werkelijkheid geschreven is door een volwassen pedofiel om ons te laten denken dat het heel normaal is dat kinderen sexuele gevoelens hebben tegenover volwassenen....
alleen al aan het woordgebruik lijdt ik af dat dit nooit door een 13-jarig kind geschreven kan zijn!(dus bedrog)
Dit heb ikzelf meegemaakt op msn toen een z.g. jongen van 13 mijn dochter wilde verleiden via de chat;maar in werkelijkheid een oude pedofiel was!Persoonlijk vind ik pedosexualiteit een afwijking;want van kinderen blijf je af!!Volwassenen kunnen kinderen manipuleren en precies zover krijgen zoals ze willen,omdat er te veel geestelijk en lichamelijk overwicht is op kinderen.Kinderen zijn onschuldig en worden mede door hun omgeving gevormd!Het zal nooit op een lijn staan zoals sex met volwassenen onder elkaar!Zowieso zou er veel minder verdriet en ellende op de wereld zijn,wanneer mannen eens hun libido in bedwang zouden kunnen houden!Geen verkrachtingen meer,geen sexueel misbruik meer,geen machtsmisbruik meer!
een verontruste moeder in een verrotte maatschappij!!!!!!

maar in werkelijkheid een oude pedofiel was!Persoonlijk vind ik pedosexualiteit een afwijking

Ik maak een duidelijk onderscheid tussen pedofilie en pedoseksualiteit. (Zie definities)

Volwassenen kunnen kinderen manipuleren en precies zover krijgen zoals ze willen,omdat er te veel geestelijk en lichamelijk overwicht is op kinderen

Volwassenen kunnen kinderen manipuleren maar niet alle volwassenen doen dat. Ook jij als ouder hebt lichamelijk en geestelijk overgewicht op je kinderen, maak jij daar misbruik van?

Kinderen zijn onschuldig en worden mede door hun omgeving gevormd!

Kinderen zijn ook maar mensen, dus niet allemaal onschuldige wezentjes. En natuurlijk worden ze mede door hun omgeving gevormd. Dat kan negatief zijn, maar is het dat altijd?

Het zal nooit op een lijn staan zoals sex met volwassenen onder elkaar!

Waarom heb jij het hier ineens over seks? Er is voor zover ik weet nergens in deze draad aangeraden of gestimuleerd om de wet te overtreden (door seksueel contact tussen een volwassene en een minderjarige).
En wat bedoel je met 'het'? (Ik heb wel een vermoeden, maar ik hecht ook heel veel belang aan duidelijke communicatie. Daar is in dit geval geen sprake van.)
En waarom moeten twee personen die seks hebben met elkaar dat op juist dezelfde manier beleven? Volgens mij is dat zelden of nooit het geval. De meeste vrouwen beleven seks ook heel anders dan de meeste mannen. (Dit is geen pleidooi voor pedoseksuele contacten, maar ik hoor graag de rationele argumenten achter een mening en tot nu toe beperk je je tot het geven van een mening.)

Zowieso zou er veel minder verdriet en ellende op de wereld zijn,wanneer mannen eens hun libido in bedwang zouden kunnen houden!Geen verkrachtingen meer,geen sexueel misbruik meer,geen machtsmisbruik meer!

Dat klopt, al heb ik de indruk dat hier erg veel mannenhaat uit spreekt en ik houd niet zo van het iedereen over dezelfde kam scheren. Machtsmisbruik is trouwens niet altijd gekoppeld aan een ongecontroleerd libido en komt zeker ook voor bij vrouwen.

Maar ik heb in ieder geval mijn libido prima onder controle en dat geld ook voor alle andere mensen met pedofiele gevoelens waar ik regelmatig contact met heb.

De maatschappij is verrot. Dat ben ik met u eens.

dit is dus typisch een promotie-verhaal zogenaamd geschreven door een "kind van 13",maar in werkelijkheid geschreven is door een volwassen pedofiel om ons te laten denken dat het heel normaal is dat kinderen sexuele gevoelens hebben tegenover volwassenen....

Kinderen zijn onschuldig (...) !

Typisch iets voor een ouder om niet te geloven dat kinderen seksuele gevoelens kunnen hebben tegenover wat dan ook...
Can't blame them, als ik kijk naar hoe ik vroeger mijn seksuele ontwikkeling verborgen heb gehouden voor mijn ouders...

Hebt u de overige posts van dit meisje ook gelezen? Persoonlijk geloof ik wel degelijk dat het hier een kind betreft, omdat er een aardig aantal nieuwsgierige jongeren langs is gekomen op deze website de laatste tijd, voor scripties of advies, omdat ik weet dat er kinderen zijn die op "jonge" leeftijd al in fatsoenlijke zinnen kunnen schrijven (ik was er één van) en omdat het een wetenschappelijk feit is dat kinderen een veel "volwassener" spectrum aan seksuele gevoelens hebben dan de meeste mensen denken.

Een aardige website over seksuele ontwikkeling en seksualiteit in de maatschappij vind ik de NVSH. Die heeft hierover het volgende te zeggen:

"Als we niet alleen afgaan op persoonlijke herinneringen maar van observatie en theorie, dan kunnen we in het algemeen zeggen dat de meeste kinderen voor het begin van de puberteit ervaring hebben opgedaan met zelfbevrediging, dat ze seksuele spelletjes hebben gespeeld met andere kinderen, vaak ook van hun eigen geslacht, met broertjes of zusjes, soms ook met volwassenen, dat ze verliefdheidsgevoelens hebben gekoesterd voor iemand van het andere geslacht, soms van hetzelfde geslacht, en dat ze zich op basis van ervaring en beschikbare informatie (voorbeelden, voorlichting, verhalen, moppen, roddel, bangmakerij, filmbeelden) een voorstelling hebben gemaakt van de geslachtsgemeenschap en de voortplanting."
Directe link naar dit hoofdstuk

"In de puberteit neemt de seksuele aantrekking sterk toe. Het streven naar geslachtsgemeenschap is de allesoverheersende factor in deze periode. Onder 'streven' verstaat men dan het geheel van uiterlijk en gedrag, emoties en gedachten, omgevingsinvloeden, die leiden tot een toenadering waarvan het voorspelbare resultaat is dat het meisje zwanger wordt. (...)

De aantrekkelijkheid van het meisje als object van mannelijke lustgevoelens wordt gevormd door haar uiterlijk en gedrag. Jonge borsten, lang haar, jeugdig vlees, een zoete stem, roze lippen en grote ogen gaan gepaard met een zekere onhandigheid en hulpeloosheid. De aantrekkingskracht van het meisje is zo groot dat jongens van alle leeftijden verlangen geslachtsgemeenschap met haar te hebben. Echter, zij streeft ernaar uit al die beschikbare vrijers er één te kiezen, omdat zij als zwangere en moeder bescherming en veiligheid nodig zal hebben. Bij dat kiezen speelt de omgeving een grote rol. Voor zover het meisje zelf ook selecteert, doet ze dat op jeugd en uiterlijk van de kandidaten maar ook op betrouwbaarheid en status. Ze kan dus een veel oudere partner accepteren als deze voldoende waarde vertegenwoordigt voor haar nageslacht. Afhankelijk van de omstandigheden, zal het meisje met een of meer partners een zekere mate van ervaring opdoen om de 'ware' - dat wil dus zeggen de voor haar meest aanvaardbare vader van haar kind - te vinden."
Directe link naar dit hoofdstuk

Edit: Nog een interessant stukje, om de beschuldigende vinger even de andere kant op te wijzen:

Men kan onder kindermishandeling alleen de ergste vormen van verwaarlozing verstaan, exploitatie, slaan en schoppen, verminking, soms doden. Zo verschijnen er af en toe cijfers, schattingen gebaseerd op allerlei bronnen, die uiteen lopen van 40.000 tot 100.000 'gevallen' per jaar in Nederland. Het aantal doden wordt geschat op minimaal 1 per week. De meeste kindermishandeling vindt binnen het gezin plaats. Dit is begrijpelijk. Hoewel, zoals gezegd, iedereen kinderen wil beschermen, spelen in het gezin krachten die in een aantal gevallen onvermijdelijk tot ernstige mishandeling leiden.
Men kan een stapje verder gaan en de definitie van 'mishandeling' ook veel ruimer nemen. Dan valt elke vorm van onaardig gedrag eronder, zeuren, kleineren, niet serieus nemen, onder de duim houden, tegen de wil ergens toe dwingen, afstandelijkheid, onjuist voorlichten, bang maken, niet vertrouwen, elke vorm van straffen, alleen laten, frustreren, enzovoort. Dan schommelt het aantal gevallen van kindermishandeling rond de 100%. De vanzelfsprekende macht die ouders over hun kinderen hebben maakt een of andere vorm van mishandeling onvermijdelijk. Algemeen wordt dit verdedigd als 'opvoeding in het belang van het kind dat zich in de wereld moet handhaven'. Als we kinderen zonder mishandeling zouden willen opvoeden, moeten we het biologische gezin afschaffen en de wereld heel anders inrichten.

Directe link naar dit hoofdstuk

En dáár heeft het kind dan nog niet eens om gevraagd, in tegenstelling (in veel gevallen) tot seksuele omgang (met wie dan ook) die ook tot frustratie, dwang et cetera kan leiden... Evenmin kan een kind zich afkeren of bevrijden van haar ouders, terwijl we een "prachtig" rechtssysteem hebben dat het ons heel eenvoudig in staat stelt om iedereen weg te stoppen die onze kinderen op seksueel vlak iets "aandoet", gevraagd of ongevraagd. Als je er over nadenkt best een beetje dubbelop eigenlijk, nietwaar..?

Heey,
Ik ben ook een meisje van 13 jaar, ik ben smoorverliefd op een 17 jarige jongen. Hij heeft een lief, maar hij voelt ook een beetje voor mij! Ik zou ook doodgraag met hem samen willen zijn maar mijn ouders hadden iets door. Dus nu mag ik niet meer met hem alleen zijn. Ik ben goedbevriend met zijn zus, dus probeer ik via haar nog contact te houden met hem. Hij zei tegen mij, dat ik niet de kans had om met hem samen te zijn voor dat ik 18 ben en voor dat het uit is met zijn lief. Ze zeggen dat ik hem moet vergeten maar ik kan het niet! Ik sterf nog liever! Dus ik kan echt wel met jou meeleven! xxx

Wat een lekker lief bakvisje ben je ook..Smile Dit heeft niets met pedofilie te maken. Kijk eens op de contact-sites TMF heeft wel een aardige.

Opties reactieweergave

Kies uw favoriete manier om reacties weer te geven en klik op "instellingen opslaan" om uw veranderingen te activeren.