‘Ik voel me een slecht mens’

Bron: 
Algemeen Dagblad
Publicatiedatum: 
16 februari 2013
‘Ik voel me een slecht mens’

Tom houdt zijn seksuele geaardheid angstvallig geheim: Ik ben pedofiel, maar zal een jongetje nooit iets doen

Hij behoort tot de meest gehate groep mensen in de maatschappij: de pedofielen. Maar het beeld van de viezige, stiekeme man die op jacht is naar kansen om zich aan kinderen te vergrijpen, is te eenzijdig, wil Tom vertellen. Zelf heeft hij een gezin, hoewel de worsteling met zijn geaardheid ‘altijd zal voortduren’.

TOBIAS DEN HARTOG en LAURA SCHALKWIJK

‘Eigenlijk leid ik een heel gewoon leven. Ik ben getrouwd, ik heb twee jonge kinderen. Maar verliefd op mijn vrouw ben ik nooit geweest. Sinds kort kent ze mijn grote geheim. Ik ben pedofiel. Ik val op jonge jongens van 8 tot 13 jaar.’’ Tom (eind 30) fluistert zo af en toe. Bang dat andere mensen hem horen. Hoewel we in een grote openbare gelegenheid zitten, ergens in het noorden van het land, is zijn geaardheid geen onderwerp dat hij publiek wil maken. Dat zou sociale zelfmoord zijn, zo noemt hij het.
Het contact is voorzichtig tot stand gekomen via een forum voor pedofielen, eerst via de e-mail, via zijn schuilnaam. Vrienden raadden hem af dit interview te geven, zijn vrouw weet er niet van.
Maar Tom stemde toch in, gaat akkoord met de voorwaarde dat hij eerlijk zal zijn. Alles controleren wat hij zegt, kunnen we niet, zoals zijn claim dat hij nooit is veroordeeld. Justitie verstrekt nooit informatie over personen. Maar zijn echte naam mogen we niet opschrijven, zijn woonplaats evenmin en hij wilde niet op de foto. Een reden om te liegen heeft hij dus niet, stelt hij.
Hij is een pedofiel met een gezin, met een vrouw en kinderen die hij straks weer van school moet halen. Niet alledaags, zou je denken. Ook geen prototype ‘vieze man’. Voor ons zit een hippe man, de haren nonchalant in de gel, vlot gekleed in geruit overhemd, merkjeans en dito sneakers. Kortom, de buurmannext-door.
Tom stelt dat hij één van velen is. Een van de vele pedofielen die zich schamen, zich schuldig voelen. Eén van de velen die niet over de schreef gaan en voor de rechter belanden. Nooit zal hij een kind ‘op die manier’ aanraken, zegt hij stellig. Nooit zal hij kinderporno downloaden.
Hij heeft dus geen strafblad, bezweert hij. Zijn geaardheid bestaat alleen in zijn gedachten, in zijn fantasieën. Maar toch behoort hij tot de meest gehate mensen van de maatschappij. Of je nu Robert M. heet of Tom, pedofielen zijn vogelvrij. ,,Ik heb niet de illusie dat ik begrip kan kweken. Ik snap de afkeer. Toch hoop ik door mijn verhaal te vertellen, het onderwerp enigszins bespreekbaar te maken.’’ en dat doet hij nu.

STILLETJES
,,Sinds mijn puberteit val ik op jonge jongetjes. Stilletjes was ik verliefd op een jongen in mijn klas. Ik keek hem altijd bewonderend aan. Onbewust wist ik dat mijn gevoelens abnormaal waren, wist ik dat het niets met homoseksualiteit te maken had. Zodra een jongen ging puberen en mannelijke trekjes ging vertonen, vond ik ze niet meer interessant. ,,Het was raar, erg verwarrend. Ik hoopte dat het een bevlieging zou zijn, dat het vanzelf zou overgaan. Dit was een taboe waarover ik niet kon praten. Met vrienden deed ik daarom dingen waar ik eigenlijk geen zin in had. Uitgaan.
Naar meisjes kijken. Ik vond er niets aan. Als het over meisjes ging, dacht ik altijd: waar hebben ze het over? ,,Ik kom uit een normaal, harmonieus gezin met liefhebbende ouders, een broer en zussen. Vroeger gingen we vaak naar de kerk. In bed heb ik huilend heel wat afgebeden. ‘God, maak me normaal, alstublieft’. Het heeft niets geholpen. Ik werd maar niet verliefd op leeftijdgenoten.
Toen ik 16 jaar was, wist ik: deze gevoelens zijn blijvend. Het was één grote schaamte. ,,Eenzaamheid werd mijn grootste angst. Wat er ook gebeurt, ik blijf niet alleen, besloot ik. Maar hoe krijg je ooit een relatie?’’ ,,Tot die tijd compenseerde ik de leegte, negeerde ik mijn gevoelens. Door
veel te sporten. Dat lukte lang vrij aardig. En toen werd ik verliefd. ,,Ik was 19, hij was 10 jaar jonger. Hij woonde in de buurt en kwam vaak langs. Het groeide uit tot een vriendschap. We gingen samen voetballen, zwemmen, films kijken. Zijn ouders wisten ervan. Ze vertrouwden mij met hem. Ik kreeg
altijd complimenten, ook van anderen. ‘Jij kan zo leuk met kinderen omgaan’, zeiden ze vaak. Ze zagen mij als een grote broer, niemand vond het raar dat ik zo met hem omging. ,,Gaandeweg de vriendschap werd ik verliefd op hem. Ik kreeg ook lustgevoelens, maar vooral als die jongen er niet
was, dacht ik daaraan. Met een enorm schaamtegevoel tot gevolg. Ik wist: dit mag niet, dit hoort niet. ,,Het kwam niet in me op om hem seksueel te benaderen. Ik heb in die 5 jaar nooit iets met hem gedaan. Ik heb het hem ook nooit verteld. Ik wist dat hij daar niet op zat te wachten en wilde hem daar absoluut niet mee lastigvallen. ,,Toen hij begon te puberen, groeiden we uit elkaar. Dat vond ik erg moeilijk. Het zwaarste was dat ik er met niemand over kon praten. Ik verhuisde, om opnieuw
te beginnen. Naar een studentenhuis. Daar heb ik mijn vrouw ontmoet.’’

BEDROG
,,We raakten bevriend, ik voelde me op mijn gemak bij haar. Andersom ook. Na een tijdje maakte ze me duidelijk dat ze me leuk vond. Zij dacht dat het gevoel wederzijds was. Ik speelde het heterospelletje mee, deed alsof ik verliefd was. Natuurlijk was het bedrog, maar ik hield
ook mezelf voor de gek. ,,Dit was mijn kans om aan de eenzaamheid te ontsnappen. Ik dacht: dit
kan ik laten slagen. En door mijn geaardheid heb ik altijd gestreefd naar een bestaan dat zo sociaal wenselijk mogelijk was. Ik wilde vooral niet opvallen. Ik dacht dat ik mijn geheim kon meenemen
in het graf.’’

SEKS
,,Ik maakte me zorgen om de seks. Zou ik dat wel kunnen met haar? Ik had geen enkele seksuele ervaring en voelde me fysiek totaal niet tot haar aangetrokken. Maar ik hield wel van haar als een vriendin. Ik voelde wel intimiteit. De geborgenheid vanuit een vriendschap. De seks lukte daardoor wel. Dat verbaasde mij eerst ook. Alles ging daarna vanzelf. Samenwonen, we kregen een baan. Daarna kwamen de kinderen. Het leven leek stabiel. Ik liep in de pas. Of deed in ieder geval alsof.
,,Toch kwam het langzaamaan terug, het onvermijdelijke besef dat mijn verboden gevoelens niet weg waren. En toen gebeurde het weer. Ik werd opnieuw verliefd. Op een jongen uit de buurt. Hij kwam wel eens aan de deur. ‘Goh’, zei mijn vrouw, ‘dat jongetje lijkt wel verliefd op jou’.

ONTREGELD
,,Mijn leven raakte totaal ontregeld. Mijn gedachten gingen alleen nog maar over dat jongetje, mijn geaardheid. En het zwaarste was: ik kon het aan niemand vertellen. ,,Telkens als mijn vrouw vroeg wat er aan de hand was, had ik geen antwoorden. Zij dacht zelfs dat ik een ander had. Een vriend zei: ‘Je hebt alles, ik begrijp niet waarom je zo ongelukkig bent’. Suïcidale ideeën had ik niet, maar op momenten dacht ik wel eens: ‘Als ik niet meer wakker word, dan is het ook prima’. ,,Maar dit hou je niet vol. Uiteindelijk moest ik het wel vertellen. Ik bracht het in stapjes. Op een avond, nu 4 jaar geleden, zei ik tegen mijn vrouw: ‘Weet je dat jongetje uit de buurt? Volgens mij ben ik verliefd op hem’. Gek genoeg reageerde ze opgelucht, blij dat er geen andere vrouw in het spel was. Ze zei: ‘O ja,
dat is ook zo’n leuk joch’. Ik denk dat ze in eerste instantie dacht dat ik in de war was of dat ze niet besefte wat ik werkelijk bedoelde.

MOEILIJK
,,Uiteindelijk drong wel de harde waarheid tot haar door, de waarheid dat ze was getrouwd met een pedofiel. We hebben sindsdien eindeloze gesprekken, emotioneel en uitputtend. Ze probeert
het te begrijpen, maar natuurlijk heeft ze het er moeilijk mee, doet het pijn. Ze staat niet meer op de eerste plaats, onze romantische periode was blijkbaar gespeeld, ik ben nooit verliefd op haar geweest, heb me nooit echt fysiek aangetrokken tot haar gevoeld. ,,Toch houdt ze nog heel veel van mij. En ik van haar. Onze liefde is nog steeds heel sterk. We willen bij elkaar blijven, samen oud worden. Het wringt en schuurt natuurlijk wel eens tussen ons. Dat is onvermijdelijk.’’

DOODENG
,,We hebben nog wel seks. Zij omdat ze wil vrijen met de man op wie ze verliefd is. Ik omdat ik de intimiteit erg prettig vind. Ik denk soms wel aan kinderen, terwijl ik met haar vrij. Daar voel ik me
schuldig over. Mijn vrouw weet dat natuurlijk niet, evenmin dat ik dit allemaal vertel. Ze zou het doodeng vinden dat ons geheim uitkomt. ,,Ja, ook dat is moeilijk voor haar. Mijn geheim is nu ook haar geheim. Ik voel opluchting, maar zij kan het verder niemand vertellen. Onze kinderen weten
het niet. Of ik ze het ooit zal vertellen, weet ik niet.
,,Vanaf het moment dat ik het haar had verteld, ging ik ook naar een psycholoog. Pas na tien sessies durfde ik het hem te vertellen. Hij was niet gespecialiseerd in pedofilie, moest er boeken bij pakken. Maar hij reageerde normaal. Ik voelde me een slecht mens, zielig, gekweld. Hij zei dan dat ik te streng voor mezelf was, dat bepaalde gevoelens nu eenmaal bestaan.
,,Inmiddels heb ik het ook twee goede vrienden verteld. Zij reageerden eveneens begripvol. Ik heb geluk gehad. Het kwartje viel voor hen, eigenlijk. Ze kenden me door en door, maar er was iets.
‘Je bent altijd zo’n open boek’, zei een van hen, ‘behalve over dat ene onderwerp, nu snap ik waarom’.’’

VERTROUWEN
,,Kortom, de haat die ik verwachtte, kreeg ik niet. Met één van hen ga ik vaak sporten. We hebben soms felle discussies over pedofilie, maar in alle openheid en eerlijkheid. Onze vriendschap is sterker
geworden. Hij durft nu ook dingen met mij te bespreken waarover hij nooit heeft gesproken. Daarnaast vertrouwt hij me nog steeds compleet. Ook met zijn kinderen. En wat fijn is, hij maakt
er grapjes over. Als we gaan hardlopen en er staan ergens een paar jongens, dan zegt hij: ‘Jij hebt zeker geen warming-up meer nodig’. Mijn geaardheid is zo’n zwaarbeladen onderwerp en dit relativeert enorm. ,,Mijn ouders heb ik het nooit verteld. Mijn moeder moet het wel vermoeden.
In mijn puberteit verstopte ik wel eens Hema-foldertjes onder mijn bed, plaatjes van foto’s van jongetjes die in ondergoed poseerden. Mijn verzameling van jaren lag op een dag ineens bij het oud
papier. Mijn moeder had ze weggegooid. Ik schrok me een ongeluk. En ze heeft, toen ik als puber regelmatig met een jongetje ging voetballen, wel eens gezegd: ‘Nou moet je wel oppassen, straks
gaan de mensen er nog wat van denken’. ,,Eén keer heb ik geprobeerd het te vertellen. Ik zei: ‘Ik val niet op mannen en op vrouwen’. ‘Nou, dat kan’, zei mijn moeder toen. En ze vroeg of ik nog thee
wilde. Daarmee was de kous af. Mijn ouders wilden er niet aan. ,,Nu ik mijn hart heb gelucht bij mijn
vrouw, vrienden en de psycholoog, is de drang het te vertellen ook minder. Bovendien is het zwaar genoeg om hiermee te leven. Hoewel ik nooit een kind zal misbruiken, vind ik jongens de meest
wonderlijke wezens van deze planeet. De enige wezens op wie ik verliefd kan worden. Ik zou nooit wat met ze doen. Nooit. Ik ben nooit met justitie in aanraking gekomen. Ik vind dat je kinderen niet
moet lastigvallen met volwassen gevoelens. Dat is mijn stelregel.
,,Het klinkt als een sociaal gewenst antwoord. Het is inderdaad een paradox. Normaal gesproken, als je verliefd bent op iemand, je fysiek voelt aangetrokken, dan wil je niets liever dan die persoon
aanraken. Maar ik ga die grens niet over. Ik zal nooit ontkennen dat ik fantasieën heb. Maar daar blijft het bij. Bovendien is het seksueel verlangen bij mij niet groot. Het verlangen is juist het grootst
als er géén kinderen om me heen zijn.’’ ,,Als ik dan een keer de fout zou zijn ingegaan, dan zou het in mijn puberteit zijn geweest. De leeftijd waarop de hormonen door je lijf gieren, wanneer je het meest experimenteert. Maar ik was een veel te verlegen jochie.
,,Mijn kinderen zijn nu op basisschoolleeftijd. Ik ben nooit bang geweest dat ik problemen zou krijgen als pedofiele vader. Zoals je niet op je broer of zus valt, val je ook niet op je kinderen. Met incest heb ik niets. Ik maak me wel een beetje zorgen voor als ze straks vriendjes mee naar huis nemen.
,,Ik denk dat ik ook niet meer dan andere ouders bezorgd ben dat zij misschien in verkeerde handen vallen. Ik ben me misschien wel meer bewust van de risico’s. Behoedzamer. Ik zorg er wel altijd voor dat ik weet waar ze zijn. Bijvoorbeeld als ze ergens gaan spelen. Meestal ga ik mee. Een tijdje geleden zag ik wel een man in het zwembad met een groep kinderen om zich heen. Dat klopte gewoon niet. Dat was ook een pedofiel. Dat voel ik gewoon aan. Ergens ben ik dan wel jaloers, dat hij zo’n plezier heeft. ,,Plekken met kinderen mijd ik dus niet. Ik ga gewoon met de kinderen mee naar de speeltuin. Maar ik zou ook geen vrijwilligerswerk gaan doen als bijvoorbeeld mijn kinderen niet bij die club
zouden zitten. Ik zou bang zijn dat ze me gaan verdenken. Discussies over zedenzaken mijd ik om diezelfde reden. ,,Ook ik vind het verschrikkelijk wat Robert M. heeft gedaan, die man mag nooit meer vrijkomen. Maar mensen hebben misschien een eenzijdig beeld van een pedofiel. De vieze man die kinderen lokt.’’

VOGELVRIJ
,,Als het over pedofielen gaat, mag je alles tegen ze doen, lijkt het. Je mag op ze spugen, ze bedreigen, geweld tegen ze gebruiken. We zijn vogelvrij. Dat beangstigt me wel, zeker omdat het merendeel van de pedofielen is als ik. Mannen die wel op kinderen vallen, maar die echt
niets met die gevoelens willen doen. ,,Toch begrijp ik het wel, dat mensen zo negatief zijn over pedofielen. Als ouders wil je je kinderen beschermen tegen alles, dus zeker ook tegen vunzige mannen. Ik zou dezelfde woede hebben als iemand aan mijn kinderen zat.
,,Vaak heb ik me afgevraagd: waarom ik? Is mijn voorkeur voor jongens ergens door ontstaan? Is het aangeboren? Ik heb geen slechte jeugd gehad. Ik ben niet misbruikt, niet mishandeld, niet gepest.
Het zat er gewoon in. En echt, als het kon, als er ergens een mogelijkheid zou bestaan om je geaardheid in te wisselen, dan zou ik direct heteroseksueel willen zijn. Dit zal de worsteling van
mijn leven blijven.’’

De naam van Tom is om redenen van privacy gefingeerd.

Reacties

Heeft dit artikel serieus in het AD gestaan? wow. Nee dit is echt een prachtig artikel. mooi geschreven, en herkenbaar. vooral herkenbaar.
Lijkt het maar zo, of worden er steeds meer 'genuanceerde stukken' in kranten en tijdschriften en op tv geplaatst?
Ik zie het vaker langs komen, maar dat kan ook omdat ik er op gefocust ben.
Toch ben ik blij met zulke interviews.

Wat me ook opvalt is de herkenbaarheid.
Leg 5 persoonlijke verhalen naast elkaar en deze dingen komen telkens weer terug
Ik citeer hieronder een aantal dingen die ik zelf herkende en/of vaak heb teruggelezen:

"Hij is een pedofiel met een gezin, met een vrouw en kinderen die hij straks weer van school moet halen. Niet alledaags, zou je denken. Ook geen prototype ‘vieze man’. Voor ons zit een hippe man, de haren nonchalant in de gel, vlot gekleed in geruit overhemd, merkjeans en dito sneakers. Kortom, de buurmannext-door. (...) Eén van de velen die niet over de schreef gaan en voor de rechter belanden. Nooit zal hij een kind ‘op die manier’ aanraken, zegt hij stellig. Nooit zal hij kinderporno downloaden."

en

"In bed heb ik huilend heel wat afgebeden. ‘God, maak me normaal, alstublieft’. Het heeft niets geholpen."

en vooral

"En toen werd ik verliefd. ,,Ik was 19, hij was 10 jaar jonger. Hij woonde in de buurt en kwam vaak langs. Het groeide uit tot een vriendschap. We gingen samen voetballen, zwemmen, films kijken. Zijn ouders wisten ervan. Ze vertrouwden mij met hem.
Ik kreeg altijd complimenten, ook van anderen. ‘Jij kan zo leuk met kinderen omgaan’, zeiden ze vaak.
Ze zagen mij als een grote broer, niemand vond het raar dat ik zo met hem omging. ,,Gaandeweg de vriendschap werd ik verliefd op hem. Ik kreeg ook lustgevoelens, maar vooral als die jongen er niet was, dacht ik daaraan. Met een enorm schaamtegevoel tot gevolg. Ik wist: dit mag niet, dit hoort niet. ,,Het kwam niet in me op om hem seksueel te benaderen. Ik heb in die 5 jaar nooit iets met hem gedaan. Ik heb het hem ook nooit verteld. Ik wist dat hij daar niet op zat te wachten en ik wilde hem daar absoluut niet mee lastigvallen. ,,Toen hij begon te puberen, groeiden we uit elkaar. Dat vond ik erg moeilijk. Het zwaarste was dat ik er met niemand over kon praten.

en

"Ik werd opnieuw verliefd. Op een jongen uit de buurt. (...) ,,Mijn leven raakte totaal ontregeld. Mijn gedachten gingen alleen nog maar over dat jongetje, mijn geaardheid. En het zwaarste was: ik kon het aan niemand vertellen. ,,Telkens als mijn vrouw vroeg wat er aan de hand was, had ik geen antwoorden. Zij dacht zelfs dat ik een ander had. Een vriend zei: ‘Je hebt alles, ik begrijp niet waarom je zo ongelukkig bent’. (...) Uiteindelijk moest ik het wel vertellen. Ik bracht het in stapjes. (...) Gek genoeg reageerde ze opgelucht, blij dat er geen andere vrouw in het spel was. Ze zei: ‘O ja, dat is ook zo’n leuk joch’. Ik denk dat ze in eerste instantie dacht dat ik in de war was of dat ze niet besefte wat ik werkelijk bedoelde. (...) Ze probeert het te begrijpen, maar natuurlijk heeft ze het er moeilijk mee, doet het pijn.

en

,,Ja, ook dat is moeilijk voor haar. Mijn geheim is nu ook haar geheim. Ik voel opluchting, maar zij kan het verder niemand vertellen. (...) ,,Inmiddels heb ik het ook twee goede vrienden verteld. Zij reageerden eveneens begripvol. (...) ‘Je bent altijd zo’n open boek’, zei een van hen, ‘behalve over dat ene onderwerp, nu snap ik waarom’.’’ (...) ,,Kortom, de haat die ik verwachtte, kreeg ik niet.

en ook

,,Mijn ouders heb ik het nooit verteld. Mijn moeder moet het wel vermoeden.

en

Nu ik mijn hart heb gelucht (...) is de drang het te vertellen ook minder.

en

Hoewel ik nooit een kind zal misbruiken, vind ik jongens de meest wonderlijke wezens van deze planeet. De enige wezens op wie ik verliefd kan worden. Ik zou nooit wat met ze doen. Nooit. Ik ben nooit met justitie in aanraking gekomen. Ik vind dat je kinderen niet moet lastigvallen met volwassen gevoelens. Dat is mijn stelregel. ,,Het klinkt als een sociaal gewenst antwoord. Het is inderdaad een paradox. Normaal gesproken, als je verliefd bent op iemand, je fysiek voelt aangetrokken, dan wil je niets liever dan die persoon aanraken. Maar ik ga die grens niet over. Ik zal nooit ontkennen dat ik fantasieën heb. Maar daar blijft het bij. Bovendien is het seksueel verlangen bij mij niet groot. Het verlangen is juist het grootst als er géén kinderen om me heen zijn.’’ (...) Ik ben nooit bang geweest dat ik problemen zou krijgen als pedofiele vader. Zoals je niet op je broer of zus valt, val je ook niet op je kinderen. Met incest heb ik niets. Ik maak me wel een beetje zorgen voor als ze straks vriendjes mee naar huis nemen.

en

,,Ook ik vind het verschrikkelijk wat Robert M. heeft gedaan, die man mag nooit meer vrijkomen. Maar mensen hebben misschien een eenzijdig beeld van een pedofiel. De vieze man die kinderen lokt.’’

en

,,Als het over pedofielen gaat, mag je alles tegen ze doen, lijkt het. (...) We zijn vogelvrij. Dat beangstigt me wel, zeker omdat het merendeel van de pedofielen is als ik. Mannen die wel op kinderen vallen, maar die echt niets met die gevoelens willen doen. ,,Toch begrijp ik het wel, dat mensen zo negatief zijn over pedofielen. (...) Ik zou dezelfde woede hebben als iemand aan mijn kinderen zat.

en ten slotte

,,Vaak heb ik me afgevraagd: waarom ik? Is mijn voorkeur voor jongens ergens door ontstaan? Is het aangeboren? Ik heb geen slechte jeugd gehad. (...) Het zat er gewoon in. En echt, als het kon (...) dan zou ik direct heteroseksueel willen zijn. Dit zal de worsteling van mijn leven blijven.’’

De dikgedrukte dingen zijn ook zinnen die ik vaak heb gehoord of gelezen, vaak zelfs in dezelfde bewoordingen.

Zou het niet prachtig zijn als er voor jongeren die worstelen met hun gevoelens, niet alleen fora bestaan zoals deze website, maar dat er bijvoorbeeld op school over wordt geïnformeerd? bijvoorbeeld aan de hand van een foldertje: "pedofilie, wat is dat?" of "Help, ik ben jong en pedofiel! wat nu?"
De ene folder voornamelijk ter informatie voor breder publiek, en de ander echt als hulp voor jongeren die zelf worstelen met deze gevoelens.

Met daarin bijvoorbeeld dingen als:
- Wat pedofilie wel en niet is;
- hoe het voor de meeste pedofielen is om deze gevoelens te hebben;
- wat het verschil is tussen pedofielen en pedoseksuelen;
- dat er goed mee te leven valt, zonder de wet te overtreden;
- persoonlijke verhalen (zoals deze) van anderen. zodat er ook goede voorbeelfiguren zijn, waar de jongere in kwestie zich aan kan spiegelen;
- waar je ermee terecht kunt als je vragen of hulp nodig hebt;
- enz...

En dat deze bijvoorbeeld worden uitgedeeld op scholen of bij de vertrouwenspersoon, huisarts en psycholoog.
En in zo'n folder zouden ook zulke dingen voorbij moeten komen.

gr,
Tjerk

Hi Tjerk,

Veel is voor mij ook herkenbaar. Eén ding echter niet...

"...als het kon (...) dan zou ik direct heteroseksueel willen zijn. Dit zal de worsteling van mijn leven blijven.’’
Als er een medicijn zou zijn dat mij ineens hetero zou kunnen maken, dan zou ik dat medicijn nooit van mijn leven innemen!

Ik ben trots op wie ik ben en wat ik ben. Ik zou mijzelf het nooit vergeven dat ik mijn eigen Zelf, met al mijn gevoelens, om zeep zou hebben geholpen. Ik zou mij van binnen totaal leeg voelen . . . als een plant.

Al mijn herinneringen aan mooie momenten zouden ineens van geen waarde meer zijn; mijn hele verleden zou waardeloos zijn . . . En wat moet ik in vredesnaam met gevoelens voor vrouwen van mijn leeftijd??? Ik wordt al misselijk bij het idee om het met een vrouw te moeten doen! Sick

Maar goed . . . Ben wel benieuwd waarom jullie als het kon graag hetero zou willen zijn.

Groet,
Psoof

ps2 schreef:

Ben wel benieuwd waarom jullie als het kon graag hetero zou willen zijn.

Ik ben naast mijn pedofiele gevoelens ook hetero. Ok, misschien iets minder hetero dan de gemiddelde man, maar goed. Ik zou dus best een redelijk 'normaal' hetero-leven kunnen leiden. Er zijn andere redenen waarom dat (nog) niet gelukt is, maar daar gaat het even niet om. Ik merk dat mijn pedofiele gevoelens vaker in de weg zitten dan dat ik ze fijn vind. Dat komt vooral doordat mijn seksualiteit daarbij overheerst. Te veel testosteron denk ik. Zelfs nu ik de 30 al een tijdje gepasseerd ben. Misschien wordt het nog beter na mijn 40e of 50e, wie zal het zeggen. In elk geval zou ik zo'n pil tegen pedofilie - om het zo maar even te noemen - waarschijnlijk wel nemen. Misschien zou het mijn leven overhoop gooien, maar ach, zo veel valt er nu ook weer niet te verpesten aan mijn huidige leven. Wie weet komen er andere kanten van mijzelf boven die nu worden weggedrukt door mijn focus op kinderen. Geen idee. Zoals het nu is heb ik in elk geval bar weinig aan mijn pedofiele gevoelens.

"Ik ben naast mijn pedofiele gevoelens ook hetero."
Nou, dat kan en dat mag volgens mij ook! Ik heb dat soort hetero gevoelens gelukkig niet . . . Maar ieder zijn eigen ding!

Het maakt volgens mij niet zoveel uit wie of wat je bent en in welk hokje jezelf plaatst, zolang je jezelf maar recht in de spiegel kunt aankijken.

Beste Buzz,

Ik zie een goede en minder goede reactie op je post.

Ik voel helemaal met je mee als je zegt niet blij te zijn met je gevoelens. Dat las ik in je post.

Ik heb net een post geplaatst en ik hoop dat die geplaatst word.
Lees die als je wilt.

Ik accepteer mijn gevoelens MAAR ik ben er tegelijk niet blij mee ik haat het.
Bij veel doorsnee pedo's mag je dat niet zeggen. Maar ik weet zeker dat het kan en dat het klopt.

ps2 schreef:

Als er een medicijn zou zijn dat mij ineens hetero zou kunnen maken, dan zou ik dat medicijn nooit van mijn leven innemen!

Buzz schreef:

Ik merk dat mijn pedofiele gevoelens vaker in de weg zitten dan dat ik ze fijn vind. Dat komt vooral doordat mijn seksualiteit daarbij overheerst. Te veel testosteron denk ik. Zelfs nu ik de 30 al een tijdje gepasseerd ben. Misschien wordt het nog beter na mijn 40e of 50e, wie zal het zeggen. In elk geval zou ik zo'n pil tegen pedofilie - om het zo maar even te noemen - waarschijnlijk wel nemen.

Het gaat dus over hormonen die ongehoorzaam worden met een mooi kind in je buurt, omdat je jezelf niet toestaat dat die gevoelens bij het kind worden bevredigd. Geef toe dat het best feestelijk kan zijn. Geef ook maar toe dat het best hinderlijk kan zijn. Men denkt dan aan een hobbel in je broek, maar dat hoeft niet eens. Zonder die hobbel kun je ook wel een natte plek in je broek krijgen.
Buzz, niet om je te ontmoedigen, maar ik ben over de 60 en de leeftijd maakt alleen dat de pauze na een orgasme langer duurt; de gevoelens raak je niet kwijt.

De vraag is niet of je al dan niet bepaalde gevoelens wilt hebben. De vraag is of je als dan niet dezelfde mens wilt zijn. Als je geen pedofiel bent, dan ben je een ander mens.
Het kan grof: je kunt jezelf van kant maken. Dan ben je zeker niet meer de mens die je was.
Het kan minder grof: chemische castratie.
Als we wachten op de verdere wetenschappelijke ontwikkelingen, dan vinden ze vast wel een pil uit die het nog subtieler doet dan chemische castratie. Maar zonder beschadiging kan het niet, want het wegslikken of wegsnijden van een deel van jezelf is altijd een beschadiging.

Net als Buzz ben ik een parttime pedofiel. Anders dan Buzz wens ik niet dat ik fulltime hetero word. Een hetero kan ook een onbevredigende relatie hebben en dat had ik. Mijn vrouw zou nooit hebben geaccepteerd dat ik intiem ben met een pop. Daar vind ik nu bevrediging in, dus ik ben er per saldo op vooruit gegaan.

Het is een kwestie van acceptatie en van trots op jezelf zijn, denk ik. Ik geef toe dat ik als 'middel' best wel eens hetero gevoelens zou willen hebben, maar ik zou er niet aan moeten denken om mijn gevoelens voor kinderen en mijn beleving met kinderen kwijt te zijn.

Kinderen zijn namelijk véél leuker dan volwassenen. Zal een behoorlijk heftige pil zijn die mij daar vanaf zou kunnen helpen. Ik vermoed dat het een dodelijke pil zou zijn!

Groet,
Psoof.

De oude, steeds terugkomede discussie. Hij blijft leuk! Het is maar net hoe het interpreteert.
Ik heb tegen de journalisten gezegd dat ik mijn gevoelens niet kwijt wil. Niet zomaar, zonder er iets anders voor terug te krijgen. Dus geen pillen oid.. dat nooit!

Indien mogelijk, zou ik mijn gevoelens wel willen inwisselen. Kon ik mijn gekoesterde gevoelens voor een jongen maar voelen voor een vrouw. Dat ik lekker kon flirten, met het meest aantrekkelijke wezens (in dit geval de vrouw) op aarde. Dat mijn verliefd gevoelen positief beantwoord werd.. dat je een relatie kunt hebben… dat je seks mag hebben… dat je besluit samen verder te gaan…

Lijkt me fantastisch.. Heb er wel eens over gefantaseerd, een relatie met een jongen, gewenst, zonder belemmeringen..
Wat mij betreft geen kwestie van trots. Meer een praktische wens.

Net als Tjerk vraag ik me af of dit echt in AD heeft gestaan.

Ik voel mezelf geen slecht mens, maar heb wel een vreselijke spijt van het verleden. Die spijt is er bijna elke dag.

Dat zal ook wel zo blijven OMDAT je met dit probleem NERGENS terecht kan. Al die lieve RTL-kutprogramma;s die iedereen hulp aan bieden en gezellig praten over hun psychiche problemen zak door de vloer. Dat is voor de mensen die op tv goed overkomen.

Ik voel me geen slecht mens, want ik weet ook dat ik er niet heel veel aan kon doen, wat er gebeurd is (veroordeling voor een vrij gering delcit). Dat is geen eigendunk maar door 2 professionelen gemeld.

Ik haat deze wereld omdat ik er zo veel energie in heb gestopt om erachter te komen wat er mis is, en dat wordt door niemand, behalve die 2 deskundigen, gewaardeerd. Ik heb intussen zoveel kennis over mezelf, onder andere om een herhaling te voorkomen maar het is iets dat ik alleen kan zien en waarderen. NIEMAND anders NIEMAND.

Ik haat deze wereld, omdat die zich niets aantrekt van mensen zoals ik. Zelfs mensen die gestoord zijn, maar dan binnen de grenzen van wat men acceptabel acht, worden steeds meer verwaarloosd, genegeerd en onderdrukt. Die word een huisje opgedrongen. Maar daar mag je dan tenminste nog open een diskussie over voeren.

Ik haat deze wereld, omdat ik veel en veel beter zou functioneren als het 200 procent taboe niet zou bestaan. Zelfs als ik zo veel spijt heb, kan ik daar maar beter nooit aan beginnen. Ik zeg niets. Oook geen grapjes ik moet er nooit aan beginnen. Al vele jaren hou ik mijn bek en dat is maar goed ook, want de directie is bezig met harde reorganisaties. Ze mogen het dus niet weten. Maar ik denk dat als ik open met colega's zou praten, dat het nog met enig begrip opgepakt zou worden.

Maar dat kan dus niet, nooit.

Dat hou ik dus al vele jaren vol. Geen wonder dat ik af en toe een probleem op het werk heb, gelukkig niet vaak want ik ben zo slim dat ik niet in de top wil zitten. Daardoor is de druk iets minder groot.

Ik wacht wel af en kijk tv en zit een beetje op internet en wacht de toekomst af. Maar als ik over die tijd denk dan denk ik aan de dood. Er is geen echt positieve gedachte over wat ik dan moet doen. Het zal niet erg zijn als de dood er snel is.

Ik doe gewoon niet mee in deze maatschappij; Ja minimaal, op het werk dus. Maar de regering en de grote massa is er erg blij mee. Want die zijn er niet voor moeilijke mensen. Die halen hun geld binnen ten koste van anderen.

@Koffie: Ik kan wel voor een groot deel met je meevoelen denk ik. Maar ik heb geen veroordeling achter de rug, dus dat maakt het toch anders (ik ken de verhalen van hoe het is om veroordeeld te zijn geweest en hoeveel impact dat kan hebben op je verdere leven, en dan mag ik eigenlijk niet klagen). Toch voel ik mij ook niet echt een volwaardig deelnemer aan deze maatschappij. Ik heb geen werk (alleen vrijwilligerswerk) en heb geen groot sociaal netwerk. Ik zou er niet rouwig om zijn geweest als die planetoide die laatst voorbij kwam toch zou zijn ingeslagen en tegen ieders verwachting in de aarde compleet zou hebben weggevaagd. Maar goed, ik heb het maar te doen met hoe het is. Soms haat ik de wereld dus inderdaad, en soms ook niet of minder. Misschien haat ik nog het meest hoe ik zelf ben. Als ik opnieuw geboren zou kunnen worden als een ander persoon, graag. Of helemaal niet geboren worden, ook prima. Het is dat ik nog ouders heb die veel om mij geven, en een paar familieleden die mij ook wel dierbaar zijn. Misschien leef ik nog vooral voor hen. Nou ja, en hier en daar misschien ook wel een beetje voor mezelf, als er eens een leuk momentje voorbij komt. Ik weet niet of het nog veranderen gaat. Of ik nog een beetje levensvreugde terug kan krijgen. Het moet nog ergens zitten, want ik was best een vrolijk kind met een fijne jeugd. Ik hoop het maar.

koffie schreef:

Net als Tjerk vraag ik me af of dit echt in AD heeft gestaan.

Jazeker! Vorige week zaterdag. Ik heb de krant er speciaal voor gekocht.

koffie schreef:

Ik voel mezelf geen slecht mens, maar heb wel een vreselijke spijt van het verleden. Die spijt is er bijna elke dag.

Ik (Tom) ook niet. Dit heb ik ook duidelijk kenbaar gemaakt aan de journalisten. Helaas dacht de eindredacteur er anders over. Hij heeft de titel verzonnen en vond blijkbaar dat ik me slecht mens moest voelen. Ik heb me beklaagd en het is over gekomen.
Dus.. Tom voelt en voelde zich geen slecht mens, precies om de redenen die jij aangeeft. Ik kan er niets aan doen en ik leef een respectabel leven, tenminste zo ervaar ik dat.

koffie schreef:

Ik haat deze wereld, omdat die zich niets aantrekt van mensen zoals ik.

Tja, ik kan me die woede voorstellen. De wereld haten doe ik niet, maar ik richt me maar op de mensen die me het waard zijn. Het lukt me steeds beter om bekrompen en haatdragende mensen te negeren. Er zijn ook veel mensen en kinderen waar ik heel veel van houd. Ik vind het wel heel triest en kwalijk dat pedofielen bij voorbaat uitgekotst worden. Er is veel haat terwijl men vaak niet weet waar men het over heeft.

koffie schreef:

Maar ik denk dat als ik open met colega's zou praten, dat het nog met enig begrip opgepakt zou worden.

Zijn er geen mensen met wie je er over kunt praten? Dat lijkt me lastig. Ik heb dat lang vol gehouden, maar daar werd ik heel ongelukkig van.
Je berichtje is somber van toon. Hopelijk is dit een tijdelijke stemming. Hou je haaks!
Goed dat je schrijft!

Je mag me trouwens altijd mailen als je daar zin in hebt... kan ik je ook het artikel (pdf) toesturen.

Groetjes Meso/ Tom

"Tja, ik kan me die woede voorstellen. "

Het is geen woede. Het is haat en ik doe er niets mee. Woede is een invulling maar zover kom ik niet eens.

Want door alle invloeden en door het verleden stel ik totaal geen eisen meer of heb ik geen wensen meer tegenover de wereld. Ik ben gewoon bizonder passief geworden. Je mag het ook stukgemaakt noemen want dat is het.

Dus ik haat deze wereld maar dat is het dan en meer niet. Er komt niets uit voort. Ik leef in mijn huisje en kijk tv en zo, zoals ik schreef. Dat moet het dan maar zijn.

Ik las hier vandaag dat ik hulp zou kunnen zoeken. Och jongens toch, wat stel je je daarbij voor? Echt waar hoor, welke hulp bestaat er en hoe goed is die? Hoe kom je bij die mensen? Ik heb dat pad gevolgd en heb gezien dat er geen hulp is. De mensen die anders beweren zijn huichelaars. Je kunt stikken totdat je veroordeeld word en daarna kun je naar de hulpverlening.

Uiteraard is er geen hulp want waar vraag je die. En het kost geld en we gaan tegenwoordig toch geen geld uitgeven aan pedo's? Die moet je gewoon opsluiten dat zegt jan lul tegenwoordig. En 10 jaar geleden was het niet anders. De politiek is blij want het scheelt veel geld en je hoeft geen mening te uiten waar iedereen over valt zodat je alleen maar kiezers verliest, he Rutte? Lekker gemakkelijk meedrijven met jan lul en vooral niet opvallen met een idee dat door jan lul automatisch als pro pedo word uitgelegd.

Hulp is niet meer nodig als ik me helemaal passief opstel. Want ik besta op deze manier nauwelijks en niemand heeft last. Ik doe mijn werk en kijk tv en verder hou ik emoties op de achtergrond. Door niets te doen, is dat niet zo moeilijk.

Haat is iets dat ik ook ken en haat is idd meer dan alleen woede. Haat betekent dat er iets blijvend kapot is gemaakt.

Toch is het niet goed om te blijven haten. Je hebt er uiteindelijk namelijk alleen jezelf mee. Dat is makkelijker gezegd dan gedaan, maar het is wel zo. Je leven is voornamelijk wat je er zelf van maakt en dat is weer volledig afhankelijk van hoe je zelf in het leven staat (of niet staat). Wanneer je voor jezelf weet wat de dingen zijn waar je zelf invloed op hebt en wat de dingen zijn die door anderen worden bepaald, dan heb je een tool om boven die haat uit groeien en het niet meer bepalend te laten zijn voor je leven. Die kennis en vaardigheid kun je bereiken door je verhaal te delen met anderen en de objectieve mening van een ander te vergelijken met jouw eigen gevoelens en gedachten. Het verschil daartussen is waar je zelf aan zou kunnen werken.

Waar een wil is, is een weg. Je schrijft: "Uiteraard is er geen hulp want waar vraag je die." Je trekt hier al de conclusie vóór je de vraag gesteld hebt. Vraag 1 is: "bestaat er hulp" en vraag 2 is: "Waar vraag ik die hulp"

Er zijn verschillende vormen van hulp voor iemand die gevoelens heeft zoals jij die beschrijft. Dit forum is bijvoorbeeld voor heel veel mensen een enorme steun in de rug. Je praat met mensen die worstelen met soortgelijke gevoelens. Je kunt wat aan elkaar hebben door gevoelens, gedachten en ervaringen uit te wisselen en je weet op voorhand nooit wat dit voor positiefs in je leven zal brengen.

Ik ben heel benieuwd naar je verhaal en hoe dingen zo gekomen zijn. Wanneer je dit niet zomaar openbaar wilt posten, dan mag je me best persoonlijk een mailtje sturen.

Groet,
Psoof.

Koffie schreef:

Ik las hier vandaag dat ik hulp zou kunnen zoeken. Och jongens toch, wat stel je je daarbij voor? Echt waar hoor, welke hulp bestaat er en hoe goed is die? Hoe kom je bij die mensen? Ik heb dat pad gevolgd en heb gezien dat er geen hulp is. De mensen die anders beweren zijn huichelaars. Je kunt stikken totdat je veroordeeld word en daarna kun je naar de hulpverlening.

Tja, misschien moet je niet zo zwaar tillen aan het woordje hulp. De ene hulpverlener is de andere niet. ‘Mijn’ hulpverlener beviel goed. Ik heb prettige, gelijkwaardige gesprekken met hem gehad. Hij stond open voor mijn verhaal, zonder mij te veroordelen. Op het moment dat ik hulp zocht, had ik behoefte aan gesprek. Ik vond in hem een goede sparringpartner. Niet meer en niet minder.
Het meest heb ik gehad aan de mensen uit mijn omgeving en het contact met gevoelsgenoten. Deze mensen zijn geen hulpverlener. Wel prettige contacten. Niet iedereen is huichelaar!

Koffie schreef:

Hulp is niet meer nodig als ik me helemaal passief opstel. Want ik besta op deze manier nauwelijks en niemand heeft last. Ik doe mijn werk en kijk tv en verder hou ik emoties op de achtergrond. Door niets te doen, is dat niet zo moeilijk.

Zo passief ben je niet. Je hebt deze site gevonden en je schrijft. Waarom eigenlijk?
Je haat de wereld. Ook jezelf? Zijn er ook mensen die je niet haat? Ik zou zeggen; richt je op die mensen. Misschien slijt de haat.
Maar, je moet vooral zelf je weg kiezen. Op de lange termijn lijkt me passiviteit niet de meest prettige.
Groet!

Ik voel mij ook geen slecht mens, maar ik heb ook absoluut geen hekel aan het leven. Ik geniet er juist van. Dat ik jongetjes aantrekkelijk vind doet daar niets aan af. Dat is een seksuele voorkeur waar ik best een tijdlang heel veel moeite mee heb gehad, maar waar ik prima mee heb leren leven. Ik heb op mijn twintigste mijn partner leren kennen, wij hebben dezelfde gevoelens voor jongens en wonen nu al vele jaren samen. Het is dat de laatste tijd mijn gezondheid wat tegenwerkt, maar verder heb ik echt niets te klagen.

En daar heb je ook het punt waar ik voor sta op deze website: laat pedofilie niet de controle over je leven voeren. Het is maar een seksuele voorkeur! Er is echt geen enkele reden om die voorkeur iets af te laten doen aan de goede kanten van het leven.

Maar welkom hier, je hebt een plek gevonden waar er aandacht voor je is, waar je je verhaal kwijt kan en je frustraties hopelijk kan laten plaatsmaken voor een positievere levenshouding.

"Het is maar een seksuele voorkeur"

Dat meen je niet. "Maar" een seksuele voorkeur hoe kom je erbij.

Dit betekent heel veel, als je die niet kunt uiten of er zelfs niet over kunt praten. Heel veel activiteiten van mensen, zijn vermengd met seksualiteit of worden erdoor aangewakkerd.

Het zoeken naar of hebben van vrienden, niet eens relaties, staat vreselijk onder druk als je je niet vrij kunt voelen. Spontaniteit alles is niet goed mogelijk.

Je seksualiteit is de basis vann een mens. Daar heeft de natuur wel voor gezorgd, alles wat je denkt of doet is voor hjet grootste deel gekoppeld aan seksualiteit. Het is de motor in een auto hoe kun je zeggen dat het "maar" seksualiteit is. Iedereen weet het, jkijk bv eens naar reclames de erotiek spat ervanaf. Vandaag nog een walgelijke reclame over een frisdrank. Het openen van het flesje werd VOLLEDIG vergeleken met een orgasme. Spetterende cola over het scherm en 5 meiden op de achtergrond die met geilige koppen naar die man keken. Maar zo gaat het altijd. Een renault wordt gebracht als "lekker ding" om in te rijden.

Misschien bedoel je dat je een andere richting kunt nastreven. Dat is wel heel wat anders en dat doe ik ook wel. Maar het is niet "menselijk" maar kunstmatig. Zoiets heet sublimeren ik weet precies waar ik mee bezig ben.

Als ik op stap zou gaan in een cafe of zo zou ik elke minuut volledig beseffen wat er aan de hand is. Het voelt als bedrog tegenover de anderen of andere. En door de kl;einste opmerking kan ik denken: wegwezen hier. De mensen zijn tegenwoordig net zilke onvolwassen figuren als op school, ze laten zich vermaken door vreselijke tv-zenders en denken dat ze modern bezig zijn. Integendeel ze zijn zo naief. Maar ze hebben er geen probleem mee om anderen te bedriegen en vooral hetzelfde te zeggen als de buren.

Je omschrijft seksualiteit als een soort artikel 1 van de biologische grondwet. Ik geloof daar nog wel in ook. Maar het belang dat je daarbij aan seksualiteit hecht dat onderken ik niet. Seksualiteit is zeker niet onbelangrijk voor wie dan ook, maar er zijn absoluut meer dingen in het leven dan dat alleen. En je focus meer op die andere dingen leggen is heel iets anders dan sublimatie.

Persoonlijk vind ik het overigens niet nodig om mijn focus op andere dingen te leggen dan op jongens die ik leuk vind. Ik zie best regelmatig leuke jongens en heb leuk contact met ze (had dit weekend de meest knuffelige 13-jarige aller tijden te logeren). Dat dat contact afgebakend wordt door morele en wettelijke grenzen vind ik soms wel jammer maar heb ik al lang geleden geaccepteerd, waardoor ik absoluut geen moeite meer heb om daarmee te leven en die grenzen ook te accepteren.

In het café met vrienden een lekker biertje drinken kan ik ook erg leuk vinden. Een leuke avond met vrienden beleven heeft toch weinig met seks te maken? Tenminste als ik met vrienden in het café zit is dat denk ik meestal toch wel met vrienden die wel weten dat ik jongetjes leuk vind, dus dan hoef ik geen schijn op te houden. Mij uitgebreid verdiepen in ingewikkelde casuïstiek op mijn werk vind ik ook boeiend. Ik ben gemotiveerd voor het werk dat ik doe en die motivatie komt uit heel iets anders dan seksualiteit voort. En zo zijn er wel meer drijfveren in het leven. En zaken die het leven de moeite waard maken ondanks dat ze niets met seks te maken hebben. Daar heb ik geen greintje sublimatie voor nodig.

Maar schijnbaar benader jij de wereld een stuk negatiever. Dat mag, dat staat je vrij. Weet dan wel dat hoe negatiever je het leven benadert hoe ongelukkiger je er zelf van wordt.

Heb het artikel ook gelezen. In feite al een doorbraak waar we blij mee mogen zijn. Het feit dat hier zo'n uitgebreid en redelijk neutraal inteview met een pedogiel geplaatst wordt is al heel bijzonder.
Helaas wordt er nog steeds van uitgegaan dat een en ander een 'foute' afwijking is. Nog steeds wordt de combinatie 'kinderen' en ' sexualiteit' op zich al, maar helemaal in combinatie met 'volwassenen' volledig beschouwd als 'fout' en 'misbruik'.
De wereld zou een stuk relaxter in elkaar zitten als we deze zaken loskoppelden.
Misbruik (en dat beataat en is al strafbaar) dient gestopt en indien gebeurt streng bestraft te worden.
Echter dient niet alles zomaar als misbruik bestempeld te worden en dienen kinderen ook het recht te krijgen van hun lichaam te genieten...

byebye schreef:

Heb het artikel ook gelezen. In feite al een doorbraak waar we blij mee mogen zijn. Het feit dat hier zo'n uitgebreid en redelijk neutraal inteview met een pedogiel geplaatst wordt is al heel bijzonder.
Helaas wordt er nog steeds van uitgegaan dat een en ander een 'foute' afwijking is. Nog steeds wordt de combinatie 'kinderen' en ' sexualiteit' op zich al, maar helemaal in combinatie met 'volwassenen' volledig beschouwd als 'fout' en 'misbruik'.
De wereld zou een stuk relaxter in elkaar zitten als we deze zaken loskoppelden.
Misbruik (en dat beataat en is al strafbaar) dient gestopt en indien gebeurt streng bestraft te worden.
Echter dient niet alles zomaar als misbruik bestempeld te worden en dienen kinderen ook het recht te krijgen van hun lichaam te genieten...

Ja maar kinderen dienen ook beschermd te worden tegen zich zelf. Heel goed dat kinderen genieten van hun eigen lichaam maar is het verstandig dat daar en volwassene bij betrokken is ?. en zoontje van vrienden waar ik goed mee optrek is nog al van het knuffelen en op schoot hangen helemaal geen probleem. Ook is hij met nu 10 jaar aardig bezig met het ontdekken van zijn eigen lichaam paar maanden terug betrok hij mij ook in deze ontdekkingsreis. Voor de meeste hier zal het zeer aantrekkelijk klinken dat en jochie van 10 dit doet. Ik was er echter niet zo blij mee en was dan ook niet van plan mee te gaan in zijn ontdekkingsreis. Kinderen van die leeftijd moeten deze reis lekker alleen uitvoeren of met iemand van eigen leeftijd.

atlas33 schreef:

Ja maar kinderen dienen ook beschermd te worden tegen zich zelf. Heel goed dat kinderen genieten van hun eigen lichaam maar is het verstandig dat daar en volwassene bij betrokken is ?. en zoontje van vrienden waar ik goed mee optrek is nog al van het knuffelen en op schoot hangen helemaal geen probleem. Ook is hij met nu 10 jaar aardig bezig met het ontdekken van zijn eigen lichaam paar maanden terug betrok hij mij ook in deze ontdekkingsreis. Voor de meeste hier zal het zeer aantrekkelijk klinken dat en jochie van 10 dit doet. Ik was er echter niet zo blij mee en was dan ook niet van plan mee te gaan in zijn ontdekkingsreis. Kinderen van die leeftijd moeten deze reis lekker alleen uitvoeren of met iemand van eigen leeftijd.

Maar nu ga je er alweer vanuit dat erotische aktiviteiten tussen kinderen en volwassenen dus sowieso al 'niet goed' zouden zijn... en daar wringt naar mijn idee de schoen. Je moet ook niet meteen sexualiteit zoals volwassenen die hebben automatisch op deze situatie projecteren. (Dus niet meteen denken aan te grote dingen in te kleine gaatjes enzo....) Erotisch knuffelen en strelen kan voor alle partijen (groot en klein) zeer bevredigend zijn wanneer de buitenwereld er zich minder mee zou bemoeien (en hier spreekt een ervaringsdeskundige.... lees mijn overige posts maar eens).
Dus hoezo 'onverstandig' (buiten nogmaals de te verwachten reacties van de buitenwereld wanneer deze hiermee geconftronteerd wordt)?
En als jij niet van plan was om hierin mee te gaan.... prima!!
Maar als een ander er wel in zou willen meegaan, met alle respect en vrijheid voor het kind zou dat moeten kunnen. Waarom zouden ze 'die reis' lekker alleen moeten uitvoeren? Op allerlei andere aspekten van hun ontwikkeling worden kinderen strak begeleid, moeten vooral exact het te verwachten ontwikkelingspad volgen... anders zijn er therapieen, medicijnen en/of rugzakjes.... maar op het gebied van sexualiteit laten we ze in hun eentje aanrommelen....dat is pas onverantwoordelijk....
Ik

@byebye
Maar nu ga je er alweer vanuit dat erotische aktiviteiten tussen kinderen en volwassenen dus sowieso al 'niet goed' zouden zijn... en daar wringt naar mijn idee de schoen. Je moet ook niet meteen sexualiteit zoals volwassenen die hebben automatisch op deze situatie projecteren. (Dus niet meteen denken aan te grote dingen in te kleine gaatjes enzo....) Erotisch knuffelen en strelen kan voor alle partijen (groot en klein) zeer bevredigend zijn wanneer de buitenwereld er zich minder mee zou bemoeien (en hier spreekt een ervaringsdeskundige.... lees mijn overige posts maar eens).
Dus hoezo 'onverstandig' (buiten nogmaals de te verwachten reacties van de buitenwereld wanneer deze hiermee geconftronteerd wordt)?

omdat ik vind dat kinderen onder en bepaalde leeftijd niet oud genoeg zijn om te bepalen dat erotisch knuffelen of misschien wel en stapje meer dan dat ook echt kan met volwassenen.

En als jij niet van plan was om hierin mee te gaan.... prima!!
Maar als een ander er wel in zou willen meegaan, met alle respect en vrijheid voor het kind zou dat moeten kunnen. Waarom zouden ze 'die reis' lekker alleen moeten uitvoeren? Op allerlei andere aspekten van hun ontwikkeling worden kinderen strak begeleid, moeten vooral exact het te verwachten ontwikkelingspad volgen... anders zijn er therapieen, medicijnen en/of rugzakjes.... maar op het gebied van sexualiteit laten we ze in hun eentje aanrommelen....dat is pas onverantwoordelijk....

Ik heb aan de rem getrokken toen dat jochie zijn seksuele ontdekkingsreis met mij wou gaan bewandelen. Hier mee begeleid ik hem toch ook voor en deel ? ik vind dat je iets wat zo intiem is niet moet uitvoeren met iemand die bijna je vader had kunnen zijn ook niet als het kind je dus zo vertrouwt en dit graag wil doen. Hier mee hoop ik meteen dat hij met niemand anders die zijn leeftijd ruim gepasseerd is dit uitvoert. Kinderen kunnen toch met elkaar die ontdekkingsreis gaan bewandelen ?.

En los van dit alles zou ik het vertrouwen van zijn ouders ernstig beschadigen als ik niet aan de rem trek. Ik weet heel goed hoe zijn ouders tegen over dit alles staan want die gesprekken zijn er al talloze keren geweest. Ik ben ook de enigen die het jochie(alleen) zonder toezicht van hun ergens mee naar toe krijgt of het hele weekend bij me mag hebben. Juist omdat ik duidelijk op elk gebied en grens heb ga je die over trek ik aan de rem.

@Atlas: Ik ben het helemaal eens met waar je de grens trekt, maar ik kan het niet eens zijn met je motiveringen hiervoor, behalve de maatschappelijke elementen die je noemt, zoals het vertrouwen met zijn ouders.

Citaat:

omdat ik vind dat kinderen onder een bepaalde leeftijd niet oud genoeg zijn om te bepalen dat erotisch knuffelen of misschien wel een stapje meer dan dat ook echt kan met volwassenen.

Natuurlijk kan dit ook echt met volwassenen. Heel goed zelfs! Het is mij niet duidelijk waarom dat puur op ethische gronden niet zou mogen. Ik heb daar mijn leven lang nog nooit een overtuigend antwoord op gehoord.

Citaat:

Hier mee hoop ik meteen dat hij met niemand anders die zijn leeftijd ruim gepasseerd is dit uitvoert. Kinderen kunnen toch met elkaar die ontdekkingsreis gaan bewandelen ?

En wat als een kind om wat voor reden dan ook geen of niet zoveel vriendjes heeft? En wat als een kind nou niet zo'n hechte band heeft met zijn eigen ouders? Met wie moet hij dan op ontdekkingsreis? Waarom is dit jochie zoveel bij jou en niet bij zijn vriendjes? Blijkbaar vind hij bij jou de meeste intimiteit en kiest hij er dus voor om ook dit soort intieme zaken bij jou te uiten.

De kans dat hij intiemiteit bij een ander zoekt is aanwezig wanneer hij het bij niemand anders krijgt en de kans bestaat dat een ander de grens niet trekt. Gelukkig zorg je goed voor hem en voelt hij zich bij jouw blijkbaar het meest veilig en vetrouwd.

Wel grappig dat je als niet-pedo ook dit soort situaties mee maakt, we beiden een duidelijke grens stellen, maar dit vanuit totaal andere motivatie doen.

@byebye: Een kind heeft er voordeel aan om tijdens de opvoeding maatschappelijk wenselijk gedrag aan te leren, dit om later een stabiel volwassen leven te kunnen leiden. Je kunt als ouders/opvoeder natuurlijk je eigen visie op zaken hebben, maar wanneer die teveel afwijkt van de maatschappelijke norm, dan geeft dit problemen. Dit geldt voor alle aspecten van het leven, dus ook met betrekking tot seksualiteit.

Groet,
Psoof.

Psoof, ik ben het in grote lijnen met je eens! Ik denk er net zo over.

ps2 schreef:

@byebye: Een kind heeft er voordeel aan om tijdens de opvoeding maatschappelijk wenselijk gedrag aan te leren, dit om later een stabiel volwassen leven te kunnen leiden. Je kunt als ouders/opvoeder natuurlijk je eigen visie op zaken hebben, maar wanneer die teveel afwijkt van de maatschappelijke norm, dan geeft dit problemen. Dit geldt voor alle aspecten van het leven, dus ook met betrekking tot seksualiteit.

Groet,
Psoof.

Daar raak je de kern van de zaak. Onze (pedofielen/pedosexuelen) andere visie op zaken en eventueel daaruit voortvloeiend handelen 'geeft problemen'. Maar dan wel problemen veroorzaakt door diezelfde maatschappij en niet door datgene wat wij zouden doen. Ook ik trek (tegenwoordig!) dezelfde grenzen. Maar deze keus (!) maak ik omdat ik geen zin heb om door deze verkrampte maatschappij in de gevangenis gestopt te worden. NIET omdat ik het idee zou hebben kinderen kwaad te doen of te beschadigen. Dat zou ik namelijk NOOIT doen. Maar als je een enigzins 'leefbaar' leven wil leiden zul je inderdaad voor een groot deel moeten dansen naar de pijpen van de huidige maatschappij... Hoe krom deze ook over bepaalde dingen denkt. Het is niet anders.
Het misbruik moet (zwaar) bestraft worden maar sexuele handelingen met minderjarigen op zichzelf zouden niet per definitie als misbruik moeten worden gezien.
Het feit dat er bij sexuele handelingen met minderjarigen een risico bestaat op misbruik en dat daarom alle sexuele handelingen met minderjarigen meteen maar als misbruik worden gezien betekent eigenlijk dat je veroordeeld wordt op basis van risico en niet op basis van een misdadige handeling!
[sarcastic mode ON] Nog even en men verbiedt het krijgen van kinderen.....want immers er bestaat een kans dat ze misbruikt worden...En dat moeten we te allen tijde voorkomen. Dat er ook kinderen zijn die niet misbruikt worden is dan misschien wel zo, maar wanneer misbruik plaatsvindt is dit zo ingrijpend en verschrikkelijk voor een kind dat er alles gedaan moet worden om het te voorkomen... dus verboden om kinderen te krijgen! Hiermee introduceer je namelijk bewust het risico dat ze misschien ooit nog eens misbruikt worden... Wilt u dat op uw geweten hebben ? [sarcastic mode OFF]

Citaat:

Het feit dat er bij sexuele handelingen met minderjarigen een risico bestaat op misbruik en dat daarom alle sexuele handelingen met minderjarigen meteen maar als misbruik worden gezien betekent eigenlijk dat je veroordeeld wordt op basis van risico en niet op basis van een misdadige handeling!

Dat is heel normaal. Veel wetten zijn gebaseerd op het verbieden van handelingen met onaanvaardbare risico's voor individu of maatschappij. Roken in het openbaar, harddrugs, bellen of alcohol drinken en rijden, te hard rijden, etc. Als samenleving moet je heel vaak een kosten/baten afweging maken op grond van kwaliteit en kwantiteit.

Wanneer je heel hard rijdt:
PRO - is de kans groot dat je eerder op je eindbestemming bent
CONTRA - is de kans groter dat je een ongeluk veroorzaakt (kwantitatief)
CONTRA - is de kans groter dat een ongeluk ernstig is (kwalitatief)

Hoewel het fijn is eerder op je werk te zijn, is afgesproken dat de toename en de ernst van mogelijk ongelukken dermate groot is dat de voordelen niet tegen de risico's opwegen. Dat is vervolgens in de wet vastgelegd. Besluit je je hier niet aan te houden dan zal je hiervoor gestraft worden.

De consequenties van seksueel contact met minderjarigen kennen uit actuele onderzoeken nu domweg meer nadelen dan voordelen. Dát is waar het 'probleem' zit, als je dat inderdaad als dusdanig beschouwt. Wil je dat wijzigen? Lever dan eerst overtuigend en overweldigend bewijs om de balans de andere kant op te schuiven; liefst recent onderzoek. Kwalitatief én kwantitatief; dus "dat ene neefje/nichtje van 10 maakte een hele spannende opmerking naar me en keek ontzettend geil" is geen bewijs voor wetswijzigingen Wink

Citaat:

Kinderen van die leeftijd moeten deze reis lekker alleen uitvoeren of met iemand van eigen leeftijd.

Moeten, zeg je? Hoezo MOETEN kinderen dat? Moeten is dwang!

Het feit dat jij als niet pedo ook met dit soort situaties te maken krijgt, bewijst maar weer eens dat dergelijk gedrag van een kind helemaal niet het gevolg is van het groomingsproces van een pedofiel, maar dat het gewoon heel natuurlijk gedrag is van een 10 jarig jongetje. Dat volkomen natuurlijke gedrag MOET nu onderdrukt worden.

Het enige argument om deze opgelegde beperking te rechtvaardigen is dat het binnen de huidige maatschappij voor het jongetje en voor jou verstandiger is om hier de grens te leggen.

Wanneer we met z'n alleen nou eens zouden besluiten om dit héél natuurlijk gedrag ook als natuurlijk en dus heel gewoon te beschouwen, dan zou dat een hoop ellende en misbruik in de wereld schelen!

Ik zou echter exact hetzelfde gereageerd hebben in de situatie die je beschrijft. Niet omdat ik vind dat het MOET, maar omdat hij en ik in onze natuurlijke omgang HELAAS beperkt worden door die vervloekte fobie omtrent kinderseksualiteit.

Groet,
Psoof.

Psoof til niet te zwaar aan het woord moeten Wink

ehhh Waarom ik vind dat kinderen beter die reis alleen kunnen uitvoeren of met iemand van eigen leeftijd en dus niet met volwassene is dat kinderen van die leeftijd dus nog aan het ontdekken zijn en helemaal niet weten waar ze mee bezig zijn. Veder komt dan weer de maatschappij om de hoek kijken.

Zo ver ik hem kan inschatten zal hij deze intimiteit nergens anders zoeken hij zal ook nooit zomaar bij iemand op schoot klimmen om te knuffelen dat doet hij bij mij wel.(en bij zijn ouders.)
Hij heeft vriendjes zat maar trekt toch keer op keer naar mij toe. Ik vind het allemaal niet zo erg hij is zo goed als altijd welkom hier en ga vrij vaak met hem weg. Wel merk ik dat ik naar de buitenwereld (vooral me werk) terug houdend moet zijn als ik dus het hele weekend met hem weg ben geweest en daar super van heb genoten kan ik op me werk beter zegen dat ik thuis (alleen) dvd heb zitten kijken of zo.

Hi Atlas,

Grappig! Jij bent de eerste niet-pedo waarmee ik op dezelfde lijn zit. De manier waarop jij de omgang met jouw jochie - waar je overduidelijk veel om geeft - beschrijft, is voor mij heel herkenbaar. Je zou zo door kunnen als gemiddelde pedo en dat bedoel ik als compliment!

Eén ding moet je weten...

Je schrijft "dat kinderen van die leeftijd dus nog aan het ontdekken zijn en helemaal niet weten waar ze mee bezig zijn."

Beste Atlas, ik was eind 20 toen ik seksueel contact had met een jongetje van toen 12. Ik zal je eerlijk zeggen dat dit voor ons beiden de eerste keer was en dat ik net zo goed als hij totaal niet wist waar ik precies mee bezig was! Ik had nog nooit iemand over mijn gevoelens verteld. De enige informatie die ik over pedofilie had kwam enerzijds van de overheid (informatie over grooming, manipulatie, machtsongelijkheid, misbruik en schade) én anderzijds verhalen van Internet over seksuele relaties met minderjarigen die door beiden participanten als blijvend prettig zijn ervaren. Ik kon mij totaal niet vereenzelvigen met de informatie vanuit de overheid, maar herkende heel veel van mijzelf en mijn seksuele partner in de verhalen die ik las op Internet. Pedofilie.nl bestond toen helaas nog niet.

Ik heb destijds naar beste eer en geweten gehandeld en samen met hem hebben we intens genoten van elkaar en onze wederzijdse behoefte aan intimiteit. We genoten samen onbevooroordeeld van elkaar zonder dat één van ons precies wist waar we mee bezig waren. Het was Super fijn!

Geen van ons beiden had echter rekening gehouden met de maatschappelijke complicaties op de lange termijn. Het liep daarom dus fout af en ik kan niet anders dan zeggen dat ik hem met terugwerkende kracht seksueel heb misbruikt!

Dit gegeven is nog altijd zwaar om mee te leven. het is véél zwaarder dan het hebben van pedofilie gevoelens op zich. Het is namelijk het gevoel beschadigd te hebben waar ik het meest van hield! En dat is nog steeds moeilijk verteerbaar.

Ik heb het vertrouwen dat een kind in mij had beschadigd en dat neem ik mijzelf levenslang kwalijk. De straf die ik mijzelf heb opgelegd voor het beschadigen van dit vertrouwen houdt in dat ik mijzelf heb opgelegd om dagelijks tenminste 2 pakjes sigaretten en 12 blikjes bier weg te werken tot ik eraan dood ga. Want tja, had ik maar met mijn gore tengels van hem af moeten blijven!

Tussendoor heb ik ook nog een best wel interessant, soms spannend en niet al te gemiddeld leven waar ik zoveel mogelijk van probeer te genieten.

Groet,
Psoof.

Psoof,

Wat jij nu beschrijft is dus de reden waarom ik op me werk en veder naar buiten wat terughoudend ben in het precies vermelden hoe vaak ik met het jochie weg ga. Me ouders weten het maar die zijn net zo goed vrienden met de ouders van deze jongen en me beste vriend die ik al ongeveer 20 jaar ken weet het. Veder verzwijg ik het erg jammer maar vrijwel niemand ziet het positieve er van in. Op me werk heb ik wel eens vermeld het hele weekend weg te zijn geweest met hem en zijn ouders er bij dit viel al slecht want waarom zou ik zo lang weg gaan met hem en zijn ouders ?. En toen heb ik nog gelogen ook want zijn ouders waren er niet eens bij was alleen met hem weg. Als ik dit zeg ben ik dagen lang bezig om me zelf te verdedigen en daar heb ik echt geen zin in daar is het te leuk voor.

Hoe herkenbaar met me 25 heb ik nog nooit echt seks gehad bedoel al dat experimenteren met vriendjes en neefjes van eigen leeftijd toen ik tussen de 9 en 14 was mag geen naam hebben dus wat dat betreft heb ik ook 0 ervaring. Zo lang ik niet de juiste vrouw of vriendin vind blijft dit ook zo.

Ik kan me best voorstellen dat je het zeer zwaar vind om te leven met het feit dat je het jochie waar je ziels veel van hield hebt beschadigt. Je zal het vast zelf al wel weten maar toch wil ik je mee geven dat dagelijks tenminste 2 pakjes sigaretten en 12 blikjes bier weg te werken niet de oplossing gaat brengen. Probeer nog meer te genieten van je niet al te gemiddeld leven

Psoof, dankjewel voor deze openheid. Ik kan het niet helpen dat ik nu het gevoel heb dat dit het verhaal is van jouw leven, het verhaal dat je nu, na een aantal jaar hier actief te zijn, hebt besloten te delen. Dat is een mooi moment en ik ben je dankbaar voor het vertrouwen dat je daarmee in Pedofilie.nl stelt.

Hoe oud is jouw destijds 12-jarige vriendje nu? Hoe is jullie contact? Weet hij hoe jij leeft?

Je schrijft niet te kunnen verteren dat je beschadigd hebt waar je het meest van hield. Dat is ook niet gek; natuurlijk is het moeilijk om zoiets achter je te laten. Maar mag ik je vragen wie erbij gebaat is dat jij jezelf levenslang straft? Wordt daar de schade minder van? Nee. Jij hebt misschien iets minder het gevoel je te moeten schamen, maar hou jezelf en hem niet voor de gek! Het zal hem worst wezen of jij jezelf doodrookt en -drinkt. Die jongen gaat het wèl waarderen als jij vanuit jouw berouw je inzet om twintigers met pedofiele gevoelens te leren omgaan met die gevoelens, te waarschuwen voor de gevaren die er zijn en tegelijk te laten zien hoe ze een positieve levensstijl kunnen hebben met hun gevoelens.

Wil je serieus eens nadenken over wat nu in het belang van jouw vriendje is?

Hi Jorge,

Was mijn verhaal nog niet bekend dan? Ik heb er in de afgelopen jaren toch een aantal maal heel uitgebreid aandacht aan besteed.

De jongen in kwestie is nu ver in de 20. Het hele verhaal speelt zich meer dan 10 jaar geleden af. Het is destijds zó uit de hand gelopen door toedoen van Jeugdzorg en Justitie, dat er geen contact meer mogelijk is. Het is dus nooit uitgepraat en ik heb hem al meer dan 10 jaar niet gezien of gesproken. Dan zou nu ook niet meer kunnen.

Dit verhaal is inderdaad Het Verhaal van mijn leven. Het is tegelijkertijd ook gewoon een verhaal. Het is wel de motivatie voor mij om regelmatig op P.nl te reageren en met name graag de discussie aanga met jonge pedofielen die een zelfde fout dreigen te maken als ik destijds.

Ik gebruik iets teveel alcohol, vooral als ik alleen ben, maar ik vind zelf dat dit geen nadelig effect heeft op mijn functioneren in het dagelijks leven. Weinig drinken en daarom niet kunnen slapen (zoals afgelopen nacht) heeft veel meer impact op mijn dag. Ik heb daarin een soort balans gevonden die prima werkt. Ik ben zelden of nooit dronken. Van sterke drank blijf ik af.

Groet,
Psoof.

Ik lees blijkbaar zoveel dat ik niet meer onthoud wat ik allemaal lees. Excuus daarvoor. Al blijft mijn compliment over je openheid zonder meer overeind. Verder is er een heel groot verschil tussen wat je in de vorige post schreef en wat je hier schrijft: in je vorige post liet je hoe je nu leeft namelijk overkomen als een keuze op basis van je verleden, maar in deze post lees ik het alsof het iets is dat je overkomt, en alsof je niet bij machte bent om iets aan die situatie te veranderen. Dat is toch een tegenstrijdigheid die ik maar op één manier kan verklaren, namelijk dat je ergens iets probeert weg te moffelen. Daar helpt alcohol natuurlijk prima bij...

Het is denk ik een beetje een combinatie van beiden. Mijn leven is niet meer hetzelfde als vóór het verhaal en dat zal het ook nooit meer worden. Dat zeg ik niet uit weemoed of zo, maar het is gewoon de meest realistische kijk op de situatie.

Roken en drinken is slecht voor een mens en je wordt er niet oud mee, maar oud worden hoeft voor mij ook helemaal niet. Het lijkt me vreselijk om oud te zijn.

Citaat:

in je vorige post liet je hoe je nu leeft namelijk overkomen als een keuze op basis van je verleden, maar in deze post lees ik het alsof het iets is dat je overkomt, en alsof je niet bij machte bent om iets aan die situatie te veranderen.

Er zijn twee dingen: Ten eerste ben ik zelf verantwoordelijk voor de keuzes die ik in mijn leven heb gemaakt. Eén van die keuzes is geweest om te ver te gaan in het contact met een minderjarige. Hoewel ik naar beste eer en geweten heb gehandeld, was dit een foute keuze waar alleen ikzelf verantwoordelijk voor ben en niemand anders. Het weegt voor mij als pedofiel zwaar dat ik het vertrouwen dat uitgerekend een minderjarige in mij had beschadigd heb. Dat is mij te verwijten en dat verwijt ik mijzelf dus ook.

Ten tweede is dit verhaal onomkeerbaar. De fout valt namelijk niet meer te herstellen. Sterker nog, het heeft een sneeuwbal-effect veroorzaakt waar niemand zich een voorstelling bij kan maken. De sneeuwbal rolt nog steeds! Op dat laatste heb ik verder 0,0 invloed en dat is mij (ons) dus overkomen.

Neemt niet weg dat ik de oorzaak van die sneeuwbal ben en ik hiervoor dus de consequenties zal moeten dragen.

Ik zou 'heel eenvoudig' kunnen doen alsof er nooit iets gebeurd is en weer een onbezorgd leven kunnen opbouwen, maar dat kan/wil ik dus niet. In ieder geval is er dus iets waardoor ik dit voor mijzelf weiger te doen. Alles wat ik nu doe is nog altijd het directe gevolg van de consequenties van die ene foute keuze destijds.

Ik heb nog altijd dagelijks met kinderen te maken. Ik geniet nog steeds van kinderen en probeer zoveel mogelijk van mijn tijd met ze te besteden, maar de omgang is wel anders dan vroeger.

Citaat:

Dat is toch een tegenstrijdigheid die ik maar op één manier kan verklaren, namelijk dat je ergens iets probeert weg te moffelen. Daar helpt alcohol natuurlijk prima bij...

Dat is natuurlijk ook zo! Ik weet precies wat ik wegmoffel en waarom! En alcohol is een daar inderdaad een prima middel voor! Zolang niemand mij een goed werkend alternatief kan aanbieden, dan hou ik het dus het liefst maar gewoon bij alcohol.

Het is wat dat betreft eigenlijk wel prima zo.

Groet,
Psoof.

ps2 schreef:

Ten eerste ben ik zelf verantwoordelijk voor de keuzes die ik in mijn leven heb gemaakt.
(...)
Neemt niet weg dat ik de oorzaak van die sneeuwbal ben en ik hiervoor dus de consequenties zal moeten dragen.

Dat lijken me zeer terechte opmerkingen en ik geef je daarin ook volledig gelijk! Maar je verantwoordelijkheid is eindig. Ik stel je nogmaals de vraag: Wie is er gebaat bij hoe je nu met die verantwoordelijkheid omgaat? Het alternatief dat ik je wil geven is dat het prima is om op gegeven moment dingen achter je te laten. Je verantwoordelijkheid is na zoveel tijd misschien wel een keer klaar, of niet? Ik ben niet op de hoogte van wat de sneeuwbal inhoudt natuurlijk, dus echt goed oordelen kan ik niet, maar het lijkt me erg vergaand dat je nu nog bezig bent met de verantwoordelijkheid voor een fout van wat, 10, 15 jaar geleden? Ook als de consequenties daarvan nog wel in het heden voelbaar zijn.

Ik denk dat iedereen gebaat is bij de manier waarop ik nu met zaken omga. Ik heb een modus gevonden om fouten uit het verleden een plek te geven. Zelf weet ik 100% zeker dat ik nooit meer dezelfde fouten zal maken. Dit is beter voor mij, maar meer nog is het beter voor de kinderen waar ik op dit moment een hechte band mee heb. Een jongetje kan in zijn blootje bij me onder de dekens slapen, zonder dat ik de grens over ga. (Dit laatste is voorgekomen!). Het voelt veilig en vertrouwd. Ik voel me heel sterk en zeker over de manier waarop ik nu in het leven sta.

Daarnaast komen er nog altijd dagelijks gevoelens van frustratie over vroeger naar boven. De pijn hiervan gaat niet weg, maar wordt meer een soort bekend stuk van jezelf; iets herkenbaars; iets dat er altijd is en altijd zal zijn. Het is nodig om die gevoelens niet te laten overheersen en daar help een biertje vrij goed bij.

Er zijn mensen die drinken om een probleem uit de weg te gaan, terwijl dit probleem nuchter gezien wellicht best op te lossen zou zijn. In mijn geval betekent het oplossen van het probleem het terugdraaien van de tijd en dat kan nou eenmaal niet!

Ik functioneer verder prima, zowel op mijn werk als privé. Dus hoe zou ik anders of beter met mijn verantwoordelijkheden om moeten gaan dan dat ik nu doe?

Groet,
Psoof.

Laat ik voorop stellen dat ik niet beweer dat je slecht met je verantwoordelijkheid omgaat. Integendeel, als ik je post zo lees. Misschien heb ik daar een verkeerde indruk gewekt. Het is niet mijn bedoeling om belerend te doen over verantwoordelijkheden, en überhaupt niet om iets te zeggen over je verantwoordelijkheden in het heden. Het enige dat ik je aanreik is dat ik denk dat je je fout uit het verleden ook wat meer in het verleden kan laten, en daarmee de pijn wat achter je kan laten. Dat een jongetje veilig in zijn blootje bij jou onder de dekens kan liggen... dat lijkt me niet meer dan normaal! Dat kan toch ook zonder dat jij elke dag pijn hoeft te voelen?

Wel sterk van je dat je zonder voorbehoud kan zeggen dat dat kan trouwens. Heel veel pedo's kunnen dat niet, heb ik gemerkt. Ik zou het er zelf ook best moeilijk mee hebben. Ik laat jongens die bij mij logeren ook altijd in een logeerbed slapen. En zo heeft denk ik (hoop ik) iedereen zo zijn eigen manier om grenzen te bewaken.

Psoof

Ik begrijp je schuldgevoelens heel goed.

Maar verder zal ik er niet veel over zeggen. Sommigen hier proberen het onderwerp sexualiteit met kinderen in 2 or 3 posts samen te vatten, maar dat is voor sexualiteit bij volwassenen al onmogelijk. Bij kinderen dus helemaal.

Dit soort dingen zijn zo ingewikkeld, breed en gevoelig dat je er alleen in lange persoonlijke gesprekken over moet praten. En zelfs dan missen de gesprekspartners elkaar af en toe.

Ik heb ervaren dat er GEEN hulp is voor mensen zoals ik. Ik heb die hulp gezocht maar er werd vol minachtng met me gesprojken. En tegelijk zegt half nederland dat die hulp er wel is. Dat is een leugen en het is erg beledigend. Ik kon mezelf niet beheersen en ging langzaam steeds verder dan knuffelen en daar is GEEN hulp voor. Ondanks dat ik besefte dat het helemaal verkeerd ging.Bij familie of vrienden hoef je daar niet mee aan te komen en het feit dat ik dat niet durfde te proberen kan niemand mij kwalijk nemen. Want je wordt afgemaakt als je 1 woord verkeerd zegt. Dat is het gevolg van de pedohaat. Wie wat anders beweert, heeft te weinig inzicht in wat er echt gebeurt.

Openhartig. In veel van wat je schrijft kan ik inkomen. Zeker vanuit het perspectief dat het mis gegaan is. Ik herken de pedohaat; dat staat hulp in de weg.
Waar ik moeite mee heb is dat jij jouw ervaring projecteert op het geheel. Je noemt het bestaan van goede hulp zelfs een leugen en een belediging. Dus.. jouw bevinding heb je verheven tot een algemene waarheid. Anderen liegen… Men benaderde jou met minachting. Nu doe je hetzelfde.

koffie schreef:

Sommigen hier proberen het onderwerp sexualiteit met kinderen in 2 or 3 posts samen te vatten, maar dat is voor sexualiteit bij volwassenen al onmogelijk. Bij kinderen dus helemaal.

Waarom zo vaag? Wie zijn die ‘sommigen’ en welke 2 of 3 posts bedoel je?

Als het gegaan is zoals je hier beschrijft, dan neem ik je niet kwalijk wat je is overkomen. Ik ken je verhaal niet, maar ik geloof zeker dat de beheersing kan ontbreken en dat het je, in zekere zin kan overkomen; de hulp was er blijkbaar niet of was in ieder geval niet bereikbaar. Het is een schandaal dat mensen genadeloos worden ‘afgemaakt’, zonder dat men de moeite neemt problemen te doorzien.
Ik heb wel een probleem met je toon: ‘’ Wie wat anders beweert, heeft te weinig inzicht in wat er echt gebeurt.’’ Ja, ja.. zucht…

Ik heb wel een probleem met je toon: ‘’ Wie wat anders beweert, heeft te weinig inzicht in wat er echt gebeurt.’’ Ja, ja.. zucht…

Dat is geen toon dat is de waarheid. Wat er echt gebeurt is dat je als een echte pedo moet binnenkomen, en dan krijg je hulp. Dus bijvoorbeeld na een veroordeling !! Of als de halve buurt over je praat. Maar als je dus nog de kracht hebt om goed te functioneren (terwijl je bijna knapt door die gevoelens) dan vinden ze je onbelangrijk. Ik ben weggestuurd bij een belangrijke instantie, die vond mij zeker geen echte pedo. Waar moet je terecht? Waarom maken AL DIE INSTANTIES die er dan volgens jou zouden moeten zijn, geen reclame, hebben ze geen website? Antwoord omdat ze dat in deze cultuur niet durven. Omdat ze erop gepakt worden. En daarbinnen moest een half gestoorde pedo zoals ik zijn weg vinden?

Nee dat is geen hulpverlening. Hulpverlening is voor de standaardgevallen. Ik heb het gered en draai nu wel goed, maar vraag niet hoeveel inspanniung dat gekost heeft. Niemand snapt die, behalve een enkeling.

Beste pot koffie, je verwijt de ketel dat hij zwart ziet! Je zegt dat "anderen" (...) enorm complexe zaken veel te lichtzinnig samenvatten, en vervolgens scheer je zelf alle hulpverlening EN alle "mensen zoals jij" over één kam! Alle hulpverleners zijn blijkbaar niet in staat om hulp aan alle "mensen zoals jij" te verlenen! Twee generalisaties waar de honden geen brood van lusten!

Hulpverlening is al net zo'n complex onderwerp als seksualiteit bij kinderen. Hulpverlening aan pedofielen is extra complex omdat juist die soort hulpverlening zo moeilijk te generaliseren valt (zie ook het topic Hulpverlening aan pedofielen). Pedofielen hebben heel uiteenlopende hulpvragen en heel uiteenlopende maten van hulpvragen. Daarnaast is het voor veel (!) hulpverleners moeilijk om persoonlijke gevoelens en vooroordelen opzij te zetten. Degenen die daar wel in slagen kunnen prima hulp bieden aan die hulpvragers met wie zij een klik hebben. Want die klik is per definitie voorwaarde één voor een succesvol hulpverleningstraject. En die klik is enorm afhankelijk met hoe open je jezelf stelt naar de hulpverleners in kwestie. Ik heb ook wel eens in de hulpverlening gelopen. Met een ander probleem weliswaar, maar men wilde toch de relatie met mijn seksualiteit (waar ik ook gewoon open over was geweest) bekijken. Ik kwam toen in contact met een enorm fijne seksuologe met een enorm empathisch vermogen, vrij van vooroordelen en in staat om mijn vraag te beantwoorden (het antwoord was simpel: nee).

Voor jouw specifieke geval, het langzaam steeds verder gaan dan knuffelen en geen rem kunnen vinden, heeft de Waag passende hulp of kan je bellen met Stop it Now. Een andere mogelijkheid is je huisarts vragen je door te verwijzen naar een seksuoloog binnen een regionale GGZ-instelling (zoals in mijn ervaring hierboven). Daarnaast is dit forum doodeenvoudig ook een plek waar je om dat soort hulp kunt vragen (ook steeds meer erkend als zodanig). Je krijgt dan zeker respons van mij, ik bied hulp via dit forum voor zover ik dat kan, en zo zijn er ook altijd wel meer mensen die constructief zullen reageren. En in een situatie als de jouwe krijg je ook nog respons van Stop it Now (Zoals hier: Wat moet ik nu ?!). Het is dus absoluut onzin dat die hulp er niet is.

Mijn familie is overigens gewoon op de hoogte en accepteert mijn seksualiteit volledig. Dus dat afgemaakt worden valt ook nog wel mee. Al heeft dat misschien iets te maken met in wat voor milieu je leeft. Maar ja, ik beweer dus wat anders en nee, dat heeft niets met inzicht te maken en alles met de realiteit: Ik ken tientallen pedofielen die hun omgeving grotendeels hebben ingelicht en daar geen grote problemen mee ervaren.

Eigenlijk is het enige dat je schrijft waar ik het wel mee eens bent dat kinderseksualiteit zo complex is dat je het niet even snel kan bespreken. Je kan hooguit ietwat generaliserend zeggen dat seks met kinderen niet zo'n goed idee is omdat het eigenlijk altijd risico's op schadelijke gevolgen met zich meebrengt.

Ik ga niet in discussie. Op een openbaar forum is dat zinloos.

Wel heb ik 1 reactie.

'Ik kwam toen in contact met een enorm fijne seksuologe met een enorm empathisch vermogen, vrij van vooroordelen en in staat om mijn vraag te beantwoorden (het antwoord was simpel: nee).'

Jij wel, ik niet. Dat vrouwmens wilde mij zo snel mogelijk kwijt. Zeer onprofessioneel. Mensen die hulp zoeken zo minachtend behandelen. Dan is het meteen duidelijk hoe de rest van diezelfde "hulpverlening" werkt. Daarom ben ik ook zo keihard tegen het smerige plannetje om hulpverleners te verplichten gevaarlijke gevallen aan te geven. Echt waar hoor dan was ik helemaal nooit gaan zoeken en had ik nu 10 slachtoffers gemaakt.

En je hebt het over de Waag? Je zult er zo slecht aan toe zijn als ik toen, ik zocht HULP, was niet in orde. En de Waag bestond nog niet eens. Ja als verlengstuk van een inrichting voor gekken. De waag wilde toen niet eens mensen opnemen die zelf kwamen als ik me herinner, maar alleen vanuit justitie.

Allemaal leugens.

En nog steeds, ik lees heel veel, zie ik nergens goede ervaringen en zie ik nergens waar "die pedo's" naar toe kunnen.

Nee, er is geen hulp. Behalve als je al ongeveer goed functioneert, zoals Jorge. Dan ben je in staat om samen met anderen tot verbetering te komen, maar ik kon dat niet. Voor die mensen is er pas hulp nadat je met justitie in aanraking bent gekomen, en dan staan ineens alle deuren open. Jonge wat een schijnheilige figuren.

Je roept heel hard "Ik ga niet in discussie." en vervolgens ga je... in discussie Smile

Maakt verder niet uit, ik ben hier evenmin om discussies te voeren. Ik ben hier om mensen verder te helpen. Aan je manier van reageren zie ik heel duidelijk dat er een enorme berg frustratie bij je zit en dat niet alleen, ik zie dat er nog altijd een hulpvraag is. Maar ik weet uit ervaring dat heel veel mensen die teleurgesteld zijn in hulpverlening geen hulp meer willen accepteren omdat ze, zoals jij in je vorige post al deed, alle hulpverleners over één kam scheren en zich dus niet realiseren dat er ook voor hen vaak wel degelijk goede, fijne hulp te vinden is mits zij zichzelf daar maar voor open stellen. Nu zie ik jou al een opmerking maken over mijn seksuologe en de jouwe, dus je ziet ook dat er wel verschil is. Daarnaast denk ik dat de tijden ook veranderd zijn. Ik weet niet precies in welke tijd jouw ervaringen zich afspelen, maar goede hulp aan pedofielen staat nog in de kinderschoenen en was tot nog niet zo heel lang geleden eigenlijk botweg afwezig. Dat verklaart misschien ook jouw slechte ervaringen.

Dus wie ben jij? Die hulpvermijder? Of toch die man die ook zijn eigen problemen erkent en daar wel bij geholpen wil worden? In het eerste geval ga lekker door zoals je bezig bent, in het tweede geval stuur me eens een mailtje als je wat hulp wil bij het zoeken naar hulp waar jij gelukkiger van wordt.

Het feit dat jij een negatieve ervaring met hulpverlening hebt, betekent nog niet dat je daarmee ALLE hulpverleners op één grote hoop kunt gooien.

Of iemand geholpen is met hulp hangt voornamelijk af van de houding van de persoon zelf. Je roept "Ik wil hulp", maar op het zelfde moment roep je dat hulp toch allemaal geen heeft. Je staat dus zelf niet bepaald open voor hulp van anderen en tja dan zul je die hulp dus ook nooit vinden. Dat ligt dus voornamelijk aan jezelf en niet aan anderen!

Wat verwacht je nou eigenlijk? Dat je ergens kunt binnenwandelen met een houding als "Nou, ik heb dus een klacht . . . graag even repareren, maar niet goed, geld terug" en je daarbij ook nog eens op voorhand er vanuit gaat dat het allemaal toch zinloos is?

90% energie moet vanuit jezelf komen. De overige 10%, daar kan een therapeut een beetje in sturen door jouw denken soms even op een net iets ander spoor te zetten. De invulling van die laatste 10% is absoluut belangrijk, maar de overige 90% moet dus vooral vanuit jezelf komen.

Ik heb verschillende negatieve ervaringen met hulpverleners gehad en ben wel 4x gewisseld van therapeut, maar uiteindelijk vond ik de juiste en die heeft mij verder geholpen. Mijn instelling was wel dat ik met open vizier bleef doorzoeken tot ik de juiste gevonden had.

Jij weigert het vizier open te houden, dus jij zult op die manier nooit de hulp vinden die je zoek en dat heb je dan dus voornamelijk aan jezelf te danken.

Groet,
Psoof.

Ik reageer kort.

Ik lees nu reacties dat ik me onvoldoende openstel voor hulp.

Maar jullie missen het punt dat ik dat al zo vaak gedaan heb, geprobeerd heb en wel degelijk voor 100 procent of meer. Het heeft niets geholpen - in MIJN geval dan. Ik dacht dat dat wel leesbaar was?

Er IS geen hulp voor mensen zoals ik (nogal pedosexueel ingesteld. Misschien wel voor pedofielen).

Hoe dan ook. Dat is dus de enige reden dat ik jullie meningen zoals "niet open staan" of "je bent negatief" niet kan accepteren.

Mensen mensen, dat HEB ik allemaal AL MEEGEMAAKT. Dus zeur daar niet over.

Het lijkt erop dat hier alleen jongeren rondlopen. Geen ouderen, want die zouden mijn opinie waarschijnlijk begrijpen.

__________________________

En aan degene die zegt dat ik wél in discussie ga: dat is niet juist, want ik bedoelde iets totaal anders.

Koffie, soms kost het veel tijd en heel veel zoekwerk om de juiste hulp te vinden. Ik kan best begrijpen dat mensen dat op gegeven moment opgeven. Dat de juiste hulp er is daar twijfel ik niet aan, maar de keuze om (veel!) energie te investeren in het vinden van iemand die je echt kan helpen ligt altijd bij jezelf. Jij hebt ervoor gekozen om niet verder te zoeken omdat je niet meer het geloof had in dat je de juiste persoon kon vinden. En ik snap dat. Want ja, ik had WEL gelezen dat jouw zoektocht naar hulp vruchteloos was. Nogmaals: als je ooit denkt dat je die juiste persoon alsnog zou willen vinden wil ik je daar best bij helpen. Wie weet kan ik je een vruchteloze tocht langs hulpverleners die geen kaas van het onderwerp hebben gegeten besparen en je net even iemand mèt verstand van zaken aanbevelen.

En andersom: wie weet heb jij ook nog wel tips waar je als hulpzoeker beter wel of niet terecht kan. Voor ons is dat best nuttige informatie omdat we wel vaker mensen met allerlei vragen om hulp krijgen en soms ook wel eens moeten doorverwijzen.

Je zegt "Ik heb verschillende negatieve ervaringen met hulpverleners gehad en ben wel 4x gewisseld van therapeut, maar uiteindelijk vond ik de juiste en die heeft mij verder geholpen. Mijn instelling was wel dat ik met open vizier bleef doorzoeken tot ik de juiste gevonden had."

Ik zie een heleboel arrogante teksten over dat het allemaal aan mijzelf ligt. Dat is klote want ik ben net als jullie hoor.

Mijn reactie is: kijk eens wat verder om je heen.

Want wat ik hierboven citeer, is precies het probleem waar ik het over heb. JIJ bent 4 hulpverleners afgegaan. Dat is trouwens op zichzelf al volslagen belachelijk. 2 of 3, OK, maar 4? Dat betekent een motie van wantrouwen aan de hulpverlening.

Maar goed. Denk er goed aan dat dat JOUW situatie was. In JOUW geval was dat misschien goed genoeg om "hulpverlening" te noemen, maar in MIJN geval (ik heb het meermaals genoemd) was dit onvoldoende.

In MIJN geval was het probleem dat ik me niet kon beheersen, en dan is het absoluut NIET aanvaardbaar dat de zogenaamde hulpverleing je bij die zoektocht laat stikken. Dan moet het zoeken na 2 keer afgelopen zijn, en niet (zoals bij jou) na 4 keer.

Koffie, Ik geef direct toe dat er best een hoop te verbeteren valt aan de hulpverlening voor mensen met pedofiele gevoelens. Mijn zoektocht naar de juiste hulpverlening was voor mij een ware martelgang, maar het is te makkelijk om er dan maar geheel op af te geven en alles op dezelfde hoop te gooien. Beter is om met suggesties te komen voor hoe echte hulp er in jouw ogen dan uit wél uit hoort te zien. Kankeren op iets zonder verder met opbouwende suggesties te komen te makkelijk.

Je geeft aan dat in jouw geval de seksuele drift soms niet beheersbaar is. Ook daarvan zeg ik dat dit voor 90% aan jezelf ligt en dat er idd niemand behalve jijzelf iets aan kunt doen. Ik kan mij in jouw geval eigenlijk maar één vorm van hulp bedenken en dat is chemische castratie dmv medicatie.

wanneer je bij je huisarts aangeeft dat je een onbedwingbare drang hebt om seksueel contact met kinderen te hebben, dan verwijst deze huisarts je door naar een gespecialiseerd psychiater. Deze Psychiater is tevens arts en kan jou dus de juiste libido-remmende middelen voorschrijven en samen met jou de juiste dosis bepalen. Je zult een aantal maal per jaar bij hem terug moeten komen om de werking van de medicatie en de hoogte van de dosis te evalueren. Er zijn op dit forum een aantal mensen die zeggen erg gelukkig te zijn met het slikken van libido-remmers.

Eén telefoontje aan Stop-It-Now kan je meer gedetailleerde info geven en waarschijnlijk kun je direct een afspraak maken voor een consult.

Hulp is er dus wel degelijk! Wanneer je dat telefoontje aan Stop-It-Now of dit bezoek aan je huisarts nou NIET pleegt, kom dan vooral NIET nog een keer hier zeuren dat er geen hulp bestaat voor mensen zoals jij! Okay?

Groet,
Psoof.

Beste Koffie,

Ik begrijp je probleem exact. Wat er aan de hand is komt niet alleen voor wat dit onderwerp betreft. Ik denk dat alleen de hulpverlening de oplossing niet is. Men verwacht dat je je eigen weg vindt.

Ik had een aparte discussie geplaatst waarin ik schreef dat het me interessant leek om op wat jij in een eerder iets dat ik schreef als opinieonderwerp in te gaan. Zou dat iets kunnen zijn voor een ander forumonderdeel? Die discussie werd niet goedgekeurd door het forumteam.

Koffie schreef:

In MIJN geval was het probleem dat ik me niet kon beheersen, en dan is het absoluut NIET aanvaardbaar dat de zogenaamde hulpverleing je bij die zoektocht laat stikken. Dan moet het zoeken na 2 keer afgelopen zijn, en niet (zoals bij jou) na 4 keer.

Dat is inderdaad echt een grove fout die volgens mij voortkomt uit het grootste probleem van heel erg veel hulpverleners: handelingsverlegenheid. Gelukkig is er de laatste tijd ook een hoop ten goede veranderd om een logische hulpvorm te kunnen bieden aan pedofielen die zich niet kunnen beheersen. Dat zou het handelen toch een stuk makkelijker moeten maken voor hulpverleners.

Neemt niet weg dat mensen die zó handelingsverlegen zijn dat ze iemand laten stikken die een kind gaat misbruiken wat mij betreft op staande voet ontslagen zouden moeten worden. Ook daar wordt overigens aan gewerkt middels het beroepsregister en tuchtrecht. Maar of dat echt een succes wordt? Ik vrees voor nog meer bureaucratie, het andere grote probleem van hulpverleners...

Ik vrees dat de enige oplossing is dat op een of andere manier mensen in het algemeen (weer?) leren meer verantwoordelijkheid te nemen/dragen (nu klink ik als een verbitterde oude man die clichés uitkraamt over de maatschappij, ik weet het).