De pedowaan in het dagelijks leven: een gevaar voor iedereen

De reden dat ik op dit forum actief ben, is mijn diepe verontrusting over het verschijnsel dat ik de "pedowaan" heb gedoopt: de alsmaar in hevigheid toenemende moral panic inzake pedofilie. Die heeft inmiddels weinig tot geen relatie meer met de (al dan niet terecht veronderstelde, daar gaat het nu even niet over) schadelijkheid van seks voor kinderen. Het is uitgegroeid tot een ware heksenjacht in de meest klassieke betekenis van het woord, en je hoeft allang niet meer pedofiel te zijn om de negatieve gevolgen aan den lijve te ervaren.
Evenals destijds de heksenwaan -- of het McCarthyisme, for what that matters -- vergiftigt de pedowaan het maatschappelijke klimaat en leidt het tot ontelbare, even geschifte als akelige uitwassen (hier is een klein voorbeeld van bijna Monty Python-achtige absurditeit, dat ik buitengewoon komisch zou vinden als het niet zo intens triest was, vooral voor de betrokken kinderen).
Wie het ten tijde van de heksenwaan opnam voor heksen, of het bestaan van hekserij ontkende, liep zelf gerede kans om als heks te worden beschouwd en dienovereenkomstig behandeld. En die kans gold au fond voor iedereen, want een wezenskenmerk van zo'n moral panic is dat alleen al de beschuldiging van hekserij, communisme, pedofilie, of wat dan ook, alras leidt tot algemeen wantrouwen, collectieve haat, onterechte strafvervolging en acuut gevaar voor have, goed, lijf en leden. In de ogen van het klootjesvolk is de aantijging het bewijs van schuld; waar rook is, moet tenslotte vuur zijn.
Wie een vijand, een medeminnaar of een zakelijke concurrent kwijt wil, hoeft alleen maar de beschuldiging rond te strooien. Elk verweer is zinloos.

Ik ben allesbehalve pedofiel. In mijn kennissenkring sta ik zelfs bekend als een kinderhater, maar dat is niet geheel en al to the point. De werkelijkheid is dat ik over het algemeen niet goed met kinderen om weet te gaan; ik verplaats me slechts moeizaam in hun leefwereld en hun spontaniteit verwart me. Dat had ik al toen ik zelf nog een kind was. Misschien was ik als kind niet geschikt om kind te zijn.
Een hekel aan kinderen as such heb ik dus niet; men zou mij met evenveel recht en reden een bejaardenhater kunnen noemen. Desalniettemin heb ik sinds jaar en dag de onwrikbare gewoonte aangenomen om kinderen te mijden alsof het om een besmettelijke ziekte gaat. Ik ben een eeuwige vrijgezel op leeftijd en de meeste mensen beschouwen me als een excentriek type... ik heb overigens nooit begrepen waarom; ik vind juist de rest van de mensheid buitengewoon excentriek!
Maar alle gekheid op een stokje; als alleenstaande rare ouwe snijboon krijg je des te sneller te maken met de beschuldiging waartegen elk verweer zinloos is en ik acht het wèl zo verstandig om daar terdege rekening mee te houden. Intussen leidt dat met een zekere regelmaat tot sneue situaties. Enkele voorbeelden:

Ik heb twee schattige buurmeisjes: zusjes van een jaar of tien, elf. Als ik die kinderen in het trappenhuis tegenkom, zeuren ze dat ze met me mee willen, mijn huis in. Ze weten dat ik twee heel lieve, aanhalige katten heb en daar willen ze dolgraag mee spelen. Ze weten ook dat ik meerdere computers heb en daar willen ze netwerkspelletjes op doen. Waarschijnlijk hebben ze het een en ander van hun vader gehoord; die komt sporadisch bij me over de vloer voor burenoverleg.
Op zichzelf zijn die meiden welkom -- mijn dierbare poezebeesten lusten wel pap van aandacht -- maar ik laat ze alleen maar binnen als hun moeder meekomt. Dat wil zeggen: nooit, want dat mens is zo verlegen dat ze op straat nauwelijks durft te groeten. Hun vader is als chaperon geen optie; die is vanwege zijn werk (op een booreiland) meestal afwezig en als hij al thuis is, heeft hij vóór alles behoefte aan afzondering en rust. Hij heeft overigens herhaaldelijk te kennen gegeven dat hij het prima vindt als zijn dochtertjes onbegeleid bij mij komen spelen, maar evengoed begin ik er niet aan. No way! Ik woon in een volksbuurt, met alle gegluur, geroddel en achterklap van dien. Het risico van een tegen mijn persoontje gerichte zeisen- en hooivorkenactie van opgefokte buurtbewoners is me te groot.
Ik durf die kinders nog niet eens op een ijsje te trakteren als ik ze ter hoogte van de plaatselijke ijssalon tegenkom. Voor je het weet wordt zoiets verkeerd begrepen door een plaatselijke roddeltante en krijg je te maken met de beschuldiging waartegen elk verweer zinloos is.

Schoolvrienden van me, met wie het contact sinds bijna twee decennia was verwaterd, bleken bij hernieuwde ontmoeting met elkaar getrouwd te zijn en een dochtertje van een jaar of tien te hebben. Voor de gelegenheid noem ik haar Lotje.
Zoals gezegd heb ik niet veel met kinderen, maar Lotje was een uitzondering. Ze was lief, mooi, op een zeer plezierige manier spontaan, knuffelig en ongewoon intelligent en empathisch voor haar leeftijd, en ze vatte om voor mij ondoorgrondelijke redenen een acute voorkeur voor mij op. Als haar ouders en ik bij elkaar langskwamen, bleef ze voortdurend in mijn nabijheid, was ze niet van mijn schoot te sláán en wilde ze oeverloos met me babbelen over van alles en nog wat. Ik op mijn beurt vond haar heel erg leuk gezelschap en raakte sterk aan haar gehecht, al was het alleen maar omdat ik van alles uit mijn eigen jeugd in haar herkende. Ze was, bijvoorbeeld, net zo'n boekenwurm als ik destijds en had zichzelf, evenals ik, op zeer jonge leeftijd lezen geleerd. Ik kocht vaak boeken voor haar.
Op een dag kwam haar moeder met een plan: Lotje wilde dolgraag een dagje met mij naar de Efteling. Dat heb ik vierkant en vlakaf geweigerd. De pedowaan had toen nog niet zulke wanstaltige vormen aangenomen als vandaag de dag, maar het was al aan de gang en ik had, hoe dan ook, geen zin in troebele situaties. Close zijn met Lotje in aanwezigheid van haar ouders vond ik prima, maar een één-op-één situatie met een bloedmooi aanhalig kind was me te link. Haar moeder heeft nog geprobeerd me op andere gedachten te brengen met het argument dat Lotje zich verheugde op een hele dag met mij alleen en dat ze verschrikkelijk teleurgesteld zou zijn, maar desondanks heb ik voet bij stuk gehouden.
Mijn kleine vriendinnetje heeft me mijn weigering enorm kwalijk genomen; onze vriendschap was van het ene op het andere moment over en uit. Als haar ouders bij mij op bezoek kwamen, wilde ze niet meer mee. Wanneer ik haar ouders opzocht negeerde ze me, verdween ze onmiddellijk naar haar kamer en liet ze zich niet meer zien.
Ik heb dat heel erg jammer gevonden, en uiteindelijk is mijn vriendschap met haar ouders om deze reden opnieuw doodgebloed.

Dat is nu bijna tien jaar geleden. Lotje is inmiddels een volwassen studente en onlangs heb ik haar teruggezien in een café in de stad. Ik herkende haar niet onmiddellijk, zij mij wèl.
Ik heb een uur of wat met haar gepraat en herinneringen opgehaald. Ze gaf te kennen dat ik haar een van de grootste teleurstellingen van haar kindertijd had bezorgd; het contact was zeer belangrijk voor haar geweest. Ze bleek kinderlijke, erotische gevoelens jegens mij gekoesterd te hebben en ze had mijn weigering destijds ervaren als een botte, ongemotiveerde, volkomen onverwachte en totaal onbegrijpelijke afwijzing mijnerzijds. Daar kon ik wel inkomen.
Achteraf kon ze overigens begrip opbrengen voor mijn handelwijze en zag ze in dat die niets met haarzelf te maken had gehad, maar dat ik alleen maar beducht was geweest voor de beschuldiging waartegen elk verweer zinloos is. Desondanks heeft de hernieuwde ontmoeting niet geleid tot hernieuwde vriendschap; iets onbenoembaars is definitief kapot.

Een maand of wat geleden zat ik met een stel kroegvrienden aan de toog, de stemming was lacherig en het bier smaakte uitstekend. Af en toe werk ik als gids in een middeleeuwse kerk -- dat is mijn hobby job -- en ik vertelde een gloedvolle anekdote over een stel werkelijk monsterlijke, drukke, totaal onopgevoede en in het algemeen buitengewoon weerzinwekkende etterbakjes van kinderen, die mijn halve rondleiding van die middag hadden versjteerd zonder dat de toegeeflijk glimlachend toekijkende ouders ingrepen.
"Allemachtig, Sardonicus, wat een verháál", giechelde een van de dames. "Volgens mij ben jij ècht een ontzettende kinderhater!"
"Nee hoor! Hoe kom je dáár nou bij," riep ik baldadig. "Ik ben dòl op kinderen! Sommigen van mijn beste vrienden zijn kinderen!"
Er viel een korte gechoqueerde stilte, gevolgd door een daverende storm van vlezig gelach, en ik besefte met een schok dat ik zojuist hardop, in volle openbaarheid, iets had gezegd dat me, met een beetje pech, duur te staan zou kunnen komen: op de beschuldiging waartegen elk verweer zinloos is.

Waarmee ik maar wil zeggen: niet alleen pedofielen hebben in het dagelijks leven te maken met de heksenjacht der pedowaan, die steeds groteskere vormen aanneemt. Iedereen, zonder uitzondering, is tegenwoordig genoodzaakt serieus rekening te houden met de mogelijkheid van de beschuldiging waartegen...
Enfin, dat zinnetje kent u onder de hand wel. Ik hoop dat u ook begrijpt wat ik ermee bedoel.

Reacties

dat is best heel begrijpelijk en herkenbaar.
we vinden overigens dat je heel zuiver gehandeld hebt ten aanzien van de 2 buurmeisjes en het meisje dat 'bloedmooi aanhalig op schoot' kruipt.

uit het werk in de kinderbescherming weet ik als geen ander dat kinderen bij de meest wildvreemden uren op schoot door kunnen brengen en de grootste lievigheden kunnen uitstorten en je als de mooiste pop van de hele wereld mee hun domein in willen nemen. maar.

je hebt gewoon helemaal gelijk dat je dat 1op1 contact niet toestaat.

dat je ook het idee hebt dat je verkettert wordt als je een ijsje geeft onderweg bij de ijssalon..ja..kzou het ook niet doen. laat dat maar aan de ouders over. geef hen dan maar eens een eurootje of wat zodat zij de kinderen op een ijsje trakteren. echt. dit zijn geen nieuwe dingen hoor. dit is van oudsher.

werd jij vroeger nooit opgevoed met 'geen snoep van vreemde mensen aannemen'. ...?

evenwel wordt je er allengs veel beter in om zulke aanhalige kinderen op een onschadelijke manier bij te brengen wat de grenzen in het contact zijn. in dit geval zou je het op schoot kruipende kind zeker weten 'meer tegengas' hebben moeten geven zeg maar. en dat bedoel ik zeker niet in sexuele zin.
en de twee kinderen op de trap. ..wat houdt je tegen om hen eens een poosje met jouw poezen op de trap te laten spelen terwijl je zelf in huis bent. of wat houdt je tegen om die moeder eens uit te nodigen of haar ten minste te vragen of zij ook de deur van haar voordeur open wil houden als jij die poezen van jou daar laat spelen met haar kinderen??? waarvoor zet je je computer niet eens een poosje bij hen op???
overigens. ...is je vermijden van kinderen misschien ook te verklaren vanuit je eigen jeugdervaringen. ..ten minste als jij dat was, met de 'grote vriendin'. ..maar kinderen die zelf misbruik/pedofile ervaringen hebben opgedaan in hun jeugd kunnen overgevoelig zijn voor de toenadering van kinderen...een dikke onzekerheid over of je zelf ook zo bent en gaat doen. ...

dat is best heel begrijpelijk en herkenbaar.
we vinden overigens dat je heel zuiver gehandeld hebt ten aanzien van de 2 buurmeisjes en het meisje dat 'bloedmooi aanhalig op schoot' kruipt.

Wat je in mijn topicstart "herkend" hebt...

Oeps! Had ik "jullie" moeten schrijven in plaats van "je"? Wat bedoel je -- of wat bedoelen jullie -- met "we vinden..." enzovoort?
Heet je soms Beatrix?
Ik meen me te herinneren dat ik meer maffe anonieme reacties in andere topics heb gezien van iemand die in pluralis majestatis aan zichzelf refereert. Andere gekkigheidjes in jouw taalgebruik en spelling komen me inmiddels ook bekend voor: die te pas en te onpas ingevoegde puntjes bijvoorbeeld, je groteske beeldspraken en, niet te vergeten, het feit dat je kennelijk niet weet waar de shift-toets voor dient.
Ach, laat ook maar zitten! Ik begin gewoon opnieuw.

=======

dat is best heel begrijpelijk en herkenbaar.

Wat je in mijn topicstart "herkend" hebt, is vanuit mijn standpunt niet te beoordelen. Of je er iets van "begrepen" hebt, betwijfel ik ten stelligste. Het eigenlijke onderwerp alleen al is je ten enen male ontgaan.
Ik ben copywriter van professie en ik zit al bijna drie decennia in het vak. Zodoende ben ik door en door vertrouwd met het gegeven dat mensen uitsluitend horen wat ze denken te horen en dat ze uit teksten uitsluitend datgene oppikken wat ze willen lezen.
Desondanks: hier zakt m'n broek van af!
Om het maar recht voor z'n raap te zeggen: van jouw reactie krijg ik een vieze smaak in m'n bek -- en dat is niet de eerste keer.

uit het werk in de kinderbescherming weet ik als geen ander dat kinderen bij de meest wildvreemden uren op schoot door kunnen brengen en de grootste lievigheden kunnen uitstorten en je als de mooiste pop van de hele wereld mee hun domein in willen nemen. maar.
[...]
evenwel wordt je er allengs veel beter in om zulke aanhalige kinderen op een onschadelijke manier bij te brengen wat de grenzen in het contact zijn. in dit geval zou je het op schoot kruipende kind zeker weten 'meer tegengas' hebben moeten geven zeg maar. en dat bedoel ik zeker niet in sexuele zin.

Die dekselse kinderen toch! Dat nestelt zich zomaar op je schoot, stort de grootste lievigheden uit en neemt je mee hun domein in voor je het weet! Het moest toch niet mogen? Stel je toch eens voor, zeg... Tegengas moeten die kleine rakkers hebben, anders leren ze nooit grenzen kennen!
En dat "bedoel je zeker niet in sexuele zin"? Om die toevoeging heb ik sarcastisch zitten lachen, want dat bedoel je namelijk zeker wèl.
Wat je in feite impliceert is zoiets als: "Ga van m'n schoot af! Ik ben jouw mooiste pop niet en ik moet jouw lievigheden niet, anders zou de boel wel eens stijf kunnen worden."
Ik vrees dat je behept bent met een ranzige fantasie, en wie weet ook nog met een akelige frustratie. Je doet me denken aan het archetype van de seksuele puritein, die in de censuurcommissie zit om pornografie onder ogen te kunnen krijgen.
Gezien de toon en inhoud van je reacties kan ik me althans niet voorstellen wat je anders op dit forum te zoeken hebt.

dat je ook het idee hebt dat je verkettert wordt als je een ijsje geeft onderweg bij de ijssalon..ja..kzou het ook niet doen. laat dat maar aan de ouders over. geef hen dan maar eens een eurootje of wat zodat zij de kinderen op een ijsje trakteren.

Jij wordt blijkbaar niet gehinderd door gevoel voor tact. Ik weet niet of je kinderen hebt, maar laten we for arguments sake even aannemen dat dat het geval is. Hoe zou jij reageren als de buurman jou "een eurootje of wat" toestopt om je kroost op een ijsje te trakteren?
Mijn buurman, en lang niet alleen hij, zou diep beledigd zijn.

werd jij vroeger nooit opgevoed met 'geen snoep van vreemde mensen aannemen'. ...?

Toen ik een kind was, werden buren nog niet tot de "vreemde mensen" gerekend. In die dagen was er namelijk nog geen sprake van pedowaan -- is het al tot je doorgedrongen dat dàt het eigenlijke onderwerp van deze topic is?

Inconsequent ben je ook. Eerst zeg je: "je hebt gewoon helemaal gelijk dat je dat 1op1 contact niet toestaat" -- nog afgezien van het feit dat je er zeer evident de ballen niet van snapt waarom ik dat vermeden heb -- en enkele regels verderop doe je me een methode aan de hand om de buurmeisjes aan te halen. Je schrijft:

en de twee kinderen op de trap. ..wat houdt je tegen om hen eens een poosje met jouw poezen op de trap te laten spelen terwijl je zelf in huis bent. of wat houdt je tegen om die moeder eens uit te nodigen of haar ten minste te vragen of zij ook de deur van haar voordeur open wil houden als jij die poezen van jou daar laat spelen met haar kinderen??? waarvoor zet je je computer niet eens een poosje bij hen op???

Ten eerste: ik heb geen enkele behoefte aan die buurmeisjes en ik heb in de topicstart al uitgelegd waarom. Als je dat niet begrepen hebt, moet je die nog maar eens aandachtig doorlezen.
Ten tweede: misschien dringt dan ook tot je door dat die moeder, om zo te zeggen, onbenaderbaar en onuitnodigbaar is. Los daarvan heb ik net zo min behoefte aan haar als aan haar kinderen.

overigens. ...is je vermijden van kinderen misschien ook te verklaren vanuit je eigen jeugdervaringen. ..ten minste als jij dat was, met de 'grote vriendin'. ..maar kinderen die zelf misbruik/pedofile ervaringen hebben opgedaan in hun jeugd kunnen overgevoelig zijn voor de toenadering van kinderen...een dikke onzekerheid over of je zelf ook zo bent en gaat doen.

Sardonicus slaakt een diepe zucht... Deze opmerking kon uiteraard niet uitblijven! Ik citeer mezelf:
"Wie het ten tijde van de heksenwaan opnam voor heksen, of het bestaan van hekserij ontkende, liep zelf gerede kans om als heks te worden beschouwd en dienovereenkomstig behandeld".
Oftewel: je draagt een bewijs aan voor een van mijn stellingen.

Het antwoord op je rechtstreekse vraag luidt bevestigend; dat verhaal over de jeugdherinnering aan de "grote vriendin" is inderdaad van mijn hand. Dat weet jij overigens donders goed, ook al houd je je van de domme, want je hebt er tot twee keer toe op gereageerd en ik heb beide reacties beantwoord; de eerste zelfs met een harde terechtwijzing waarover je nogal danig in je wiek was geschoten -- hetgeen ook mijn bedoeling was.
Geholpen heeft het blijkbaar niet, want nu meen je me opnieuw te moeten schofferen, al moet ik je nageven dat je het ditmaal subtieler hebt ingekleed.

Jouw beledigende suggestie als zou ik, als gevolg van die jeugdervaring, ambigue gevoelens hebben inzake mijn seksuele oriëntatie, beantwoord ik met een stukje psychologie van de kouwe grond: ik heb de stellige indruk dat jij jouw eigen seksuele ambiguïteit aan het projecteren bent. (En ja, ik weet het, dat artikel staat op de site van de vereniging Martijn. Daar moet je maar overheen stappen; het is desondanks heel leerzaam voor iemand als jij).
Nogmaals, wat heb je anders op dit forum te zoeken? Jouw eerste zinvolle post moet ik nog tegenkomen.

Hoogstwaarschijnlijk is het boter aan de galg gesmeerd, maar desondanks doe ik een poging je uit de droom te helpen: er bestaat geen causaal verband tussen jeugdervaringen en seksuele oriëntatie.
Dat idee is niet meer dan een hardnekkige urban legend; een sprookje dat al opgeld deed in de tijd dat homoseksuelen verketterd werden, zoals vandaag de dag de pedo's. De voornaamste rationalisatie van de haat jegens homo's en lesbo's destijds had overigens ook betrekking op hun veronderstelde gevaarlijkheid voor kinderen: die zouden door hen "verleid" worden tot de "homoseksuele perversie". Er is in dit opzicht niet zoveel nieuws onder de zon.
Dat causale verband, hoe politiek correct ook, is complete onzin; alle serieuze onderzoek op dit punt wijst het tegendeel uit.

Je schrijft dat je in de kinderbescherming werkt. Op mij maak je niet de indruk dat je daar bijsterbaarlijk geschikt voor bent.
Voor iemand in die branche, met jouw negatieve en bekrompen ideeën over intimiteit met kinderen, lijkt mij dit artikel van de Amerikaanse neuropsycholoog James W. Prescott uiterst leerzaam.
Ik betwijfel of je er iets van opsteekt, maar je weet maar nooit...

=======

Naschrift:
Ik stond op het punt om deze tekst te posten en nam voordien de topic nog even in zijn geheel door. Daarbij liep ik op tegen deze briljante bijdrage jouwerzijds, die me nog niet eerder was opgevallen:

"de kinderen worden het excuus voor jullie eigen behoeften.
ik kom er op klaar omdat het kind anders te kort komt. ja die reden kennen we."

Hiermee laat je je wel heel erg in de kaart kijken, m'n waarde Anoniem in Majesteitelijk Meervoud!
Je woordkeus is veelzeggend en zeer onthullend, op het Freudiaanse af: "Ik kom er op klaar omdat..." enzovoort.
Met zo'n opmerking in deze context bevestig je je zoëven door mij veronderstelde, seksuele ambiguïteit, en geef je inderdaad blijk van frustratie, projectie en een ranzige, om niet te zeggen pornografische fantasie.

Dit is overigens de laatste uitgebreide reactie die je ooit nog van me zult krijgen. Ik lijk wel gek dat ik hier zojuist meer dan twee uur in heb gestoken...

Hoi Sardonicus,
Bedankt voor dit verhaal, het is uit het leven gegrepen!
Wat ik me afvraag, heb je het gehad over de reden waarom je dat meisje niet mee wilde nemen naar welke attractie dan ook? Ik krijg de indruk dat zij daar heel weinig van meegekregen heeft, en mogelijk de ouders ook niet. Misschien had daar een mogelijkheid gelegen om een mooie en waardevolle vriendschap voor een langere toekomst veilig te stellen. Dat dat 10 jaar later niet meer lukte kan ik me ook wel voorstellen, ze zal weinig behoefte hebben om nu geconfronteerd te worden met haar "bakvis-gevoelens" van toen, hoe belangrijk die toen ook waren.
Ik heb geen oordeel over de reacties en de standpunten die je inneemt naar de twee buurmeisjes, ik zou zelf bang zijn om weer een mooie vriendschap kwijt te raken, en ik zou dus zorgen dat ik toch zeveel mogelijk contact met de ouders had. Buuf Annie zou ik aan mijn laars lappen, als de moeder van je vriendinnetjes een keer onthand zit heeft ze misschien een keer een babysit nodig, je kunt dan maar vast contact hebben, waarvan de buurt ook weet dat de ouders het ook weten! Wees zo open mogelijk, en inderdaad, houd die voordeur open met die meisjes, maar ook voor die meisjes.

Wat je kroegverhaal betreft: Uit andere posts weet je waarschijnlijk al dat ik de kroeg niet meer bezoek, maar ik snap je punt: Op het moment dat je zelf schrikt van je loslippigheid ben je zelfs te laat om je eruit te kletsen met een opmerking over je voorkeur voor knikkeren ipv golfen... Smile

Blijft het leerpunt:
Wees altijd op je hoede met kinderen,
Wees altijd op je hoede voor kinderen,
Wees altijd op je hoede over kinderen.

Sardonicus, bedankt.

groets, georg

die zou deze anoniem zeker niet ' maar aan je laars lappen'. en zeker situatie's zoals je daar schetst georg als : wanneer de buurvrouw om het hand zit, zijn situatie's waarbij je van de gelegenheid gebruikt maakt. dat is ten zeerste te ontraden. je moet niet naar zulke situatie's zoeken. want in die situatie is de moeder dan met de rug tegen de muur geplaatst en daar maak je gebruik van om op in te spelen. ga rustig bij die buren op visite, maar als de ouders er zijn. wordt toch maar een goede vriend voor die vader. richt je daar op. dat is een vriendschap van gelijkwaardigen. je hoeft niet alleen te zijn met kinderen om er een leuke tijd mee te hebben. en zeker als je zulke risico's loopt...
en de voordeur zouden wij niet open houden voor die meisjes. kom uit je deur en wees actief in je openheid. sluit liever je poezen eens buiten. breng je poezen maar eens bij de buren. en blijf zelf achter. niet jij maar die kinderen staan toch op de eerste plaats. dan cijfer je jezelf weg.

Ik neem voor het gemak maar even aan dat "jullie" ook verantwoordelijk zijn voor de anonieme reactie hiervoor. Bah. Wat een onsmakelijke, nutteloze, botte reactie. Je verwezenlijkt onmiddelijk de angst die Sardonicus beschrijft om verketterd te worden door er van uit te gaan dat hij het er wel moeilijk mee gehad zal hebben om niks onzedelijks te doen met de meisjes die hij beschreef. Althans, dat insinueer je meerdere malen in beide reacties.

"Van de gelegenheid gebruik maken"?
"Zoeken naar situaties"?
"Risico's lopen met kinderen"?

Pedowaan ten top. Bedankt voor de illustratie, maar nu mag je wel weer opsodemieteren.

De reden dat ik Lotje niet een dagje mee uit wilde nemen, heb ik tegen haar moeder uiteengezet toen die er over begon. Lotje zelf was daar niet bij; het was laat in de avond en ze was al naar bed.
Wat haar moeder vervolgens tegen haar heeft gezegd, weet ik niet want daar was ik weer niet bij. Ik denk dat het ook weinig terzake deed; Lotje kon uiteraard niet anders dan mijn weigering opvatten als een vertrouwensbreuk. Ze was enorm intelligent en hoe haar moeder het ook heeft ingekleed, de werkelijke reden heeft ze ongetwijfeld zeer goed begrepen -- en op haar manier geïnterpreteerd.
Dat ik haar reactie niet heb voorzien, neem ik mezelf tot op de dag van vandaag kwalijk. Als ik van tevoren had geweten dat ze het zich zo zou aantrekken, had ik waarschijnlijk anders beslist; ik was enorm op haar gesteld en wilde haar absoluut niet kwijt.
Ik ben van nature geneigd tot anticiperend gedrag en in dit geval heb ik dat overduidelijk te ver doorgedreven.

Wat de buurmeisjes betreft: daar valt niets aan kwijt te raken want ik heb er nooit echt contact mee gehad. Als ik ze zie, is het vluchtig in het voorbijgaan, en dan ben ik vriendelijk, vaag en afstandelijk tegen ze.
"Vriendinnetjes" van me zijn het dus niet en dat zullen ze, als het aan mij ligt, nooit worden ook. Ik schreef het al: ik weet niet goed met kinderen om te gaan (meestal kunnen ze beter met mij overweg dan ik met hen!)
In elk geval ben ik zeer beslist niet van plan om op buurkinderen te gaan passen, al is het maar omdat ik gesteld ben op mijn eenzaamheid en zodoende mijn buren liever op een afstand houd. Au fond ben ik een tamelijk eenzelvige ouwe kerel.
Afgezien daarvan is babysitten voor buren me in het tegenwoordige klimaat ècht te riskant. Als dat alweer getuigt van al te vergaand anticiperend gedrag: so be it!

Heeft het ook geen nadelige gevolgen voor de kinderen zelf?

Die daardoor dingen mis kunnen lopen door de wantrouwigheid, zoals liefde, respect en leuke dingen?

Dat er mensen zijn, met name mannen die helemaal niet eens meer om kinderen durven te geven, uit angst om voor pedo uit gemaakt te worden, wat kinderen juist zo hart nodig hebben!

Niet alleen pedo's zijn hier in het slachtoffer, en ook niet alleen de gewone man.

Maar met name de kinderen zelf dreigen hier het meest in mis te lopen door de bekrompen samenleving, wat kinderen zelf niet eens kunnen beseffen.

Waar zijn we in godsnaam mee bezig!

Een manipulatieve wereld. Alle pedofielen blijven anoniem, op de pnvd na, maar alle Pedoseksuelen zededelinquenten zijn (wereld) beroemd, en velen hebben niet eens pedogevoelens, maar presenteren ze wel!

Treble B.

Zover was ik idd nog niet gekomen, bedankt.
Ik heb elders in een post op deze site al betoogd dat er mijns inziens sprake is van een golfbeweging die over deze wereld raast. Kinderen en jeugdigen zullen, naar ik verwacht, steeds meer rechten opeissen, een van die eissen zal ook het recht op sexualiteit zijn. En ongeacht of sexualiteit onderdeel MOET zijn van een kind/volwassen relatie, zal dat wel de mogelijkheid bieden om zonder over je schouder te moeten kijken toch met kinderen om te gaan, anders dan binnen het verenigingsleven.

de kinderen worden het excuus voor jullie eigen behoeften.

ik kom er op klaar omdat het kind anders te kort komt. ja die reden kennen we.

Het onderstaande tekstje staat al in een voorgaande reactie mijnerzijds. Voor alle duidelijkheid -- tegen dit soort creeps kun je niet duidelijk genoeg zijn -- zet ik het ook nog maar eens hier neer. Bij de directe aanleiding, om zo te zeggen.

"de kinderen worden het excuus voor jullie eigen behoeften.
ik kom er op klaar omdat het kind anders te kort komt. ja die reden kennen we."

Hiermee laat je je wel heel erg in de kaart kijken, m'n waarde Anoniem in Majesteitelijk Meervoud!
Je woordkeus is veelzeggend en zeer onthullend, op het Freudiaanse af: "Ik kom er op klaar omdat..." enzovoort.
Met zo'n opmerking in deze context bevestig je je, in mijn vorige reactie veronderstelde, seksuele ambiguïteit, en geef je inderdaad blijk van frustratie, projectie en een ranzige, om niet te zeggen pornografische fantasie.

Mee eens.

wellicht een wat late reactie... maar toch een opstekertje misschien?

De pedowaan ben ik ook tegengekomen bij een goede vriend van me, tot drie jaar terug. Toen nog alleenstaand en 21 jaar. Hij had een goede verhouding met zijn toenmalige buren, en kon goed opschieten met hun kinderen (toen 8 en 12 jaar oude jongetjes). Hij nam ze mee de hond uitlaten en gaf ze gerust een beker drinken bij hem binnen zonder dat de ouders er bij waren. In het kleine dorp van krap duizend inwoners wist iedereen dat. Nooit heeft iemand daar problemen van gemaakt. Uiteidelijk is hij iemand tegen gekomen om zijn leven mee te delen, en zijn ze samen gaan wonen een dorp verderop. Nog steeds heeft hij goede contacten met zijn oude buren, en komt daar wel eens oppassen als ouders weg gaan.

Zelf heb ik er ook nooit problemen van gemaakt met kinderen om te gaan. Ik heb een stel achternichtjes (3 t/m 8 jaar oud), schatten van kinderen. Soms als ik bij mijn nicht en haar man op visite ben neem ik de kinderen mee naar het speeltuintje om de hoek. Zonder papa en mama. Geweldig vinden ze dat, ze komen met de grootste verhalen en ik moet ze dan opvangen onderaan de glijbaan. Dat soort dingen. Wat de buurt daar van denkt? Zal me een zorg zijn. Zolang de meisjes het leuk vinden neem ik ze graag mee. Dan vind ik het ook geweldig.
Oh ja, ter verduidelijking: ik heb nu een tijdje een (volwassen) vriendin, en op seksueel gebied doen kinderen echt niks met me. Ik vind kinderen gewoon geweldig omdat ze kind zijn. Ik kwam op deze website terecht omdat ik zocht naar moderne voorbeelden van heksenjacht.

op deze manier met kids om gaan moet toch ook geen probleem zijn dat is juist leuk
je geeft ze dan gewoon de aandacht die elk kind nodig heeft gezellig met ze naar de speeltuin gaan
ijsje geven beetje met ze voetballen of zo dat doe ik ook wel eens met en zoontje van vrienden
of hij komt bij me gamen wel altijd in overleg met zijn ouders want anders zit hij hier elke dag
als mensen uit de buurt daar al raar over denken dan vind ik dat deze mensen hulp nodig hebben

Opties reactieweergave

Kies uw favoriete manier om reacties weer te geven en klik op "instellingen opslaan" om uw veranderingen te activeren.