Acceptatie en vooroordelen: een onlosmakelijk probleem

Het grootste probleem dat begrip voor en acceptatie van pedofiele gevoelens in de weg ligt, zijn de vele vooroordelen die over het onderwerp de ronde doen. Pedofilie; dat is iets engs, iets vies, iets ziekelijks. Pedofielen zijn vieze, oude, kalende mannetjes met dikke jampotglazen in hun montuur en die lange jassen dragen om wat ze daaronder hebben plotsklaps aan kleine meisjes of jongetjes te kunnen laten zien, als ze in het park vanuit de struiken tevoorschijn springen. Het onderwerp is onbespreekbaar, of anders iets waar spottend om gelachen of flink op gescholden kan worden. En waarom moeten we het eigenlijk accepteren? Kunnen we niet gewoon onze vooroordelen blijven koesteren en het lekker ver van huis wegstoppen in een hoekje?


Jazeker kan dat. Net zoals dat we kunnen blijven roepen dat Marokkanen stinken en dat Turken het land uit moeten. Het zijn ten slotte minderheidsgroepen, waarom moeten die geaccepteerd worden? Als we er maar niet mee geconfronteerd worden, dan houden we onze vingers heerlijk schoon.


Minderheidsgroepen moeten geaccepteerd worden omdat ze er zijn, en omdat het mensen zijn net als u en ik. Inderdaad, ook net als ik, een pedofiel. U behoort ook tot een minderheidsgroep. Denk eens na – bent u compleet ‘gewoon’? Bent u helemaal ‘normaal’? Ach welnee – geen twee mensen zijn hetzelfde en dat is maar goed ook, want anders zouden we in een verschrikkelijk saaie wereld leven. We zijn allemaal op onszelf staande minderheidsgroepjes, en allemaal hebben we recht van leven.


Want wat als ineens niet dat vieze, kalende mannetje een pedofiel is, maar die leuke eerstejaars waar je verliefd op werd? Een vriendin van mij overkwam dat. Wat als ineens je open, goedlachse, sociaal begaafde zoon een pedofiel blijkt te zijn? Wat als ineens de moeder van een vriendinnetje van je dochter pedofiele gevoelens blijkt te hebben? Wat als je simpelweg niet om het onderwerp heen kunt en het wèl dicht bij huis komt?


Toen ik 17 was had ik mijn eerste ontmoeting met een gevoelsgenoot. Voor mezelf had ik het allang geaccepteerd – ik merkte in mijn puberteit dat ik op jonge jongens viel, afijn, ik wist dat ik geen slecht mens was en dat ik hiervoor niet had gekozen dus hoe kon dit mij slecht maken? Ik werd na verloop van tijd nieuwsgierig naar gevoelsgenoten, en bemerkte dat ik ten prooi viel aan hetzelfde soort vooroordelen die niet-pedofielen ook hadden. Ergens was ik bang om een pedofiel te ontmoeten. Kunt u zich dat voorstellen? Het woord is zo doodeng – ik had mezelf ook nooit als pedofiel gezien, maar gewoon als iemand die op jonge jongens viel. Hoe zou een pedofiel eruit zien, hoe zouden pedofielen zijn? Ik was bang voor dezelfde smerige ideeën als u.


Ongegrond, bleek, want het was alsof ik in een spiegel keek. Het was alsof ik een groep schoolvrienden ontmoette. Stuk voor stuk doodnormale, vriendelijke mensen die eruit zagen als mijn eigen vrienden, en allemaal even vrolijk en gelukkig waren. Ergens verbaasde me dat, en dat is vreemd, want er zou vooral verbazing over die verbazing moeten zijn. Ikzelf was toch ook die leuke eerstejaars, die leuke zoon, die leuke buurjongen, die leuke oppas? Ikzelf heb toch ook een heel mooi leven en ben toch ook gelukkig met wie ik ben? En ikzelf had toch ook nooit de behoefte, of überhaupt het idee gehad om jonge jongens met wie ik omging iets aan te doen... het idee alleen al!
Nu, enkele jaren later, heb ik vele malen meer ervaring met het ontmoeten van gevoelsgenoten, en heb ik meer kennis genomen met de algemene opinie jegens pedofilie. Ik ben me sterk gaan verbazen over wat voor krankzinnige ideeën mensen zich allemaal in hun hoofd kunnen halen over mij en mijn gevoelsgenoten. Ik zal enkele vooroordelen over pedofilie noemen, die u ongetwijfeld bekend in de oren zullen klinken.


We zijn ziekelijk. Pedofilie is een ziekte en zij die eraan lijden dienen aan de schandpaal opgehangen te worden alvorens met stokken te worden doodgeslagen. Dit zijn letterlijke fragmenten uit de vele fanmail die we voordat pedofilie.nl online ging kregen. De manier waarop de gebruikte argumentatie onderbouwd was en het feit dat een van hen de kreet ‘hou zee’ (dat in de Tweede Wereldoorlog het ‘sieg heil’ was voor de NSB) in zijn e-mailadres had verwerkt, geeft wel het niveau van deze mensen weer. Schouders ophalen en negeren, dus.


Veel erger vind ik dat een vriendin van mij eens zei: ‘Ik kan het me gewoon nauwelijks voorstellen dat als je een jochie over straat ziet lopen, je dan gaat denken aan seks met hem...’ Het tegenwerpsel is echter simpel: denkt u, oh heterofiel, steeds als u iemand van het andere geslacht tegenkomt op straat of in de supermarkt aan seks met die persoon? Zo ja, dan is er meer mis met u dan met mij. Het is een belachelijk vooroordeel dat pedofielen alleen bevredigd zouden kunnen worden door seks te hebben met kinderen. Ik heb nooit seks gehad met kinderen, en ben geweldig gelukkig met al het andere dat ik wel van mijn kleine vriendje kan krijgen! Liefde, dat is waar het om gaat, niet de seks. Ik ken persoonlijk, eerlijk waar, geen pedofiel die daar anders over denkt. Sterker nog, ik veroordeel ten zeerste de distributie van en het kijken naar kinderporno, en ben in vrijwel alle gevallen tegen seks met minderjarigen (zie de FAQ-sectie van deze site, onderste vraag). Verbaast u dat? Ik verbaas me erover dat u dat verbaast. Als pedofiel geef ik om kinderen, en zou ik, misschien nog wel sterker dan u, nooit willen dat er iets vreselijks met een kind zou kunnen gebeuren.


Dat er ontmoetingsplekken zijn voor pedofielen is een kwalijke zaak, vinden veel mensen. Diverse forums op het internet zouden moeten worden gesloten zodat pedofielen moeilijker de kans krijgen elkaar te kunnen ontmoeten. Ik heb kostelijk moeten lachen om een uitspraak van hoogleraar R. Bullens, verbonden aan de forensisch psychiatrische polikliniek De Waag in Amsterdam, over de IBLD (International Boylove Day), een samenkomst van pedofielen uit Nederland en België die tweemaal per jaar wordt gehouden. ‘Als ze tijdens zo’n bijeenkomst geen jongens lastigvallen is het niet erg, maar als ze voorbereidingen treffen om ervaringen en adressen uit te wisselen en nieuwe methodieken bespreken is het een kwalijke zaak’, aldus Bullens. Maar als zelfs een hoogleraar zich dit soort dingen al in zijn hoofd haalt... De IBLD is simpelweg een gezellige ontmoeting tussen mensen die dezelfde gevoelens hebben en er zodoende eens over kunnen praten, in een simpel, openbaar cafeetje in een stad. Ik ben er eenmaal geweest. Voorbereidingen treffen? Methodieken bespreken? Waarvóór, in godsnaam? Bestaan er methodieken over hoe je pedofiel moet zijn?


De onbetwiste Vooroordelenkoningin is echter zonder enige twijfel de Amsterdamse pedagoge Ireen van Engelen, die al jarenlang pedofielen op de voet volgt en er alles aan probeert te doen om ze het leven zuur te maken, zonder zich ook maar enigszins open te stellen voor nuances en andere meningen dan die van haarzelf. Een gevoelsgenoot waarmee ik bevriend ben heeft dikwijls geprobeerd met haar de discussie aan te gaan maar heeft het uiteindelijk opgegeven; hij vertelde me dat mevrouw van Engelen helemaal niets wilt onderzoeken maar alleen maar haar vooroordelen wil verspreiden, en ook nog op een ongenuanceerde en egocentrische manier. Een aantal van haar gouden uitspraken zijn: ‘pedofilie IS seks met kinderen’, ‘een kind een aai over de bol geven wordt door een pedofiel met een andere intentie gedaan dan door iemand anders’, en ‘een pedofiel zal na zijn dertigste gefrustreerd raken en op een gegeven moment de controle over zichzelf verliezen en zich aan een kind vergrijpen.’ Ik hoop, oh ik hoop echt, dat u uit deze uitspraken kunt begrijpen wat ik bedoel.


Begrip voor en acceptatie van pedofielen is iets wat nog een lange weg te gaan zal hebben, maar het is een weg die zeker ingeslagen zal moeten worden. Acceptatie is echter onlosmakelijk verbonden met de vele belachelijke vooroordelen die de ronde doen over het onderwerp. Dat het soort mensen dat ons de genoemde fanmail stuurt ons daarmee lastigvalt is nog tot daar aan toe, maar dat zelfs hoogleraren en onderzoekers op wetenschappelijk niveau deze vooroordelen koesteren baart mij zorgen. Ligt het misschien aan het woord? Dat woord ‘pedofilie’, dat duizendmaal door het slijk is gehaald en waar zoveel nare gedachtes en nare personen aan verbonden zijn in de loop der tijd?
Ironisch genoeg ben ik me in al die tijd na die eerste ontmoeting met een gevoelsgenoot nog altijd niet gaan zien als een pedofiel, maar nog steeds als iemand die op jonge jongens valt.


Misschien is dat wel omdat ik dan lekker niet aan al die enge vooroordelen hoef te voldoen.

Reacties

Hoi Thomas,

ik ben zelf een halfbloed Nederlander met donker haar en als kind ben ik zodoende weleens voor 'vuile Turk'uitgemaakt. Dit was echt een grove belediging waar ik nooit een weerwoord op had van verdriet.
Op de MAVO en het VHBO had ik vaak goed contact met Turkse medeleerlingen en zodoende leerde ik dat ook in die bevolkingsgroep erg veel uitersten zijn zoals bijv. bij Nederlanders of Duitsers. In de media kreeg je in de jaren '80 tot ongeveer de jaren '90 te horen, dat Turken een onaangepast volkje is en dat ze de Nederlandse samenleving zo verwerpelijk vinden.
Met behulp van die Turken met wie ik contact had ben ik veel vooroordelen kwijtgeraakt. Mijn Turkse vrienden deden ook veel mee met de Nederlandse maatschappij en vonden klassieke muziek die ik speelde echt interessant.

Dit bovenstaande schreef ik om aan te geven dat zondebokken zoeken menseigen is. Toen zomer 1996 het hele circus rond Marc Dutroux op gang kwam, werden pedo's als nieuwe zondebokken bestempeld. Ik denk dat alle gevoelsgenoten van ons het er roerend mee eens zijn, dat die Dutroux een kindermoordenaar en -verkrachter is en dat heeft naar mijn idee niks met pedofilie te maken. Naar aanleiding van het Dutroux-spektakel had ik geprobeerd mijn pedofiele gevoelens weg te drukken, maar tevergeefs. Sinds eind 2000 ontdekte ik de Vereniging Martijn. Dit was echt een openbaring en onder bijeenkomsten merk ik maar al te goed, dat pedo's doodnormale mensen zijn, die werken, of genieten van hun pensioen, gewoon mensen die je er op straat echt niet tussenuit kan pikken.

Deze doelgroep is wel veroordeeld om ondergronds te werken en in het diepste geheim. Als je in deze tijd je gevoelens openbaar maakt, gooi je je eigen glazen in. Edward Brongersma was hier een goed voorbeeld van. Hij streed om onze geaardheid tot een geaccepteerd fenomeen te krijgen, maar kreeg daar veel moeilijkheden mee.

Ik denk echt Thomas, dat het inderdaad aan het woord ligt, dat pedo's zelfs door hoogleraren zo door het slijk gehaald worden en hopelijk maken we nog mee, dat hierin verandering komt en dat we net als homo's en lesbisch ook ooit een keer serieus genomen zullen worden !

Hallo Thomas en Anoniem persoon,

Om eerlijk te zijn had ik zelf als kind ook vooroordelen over pedofielen. Nu ben ik met mijn eindwerkstuk voor school bezig en kom ik verhalen tegen zoals die van jullie. Ik ben nog steeds niet echt van mijn argwaan af, maar vind het laf iets te veroordelen waarvan ik weinig weet. Ik zou daarom heel graag eens met jullie in contact komen, om er met (een van) jullie over te praten. Ik wilde eigenlijk liever niet op deze manier daar naar vragen maar zag niet echt een andere mogelijkheid dus bij deze. Alvast heel erg bedankt!

Groeten, Naomi

Hoi Naomi,

Mail eens naar info@pedofilie.nl, wellicht kunnen wij iets voor je betekenen wat betreft contact (voor een interview of zo valt vaak wel wat te regelen). Mensen die graag met Naomi in contact willen komen kunnen ons ook mailen.

Groetjes, Jorge (team Pedofilie.nl)

Ik heb vast wel vooroordelen gehad over pedofielen, maar in ieder geval nooit in de zin dat ik verwacht dat had allemaal oude vieze kale mannetjes zijn die de hele dag niets anders dan aan kinderen denken. Niemand kan aan 1 ding de hele dag door denken aan een stuk door. Daarnaast weet ik dat je niet kan weten wie iemand in het echt is. Uiterlijk zegt weinig. Elk mens die langs je heen loopt kan anders zijn dan je denkt. Tuurlijk, er zijn vast wel pedofielen die oude kale mannen zijn. Maar dat geld ook voor elk andere mensen groep van elke bevolkingslaag en beroep. Er bestaat geen standaard uitvoering pedofiel of wat dan ook. En niet alle pedofielen doen een kind wat aan. Net zo min als dat alle homoseksuelen van man tot man gaan, of dat alle Moslims fanatiekelingen zouden zijn. Was het maar waar, dat alle criminelen er ook echt uitzagen als criminelen en een boordje om hun nek hadden waar hun misdrijf op stond. Je kan niet zo veel zeggen over iemands uiterlijk. Er zijn genoeg 'normaal' uitziende mensen, die dingen uitvreten dat je nooit van dat soort mensen zou hebben verwacht. En ook genoeg mensen die er 'normaal' uitzien en ook 'normaal' zijn.

Niet alle pedofielen zullen een 'gevaar' zijn. Ik ben zelf niet een pedofiel, maar ik denk dat het ongeveer zo ligt als met mensen die voor hun leven lang met iets moeten leven, in welke vorm dan ook, wat zij niet hebben gewild en problemen mee kunnen hebben (ook hier geld, in welke vorm dan ook - bij henzelf of door anderen), als zij er niet mee leren leven in controle en balans. Ik kan het natuurlijk verkeerd hebben, maar dat was enigzins mijn perceptie, hoewel ik toe geef dat ik er nooit echt te diep over na heb gedacht (zoals velen in de maatschappij, vermoed ik).

Pedofielen zijn ook slechts mensen. Pedofielen die zich aan iets ernstigs vergrijpen, zijn net zo goed misdadigers als elke crimineel van wat voor aard dan ook. Ik heb het dan over pedofielen die wel deze gevoelens koesteren maar geen kind wat hebben aangedaan. Pedofielen zijn mensen en dat ze die gevoelens hebben, daar kunnen ze ook niets aan doen. Iedereen wilt 'normaal' zijn. En niemand zal volledig aan de maatschappelijke norm voldoen. En pedofielen zijn niet per se slechte mensen, of uitermate goed. Ze zijn gewoon mensen. Het is geen kwijtschelding van schulden, van welk mens dan ook, maar zolang ze geen verkeerde dingen doen, zie ik geen reden waarom mensen vervelend tegen ze moeten doen. Ja, voorzichtigheid zal er altijd wel zijn. Maar dat geld voor alle mensen die terecht of onterecht een soort stempel op zich hebben gedrukt gekregen. Maar dat betekend niet dat je pedofielen die niets hebben misdaan, niet als mensen kan behandelen, want ze zijn mensen.

Ik zal niet zeggen dat er geen vooroordelen zijn. Die zijn er wel. Over alles en iedereen, in de wereld. Bij mij zal je niet veel vooroordelen vinden, ook al zullen ze er wel zijn en zal ik ook op mijn hoede zijn. Maar in mijn geval is het zo dat ik al sowieso niemand snel vertrouw of volledig durf te vertrouwen. Dat geld dus niet alleen voor pedofielen.

Volgens mij is het inderdaad een maatschappelijk fenomeen dat mensen zondebokken zoeken in de maatschappij. Het makkelijkste is natuurlijk om kleine groepen 'naar beneden' te halen, zoals bijvoorbeeld pedofielen.

Iedereen heeft denk ik wel een aantal negatieve vooroordelen over pedofielen. Ik ook. Deze vooroordelen zijn natuurlijk bij lange na niet toepasbaar op alle pedofielen. Logisch is dat er meer aandacht uitgaat naar de pedofielen die negatieve gevoelens oproepen. Bij het woord pedofielen denk ik aan volwassen mannen die seks hebben met kinderen vanaf een veel te jonge leeftijd. Ik kan me niet voorstellen dat een kind hier volledig uit vrije wil voor kan kiezen en vind het daarom verkeerd. Naar het lezen van uw artikel is mijn mening wel enigzins bijgesteld, maar toch veranderd mijn beeld bij het woord pedofiel niet. Ik denk dat het er in gehamerd zit, heel verkeerd misschien, maar toch is het zo.
Als u uw liefdesrelatie op de manier uit waarop u dat doet bent u, volgens mijn definitie van het woord pedofiel, ook geen pedofiel. Ik zie het eerder als een vriendschappelijke band met een (veel) jonger iemand die beide partijen voldoening geeft. Ik keur dit dan ook niet af! Maar het het woord pedofiel... het geeft nog geen fijn gevoel...

Ondanks dat ik er zelf één ben heb ik ook wel een beetje moeite met het woord pedofiel. Ook bij mij is er een ander beeld ingestampt dan dat het werkelijk is. Ik kan er nu langzamer hand al beter mee overweg dan een paar weken terug.

Beste Thomas

Wij zijn twee studenten van de hogeschool Rotterdam en wij zijn bezig met een keuzevak over taboes. Wij hebben als ons onderwerp pedofilie uitgekozen als het taboe wat wij wilden gaan behandelen.
Uit jou stukje hebben wij opgemaakt dat jij wel redelijk wat ervaring hebt met het taboe, en we vonden je mening en standpunten intressant. Zo intressant dat we je graag hierover meer zouden vragen.
Is het misschien mogelijk dat we je kunnen interviewen over het taboe zoals je dit zelf ervaart rond je seksuele voorkeur (mag ook desnoods via mail of telefoon)
Je kan reageren op het volgende e-mailadres: 0768123@student.hro.nl
Met vriendelijke groet,

Leonieke en Miriel

P.S. Alvast heel erg bedankt!

Dag dames,

Bij mijn weten leest Thomas deze site niet of nauwelijks momenteel, de kans dat hij zal reageren is dus vrij nihil. Ik heb een tweetal suggesties voor jullie: Ten eerste: lees eens rustig onze site door, er zijn velen die geschreven hebben over de taboesfeer rond pedofilie (maak gebruik van de zoekfunctie!) en ten tweede: Stel jullie interviewvragen in een nieuw forumonderwerp hier op de site. Dan kan iedereen reageren en krijgen jullie veel meer informatie! Om een forumonderwerp aan te kunnen maken moet je wel een gebruikersnaam registreren (zie info).

Succes! Jorge (team Pedofilie.nl)

Opties reactieweergave

Kies uw favoriete manier om reacties weer te geven en klik op "instellingen opslaan" om uw veranderingen te activeren.