Een stukje over mij

22 antwoorden [Laatste bericht]

Ik heb deze site vandaag gevonden, ik heb nooit over dit onderwerp iets opgezocht.
Ik heb een paar verhalen gelezen, en niemand is gelijk, en dat geld ook voor mij.

Ik probeer in het kort, met niet al te veel details iets over mij te vertellen.
Ik heb dyslectici, dus soms zal een zin wat lastig te lezen zijn.
Ook mijn gevoelens te uiten in tekst is lastig, dus soms is het wat kort en bot.

Iets over mijzelf
Ik ben een man van 31 die nog nooit een relatie heeft gehad.
Ik ben ook nog maagd, ik heb nooit de behoefte gehad in een (seksuele)relatie.

Ik ben op de basisschool enorm veel gepest, van groep 4 tot 8.
School en mijn ouders hebben er nooit wat aan gedaan.
Rede dat ik gepest werd omdat ik een dromer was, en niet voor mijzelf opkwam.
Ik was ik moeilijk lerend, en dat hielp ook al niet, werd door de "meesters" ook vernederd.
Dat heeft er onder andere voor gezorgd dat ik heel lang ook dacht dat ik dom was, immers de meesters zeiden het ook.
Mijn zelfwaarde gereduceerd tot nul.

Op het voorgezet onderwijs ben ik in de brugklas ook veel gepest, maar niet elke dag.
Maar als ik die dag de lul was, was het pesten veel heviger.

Na de brugklas, ik was 14, is het pesten opgehouden.
Ik kon opeens ook veel beter leren.

Op mijn 14e werd ik ook bewust van mijn seksualiteit.
Hier ook een beknopt levensverhaaltje van.

Gevoelens
Op mijn 14e op vakantie in het buitenland met mijn ouders, vond een jonge jongen heel interessant in alles wat hij deed.
Hij speelde veel bij het meer aan de camping, en was echt een deugniet.
Ik had de verhoogde interesse wel door maar wist niet wat het was. Ik dacht toen vadergevoelens.

Wat ik wel vreemd vond, ik deed toen al een paar jaar aan masturbatie, dat ik ook die jongen in mijn fantasie betrok.
En dan niet seksueel, maar dat hij gewoon bij mij was, aandacht en knuffelen.

In dat jaar ben ik nog eens aangetrokken geweest op een klasgenoot, die voor zijn leeftijd nog heel jong aandeed.
Ik vond de aandacht helemaal geweldig.

Ik denk op mijn 15e dat de klik was gevallen dat ik waarschijnlijk op pre puberale jongens voel aangetrokken.
Ik heb sinds die tijd alle gevoelens over dat onderwerp afgesloten.

Op mijn 19e heb ik nog 1 keer die gevoelens gehad omdat mijn vader een vriendin had met kinderen.
Die relatie was na 1 jaar ofzo weer uit.

Na dat moment heb ik nooit meer wat gevoeld, de gevoelens zijn er wel maar weg geblokt.

In mijn laatste 6-7 jaar denk je er wel veel over na, ook van wie ben ik.

Wie ben ik nu?
Hoe mijn kindertijd, jeugd mij gevormd heeft.
Rond mijn 21-22e kreeg ik het besef dat wie ik ben niet klopt. Ik heb mij nooit man gevoeld.
Ook alles wat met manlijkheid te maken heeft, dus de secondaire kenmerken gedrag etc.
Op jongere leeftijd had ik ook een gevoel daarin maar kon het toen niet plaatsen.
Ik vond opgroeien helemaal niet leuk.

Ook alles wat met seksualiteit heeft te maken heb ik vies gevonden, maar door oerlijke instinct moest ik paar keer in de week masturberen.
En daarna een enorme schuldgevoel hebben, dat ik het nooit meer zal doen.

Waarom plaats ik dit op het forum?
Ik wil natuurlijk stukje van mijn verhaal kwijt, je kan er maar weinig over spreken.
Ik mijn gevoelens aangegeven bij mijn huisarts die mij doorverwees naar een 1e lijn psycholoog, en die mij weer doorverwees naar 2e lijn.
Dit heeft zeer weinig geholpen, alleen een diagnose PDD-NOS (Daar ik het mee eens ben)

Ik zit op een punt in mijn leven dat ik helemaal vast zit.
Mij karakter, vorming, afwijkende lichaamsbeeld, gevoelens waar ik niks mee kan, autistische trekken.

Het idee dat ik de rest van mijn leven alleen zal zijn, mij niks lukt (werk, onafhankelijk zijn)
Maakt het leven soms eenzaam.

Welkom op het forum.

Het is dapper dat je hier je verhaal doet. Ik vraag me af of je echt pedofiele gevoelens hebt als ik je stuk lees. Je hebt schijnbaar wijnig ervaring en vermoedt dat je op prepuberale jongens valt aan de hand van ervaring vroeg in je puberteit. In mijn puberteit heb ik geëxperimenteerd met een vriend van mij omdat ik dacht misschien homoseksuele gevoelens te hebben. Dat bleek na dat experiment niet zo te zijn.

Er komt in ieder geval een hoop onzekerheid naar voren (en mijn opmerking hierboven helpt daar ook niet mee denk ik). PDD NOS, vermoedens pedofiel te zijn, gepest in je jeugd, moeite met leren, het is nogal wat. Ik kan me best voorstellen dat dat moeilijk is.

Gelukkig ben je niet alleen op de wereld en is er voor je omstandigheden hulp te vinden. Naar je dokter gaan is een goede stap dus onderschat dat niet. Eigenlijk is daar lef voor nodig. Op internet kun je veel anoniem doen maar zo'n dokter kijkt je echt aan. Goed gedaan dus.

Als ik een tip mag geven over omgaan met je ervaringen in je jeugd dan is dat dat je niet jezelf de schuld hoeft te geven voor het feit dat je gepest bent. Het is een gebruikelijke reactie maar hij klopt niet. Degenen die jou gepest hebben zijn schuldig, niet jij. Ik begrijp dat het misschien anders voelt maar het lag niet aan jou dat andere minkunkels je pestten.

Voor wat betreft PDD NOS, er zijn prima hulpgroepen waar je terecht kunt en met PDD NOS is prima te leven. Dyslectie is ook vaak een van de symptomen. Ik weet dat er een behoorlijk aantal symptomen is voor PDD NOS en dyslectie is er een van. Lastig is dat maar mijn moeder had het ook en zij heeft het geschopt tot hoofd verpleegkundige.

Ik hoop dat je goede hulp kunt vinden en je draai in het leven ook.

Hoi kriticatering,
Het heeft weinig met ervaring uit te staan, Als je homo of hetero bent weet je meestal ook wel.
Ik hoop natuurlijk dat je gelijk hebt, maar hoop en realiteit zijn 2 verschillende dingen.
Als je alleen maar verlieft word op jonge jongens en nog nooit in de verte verte voor een volwassen persoon voelt is het duidelijk.
Naar de dokter gaan en naar psycholoog heeft niks geholpen, wat ze deden niks, alleen dikke rekening krijgen van 1000 euro.

Ik zal in November 32 worden...
Ik ben op de basisschool heel veel gepest, tot aan neiging tot zelfmoord toe.
Ik heb pedofiele gevoelens (voor meisjes).
Ik ben op latere leeftijd, na veel gehannes bij maatschappelijk werk, poging tot re-integratie, maar dan toch doorverwezen worden naar een psycholoog, daar weer door verwezen naar een andere hulpverlener en dan uiteindelijk bij een therapiegroep, na een jaar zonder weinig effect te hebben EINDELIJK dan die conclusie dat ik daar ook helemaal niet thuis hoor, omdat mijn problemen niks met de verwachte stoornissen.
Ik had ADD en PDD-nos. Fijn dat ze de 'onwetende' stagiair genegeerd hebben en me toch gewoon in de therapie groep hadden gezet, om later alsnog tot de zelfde conclusie te komen...

Maar goed, enkele gelijkenissen herkend zeg maar.
Het pesten had ook bij mij invloed op de prestaties, echter waren de leraren bij mij wel oplettend genoeg (en hadden we ook een cito toets die een veel hoger niveau aan gaf) om aan te geven dat ik misschien beter af zou zijn om niet naar het LTS gestuurd te worden, maar eerst naar een soort LOM school te gaan. Ook bij die toelatingstest bleek ik veel meer te kunnen en kwam ik in de klas met het hoogste niveau. Omdat ik al op de basisschool begonnen was met puberen was ik bij aankomst op die school heel wat langer dan het ietwat mollige ventje wat ik voorheen was en had ik door al het commentaar in de tussentijd wel geleerd dat geluidjes maken etc. wat bij mijn, toen nog onbekende ADD en zo bleek te horen, niet al te handig waren voor je populariteit, ongeacht hoe goed je er in kan zijn.
Na ook nog extra materiaal te hebben gekregen omdat ik te veel voorliep mocht ik na 2 jaar met 5 klasgenoten door naar de 2e klas van Havo, waar me na een aantal maanden gevraagd werd door een counceler of ik niet liever VWO wou doen, maar omdat ik toch heel erg moeite had met nieuwe dingen, hechten aan andere mensen en ik ook nog eens net mijn eerste echte vriendin had in die klas, heb ik dat afgewezen... Daarnaast zou dat betekenen dat ik meer moest doen dan alleen opletten in tijdens de les om mijn proefwerken door te komen en ik had genoeg zelfkennis om te weten dat ik geen goede discipline had als het aankwam om alles uit boeken te moeten doen. Ik lees nog altijd traag en heb moeite informatie op te nemen tijdens het lezen, omdat mijn ogen sneller gaan dan de stem in mijn hoofd die het hardop probeert te lezen... Geen idee hoe ik het anders moet uitdrukken.
Helaas bleek dat in de overgang van Havo 3 naar 4 ook ineens zodanig te veranderen dat iedereen aan hun lot overgelaten werd in die zin, dat ik toen de Havo ook niet gehaald heb, vooral ook omdat ik de verkeerde soort wiskunde had gekozen in de hoop er wel door te komen en daarmee architectuur in te kunnen...
...
Wat wou ik hier ook alweer mee zeggen?!
Ik had geluk dat ik toen niet meer gepest werd. Ik hoef niet weer mijn hele levensverhaal uit te spellen, het gaat nu niet om mij! >___<

Ongeacht wat mensen ook maar zeggen en ongeacht hoe erg je wilt vergeven en vergeten of waar psychologen zeggen dat je dingen moet verwerken uit je verleden... Het is al gebeurt! Wat kun je er dan nu nog mee?! Het heeft invloed gehad op je leven, het heeft je gevormd tot wie je bent en als je daar iets in wilt veranderen zul je een hele bult moeite moeten doen om in feite je hele character aan te passen.
Ik ben heel gauw vertrouwend in mensen, terwijl ik juist ook heel erg wantrouwend ben, omdat ik zo vaak achter de rug om verraden ben.
Ik ga uit van het goede in de mens, terwijl zo vaak het tegendeel bewezen is, niet alleen door/tijdens pesterijen, maar ook door al het geweld en de haat in de wereld!

Ik ben nu al vele jaren werkloos, zit al die tijd in een mallemolen van therapieën, psychologen en psychiaters (die ik overigens niks vertel over pedofilie, want hoewel ook dat wel lastig is, zijn er al meer dan genoeg andere dingen waar ik me druk over maak en is mijn wantrouwen nog veel te hoog om daar iemand mee te vertrouwen, vooral met al die verhalen dat ook psychologen hun cliënten soms verraden, puur om het idee van pedofilie al! Angry).
Het kan dan best lastig zijn om nog door te gaan, als je geen idee hebt waarom je überhaupt leeft, maar dan besef ik me nog wel weer dat er genoeg mensen zijn die om me geven. Genoeg waar ik zelf om geef en doelen die ik nog niet bereikt heb, en hoewel de hoop dat ik ze ooit zou bereiken erg klein is, als je dood bent kun je dat sowieso wel vergeten. Daarnaast ben je dan ook nog zo "aardig" om al je troep achter te laten voor anderen!!
Dat is lekker eerlijk zeg!
Dus nee, het leven mag dan soms zo kut, uitzichtloos en nutteloos zijn... Nee, lijken!
Toch is het nog altijd beter om toch gewoon door te zetten en je hoop (voor zever aanwezig) te vestigen op betere tijden.
En anders geniet van het moment. Neem een kat of hond die onvoorwaardelijk van je houd. Neem een dakimakura (Japans verhaal, een knuffelkussen met een afbeelding) en knuffel die. Ga er niet mee trouwen, want dat haalt wel het nieuws, maar daar zet je jezelf een beetje mee voor schut. =P Ja, ze zijn er, mensen die extreem veel van hun knuffelkussen, of beter gezegd, de persoon die erop afgebeeld staat gaan houden.
Ik heb zelf 3 slopen, mijn favoriet met Azusa Nakano van de anime K-on, mijn meest recente aankoop met Kanade Tachibana uit de anime Angel Beats en de eerste 'special edition' sloop die ik had gekocht maar die stom genoeg te groot is, met Tomoka Minato van de anime Ro Kyu Bu.
Gezien jouw naam Naruto heb ik zo'n vermoeden dat dat meer met de anime te maken heeft dan de topping gebruikt in de Japanse keuken, dus misschien dat dit je ook bekend voor komt. Ik zoek verder geen shota daki's, dus hoewel ik wel weet dat er genoeg loli-afbeeldingen te vinden zijn, ben ik hooguit een paar (creepy) plaatjes tegengekomen bij wat browsen in het aanbod van Yaoi figuren.
Maar goed, allemaal weer dingen waarmee ik heerlijk kan afdwalen van het idee dat er dus ook nog wel andere manieren zijn om comfort te krijgen en/of iets meer uit het leven te halen.
Ik hoop in ieder geval dat je niet dusdanig in de put zit dat je het nut er allemaal ook niet meer van in ziet.
Ook daarbij heb ik weer zo'n onhandige eigenschap dat ik meer om anderen geef dan mezelf, waarbij mijn eigenwaarde nagenoeg nihil is.
Zo ben ik van de week nog weer om 18.30 in de auto gestapt voor een vriendin die gestrand was op een station vanwege storing, terwijl ik nog niet gegeten had en eigenlijk na een drukke dag van slepen en sjouwen ook al wel behoorlijk kapot was. Nog prettiger is dan op het station aan te komen en te zien dat ze net alsnog een trein hadden gevonden die wel werkte, terwijl eerst de vertraging nog 2 uur zou moeten zijn en er geen bussen beschikbaar waren. Ja lekker jongens! Idioten van de NS... Stare

En hey, je bent niet de enige die op latere leeftijd maagd is. Goed, ik was er met mijn vriendin op de Havo dan wel vroeg bij, maar haar nieuwe vriend was 36 en zij was zijn eerste. Geen idee of het je stiekem nu wel of niet heel erg dwars zit, maar je bent niet de enige, niet de eerste en zeker niet de laatste.

Probeer zo veel mogelijk te genieten van de goede momenten, hoe schaars ze soms ook zijn.
Zelfs als je een enorme pechvogel bent zijn er ook wel goede dingen in het leven. Je zult alleen iets meer je best moeten doen om jezelf daaraan te helpen herinneren. Trust me, I know! Daarom helpen de gesprekken bij psychologen en de hulp in huis ook om mij eraan te herinneren wat ik de afgelopen week/weken gedaan heb. Ik heb heel erg de neiging om over de kleine dingen heen te kijken en alles te zien als falen, omdat ik het grote geheel nog niet bereikt heb, maar ook al die kleine stapjes zijn al een hele prestatie als je een paar jaar terug alleen maar je bed uit kwam omdat je gelukkig nog een huisdier had die verzorging nodig had (ook daarbij weer het voordeel van meer om anderen geven dan om mezelf, want hoewel ik voor mezelf gewoon uitstel boodschappen te doen als ik geen zin heb, zelfs al heb ik niks meer in huis, als de kattebrokken bijna op zijn, dan MOET ik per direct naar de winkel!!).

Hoi JustAnotherMe, je hebt inderdaad mij voorstel topic veranderd in die van jouw Smile
Niet dat het erg is, ik heb maar een klein beetje verteld, omdat het wel een openbare forum is.

Maar als ik je verhaal lees lijken wij enorm veel op elkaar.
Alleen is PDD-NOS pas vorige jaar vastgesteld. (hoewel ik zelf wel wist dat ik autisme had)

Mijn leren is uiteindelijk wel goed gekomen, het heeft dus heel lang geduurd dat ik mijn eigen leermethode heb ontdekt, ik heb dus nooit 1 mm hulp gekregen, ben alleen maar vernederd dat ik zo dom was. Mijn ouders waren niet in staat om mij te helpen, hoewel de liefde verder thuis wel goed was.

Zoals mij dyslectici is nooit officieel vast gesteld.
Ik heb uiteindelijk HBO kunnen afronden.

Op het na mijn VBO ben naar het MBO gegaan, en hadden ze net het competent gericht onderwijs uitgevonden.
Dat betekent dat je alles zelf moet doen met heel weinig sturing, dat is mij dus ook niet gelukt.

Daarna heb ik MBO opnieuw geprobeerd, met een vak wat ik leuk vond. Deze school was nog veel erger. Alleen om hier je diploma te behalen moet je een competentieboek maken en je "afstuderen" is een gesprek met de examencommissie. Na 1 jaar niks doen op school heb ik die boek in 2 weken gemaakt, en examen aangevraagd. Boek is goed gekeurd en het examengesprek duurde 5 minuten. Geslaagd.

Ik was wel helemaal klaar met school, als het op deze manier moet, je komt dommer van school dan je er op komt.
Maar na veel praten met mijn schoolcoach, toch besloten om de HBO te doen.
Hier ben ik wel heel blij om geweest, ik deed nog een klassieke opleiding, waar gewoon veel klassikale les werd gegeven en veel praktijk.
Hier had ik veel baad bij.

Mijn verleden is ook niet de beste, ik zal bepaalde angsten die ik heb, en dingen versterkt hebben in verband met pdd-nos
Quote: "Ik ben heel gauw vertrouwend in mensen, terwijl ik juist ook heel erg wantrouwend ben, omdat ik zo vaak achter de rug om verraden ben.
Ik ga uit van het goede in de mens, terwijl zo vaak het tegendeel bewezen is, niet alleen door/tijdens pesterijen, maar ook door al het geweld en de haat in de wereld!"
Precies mijn stukje tekst ook.
Ik kan hier soms ook ongelofelijk hard in zijn.

Ik ben nu een paar keer bij de psychologen geweest met een hulpvraag. Na mijn verhaald te doen, zeggen ze inderdaad dat ik een "zwaar" geval ben.
Maar daarna hoor ik niks van ze en laten ze me gewoon in de stront zakken, is nu 3 keer gebeurt.

Voor de buitenwereld ben ik gewoon normaal, ik kan gewoon praten en ik word door bijna iedereen als "een hele lieve jongen" ervaren.
Maar ik heb veel moeite met soms de meest simpele dingen.

Nu heb ik ook nog een "genderstoornis" of dat aangeboren is, of omdat ik zo geworden ben weet ik niet, maar ik voel absoluut niet dat ik een man ben.
Ook niet een vrouw. Alles wat zich als men kenmerkt, uiterlijk, machogedrag etc. ben ik ongelukkig mee.
Ik weet toen ik nog een kind was dat ik het verschrikkelijk vond om op te groeien (zelfs toen je zoveel gepest word en de meesten zo snel mogelijk willen opgroeien)
Ik ben ook snel opgegroeid, op mijn 14e (deze leeftijd komt heel vaak voor, met zeker een keerpunt in mijn leven zijn geweest) ben ik volwassen geworden. Ik denk nu nog precies zo. Ik heb zelf ook het vermoeden zijn ik emotioneel daar nog steeds op die leeftijd zit.

Dat ik nog maagd ben boeit mij absoluut niet, seks interesseert mij niks, dus dat zal altijd zo blijven.
Een (platonische)relatie met een volwassen persoon, aan de ene kant wil ik het wel, maar aan de andere kant ook helemaal niet.
Ik weet ook niet of dat uberhoud wel lukt, als het om gevoelens gaat met ik best wel egoïstische.

Zo zijn veel interacties met mensen regeltjes in mijn hoofd die ik probeer te volgen. Zoals aankijken, luisteren, "proberen" correcte antwoorden te geven.
Ik voel mij vaak ook een kameleon. Ik imiteer het gedrag en gemoedstand van die persoon.

Ik zie mijzelf als eunuch, en in feite ben ik ook 1, ik doe al 6-7 jaar aan chemische castratie (koop ik zelf illegaal)
Dat was dus ook een vraagstuk aan de psychologen, en al deed ik het toen al meer dan een jaar kreeg ik 0.0 op mijn rekest.
Dat doe ik niet echt om mijn gevoelens tegenover jonge jongens, wat die behoefte heb ik toch al nooit gehad, maar meer om mij minder als man te laten voelen, en ook mijn sexdrive waar ik van walg, te verminderen. En dat werkt heel goed bij mij. ik ben er mee begonnen toen ik 24 was.
Mijn volgende stap is om van die medicijnen af te komen want die zijn heel slecht voor je lever, is om het definitief te laten doen.

Mijn gekozen nick is wel beetje toevallig, ik had eerst voor een andere gekozen maar op dit platform mag je nick veranderen. Mijn eerdere nick gebruikte ik ook op een andere forum.

Maar ik kijk graag naar anime. Maar niet de anime van schoolmeisjes ?
Ik kijk naar anime waar het er niet zo overdreven is. Meestal actiehelden.

Ik heb gelukkig hobby’s om de tijd wat mee rond te komen, ik ben nu ook veel te nuchter om te zeggen dat het allemaal niet meer hoeft. Ik zit ik gewoon nu even vast in mijn leven, en ik heb er hulp om gezocht maar niet gekregen.
Met vast bedoel ik, ik leef nu dag van dag, mijn vooruitblik is ook niet groter dan een dag.

Bah, wat klinkt dat allemaal vervelend bekend.
Het gezeik van slechte psychologen die niet lijken te weten wat ze doen,
de manierismen die je jezelf moet aanleren om als 'normaal' over te komen,
jezelf altijd aanpassen aan anderen,
overkomen als de vriendelijke jonge man, terwijl je je van binnen soms gewoon opvreet...
Ik wil ik graag vriendelijk zijn en overkomen en ik ben ook graag behulpzaam, maar alles wat ik voor anderen over heb lijkt voor mezelf zo vanzelfsprekend dat het gewoon elke keer weer pijn doet als de realiteit uit wijst dat ik misschien wel idioot ben of zo. Niemand staat nog graag klaar voor een ander, in ieder geval niet zonder er iets voor terug te verwachten. Mensen denken alleen maar aan zichzelf en als je al iemand helpt kan er nauwelijks een dankjewel van af. Niet dat ik daar op zit te wachten of zo, maar tegelijkertijd is het ook wel apart hoe jouw hulp 'for granted' word genomen en hulp van een ander aan allerlei eisen onderhevig zijn.

Ik kijk al sinds ik in de mallemolen van de bijstand raakte anime en heb in die tijd al een heleboel gezien. Helpt de tijd door te komen en soms ook wel om weer wat dingen te voelen en na te denken over bepaalde dingen die je normaal opzij schuift om het dag op dag ritme vol te houden.
Misschien dat je nog wat tegen komt dat je ook interessant lijkt:
[onveilige link verwijderd - team]
Ik ben door een vriendin van me destijds begonnen met de anime Naruto. Volgens mij kwamen daarna Bleach en Inu Yasha en ging ik daarna meer op zoek naar sites om info te krijgen over wat er allemaal te vinden is.

Het vast zitten in de tijd is ook een bekende. Ik kan me af en toe zelf niet eens voorstellen dat ik al weer 32 word over een maand. Oh, hehe, exact een maand zelfs. XD Nu dat ik voor de komende verbouwing flink aan het opruimen ben geweest heb ik weer flink wat grond oppervlakte vrij en dan begint het me behoorlijk te kriebelen dat ik dat allemaal vol wil gooien met LEGO!! =P

Het scheelt in ieder geval dat je niet volledig in de wanhoop zit en dat je er dus ook geen zin meer in hebt.
Ik vind het zelf erg zonde en eerlijk gezegd ook een erg egoïstisch iets om te doen, zelfmoord.
Zoals ik al zei, je laat al je rommel en problemen achter voor anderen om het maar uit te zoeken, je laat je vrienden en familie met allerlei vragen zitten en met een beetje pech worden de verkeerde mensen ook nog beschuldigd, omdat ze er zogenaamd niet genoeg aan hadden gedaan om het te voorkomen. Iets wat een oude vriendin van me overkomen was toen haar vriend zich van een brug af had gegooid, wetende dat hij niet kon zwemmen. Vervolgens kreeg zij dus beschuldigingen van zijn moeder, terwijl die jongen al voordat ze hem kende meerdere pogingen had gedaan om zichzelf van kant te maken. Heeft zo iemand dan oogkleppen op, of kan ze het niet verwerken en projecteert ze die frustratie dan maar op een ander?
Ik weet het niet, maar eerlijk is het absoluut niet. Al helemaal niet als later ook nog blijkt dat hij in zijn afscheidsmail die veel te laat werd bekeken juist ook zegt dat zij niet de schuld moest krijgen, omdat het niets met haar te maken had...

Maar goed... Ehm... Sterkte en zo, ik weet even niets te zeggen, mede door ietwat tijdsdruk, want ik heb zo een afspraak zij de psycholoog... Yay! >___<

Hoi JustAnotherMe,

Ik heb je een mail gestuurd, hoop dat je dat niet erg vind.

Nee zeggen tegen iemand is inderdaad moeilijk, al gaat me het nu iets beter af.
Ik kijk al jaren naar anime, Maar vind veel ook niks aan. Maar Naruto kijk ik nog steeds.

Ook weer grappig dat je over lego begint, volgens mij zijn onze hobbys gelijk.
Ik heb bakken vol van dat spul. Paar jaar geleden heb ik groot deel alles weer opgebouwt Tongue

Hoi,

Ik ben nu ongeveer 3 maand lid nu, ik ben erg blij dat ik dit forum gevonden heb.
Ik zal niet een grote poster zijn, maar lees wel regelmatig.

Er is wel iets onverwachts gebeurt in mijn leven, wat ik nu als postief zie.
Ik wil hier niet publiekelijk ver op in gaan, ik moet zelf ook nog 6 maand wachten vanwege de wachtlijst.
Dan weet ik ook of ik het nog steeds positief vind Smile

Omdat ik al een tijdje in de bijstand zit, willen ze graag dat ik een wajong aanvraag.
Ik weet niet of ik hier blij mee moet zijn. Bijstand is al erg genoeg (krijg genoeg kritiek van het thuisfront) maar wajong vind ik nog wel een stap erger. Ik zie mijzelf niet gehandicapt ofzo.
(Ik weet niet eens of ik wel in aanmerking kom)

@ JustAnotherMe
Ik ben nu 1 jaar jonger dan je Tongue
Mijn legohobby staat even op een laag pitje, maar misschien moet ik binnenkort maar weer eens knutselen. Ik heb alleen maar technische lego. (veel jaren 80 en 90 modellen, en een paar recente)

JustAnotherMe schreef:

Ik zit al die tijd in een mallemolen van therapieën, psychologen en psychiaters (die ik overigens niks vertel over pedofilie, want hoewel ook dat wel lastig is, zijn er al meer dan genoeg andere dingen waar ik me druk over maak en is mijn wantrouwen nog veel te hoog om daar iemand mee te vertrouwen, vooral met al die verhalen dat ook psychologen hun cliënten soms verraden, puur om het idee van pedofilie al! Angry)..

Dat doen ze natuurlijk nooit want daarmee kan de politie immers niets omdat het onrechtmatig verkregen informatie is!
Voor dit soort deskundigen is pedofilie ook niets verwerpelijks maar juist heel interessant.
Psychen proberen je te helpen als je geestelijk in de knoei zit, met de bedoeling je je beter te laten voelen, niet om je te veranderen of te verraden .
Net als normale artsen kunnen ze je alleen effectief helpen als je ze duidelijk maakt wat je probleem is.
Als je je huisarts verzwijgt dat je ergens pijn hebt, kan hij er ook niets aan doen.
Je gevoelens kun je niet uitzetten en spelen dus ook mee bij alle andere dingen.
Dat je niet uit die mallemolen geraakt, ligt dus aan het feit dat je ze in het duister laat tasten.

Tsje vergeet in zijn laatste zin een woord als 'misschien' of 'wellicht' te gebruiken (hij kent immers de achtergrond van jouw problematiek niet). Verder is wat hij zegt absoluut waar. Het ligt niet altijd voor de hand wat je moet vertellen om tot de kern van je probleem te komen. Het kan best zijn dat de pedofiele gevoelens daar zo'n essentieel onderdeel van zijn dat je die erbij moet betrekken voordat je verder komt, maar dat hoeft natuurlijk niet. Er is maar één manier om dat uit te vinden...

Jorge schreef:

Tsje vergeet in zijn laatste zin een woord als 'misschien' of 'wellicht' te gebruiken (hij kent immers de achtergrond van jouw problematiek niet). Verder is wat hij zegt absoluut waar. Het ligt niet altijd voor de hand wat je moet vertellen om tot de kern van je probleem te komen. Het kan best zijn dat de pedofiele gevoelens daar zo'n essentieel onderdeel van zijn dat je die erbij moet betrekken voordat je verder komt, maar dat hoeft natuurlijk niet. Er is maar één manier om dat uit te vinden...

Heeft toch niets met iemands specifieke probleem te maken maar met hoe je gebruik maakt van deskundigen?
Als je deskundigen op het gebied van de psyche raadpleegt maar je geeft die niet geheel bloot is het logisch dat hun aanpak faalt.
Niet doordat je gevoelens onderdeel van je probleem zijn, maar doordat ze een essentieel deel van je psyche zijn.

Jij bent duidelijk geen hulpverlener Smile

Een cliënt hoeft niet per sé zijn/haar complete psyche bloot te leggen om een probleem op te kunnen lossen. Dat zou in veel gevallen de boel ook wel erg lastig maken! Als cliënt is het in de meeste gevallen wel bevorderlijk om de relevante delen (!) van je psyche te bespreken. Niet noodzakelijk, wel bevorderlijk.

Jorge schreef:

Jij bent duidelijk geen hulpverlener Smile

Een cliënt hoeft niet per sé zijn/haar complete psyche bloot te leggen om een probleem op te kunnen lossen. Dat zou in veel gevallen de boel ook wel erg lastig maken! Als cliënt is het in de meeste gevallen wel bevorderlijk om de relevante delen (!) van je psyche te bespreken. Niet noodzakelijk, wel bevorderlijk.

In veel gevallen heb je volkomen gelijk.
Als je echter jarenlang in een mallemolen van therapieën van psychologen en psychiaters blijft hangen dan komt dat hoogstwaarschijnlijk door onvoldoende zicht op zeer wezenlijke en derhalve relevante delen van je psyche. Wat je verlangens op seksgebied zijn.

Ik heb al een tijdje niks geschreven en ook niet veel gelezen hier, maar laat ik hier even een nodeloze discussie verhelpen door te zeggen dat ik daar ook helemaal niet voor mijn seks leven, of seksuele voorkeur kom.
Ik had eigenlijk een burn-out gehad, maar wegens omstandigheden mocht ik daar niet eens bij stil staan, dus maar gewoon doorwerken, totdat ik er letterlijk fysiek ziek van werd. TOEN ben ik dus hulp gaan zoeken, omdat ik helemaal nergens meer fut voor had, geen uitzicht op een fatsoenlijke toekomst, geen werk, geen afgeronde opleiding, belabberd zelfbeeld door pesterijen vanaf de kleuterschool af aan al, aanhoudende depressie en gevoel van complete nutteloosheid door het niet hebben van diploma's, geen relatie meer, van alles en nog wat....
Pedofilie was toen niet eens ter sprake! Niet in de zin dat ik daar stil bij stond in ieder geval, of daar direct problemen mee had.
Dat ik dan ook eerst nog een hele zooi tijd in een verkeerde behandeling heb gezeten, omdat ze later pas ADD en nog later autisme hadden geconstateerd hielp allemaal ook niet. Vervolgens waren er wachtlijsten voor behandeling, kreeg ik nog meer gedoe met labels die ik opgeplakt krijg, gezeik met familie die maar niet snappen wat ze aan het doen zijn en alles zo snel mogelijk klaar willen hebben, wat ik ergens zelf natuurlijk ook wel wil, maar waarvan ik weet dat het zo makkelijk allemaal iet gaat, waardoor ik weer in de verdediging moet naar mijn familie en vervolgens zelf alsnog met de zelfde frustratie zit.
Blijf vervolgens nog steeds tussen behandelmethodes heen en weer springen in de tussentijd dat ze nog niet op de juiste afdeling plek voor me hebben en ga zo maar door.
En dat er genoeg sukkels zijn ook in het veld van de psychologie blijkt wel weer van het verhaal van mijn moeder die recent ook een psycholoog bezocht heeft voor een tijdje, maar die dus alles volgens het boekje probeerde te doen, zonder rekening te houden met de wensen van mijn moeder. Ja, sorry, maar wat verwacht je nou te bereiken dan?!

Goed en nu mijn verhaal dan toch bekend is bij de psycholoog, vanwege justitiële omstandigheden... Guess what? AWKWARD!!
Ze kan er niks mee, aangezien ze er niet in gespecialiseerd is, op de afdeling kunnen ze er niks mee en de gesprekken die eigenlijk over mijn dagelijkse leven moeten gaan en mijn omgaan met alles, al dan niet hoe het invloed heeft, met betrekking tot ADD en autisme etc.
Misschien eens tijd dat die chronische depressie aangepakt word en een manier vinden om mijn altijd negatieve denkbeeld (als het om mezelf gaat tenminste, want als ik anderen moet helpen, of anderen down zijn, dan probeer ik hen juist op positieve dingen te wijzen... Logica!! >___<) weg te werken, of anders zodanig aan te passen dat ik er misschien iets nuttigs mee kan of zo.
Zoals al die voorspellingen die ik maak van overheidsplannen die fout gaan tot die botte hersens daar in Den Haag door te laten dringen, want als één persoon dat al ver van te voren kan voorspellen en dan inderdaad een jaar of misschien meer alsnog uit komt.... Waarom kunnen die eikels dat dan zelf niet bedenken?!?!

Maar goed, ja, nu ik dus over seks moet praten en over wel of niet aanwezige pedofilie (want dat vinden ze ook best wel een eng woord, dus dat plakken ze mij dan liever niet zomaar op), moet ik naar ALWEER een andere afdeling. Ditmaal wel naast de andere therapie, maar daar gaat het recent wel vervelend vaak ook over hoe het dus daar is gegaan... En over reclassering... En de nieuwe hulp in huis, aangezien de vorige alweer overspannen is... En mijn problemen daarmee, wegens mijn moeite met wennen aan nieuwe mensen. Oh, hey, dat laatste is wel autisme gerelateerd, dus toch nog iets zinvols op de juiste afdeling....

.....
Waar ging het nu eigenlijk ook alweer over???

Oh ja, dat ik al een tijdje in de mallemolen zit en het wellicht ook wel ligt aan het achterhouden van bepaalde dingen aan mijn kant.
Nee, als ik naar de huisarts ga (Jeetje, da's ook al JAAAREN geleden!!) voor rugklachten, dan heeft dat verder erg weinig te maken met de schaafplek op mijn arm die ik kreeg door wegschietend stuk gereedschap. Zou misschien wel iets te maken kunnen hebben met eventueel bijkomstig zwaar tillen en daar kan ik dan ook best over vertellen, maar die schaafplek heeft verder niks te maken met mijn klacht waarvoor ik naar hem toe ga.
Dus nee, informatie achterhouden is niet de reden dat ik al zo lang in het circuit zit. Buiten dat was ik in alles zo open mogelijk. Sterker nog, mijn seks leven hoefden ze ook niet per se wat van te weten, want dat was altijd al awkward hoe open ik ook daar in kon zijn en daar zat eigenlijk ook niemand op te wachten. Droeg ook verder weinig bij aan mijn verdere omstandigheden.

En damn, nu heb ik alsnog weer zo'n belachelijk lang stuk geschreven op een klein misverstand.

Ik vind de huidige discussie erg afleiden van mijn voorstel topic.
Geliefde (offtopic)discussies in een eigen topic plaatsen.

Ik zal ook een stukje schrijven wat ik ooit heb ervaren. Dit doe ik omdat ik Atlas33 zijn ervaring ook gelezen heb.

Toen ik nog bij mijn vader woonde (ik was rond de 19) had hij een vriendin met 4 kinderen.
Mijn vaders vriendin woonde 60km verderop en ging mijn vader elke weekend naartoe.
Ik had zijn vriendin 1-2 keer ontmoet omdat ze bij ons was geweest.
Na een tijdje ging ik een keer mee met mijn vader voor het hele weekend.

Eenmaal daar de eerst 2 de oudste kinderen ontmoet, meisje van 13, en een jongen van 14.
Drukke kinderen, en wouden direct alles met mij doen (spelletjes spelen etc.)
Later komt de jongste jongen ook thuis (11 jaar). Die ging direct ook meedoen waar wij mee bezig waren. De jongste jongen geef ik ook even fictieve naam Emiel.

Ik was niet aangetrokken door Emiel, maar toen ik hem voor het eerst zag vond ik het apart/bijzonder hoe klein hij nog voor zijn leeftijd was. Hij was er zelf ook veel mee bezig, zo weet ik nog goed dat hij zei dat hij 1 meter en 28 cm lang was en 28kg woog.

Emiel die vroeg direct veel aandacht van mij, die ik hem ook gaf.
Op terug kijkend op het hele gezin kreeg hij ook weinig aandacht, Het gezin had best wel wat problemen. Er was nog een 4e kind, die in de opvang zat. Zij was rond de 16/17.
En de scheiding van de mij vaders vriendin was helemaal slecht afgelopen en de ex-man nog steeds advocaten etc. stuurde.

Ik weet niet meer of het de eerste weekend was of daarna, maar Emiel was altijd bij me.
Als ik op de bank zat tv te kijken kwam om altijd bij mij zitten, liefste ook nog op de schoot, maar dat liet ik niet toe. Als ik aan het gamen was, zat hij altijd mee te kijken, en vroeg niet eens of hij ook mocht.
Als we met het hele gezin de stad ingingen, wou hij altijd mijn hand vasthouden, en als het kon op mijn rug of in mijn nek zitten.

In het weekend sliep ik alleen in een slaapkamer, maar op een gegeven moment moest ik op zijn slaapkamer slapen, er stond een stapelbed. Ik denk dat hij de hele week bij zijn moeder heeft gezeurd, want het volgende weekend vroeg zijn moeder of ik er bezwaar bij had om in zijn slaapkamer te slapen. Ik vond het wel goed.

Maar ook door alle aandacht die ik van hem kreeg, voelde ik me wel aangetrokken door Emiel, of het verliefdheid was weet ik niet, maar wel voelde ik mij heel gelukkig. Kan bijna zeggen beste periode uit mijn leven.

Het heeft denk ik een kleine jaar geduurd, en toen was de relatie van mijn vader uit.
Daarna heb ik Emiel nog 1 of 2 keer gezien. Hij was zichtbaar heel verdrietig.

Dit heb ik even als laatst bewaard.
Was ik seksueel aangetrokken tot Emiel?.
Ik kon in mijn fantasie over hem dromen, maar nooit en ter nimmer over seksuele handelingen die Emiel betrokken.
In mijn dromen heeft hij gewoon zijn kleren aan en dan spelen we en knuffelen we.
Ik moet wel zeggen dat in mijn dromen ben ik ook een kleine jongen.

Het gevoel van geluk in het contact met een jongen is voor mij heel erg herken baar maar dat had je natuurlijk al gelezen in het topic wat ik vorig jaar heb gepost.

Ik heb 7 januari even kort geageerd op jou berichtje Naruto dit omdat ik toen vrij weinig tijd had ik heb het bericht nu nog even door gelezen en ik heb toch een vraagje. Je geeft aan dat je het nooit hebt toe gelaten dat Emiel bij jou op schoot kwam zitten waarom mocht Emiel dit niet ? En kind vind het heel fijn om tegen een grote vriend aan te kruipen of gewoon op schoot. Jersey zat zeer regelmatig bij mij op schoot wel heb ik hem altijd gezegd dat hij kleren moet aantrekken dus s'morgens in boxershort zo van uit bed bij mij op schoot kruipen liet ik ook niet toe. Knuffelde jij wel eens met Emiel ?

Een bepaalde aantrekkingskracht naar Jersey hed ik ook maar als je zoveel met iemand optrekt en zoveel leuke dingen samen doet is dat denk ik logies.
Je gaat gewoon van zo'n jochie houden en in het geval van een jochie op die leeftijd is er geen sprake van seksuele gevoelens tenniste dat was bij mij zo.
Dromen doe ik ook wel eens over Jersey dat zijn altijd dromen over dingen die ik gedaan heb met hem ik beleef zeg maar dagjes uit weer opnieuw.

Waarom ik het niet toeliet dat Emiel op mijn schoot zat.
Ik denk omdat de omstandigheden waren.(is alweer tijdje geleden)
Ik vond het zelf wel beetje vreemd (ik had nog niet eerder meegemaakt)
Ook werd hij best geplaagd door zijn broer en zus, dat hij steeds bij me wou zitten.
Ook deed Emiel het niet bij andere familieleden (zelfs niet bij zijn moeder)

Dus daarom wou ik het niet, en ben ik zelf heel terughouden en niet het type knuffelaar.
Ik vond het dus zelf niet erg, maar de situatie van toen wou ik het niet.

Naruto schreef:

Waarom ik het niet toeliet dat Emiel op mijn schoot zat.
Ik denk omdat de omstandigheden waren.(is alweer tijdje geleden)
Ik vond het zelf wel beetje vreemd (ik had nog niet eerder meegemaakt)
Ook werd hij best geplaagd door zijn broer en zus, dat hij steeds bij me wou zitten.
Ook deed Emiel het niet bij andere familieleden (zelfs niet bij zijn moeder)

Dus daarom wou ik het niet, en ben ik zelf heel terughouden en niet het type knuffelaar.
Ik vond het dus zelf niet erg, maar de situatie van toen wou ik het niet.

Emiel zocht bij jou de aandacht en liefde die hij waarschijnlijk van huis uit niet voldoende kreeg. Daarom wilde Emiel waarschijnlijk bij jou op schoot zitten of even knuffelen. Maar het is natuurlijk jou goed recht om terughoudend te zijn.

Ik heb mijn topic terig gelezen, toch wel bijzonder wat ik allemaal heb geschreven, wat het komt allemaal terug, maar toch is het vaag voor me.
Na 4 jaar ben ik toch niet veel verder gekomen, maar ik heb wel een drastische stappen genomen.
Ik leef als een eunuch, ik ben fysiek gecastreerd, na jaren met chemische castratie (androcur) hebben geleefd.
In mijn geval is de fysieke daad sterker dan chemische, en ik ben blij dat ik de stap heb genomen.

Als hier misschien vragen over zijn, kan ik ze misschien beantwoorden.
Of ik nu gelukkig ben is wel moeilijker te zeggen, ik ben veel kwetsbaarder, daarvoor voelde ik niks, en nu zitten er toch wel schuren in mij metersdikke muur om mijn gevoelens.

Ik wou dit toch wel even melden.

Hi Naruto,

Dapper dat je één en ander over jouw persoonlijke levensvragen hier durft te plaatsen.

Ken natuurlijk jouw gehele achtergrond niet maar ik weet wel dat (on)bewust pedofiele gevoelens ervaren vergaande gevolgen kan hebben op heel je verder psychisch functioneren en sociaal welbevinden.

Het zou mij niet verbazen dat veel van de problemen die jij beschrijft daar direct of indirect mee te maken hebben. Jezelf chemisch castreren, walgen nadat je aan masturbatie hebt gedaan....dit alles kan te maken hebben met gebrek aan zelfacceptatie, misschien mede gevormd door fantasieën die je jezelf niet toestaat.

Je ware zelf erkennen, associaties met kinderverkrachter, gestoorde, impulsen niet kunnen beheersen etc. vaak gevormd door stigma's proberen van los te geraken. Daarna jezelf kritisch bekijken, hoe gedraag jij je in omgang met jongens, waar voel jij je prettig bij en waarbij niet, wat zijn voor jou mogelijke valkuilen en kijk ook naar de mooie momenten die deze onbegrepen liefde jou en anderen kunnen brengen.

Meestal in dit zelfbewustzijn een eerste stapje naar een prettiger pedobestaan zonder dat je daarbij grenzen over hoeft te gaan.

Naar mijn idee ben jij een goed persoon en dat niet typisch man zijn herken ik wel hoor....je bent wie je bent!

En besef je bent niet alleen! Keep strong!!

Groet Bas

Je verhaal, Naturo, staat hier kennelijk al een poos: sinds 2013. Pas nu lees ik het, nu ik hier alles even bij lees.
Je verhaal bevat vele voor mij intussen bekende, bijna vertrouwde elementen, zoals die doorverwijzingen, diagnoses en je verhaal dat het allemaal weinig of niets heeft geholpen.
Uitnodiging: kom eens praten.
Ik ben verbonden aan (en leid) de twee gespreksgroepen van de NVSH, JON (JORis Oost Nederland) en JORis West.
Naast of in plaats van die groepen zijn er veel individuele contacten, die ik goeddeels verzorg. Hierbij zijn vrij veel mensen met diagnoses die zich niet begrepen voelen in de GGZ. Er blijkt prima mee te praten te zijn, zowel individueel als in de groepen. Aan de groepen zijn ook therapeuten verbonden die, zeg maar, p-vriendelijk zijn.
Ik ben ervarings-kundig en ook gewoon kundig qua opleiding en lange ervaring in dit vlak, vertrouwd ook met dit soort diagnoses.
< frans@human-beoing.nl >
Dr en opa Frans

Opties reactieweergave

Kies uw favoriete manier om reacties weer te geven en klik op "instellingen opslaan" om uw veranderingen te activeren.