Het zuiveren van 'pedofilie'

Ik draai nog niet zo lang op deze aarde mee als sommige van de "oude rotten" in de pedofilie-wereld. De jaren '70 heb ik bijvoorbeeld nooit meegemaakt. Wel ben ik een hele lange tijd actief geweest in oprukkende internetcommunities rondom (met name) homoseksuele pedofielen. Via die communities heb ik meer dan honderd andere pedofielen ontmoet en gesproken. Ook heb ik zelf als pedofiel ontwikkelingen doorgemaakt, en gezien welke ontwikkelingen andere pedofielen doormaken. Eén van de vaak terugkomende thema's is het willen zuiveren van het begrip 'pedofilie' van negatieve connotaties. Naar aanleiding van een forumbezoeker hier, en omdat ik het een leuk onderwerp vind, heb ik hier een stuk over geschreven.

Waarom willen pedofielen het begrip 'pedofilie' zuiveren, en valt het begrip 'pedofilie' dan wel te zuiveren?

Pedofielen doorgaan normaal gesproken een aantal specifieke stappen in hun ontwikkeling.
Allereerst ontdekken ze hun gevoelens. Ze kunnen er op dat moment nog geen naam aan plakken; of ze kunnen dat wel, maar accepteren dat nog niet. Niemand wil immers een pedofiel zijn, en ze zijn nog jong, dus "wie weet verandert het nog".
Naarmate ze ouder worden, en er (bijvoorbeeld op internet) rondgezocht wordt naar dingen die hen interesseren, komt toch het besef dat ze die gevoelens echt hebben. Meestal betekent dit ook dat ze dit geheim zullen moeten houden voor hun omgeving. Om meer te leren over wát ze zijn, lezen ze over pedofilie, en wat het is. Ze gaan zich met dit hokje identificeren.

Maar omdat pedofilie zo divers is, en uitersten zoals "liefde" maar ook "seksueel misbruik" allebei aan hetzelfde woord zijn gekoppeld, ontstaat er ook een afkeer tegen bepaalde onderdelen van dat hokje. Ze houden wel van kinderen, of ze vallen wel op kinderen, maar ze zijn tegen misbruik. Ze hebben nog nooit een kind kwaad gedaan en dat willen ze ook helemaal niet.

Er zijn heel veel pedofielen geweest die dit zo hebben gevoeld; en die als reactie daarop hun straatje hebben willen schoonvegen, het begrip 'pedofilie' hebben willen zuiveren, een nieuw onderscheid hebben willen introduceren. Om zich er beter in thuis te kunnen voelen, om in hun identiteit niet geassocieerd te hoeven worden met dingen die zij verwerpelijk vinden. Er wordt een streep getrokken tussen dat wat wel goed is, en dat wat niet goed is: misbruik en schade is niet goed, oprechte liefde is wel goed. Seksuele gevoelens... worden liever niet teveel genoemd. Die mógen wel, maar daar moet niet de nadruk op liggen, want dat voelt niet zo lekker. De meest idealistische personen willen zelfs een nieuw woord introduceren voor deze nieuwgevonden "goede" kant van dit onderscheid in pedofilie: kindervriend, jongensminnaar...

Een van de breedst gedragen 'afsplitsingen' van deze soort was de "boylover" afsplitsing. Dit is nog altijd een bestaande beweging binnen de pedofilie-wereld, waar veel pedofielen die op jongens vallen hun identiteit aan ontlenen. Ze noemen zich geen pedofielen - van die kindermisbruikers en zo - maar échte boylovers, mannen die van jongens houden. Het is een verschrikkelijk idealistisch clubje, met slogans als "love boys not hurt them" - ookal is uiteindelijk datgene wat ze gemeen hebben toch dat ze seksueel tot jongens zijn aangetrokken.

Maar ook onder de 'boylovers' bestaat eenzelfde gigantische diversiteit. Vanwege het internationale karakter van de groep kwamen mensen uit allerlei landen samen: Amerika, Nederland, Engeland, Duitsland, de scandinavische landen... Elk van die landen heeft een heel andere achtergrond waar de mensen "vandaan" komen, en de mensen hebben ook een ander karakter. In Engeland bijvoorbeeld heerst heel erg het gevoel van paranoia, het gevoel van onderdrukt/gecontroleerd worden. In Amerika zijn mensen vaak erg zwart-wit in hun mening (ook over pedofilie), zij zijn als boylovers de vertegenwoordigers van het Goede, en er is niets maar dan ook niets slecht aan "boylove". En alles wat slecht is, is daarmee direct ook geen "boylove" meer - lekker makkelijk. In Nederland hebben de wat oudere mensen de jaren '70 nog meegemaakt, waarin tolerantie voor pedofielen in Nederland op een recent-historisch hoogtepunt was. Verder zijn Nederlanders meestal iets genuanceerder in hun meningen.
Naast die diversiteit van landen is er ook nog de diversiteit van gevoelens. Mensen die vooral seksuele gevoelens voor jongens hebben, voelen zich toch veel meer thuis in het hokje 'boylover' dan in het hokje 'pedofiel', omdat ze daarmee afstand kunnen nemen van kindermisbruik, en een versterkt gevoel kunnen hebben dat zij 'goed' zijn. Mensen die vooral houden van jongens (en ze romantisch ophemelen), kunnen er ook hun ei in kwijt. Maar er zijn ook mensen die van mening zijn dat vrijwillige seksuele contacten geen misbruik zijn, en dat die prima onder de noemer 'boylove' kunnen vallen. Want "als de seks oprecht is en vanuit liefde komt, wat is daar dan mis mee? "How can love be wrong?""
Het grappige is dat je vervolgens precies hetzelfde fenomeen ook binnen deze groep kreeg, als wat je ook bij het begrip 'pedofilie' had. De diversiteit maakte, wederom, dat veel mensen die zich in deze groep bevonden toch weer opnieuw het besef kregen dat dit nieuwe hokje niet helemaal bij hen past. Ze houden wel van jongens, en 'boylove' klinkt wel mooi, maar tegelijk heb je daar ook gewoon nog altijd mensen die vooral seksueel over jongens praten, en zich aan foto's verlekkeren, of zelfs 'vrijwillig' misbruik goedpraten. Als je zelf vooral van jongens houdt, en dat soort dingen respectloos vind overkomen, dan wil je daar wederom niet mee geassocieerd worden.

Ook dáár worden dan nog wel eens pogingen gedaan om ook dát hokje te zuiveren. Er wordt de discussie aangegaan: is dit niet respectloos, dit is toch geen 'boylove' meer? Maar die kritiek wint het niet van de meerderheid die zich het hokje al heeft toegeëigend. Voor hen is het hun enige uitlaatklep, in een maatschappij die hen geen ruimte biedt om zich te uiten. Het is de enige plek waar zij kunnen praten over hun gevoelens op een manier die ze niet slecht over zichzelf doet voelen. "Natuurlijk moet je dit soort dingen kunnen zeggen!!" Het is alles wat ze hebben. Dus die discussie valt niet te winnen.

Met het woord 'pedofiel' werkt dit net zo. Of je het nu wil of niet, het zit in de hoofden van het volk onlosmakelijk gekoppeld aan kindermisbruik. Dat je wil dat jouw begrip van 'pedofiel' geen misbruik bevat, betekent niet dat je het simpelweg eruit kan definiëren. Het haalt de associaties en de betekenis die aan het woord vast zitten niet weg.

En zo kom je tot het besef dat niet jij bepaalt wat een hokje definieert, of waar de grenzen ervan liggen, maar dat het alleen maar afhangt van hoe het hokje in de praktijk gebruikt wordt. Je hebt het zelf niet voor het zeggen. En de enige manier om je niet te hoeven associëren met de aspecten van het hokje die jou niet aanstaan, is om eruit te stappen. Dat heb ik toen ook gedaan.

Ik noem mezelf geen pedofiel meer. Ik noem mezelf zeker geen boylover meer. Ik ben alleen maar iemand die jongens leuk vindt, héél erg leuk vindt zelfs, en die jongens ook mooi vindt, en daar soms ook verliefd op wordt. Het is in die context wel te zeggen dat ik 'pedofiele gevoelens' heb, maar ik win er niks mee om er die woorden voor te gebruiken. (en de personen met wie ik praat ook niet, want het werkt de communicatie eerder tegen dan dat het helpt.) Voor mezelf heb ik het hokje ook niet nodig: het is maar een naampje. Wie ik ben en wat ik voel is niet afhankelijk van een hokje dat maar in beperkte mate aansluit bij wat ik voel.

Dat is een beweging die je vaker ziet bij pedofielen naarmate ze ouder worden (hoewel lang niet altijd; het hangt er vanaf of ze vrede kunnen sluiten met hun gevoelens). In het begin is het identificeren met een hokje erg steunend, omdat je niet de enige bent, en kan praten met gevoelsgenoten. Maar naarmate je erachter komt hoe het bij jou precies zit, merk je dat er aspecten aan het hokje zitten waar je je niet in kunt vinden. En hoe ouder je wordt, hoe vaker je dingen voor de zoveelste keer ziet langskomen. Je haalt er steeds minder uit, en voelt steeds minder binding met dat hokje. Het beeld dat je van kinderen hebt wordt vaak ook wat nuchterder; niet minder fijn, maar wel echter, minder idealistisch. Uiteindelijk heb je er wellicht een paar goede vrienden aan overgehouden, maar de naam 'pedofiel' heb je niet echt meer nodig.
(Overigens heeft de 'boylover'-afsplitsing jaren terug een geweldige klap gekregen, toen een zeer groot internationaal discussieforum met dezelfde naam door interpol offline werd gehaald aangaande een internationaal kindermisbruik-onderzoek. Daarop volgden enkele arrestaties en honderden huiszoekingen, ook heel veel in Nederland, soms alleen op basis van forum-bezoek. Uiteindelijk moest worden toegegeven dat op de server van het forum zelf niks strafbaars te vinden was, maar bij een groot aantal huiszoekingen werd wel kinderporno aangetroffen; het waren immers pedofielen... Sindsdien is het in pedo-land op internet veel, veel rustiger geworden.)

Nadat je zo in zekere mate meer afstand hebt gekregen ten aanzien van van het hokje, raakt het zuiveren van het woord 'pedofilie' jezelf niet langer op dezelfde manier. Het is dan alleen nog een oefening in correctheid van taalgebruik in de maatschappij, in de media en in de politiek. Dat is niet onbelangrijk, maar je hebt niet meer dezelfde drijfveer om het ter wille van jezelf een bepaalde invulling te willen geven: het gaat om een principe dat je aan het hart ligt, maar het gaat niet meer om je identiteit. Dus kan je je beperken tot het geven van de correcte definitie: pedofilie is een (onder andere) seksuele aantrekking tot kinderen. Punt. En de rest mag je er zelf bij vertellen. Ik hou van jongens. Smile

Reacties

Goed stuk hoor Smile

Jorrit bedankt voor deze topic !

Nu heb ik alweer een betere zicht over wat pedofilie is.
ik hou ook veel van jongens (meisjes ook hoor maar minder) wat ik raar vind is dat ik ook jongens leuk vind die niet aantrekkelijk zijn. Ik kijk vaak naar hoe schattig ze wel niet zijn en dit vind ik wel goed zo want dan maak ik me minder zorgen over het opgewonden raken. Dat wil niet zeggen dat het niet kan gebeuren, want soms raakte ik al opgewonden door de 'warme gevoelens' die ze me gaven. Nu steeds minder en minder omdat ik niet te veel probeer aan te denken maar meer geniet om de jongen 'blij' te maken.

en je hebt gelijk wat je zei op een andere topic
het helpt om te realiseren dat het maar kinderen zijn ipv 'wonder wezentjes' (ook al zijn ze het wel Big smile )

De lotgevallen van het begrip 'boylover' doen me denken aan de vele eufemismen die de betekenis van de vervangen uitdrukking overnamen en daarmee hun doel voorbij schoten. Denk alleen maar aan 'met elkaar naar bed gaan' of zelfs 'met elkaar slapen' - wat het bijna onmogelijk maakte, naast elkaar te slapen als je niet op sex uit was. Of het 'rectaal' aanleggen van een koortsthermometer, wat zelfs fout is want de thermometer meet de temperatuur in de bekkenbodem en heeft in het rectum (de endeldarm) niets te zoeken.
Ik moet bekennen dat ik zelf een voorstander ben geweest van de begrippen 'boylover' en 'girllover', omdat ik kregel werd van de verschillende invullingen van het begrip 'pedofilie'. Maar het haalt niets uit, Jorrit heeft gelijk.

De spijker wordt in dit citaat op z'n kop geslagen.

Jorrit schreef:

Dat is een beweging die je vaker ziet bij pedofielen naarmate ze ouder worden (hoewel lang niet altijd; het hangt er vanaf of ze vrede kunnen sluiten met hun gevoelens). In het begin is het identificeren met een hokje erg steunend, omdat je niet de enige bent, en kan praten met gevoelsgenoten. Maar naarmate je erachter komt hoe het bij jou precies zit, merk je dat er aspecten aan het hokje zitten waar je je niet in kunt vinden. En hoe ouder je wordt, hoe vaker je dingen voor de zoveelste keer ziet langskomen. Je haalt er steeds minder uit, en voelt steeds minder binding met dat hokje.

En als je dat in z'n context wilt plaatsen, dan maar het hele artikel lezen.

Opties reactieweergave

Kies uw favoriete manier om reacties weer te geven en klik op "instellingen opslaan" om uw veranderingen te activeren.