Onderzoek niet praktiserende pedofielen

4 antwoorden [Laatste bericht]

Hallo allemaal,

Mijn naam is Melissa Bakker, ik ben een vierdejaars Sociaal Pedagogische Hulpverlening studente. Op het moment ben ik bezig met een afstudeerscriptie over het re-integreren van pedofielen na een veroordeling. Ik vind namelijk dat dit anders moet, er moet een manier zijn waardoor dit gemoedelijker kan. Met dit onderzoek probeer ik dan ook een manier te vinden om de mensen in de omgeving een zo goed en duidelijk mogelijk beeld te geven van de situatie.
Ik ben dan vooral geïnteresseerd in de pedofielen die niet praktiserend zijn, dit houdt in dat de fantasieën er wel zijn, maar dat ze niet in praktijk gebracht worden. Verder ben ik ook geïnteresseerd in de fouten en de positieve punten van de hulpverlening.

Ik vroeg mij af of jullie mij hierbij zouden willen helpen door het beantwoorden van een aantal vragen. Uiteraard blijft dit anoniem en komen er geen gegevens in mijn scriptie terecht. Ik hoop slechts met antwoorden een verandering binnen de hulpverlening te creëren.

Ik weet niet wat als prettig ervaren word; persoonlijk email verkeer of hier openbaar op dit forum. Ik sta voor beiden open, dus zal ik mijn vragen ook hier achterlaten, maar minder openbaar via de mail mag ook.
Alvast ontzettend bedankt voor de medewerking.

- Wat maakt dat de fantasieën er wel zijn, maar dat u ze niet uitvoert?
- Heeft u een manier gevonden om dit voor uzelf 'vol te houden'?
- Bent u ooit vrijwillig of gedwongen met hulpverlening in aanraking gekomen?
- Wat zijn uw ervaringen met deze hulpverlening, zowel positief als negatief? (ik ben zelf geïnteresseerder in de negatieve punten, aangezien ik verandering wil zien)
- Welke veranderingen binnen de hulpverlening zou u graag willen zien?
- Denkt u dat sociale controle een goed middel is om recidive te voorkomen? zo ja, waarom? zo niet, waarom en wat zou volgens u beter helpen?
- Weten de mensen in de buurt van uw pedofilie? Zo ja, hoe hebben zij hierop gereageerd?
- Als een pedofiel na veroordeling een nieuwe woonvoorziening aangewezen krijgt, komt daar vaak veel onrust bij kijken vanuit de buurt. Hoe denkt u dat wij als hulpverleners daar het beste mee om kunnen gaan?

Nogmaals, alvast bedankt!

Vriendelijke groet,
Melissa

[We hebben Melissa's identiteit gecontroleerd. Ze is wie ze is en studeert inderdaad aan de Hogeschool - team Pedofilie.nl]

Hoi Melissa,

Welkom! Mooi onderwerp heb je gekozen. Ik heb er nog wel een paar vragen over, omdat je het wel heel kort omschrijft. Ik begin met een opmerking: Je hebt het over re-integratie van pedofielen na een veroordeling. Waar zijn die pedofielen dan voor veroordeeld? Woninginbraak? Beetje flauw natuurlijk, maar het punt wat ik wil maken is dat je door je woordkeuze feitelijk een groep mensen stigmatiseert. Zonde, want het is onnodig (daarvoor hebben we woorden als zedendelinquenten en kindermisbruikers) en schrikt je doelgroep af.

Je zegt dat je vindt dat de re-integratie anders moet. Daar heb je vast een reden voor. Wat gaat er nu niet goed en hoe kan dat beter, denk je?
Heb je zelf de forensische psychiatrie (vooral De Waag), COSA en de reclassering al betrokken?

Ik ben ook beroepsmatig geïnteresseerd in jouw onderzoek. Ik hoop dan ook dat je me op de hoogte wil houden. Hier of via de e-mail.

En omdat ik tot jouw doelgroep behoor geef ik je hier ook mijn antwoord op jouw vragen:

- Wat maakt dat de fantasieën er wel zijn, maar dat u ze niet uitvoert?
Wat maakt dat ze er zijn weet ik niet. Dat ik ze niet uitvoer is een keuze na lang nadenken, veel praten en lezen en me proberen in te leven in mensen die als kind ongedwongen seksuele contacten met volwassenen hebben beleefd. Ik kwam tot de conclusie dat dat soort contacten zoveel risico op grote problemen voor het kind én mijzelf meebrengen dat ik er niet aan wil beginnen.
- Heeft u een manier gevonden om dit voor uzelf 'vol te houden'?
Na zo'n weloverwogen besluit heb ik daar niet bijzonder veel moeite meer mee, omdat ik ook intrinsiek achter mijn besluit sta.
- Bent u ooit vrijwillig of gedwongen met hulpverlening in aanraking gekomen?
- Wat zijn uw ervaringen met deze hulpverlening, zowel positief als negatief? (ik ben zelf geïnteresseerder in de negatieve punten, aangezien ik verandering wil zien)
Ja, vrijwillig, maar niet rechtstreeks in verband met mijn pedofiele gevoelens. Die zijn overigens wel ter sprake gekomen en daar werd op zich prima mee omgegaan door vier van de vijf hulpverleners. De vijfde kon absoluut niet een pedofiel loskoppelen van haar beeld van een kindermisbruiker en had bovendien contact met een gezin waar ik goed mee bevriend ben. Dat heeft tot enkele vervelende telefoontjes geleid. Het gezin was op de hoogte en stond achter mij waardoor het met een sisser afliep, maar het was een vervelende ervaring.
- Welke veranderingen binnen de hulpverlening zou u graag willen zien?
Nu bestaat er geen voorlichting en hulp voor pedofielen die hulp zoeken bij zelfacceptatie en leren omgaan met hun gevoelens. Het enige dat er wel is is preventie van kindermisbruik. Daarbij wordt vergeten dat vroege hulp bij het leren omgaan met pedofielen gevoelens de beste preventieve hulp is die er bestaat. Zie ook mijn artikel over hulp aan pedofiele jongeren van vorige week.
- Denkt u dat sociale controle een goed middel is om recidive te voorkomen? zo ja, waarom? zo niet, waarom en wat zou volgens u beter helpen?
Ja en nee. Sociale controle kan goed werken als de omgeving van de zedendelinquent die persoon kan accepteren en omarmen. Wanneer iedereen op de hoogte is en je krijgt sociale uitsluiting, dan werkt het denk ik zelfs averechts.
- Weten de mensen in de buurt van uw pedofilie? Zo ja, hoe hebben zij hierop gereageerd?
Deels. Eén buurvrouw met wie ik goed contact had heeft het contact verbroken. De buurkinderen mogen niet meer alleen hier binnen komen. Verder gedraagt iedereen zich hetzelfde als voordat zij iets wisten. Ik weet eerlijk gezegd ook niet precies wat de buren weten. Ik begin er maar niet over om geen slapende honden wakker te maken want ik vind het wel best zo. Behalve die ene buurvrouw, want op haar was ik erg gesteld. Misschien ga ik nog eens naar haar toe voor een goed gesprek.
- Als een pedofiel na veroordeling een nieuwe woonvoorziening aangewezen krijgt, komt daar vaak veel onrust bij kijken vanuit de buurt. Hoe denkt u dat wij als hulpverleners daar het beste mee om kunnen gaan?
Met iedereen in gesprek blijven. De angsten van mensen aanhoren en realistische angsten van onderbuikgevoelens scheiden. Mensen helpen inzien wat voor iemand die persoon werkelijk is en dat iedereen er bij gebaat is als hij of zij sociaal geaccepteerd wordt door de buurt.

Ontzettend bedankt voor het snelle antwoord!

Ik snap inderdaad het punt. Mijn onderzoeksvraag gaat inderdaad over de bekende zedendelinquenten die in het nieuws zijn geweest: Benno L., Robert M. Ik vind het namelijk niet oké dat mensen in dat geval het recht in eigen hand nemen en ik vind dat wij als hulpverleners hier moeten ingrijpen, meer rust brengen bij de omgeving. Dit zodat ook zij, met enige aanpassingen een zo normaal mogelijk leven kunnen hebben en niet buitengesloten worden. Ook ik ben namelijk van mening dat dit de situatie alleen maar erger maakt.

Officieel moet ik een literatuuronderzoek doen, maar ik vind het lastig om over sommige onderwerpen goede duidelijke literatuur te vinden. Vandaar dat ik ervaringen erg waardeer en probeer te ondersteunen met literatuur. De COSA, reclassering en de Waag zal ik benaderen, bedankt voor de tip!

Voor literatuur kan je goed terecht bij Rutgers WPF. Of je kan natuurlijk hier roepen: Mensen met verstand van literatuur: geef mij tips! Ik ben niet zo'n boekenwurm vrees ik, dus ik kom niet heel ver. Maar er zijn hier best mensen die je een hoop tips kunnen geven.

Hoi Melissa,

- Wat maakt dat de fantasieën er wel zijn, maar dat u ze niet uitvoert?
Ik fantaseer niet over iets dat gewoon kan gebeuren (een kind misbruiken, het zou niet moeten gebeuren maar het gebeurt wel). Ik fantaseer over iets dat niet kan gebeuren. Even in het extreme getrokken: een vliegende schotel landt bij mij in de achtertuin en er komt een klein meisje uit dat hunkert naar lichamelijk contact. Het hoeft niet altijd zo onwerkelijk. Ik kan ook fantaseren over een contact waarbij het kind achteraf positieve gevoelens heeft. Dat is wat minder scherp, maar het onwerkelijke bestaat dan uit de voorwaarden die ik aan de situatie moet stellen.

- Heeft u een manier gevonden om dit voor uzelf 'vol te houden'?
Ik heb een verwerpelijke karaktertrek: ik kan dromen zonder tot daden te komen. Opvoeders en wereldverbeteraars geven je het tegenovergestelde mee: niet dromen maar doen. Je wilt toch geen loser zijn? Maar ik nu eenmaal een dromer en heb daar vrede mee.

- Bent u ooit vrijwillig of gedwongen met hulpverlening in aanraking gekomen?
Nooit gedwongen, gelukkig, en ook niet vrijwillig.
Even een metafoor. Je ziet je kind in een boom klimmen. Of in een klimrek als een boom te gewaagd klinkt, doet er niet toe. Je krijgt de neiging, dat te verbieden, omdat het kind zich kan bezeren. Maar je weet ook dat je niet alles moet verbieden, want ondervinding is de beste leermeester. Je staat dus voortdurend af te wegen: wordt het een buil of een fractuur? Indien buil, dan niets doen. Je kind maakt fouten om van te leren. Dat is opvoeding.
Beschouw psychische hulpverlening als een soort opvoeding of heropvoeding. Als pedofilie in het geding is, dan is alle hulpverlening erop gericht, fouten te voorkomen: pas op niet doen. Ja, natuurlijk is daar een reden voor. Het is echt ongewenst, een kind te laten leren van andermans fout. Maar de angst daarvoor, ook bij de hulpverleners, maakt dat de hulp altijd uit de hoogte wordt aangeboden: pas op niet doen. Met de beste bedoelingen, maar ouders die alleen maar nee kunnen zeggen, hebben ook de beste bedoelingen. Het voelt niet goed.

- Wat zijn uw ervaringen met deze hulpverlening, zowel positief als negatief? (ik ben zelf geïnteresseerder in de negatieve punten, aangezien ik verandering wil zien)
Niet van toepassing.

- Welke veranderingen binnen de hulpverlening zou u graag willen zien?
Hulpverlening is gericht op preventie. Dat had ik al opgemerkt. Ik beweer niet dat de hulpverlening moet worden afgeschaft. Maar naast de hulpverlening moet er meer zijn. Ik ben voorstander van zelfhulp, niet omdat je zelf het beste recept hebt maar omdat het anders voelt. Deze site heeft wel iets van een zelfhulpgroep. Er is ook een echte zelfhulpgroep, JON, maar daar heb ik geen ervaring mee (wel goede ervaringen over gehoord). Mijn eigen bezigheden met poppen zijn ook een soort zelfhulp.

- Denkt u dat sociale controle een goed middel is om recidive te voorkomen? zo ja, waarom? zo niet, waarom en wat zou volgens u beter helpen?
Wat Jorge hierover heeft opgemerkt, kan ik helemaal onderschrijven.

- Weten de mensen in de buurt van uw pedofilie? Zo ja, hoe hebben zij hierop gereageerd?
Nee, ze weten het niet.

- Als een pedofiel na veroordeling een nieuwe woonvoorziening aangewezen krijgt, komt daar vaak veel onrust bij kijken vanuit de buurt. Hoe denkt u dat wij als hulpverleners daar het beste mee om kunnen gaan?
Ik heb best begrip voor de bestuurders die de buurt informeren. Als je dat achterhoudt en het komt toch uit, dan hang je aan de hoogste boom. Maar je kunt als bestuurder ook wel voorspellen, wat er met die informatie gaat gebeuren.
Zie je hier een rol voor de hulpverlening? De delinquent kan al geen kant meer op. Hulpverlening voor de buurt dan? Je kunt een enkel persoon misschien tot rede brengen, maar een menigte kun je alleen opzwepen.

Opties reactieweergave

Kies uw favoriete manier om reacties weer te geven en klik op "instellingen opslaan" om uw veranderingen te activeren.