Project pedofilie en hulpverlening

3 antwoorden [Laatste bericht]

Beste meneer/mevrouw,

Wij, studenten van de studie Maatschappelijk Werk en Dienstverlening, doen onderzoek naar pedofilie en de hulpverlening voor pedofielen. Wij onderzoeken wat de hulp op dit moment is voor pedofielen en of dit verbeterd kan worden. Hiervoor hebben we uw antwoorden nodig. Wij willen graag het volgende van u weten:

1. Heeft u weleens hulp gezocht voor het feit dat u pedofiele gevoelens heeft?

2. Zo ja, waar zocht u die hulp? En hoe zag die eruit?

3. Heeft de hulp geholpen?

4. Wat zijn nog verdere eventuele behoeftes voor de hulpverlening? Of, wat kan de hulpverlening nog voor u betekenen?

5. Hoe kwam u erachter dat u pedofiel bent?

6. Weet uw omgeving van uw pedofiele gevoelens?

7. Zo ja, wat was de reactie?

Alvast bedankt voor het invullen!

Met vriendelijke groet,
Kristel

1. Niet zo letterlijk. Geen hulpverlener kan iets veranderen aan dat feit, dus dat lijkt me ook zinloos. Wel heb ik hulp gezocht bij gevoelsgenoten om ermee te leren omgaan.

2. In eerste instantie bij JON (Joris Oost Nederland, www.jorisoost.nl), later gewoon bij gevoelsgenoten die ik via internet leerde kennen. JON organiseert gespreksavonden waar pedofielen met elkaar in gesprek gaan over hun gevoelens. Erg zinvol en die eerste erkenning van dit wezenlijke deel van mijn bestaan was voor mij enorm belangrijk.

3. Ja, zie boven

4. Ik heb momenteel geen behoefte aan hulp

5. Nou, dat gaat redelijk rechttoe rechtaan: ik zag jongens van rond de 11 en merkte dat ik die aantrekkelijk vond.

6. Grotendeels wel.

7. Verschillend, maar meestal accepterend. Nieuwsgierig ook. Mensen moesten vaak even ontdekken wat dat dan eigenlijk was, dat pedofiel zijn. Mensen die daar niet in slagen zijn over het algemeen het minst in staat om pedofielen (en dus mij) te accepteren.

1. Heeft u weleens hulp gezocht voor het feit dat u pedofiele gevoelens heeft?
Indirect wel. Na een lange sombere periode zocht ik hulp bij een psycholoog. De oorzaak van mijn somberheid had veel te maken met mijn pedofiele gevoelens. Ik voelde me eenzaam. Het geheim drukte zwaar.

2. Zo ja, waar zocht u die hulp? En hoe zag die eruit?
Ik trof een psycholoog die mij vooral liet praten. Hij veroordeelde niet. Hij hield mij waar nodig een spiegels voor. Een prettige ervaring. Het was een verademing. Ik rekende op zware afkeurende reacties, maar die kwamen niet. Hij was begripvol en vond zelfs dat ik te streng voor mezelf was.

3. Heeft de hulp geholpen?
Ja. De gesprekken hebben me sterker gemaakt.

4. Wat zijn nog verdere eventuele behoeftes voor de hulpverlening? Of, wat kan de hulpverlening nog voor u betekenen?
Op dit moment is er geen hulpvraag. Mijn drang om er over te kunnen praten is nog steeds groot. Een gesprekspartner is nog steeds zeer welkom, maar dat hoeft niet per se een hulpverlener te zijn. Een gevoelsgenoot is welkom! (mits er een klik is, natuurlijk)

5. Hoe kwam u erachter dat u pedofiel bent?
Tja, ik kan me niet precies herinneren wanneer het kwartje viel. Er zijn wel veel herinneringen aan momenten in mijn kindertijd/ vroege puberteit die direct te maken hebben mijn pedofiele geaardheid. In de kleedkamer bij gym zocht ik een plekje vlakblij een prachtig jongetje. Ik zat toen net in de brugklas en ik had nog nooit een woord met hem gesproken. Hij was zo mooi! Het labeltje ‘pedofiel’ kende ik nog niet. Het was een prettige, maar ook verwarrende ervaring. Ik had wel door dat dit geen doorsnee gevoelens waren. Ik heb me overigens nooit ‘gewoon’ homo gevoeld. De puberteit ruïneert (haha.. lekker dramatisch) het jongenslichaam. Zo voelde ik dat.

6. Weet uw omgeving van uw pedofiele gevoelens?
Mijn vrouw en een aantal vrienden zijn op de hoogte.

7. Zo ja, wat was de reactie?
Het is een lange zoektocht geweest om een juiste manier te vinden om de relatie met mijn vrouw weer sterk te krijgen. Ze heeft me nooit veroordeeld om mijn aard. We zijn goede maatjes, maar echt verliefd heb ik me nooit gevoeld. Voor haar was dit een zware domper. Destijds hebben we besloten om met elkaar verder te gaan. Hier hebben we beiden geen spijt van.

Mijn inziens is de enige hulp gericht op het voorkomen van sexueelmisbruik.
Hulp gericht op de pedofiele geaardheid is er niet.
Natuurlijk zijn er mensen die het denken te kunnen behandelen als psychische afwijking.

In dat geval is de hulp niet op de geaardheid maar onze gedachten gericht.
De huidige maatschappij is al bezig deze "vieze" gedachten uit te bannen, hiermee de facto pedofielen te verbannen of strafbaar te maken.

Er is weinig op het gebied voor pedofielen, zoals bijvoorbeeld deze fantastische website, die deze mensen met eigen middelen in de lucht houden.
Stop it Now krijgt ook te weinig middelen en aandacht. Maar ook hier ligt het doel elders. Vereniging is moeilijk en wordt verboden. Vreemd omdat criminele verenigingen blijkbaar niet verboden kunnen worden. Dit geeft de enorme inspanning om pedofielen uit de samenleving zichtbaar te verbannen wel weer.

Ik hoop op meer erkenning en tolerantie. Dat zou in Nederland, een rechtstaat en vrij, toch moeten kunnen.

Opties reactieweergave

Kies uw favoriete manier om reacties weer te geven en klik op "instellingen opslaan" om uw veranderingen te activeren.