Poppenspel

7 antwoorden [Laatste bericht]

De afgelopen week is er veel te doen geweest rond het Japanse bedrijf Trottla dat levensechte poppen maakt van meisjes. Shin Tagaki, die zelf pedofiel is, vindt dat zijn “...poppen mensen helpt hun verlangens legaal en ethisch te uiten.” Het artikel in The Atlantic heeft nogal wat losgemaakt in de wereld. Nou ja, in ieder geval in de media en onder experts. En pedofielen.

The Atlantic wierp als centrale vraag op: “Weerhouden poppen pedofielen van een vergrijp?” Diverse experts hebben zich hier inmiddels over uitgesproken. In het artikel zegt Michael Seto, een bekend onderzoeker op het gebied van pedofilie, dat er geen onderzoeksgegevens bekend zijn. Vervolgens speculeert hij door te zeggen dat de poppen voor sommigen misschien goed zouden zijn, maar voor anderen misschien niet. En waarom zou het voor sommigen dan niet goed zijn? Seto:”Deze vervangende middelen verhogen wellicht de frustratie.” Daar voegt hij dan gelijk weer aan toe: “We weten het niet, er is geen onderzoek naar gedaan.”

Peter Fagan van de John Hopkins Universiteit die bekend staat om de vele onderzoeken naar pedofilie is stelliger: “De producten van Trottla hebben waarschijnlijk een versterkend effect op de pedofiele gevoelens en in veel gevallen leidt dat ertoe dat er meer naar gehandeld wordt.”

In Nederland zegt Jan Hendriks, hoogleraar forensische psychologie: “Het kan dat pedofielen na gebruik sneller kinderen zullen lastig vallen". Ook hij geeft aan dat er geen onderzoek beschikbaar is.

Resumerend: er is geen kennis beschikbaar of pedofielen overgaan tot seks met kinderen als ze met de poppen hebben gespeeld. Erik van Beek, seksuoloog, pleit al jaren voor meer onderzoek naar bijvoorbeeld de effecten van virtuele kinderporno. Nederlandse en Amerikaanse wetgeving staat dit echter in de weg. In de afgelopen week hebben onderzoekers massaal aangegeven dat meer onderzoek nodig is. Meer kennis is goed, ware het niet dat....

Het frame van deze onderzoeken is gericht op pedofielen en niet zozeer op de preventie van seksueel misbruik van kinderen. Dat laatste zou toch het primaire doel moeten zijn? Dan zou men het onderzoeksgeld daar moeten besteden waar het meeste rendement kan worden verwacht. De genoemde wetenschappers spreken echter niet over onderzoek naar effectieve preventieve maatregelen gericht op niet-pedofielen. Niet-pedofielen zijn immers de grootste groep van daders van seksueel kindermisbruik (80% van het misbruik).
Onderzoekers richten zich exclusief op de kleinste dadergroep (pedofielen) en binnen die groep wil men ook nog eens onderzoek doen naar hen die voor hun seksuele plezier gebruik maken van een pop. Hoeveel zouden dat er wereldwijd nou helemaal zijn?
Door de olifant in de kamer te negeren laden onderzoekers de verdenking op zich dat preventie van seksueel misbruik niet de primaire doelstelling is. Het onderzoeken van pedofielen lijkt juist het belangrijkste doel te zijn.

Er is nog een reden waarom de roep om meer onderzoek naar pedofielen van experts zorgelijk is. De premisse lijkt te zijn dat een seksuele fantasie van een pedofiel kan leiden tot misbruik. Je kan veilig aannemen dat de meeste pedofielen niet over een pop van Trottla beschikken, al was het maar omdat Trottla alleen meisjespoppen maakt. Niettemin hebben alle pedofielen seksuele fantasieën. Een onderzoek zoals Michael Seto voorstelt zou dan ook al die fantasieën willen onderzoeken. De pedofiel die zo nu en dan zijn hoofdkussen zoent als onderdeel van een (privé) spel alsof het kind van zijn dromen naast hem ligt, is volgens deze hypotheses immers ook potentieel gevaarlijk. Deze onderzoeken verleggen de focus van het bieden van hulp aan hen die moeilijk kunnen omgaan met hun seksualiteit naar het nemen van maatregelen voor hen met de verkeerde fantasieën. Dat is een zeer ingrijpende aanpak voor de kleinste dadergroep. Dat wordt versterkt doordat men stelselmatig de olifant in de kamer niet noemt. Pedofielen zijn niet de grootste risicogroep als het gaat om seksueel misbruik van kinderen.

Meer kennis? Graag. Maar dan wel evenwichtig gericht op preventie bij alle dadergroepen. Seksueel misbruik van kinderen lijkt daarvoor een urgent genoeg thema.

De afgelopen week had ik eigenlijk de discussie nog niet geheel op deze manier bekeken, maar je maakt in mijn ogen een sterk punt. Wat is het doel van het criminaliseren van kindersekspoppen als de doelgroep überhaupt amper bestaat uit mensen die de potentiële daders zijn. Naar mijn weten is het bezit van deze poppen overigens niet illegaal. Daar heb ik ooit nog uitgebreid over gesproken met SiN als MPKP.
Blijft altijd wel bijzonder dat dit steeds weer zo'n hype wordt als het in westerse media verschijnt, het bestaan van kindersekspoppen is totaal geen nieuw fenomeen. Al is deze markt wel vrijwel geheel gericht op heteroseksuelen.

Enfin, uiteindelijk ben ik er wel voorstander van om sceptisch te blijven kijken. Uiteindelijk lijkt het mij compleet belachelijk om te denken dat CSA cijfers omhoog gaan bij het makkelijk te verkrijgen zijn van kindersekspoppen. Het beeld dat wij van mensen met sekspoppen hebben zal het voor vele denk ik moeilijk maken hier echt realistisch naar te kijken. De "Bud Bundy's" die uit een sociale incapaciteit de liefde opzoeken van een pop. Dat beeld is in mijn ogen geheel achterhaald, maar het bevestigd het pedostereotype.
Alleen wil ik er wel de kanttekening aan toevoegen dat er toch wel echt individuen zullen zijn, pedo of anders van aard, waarvan de denkwijzen die deze beleefd in een fantasiewereld kan worden overgenomen als die zij als realistisch beschouwen. De grote hoeveelheid shotacon/lolicon (don't ask how I know) die begint met een opvoeder die het betreffende kind verkracht of aanrand waarbij het kind vrij snel later zich ineens realiseert dat het geen verkrachting maar "lekkere seks" is, vind ik persoonlijk choquerend. En 99 van de 100 van ons zal zich realiseren dat dat totaal niet klopt met de werkelijkheid, maar die ene persoon die er een verkeerd beeld op nahoud vind ik wel een risico.

Als je door de media/maatschappij geconfronteerd wordt met het idee dat je een toekomstige verkrachter bent en je kijkt vervolgens materiaal dat met die zelfde boodschap als doelstelling heeft jou op te winden, tja, dan zou zo'n kindersekspop mogelijk alleen een oefenpop kunnen worden.

Weegt dit op tegen de baten voor de rest van de groep? Lijkt mij persoonlijk wel wat een realistische kindersekspop. Een beetje fantasie aan toevoegen en je hebt een hele fijne relatie met een voorwerp. Dat moet in onze solo-seksualiteit kunnen, vind ik, dat zou denk ik echt een fijne toevoeging kunnen zijn.
Dan zullen er wel een aantal teleio's zijn die denken dat we toch beter een relatie aan kunnen gaan met een volwassene, dat we dat moeten leren. Wat een belachelijke flauwekul is dat. Zal voor de niet exclusieve waarschijnlijk een enorme toevoeging zijn, maar voor mij is een echte relatie alleen maar deprimerend. Intieme vrienden zat, maar de seks vind ik vies en de hele "liefde" eromheen staat mij ook totaal niet aan. Dat moet je als pedo (niet allemaal) dan maar gaan fake-en. Uiteindelijk werkt het denk ik alleen aan de buitenkant. En ik heb zat relaties met meerderjarige gehad, kost me ook weinig moeite om een volwassene aan me te binden, maar als dat spelletje eenmaal over is, wil ik er zo snel mogelijk vanaf.

Lang en niet te volgen, volgens mij. Staan wel wat inzichten in, maar het lukt me even niet om het overzichtelijk te maken, daarvoor mijn excuses.

Hartelijke groet,

Mark Lucius

Kindermisbruik is niet alleen het rommelen met levende kinderen. Het is ook het kijken naar kinderporno, want daar zijn eveneens kinderen voor misbruikt en dat zou niet zijn gebeurd als er geen vraag naar was.
Ik deel de bezorgdheid van Ben, maar om een andere reden. Als ik eerlijk ben, dan weet ik niet of een pop een pedofiel kan weerhouden van rommelen met levende kinderen. Dat zou onderzoek moeten uitwijzen en dat werd tot nu toe afgewimpeld omdat het antwoord bij voorbaat nee was. Het klinkt wel verdacht nu er om dat onderzoek wordt gevraagd. Maar ik weet wel zeker dat een pop mij afhoudt van kinderporno. Waarom wordt er niet gevraagd naar onderzoek daarover?
Wie sexuele gevoelens heeft, fantaseert erover. Verreweg de meeste fantasieën worden nooit werkelijkheid. Niet alleen fantasieën over kinderen, ook over de buurvrouw, over de schoonzus, over het onbereikbare meisje op school, de mooie jongen die toch geen homo blijkt te zijn, het kastijden van een anonieme slaaf, moet ik nog doorgaan? En dan nu de academische vraag: zijn die fantasieën gevaarlijk?
Ach kom. Haal je je ergste fantasie ooit voor de geest en fantaseer eens verder: hoe zou jij ervoor staan als die fantasie werkelijkheid zou zijn geworden? Mogelijk voel je je niet helemaal prettig, afgezien van de maatschappelijke gevolgen, ook voor jezelf. Maar nog erger: kun je dezelfde fantasie nog eens gebruiken? Dacht het niet. Het ergste wat een fantasie kan gebeuren is werkelijkheid worden.
Een pop gaat mee in je fantasie. Porno niet, dat dringt je de fantasie van iemand anders op en dat geldt alle soorten porno. Vanuit een andere invalshoek: een pop is gezelschap, porno is eenzaamheid. Daarom heb ik liever een pop.

Albert schreef:

Kindermisbruik is niet alleen het rommelen met levende kinderen. Het is ook het kijken naar kinderporno, want daar zijn eveneens kinderen voor misbruikt en dat zou niet zijn gebeurd als er geen vraag naar was.

Er is zelf discussie mogelijk over het antwoord op de vraag of dat voor alle 'echte kinderporno' (of voor alles wat nu als echte kinderporno beschouwd wordt) het geval is.

Maar ook als we het niet over die categorie hebben klopt je stelling sowieso niet. In veel landen (waaronder België) worden immers ook (zelf totaal onrealistische) tekeningen als illegale kinderporno beschouwd en virtueel materiaal ook, zelf als het niet levensecht is.
Men kan onmogelijk stellen dat voor zo'n materiaal sowieso kinderen zijn misbruikt.

Anoniem schreef:

Maar ook als we het niet over die categorie hebben klopt je stelling sowieso niet. In veel landen (waaronder België) worden immers ook (zelf totaal onrealistische) tekeningen als illegale kinderporno beschouwd en virtueel materiaal ook, zelf als het niet levensecht is.
Men kan onmogelijk stellen dat voor zo'n materiaal sowieso kinderen zijn misbruikt.

Poppen waarmee pedofielen zich kunnen vermaken, vallen in sommige landen onder dezelfde wetgeving als kinderporno. Terwijl ik toch niet te boek sta als iemand die ze graag verboden ziet. Nee, ik bedoel niet de virtuele kinderporno als ik het over kinderporno heb waarvoor kinderen zijn misbruikt. Maar terwille van degenen die graag verkeerd lezen had ik nauwkeuriger moeten zijn.

Misschien kennen forensisch professionals uit hun praktijk een type dader bij wie ze vermoeden dat zo'n pop inderdaad een opmaat naar kindermisbruik kan zijn. Ik vraag me alleen af of die risicogroep overwegend een pedofiele voorkeur als primaire overeenkomst heeft, aangezien er historisch slecht gedifferentieerd is op daderprofielen.

Dan kan je je dus nog steeds legitiem afvragen of het verstandig is zulke poppen legaal te houden, maar heet de groep voor wie je vreest niet per se "pedofielen".

De vraag wordt op een gegeven moment wel: hoe ver moet je gaan in het beschermen van kinderen? Lijkt me toch een legitieme vraag. "Heel ver", of misschien zelfs: "Zo ver als mogelijk", zullen veel mensen zeggen. Maar ja, we weten inmiddels wat er gebeurt als kinderen niet meer zelf naar school fietsen en altijd door pa of ma met de auto worden gebracht omdat dat veiliger zou zijn: meer verkeersslachtoffers omdat ze minder goed leren om aan het verkeer deel te nemen. Niet echt vergelijkbaar met de poppenkwestie misschien, maar toch: je kunt kinderen nu eenmaal niet altijd maar tegen alles beschermen. Uiteindelijk gaat het dan ook ten koste van anderen. Pedofielen zijn tenslotte nog steeds mensen. Mensen met behoeftes. Moet je een grote groep pedofielen alles afpakken behalve hun fantasieën om een klein aantal kinderen mogelijk te beschermen tegen misbruik? Ik vind dat persoonlijk een lastige afweging. Ik neig er toch naar om te zeggen: nee, een zeker risico mag er best zijn. Dat hoort bij het leven. Zo lang niet overduidelijk vast staat dat poppen, virtuele kp e.d. tot substantieel meer misbruikslachtoffers leidt, vind ik dat het moet kunnen. Individuele uitzonderingen zouden wel gemaakt moeten kunnen worden. Zo zou op advies van een behandelaar een delinquent het bezit van dergelijk materiaal best ontzegd mogen worden als er sterke aanwijzingen zijn dat deze persoon daar slecht op reageert. Dat heeft meer nut dan een algeheel verbod lijkt mij.

Gabriël schreef:

Misschien kennen forensisch professionals uit hun praktijk een type dader bij wie ze vermoeden dat zo'n pop inderdaad een opmaat naar kindermisbruik kan zijn. Ik vraag me alleen af of die risicogroep overwegend een pedofiele voorkeur als primaire overeenkomst heeft, aangezien er historisch slecht gedifferentieerd is op daderprofielen.

Dat een niet-pedofiel een dergelijke pop voor de sex koopt, is uiterst onwaarschijnlijk. De angst voor problemen (douane, persoonlijke omgeving) is groot en op gebruikersfora wordt die kant van het poppenwereldje zonder pardon neergesabeld. De kring is klein en wil zichzelf niet nog verdachter maken dan ze toch al is. Er worden twee uitzonderingen gemaakt (in het wereldje bekend als Tabo en Gibbmodoll), maar dat zijn al lang gerespecteerde verzamelaars, die dergelijke poppen hebben gekocht omdat ze alles wilden hebben. Dat is de reden dat ik op deze site mijn verhaal vertel. Ik kan nergens anders terecht.

Opties reactieweergave

Kies uw favoriete manier om reacties weer te geven en klik op "instellingen opslaan" om uw veranderingen te activeren.